Mot Naturen (2014)

Vanaf 7 januari 2016 in de bioscoop (Arti Film)

Ik heb 'm gezien op dvd (gekocht in Noorwegen).

Mooie film. Grappig, maar ook ongemakkelijk en deprimerend. Over een man die ongelukkig is met zijn leven en zijn hunkering naar alleen zijn. Mooi gefilmd ook. En veel mooie beelden van de Noorse natuur. 4*

Realiteit en fantasie liepen door elkaar in de gedachtenspinsels (als monologen) van een eenzame, terughoudende en tegelijk egocentrische 36-jarige nerd (net als zijn vader), die zich een vreemde voelde in z'n eigen wereld en er een weekend op uit trok in het Noorse berglandschap. Een verhaal over verlangen, bitterheid, eenzaamheid, zelfobsessie en arrogantie, dat bij mij, naast ironisch, ook clichématig overkwam. Nog het meest heb ik genoten van de beelden van de imposante en tegelijkertijd kalmerend werkende Noorse natuur.

Je bent zelf een nerd! Hoe je in hem (en zijn vader) een nerd kan zien is mij een raadsel.

Veel clichés zitten er inderdaad wel in, maar die worden wat mij betreft geweldig uitgewerkt. Alleen Alphaville's Forever Young was er wat te veel aan. Ik gok dat de meeste kijkers zich storen aan wat zij zien als zelfmedelijden waar de hoofdpersoon in zwelgt. Maar ik vind zijn existentiële introspectie veel dieper gaan dan dat. Vooral een ontzettend eerlijke film. De plot hier is eigenlijk wel een accurate beschrijving.

Interessant gebeuren. Stoorde me helaas nogal aan de montage zo nu en dan, maar de film kent verrassende en boeiende momenten.

Het is bijna ochtend en ik zit hier te zuurpruimen bij een goede film. Sorry mensen.

Misschien dat zijn gedachten inderdaad wat te duidelijk worden geëxpliciteerd, wat ten koste gaat van het realisme. Daarom vind ik deze film ook niet helemaal passen in de hoek van de fysieke en zintuiglijke cinema. Maar de film boekt daardoor wel weer winst op andere terreinen, met name op het gebied van humor. De montage vind ik hier trouwens juist geweldig.

Onderhoudend filmpje over een joggend dertigersdilemma met een muts. De voortdurende gedachtestroom levert net zoveel boeiende inzichten op als de gemiddelde Viva-column. Martins onhandigheid, zijn gehannes in de omgang met anderen, vind ik dan wel weer goed gedaan. Wat dat betreft is het jammer dat hij het grootste deel van de film in zijn eentje rondwandelt.

Wat een slappe film zeg. De gedachtestroom was zo simpel, echt te gek voor woorden. Niets was ook maar in de verste verte interessant of leuk. Ik lees hier een eerlijke film, nou dat zal dan wel. Eerlijk en oninteressant. Ontevreden mannetje, kreeg duidelijk geen kick van het vele bewegen.

Zo, dit moet toch wel de Noorse ontdekking / verrassing zijn van de afgelopen vijf jaar. Het deed me denken aan het werk van Joachim Trier en Eskil Vogt. De link zit hem niet alleen in de associatieve montage, gedachtestromen en gevoelens van de hoofdpersoon maar ook dat componist Ola Fløttum hier weer bij betrokken is. Bijzondere film.

Wat mij betreft een goede film. Leuk en bijzonder gedaan met zijn gedachten die je hoort bij wat je ziet, prachtige beelden, op sommige momenten best grappig en het bevat genoeg diepgang. Keek prima weg. Behoort niet tot mijn favorieten, maar ik ben wel blij dat ik 'm gezien heb!

Mot naturen is een Noorse arthouse met een bijzonder uitgangspunt. Alles wordt belicht vanuit het standpunt van de niet steeds sympathieke Martin. Martin lijkt een uitgebluste dertiger met een gezinnetje en stabiele job, maar worstelt zich doorheen zijn slaafse saaie leventje. Om stoom af te laten gaat hij geregeld op weekend om te gaan hardlopen in de bergen.

De gehele film door krijg je zijn fantasieën en mijmeringen opgesomd. Vaak gaat het banaliteiten, maar ook seksuele fantasieën of iets diepgaander rond zijn emoties (gaande van frustraties, gewetenswroeging tot zijn onzekerheden). Het positieve van de film is de dat er wel degelijk is nagedacht hoe dit te brengen. De makers zijn erin geslaagd een eerlijk, genuanceerd en vooral herkenbaar beeld te schetsen van "een gedachtegang" van een "regular" iemand, iemand zoals jij en ik bvb.

Neem daarbij de humoristische noot, de korte speelduur en de prachtige setting van de Noorse flora en je zit goed voor een kleine 80 minuten. Het is allemaal niet wereldschokkends, maar ik kan het best appreciëren. Geslaagd project alvast!

Een man die de vreemdeling is geworden in zijn eigen huwelijk trekt de natuur in om zichzelf ... nog harder tegen te komen. Het zou je maar gegeven zijn, zo'n prachtig natuurgebied in je naaste omgeving, maar voor deze hoofdpersoon is het een soort privé hindernisparcours. Als je teveel met jezelf in de knoop zit is schoonheid ook geen spontaniteit meer. Alles staat in het teken van je eigen gedragspatronen, overwegingen, worstelingen.

Ik kwam zeer, zeer moeizaam in de film omdat de regisseurs ervoor hebben gekozen de gedachtestroom van Martin expliciet te maken in voice-over, waardoor er initieel weinig ruimte rest om alle non-verbale communicatie een plek te geven. De beste literatuur geeft een kijkje in binnenkamers, maar als het om film gaat, geef ik toch zelden de voorkeur aan een dergelijke stijlkeuze. Ik 'zie' het liever. Het was voor mij ook even worstelen dus, met de aangezet cynische denkwijze van de hoofdpersoon ook, en met de lompe, shock-gerichte manier waarop een conflict in zijn seksuele oriëntatie verbeeld wordt. Even was ik ook echt bang dat de complexe machteloosheid die Martin als vader ervaart volledig zou worden teruggevoerd op zijn latente homoseksualiteit. Gelukkig zijn de regisseurs uiteindelijk meer geïnteresseerd in de meerlagigheid van Martin's midlifecrisis - de strijd die gevoerd wordt is niet tot één facet terug te brengen, en in de laatste twintig minuten wordt de gedachtestroom ook nog eens kernachtig verwisseld voor uitgespeeld drama. Tel er de prettige en treffende muziekkeuze bij op (naast de score van Ole Flattum ''Forever Young'' en ontdekking ''The Moon is a Harsh Mistress'' van Radka Toneff) en ik moet Out of Nature (hoe kan ik die titel vanuit het Noors exact begrijpen?) toch gunstiger beoordelen dan tijdens het eerste gedeelte meermaals door m'n hoofd schoot.

Cinemember

Niet echt goed, niet echt slecht. Had wat mij betreft nog wel wat meer droge humor mogen hebben. Uitschieter daarin was de ontmoeting met de jager, prachtig. Dat leek veelbelovend, jammer genoeg bleef het daarbij.
Mooie natuurbeelden, logisch ook, in de Noorse bergen.
Het thema was herkenbaar, ik ben ook dertiger, vader, en hunker in alle hectiek en sleur ook weleens naar rust, stilte en alleen-zijn. Gelukkig is mijn relatie en leven wel hartstikke leuk, je zal er maar zo in staan als hij, niet bepaald gemakkelijk. Vooral zijn onvermogen om zijn zoontje leuk op te voeden was schrijnend om te zien, maar ergens ook wel begrijpelijk omdat zijn vader net zo was.
Grootste probleem voor mij in deze film was toch wel dat de hoofdpersoon een oninteressante, humorloze, egoïstische en onsympathieke totale flapdrol is, maar niet op de leuke manier. Met zo’n antiheld zou je als makers te gekke dingen kunnen bereiken, maar dat gebeurt hier helaas vrijwel niet.

Tof.

Niet te lang en daardoor snel tussendoortje over een man die het allemaal niet zo goed meer aan kan. Het levert een aantal herkenbare maar ook minder herkenbare momenten op. Soms zorgt dat voor een komische scène, maar het had voor mij allemaal wat droger mogen zijn. Ook de keuze voor de voice-over vind ik niet altijd geslaagd.

3