Barbara (2012)

Verhaal met een aardig uitgangspunt, dat echter veel te schetsmatig, en zelfs een beetje cheesy, wordt uitgewerkt. Het potentiële drama lost zich op in een ‘dilemma’ dat – zoals het hier gepresenteerd wordt - eigenlijk die naam niet mag hebben, zo kraakhelder zijn de keuzemogelijkheden, en het geheel loopt met een sussende sisser af. Het wordt Barbara uiteindelijk veel te ‘gemakkelijk’ gemaakt om tot haar (daarom) zeer voorspelbare beslissing te komen.

Nog wel een redelijke schets van de drukkende, beklemmende en paranoïde sfeer, die er geweest moet zijn in de DDR voor met name personen die – om wat voor reden dan ook - in het vizier van de Stasi terechtkwamen, en een behoorlijke actrice in de hoofdrol.

Maar het is allemaal wat te expliciet en geconstrueerd (in de dialogen, en in de plotontwikkeling), te veel de kijker bij de hand-nemerig.

Het lijkt er op dat Petzold niet heeft kunnen kiezen tussen een echt menselijk drama, en een publieksfilm die all out gaat in het voor de hand liggende sentiment. Nu is het geen van beide geworden, en mist de film diepte, zowel in het persoonlijke, als in het maatschappelijke aspect.

Wat meer ambiguïteit en onuitgesprokenheid in de persoonlijke drijfveren van deze of gene, en wat lastiger gestelde persoonlijke en morele dilemma’s, hadden waarschijnlijk een betere film opgeleverd.

Bij een film als deze helpt het natuurlijk wel als je een beetje geboeid kan worden door het hoofdpersonage. Het mooie is dat deze koude vrouw mij geleidelijk aan toch wist te ontdooien.
Het verhaal wordt heel mooi, kalmpjes verteld, hoewel er natuurlijk steeds de meest verschrikkelijke drama's in de lucht hangen.
Die spanning, zonder dat er echt heel veel gebeurt, vind ik het best aan deze film. Vreselijke samenleving waar je geen greintje privacy of perspectief gegund wordt.
In dat opzicht is de eindontknoping bepaald teleurstellend. Allemaal nobel wel, tot daar aan toe, maar het duffe weerzien met André, en de suggestie van misschien toch nog een romance tussen die twee is echt niet overtuigend en bepaald overbodig. Jammer. Al wat er voor kwam wist me wel echt te overtuigen.

Mooie film.

Toegegeven, de film geeft een mooi beeld van Oost-Duitsland jaren '80 weer. Een tijd die we moeilijk konden voorstellen in het westen. Ik ben zelf opgegroeid in de jaren '80 en kom ook maar een uit een standaard Vlaams gezin. Maar als je dan de beelden in deze film ziet (die toch niet overdreven zijn lijkt me) waan je jezelf in de 2e wereldoorlog. Andere tijden, ander regime. Misschien wat minder doden, het is de periode van de Koude Oorlog. Maar toch een hoop regeltjes, Polizei die alsmaar controleert of je geen fouten maakt, leven met beperkte middelen (stoken op kool in de 80's...)

Barbara is de hoofdfiguur in dit verhaal waarbij ze niet enkel hoopt om haar geliefde terug te zien, maar ook haar geliefde land in het westen. Daarbij wordt ze zowel geconfronteerd met de harde wereld van het oosten maar evengoed met de realiteit en de menselijke kant van het verhaal.

Mooi idee, mooie setting, maar helaas niet altijd even boeiend. Ik had toch iets meer verwacht. Ofwel ga je volop voor de sfeer, maar dan mag het toch ietsje meer zijn.

Hele mooie film van Christian Petzold met prachtrollen van Nina Hoss en Ronald Zehrfeld. Wat dit drama, gesitueerd in 1980 in de DDR, zo goed maakt is het subtiele spel, en vooral de alledaagsheid en de terloopsheid van het leven. Ik lees op IMDB dat deze film vergeleken wordt met Das Leben der Anderen (2006), maar dat is onzin. Dat is een expliciete film die ook in de DDR speelt, wat de enige overeenkomst is.

De sfeer in 'Barbara' is treffend, zonder franje, met mooie fotografie en effectief geluid (zonder soundtrack). Dat zorgt ervoor dat je je compleet in de wereld waant, met de Oostduitse-dictatuur, medische problematiek en amoureuze gebeurtenissen. Het leven is 'kiezen' en het einde is daarom prachtig. 4*

Goede film waar het allemaal net niet in gebeurd. Klinkt gek, maar zo was het. Prima acteerwerk, aardig verhaallijn en lekkere sfeer. Toch gebeurde het allemaal net niet. En zat je constant te wachten... Drama, dat was het echt. Beetje romantisch drama

3.5

Fijn klein werkje uit Duitsland, een subtiel uitgewerkt romantisch drama tegen de achtergrond van het grijze en grauwe Oost-Duitsland van 1980. Ingetogen gespeeld en spaarzaam qua dialogen en emoties, maar na een wat stroef begin wordt je als kijker toch meegesleept in de gebeurtenissen. Vooral de ogenschijnlijk vredige maar langzaam verstikkende sfeer is goed getroffen.

in een woord:prachtig..

De film is voor mij iets te traag. Maar wel heel leuk om te bekijken. Een mooi tijdsbeeld en een kant van Oosduitsland die toont hoe het er toen was met algemene achterdocht en wantrouwen tegenover iedereen en alles

De woorden van Tanita kan ik volledig onderschrijven. Daaraan toevoegend dat vooral het onderkoelde acteerwerk van de bovenste plank was en de lange stiltes adembenemend trefzeker de onderliggende spanning invoelbaar maakte.

Het is bekend dat vele Oostduitsers ten tijde van de Muur zochten om naar West-Duitsland te vluchten.

Het hoofdpersonage uit deze film is daar één van en daar gaat de film over maar heel duidelijk is het niet altijd. De houding van Barbara kan ik moeilijk verklaren. Iemand in haar geval stelt zich toch totaal anders op dan een apathische, verdachte houding tov haar omgeving.

Eigenlijk niet zo veel spankracht.

We zouden het kunnen vergeten ... In 1980 (in die periode speelt het verhaal van deze film zich af)

heersten in Oost-Duitsland nog het communisme.

Barbara wil naar het Westen, naar de vrijheid. Maar dat loopt niet zo vanzelf. Intussen werkt ze als dokter in een ziekenhuis. Daar geraakt ze zo betrokken dat een en ander nog moeilijker wordt ...

Zeer beheerste film. Er wordt niet enkel gepraat, maar de regisseur laat de beelden meermaals voor zich spreken. Mooie stukjes echte cinema!

De film was een verrijkende ervaring. Een tijdsbeeld dat niet mag worden weggeveegd.

De saaiigheid straalt er van af. 1,5*

Mee oneens. Zie ook review van @sperwer.

Vergelijkingen met "Das Leben der Anderen" ( 2006) kan ik mij voorstellen; gaat ook over de (be-klemmende) DDR periode.

Personage Barbara blijft echter wat vaag, haast apathisch. Zal mede door het regime komen. *)

Het is haar blijkbaar wel gelukt een liefdesrelatie met een West-Duitse diplomaat te krijgen, die haar zelfs uit het land wil smokkelen. Apathisch is Barbara zeker, wanneer deze diplomaat voor een congres zijn hotelkamer verlaat, en zich nog een jongedame op deze hotelkamer bevindt (zelfs in lingerie..), die door deze diplomaat ook uit een DDR gesmokkeld zal worden. Het laat Barbara blijkbaar koud dat deze diplomaat met nog iemand wil trouwen...

Verder wat vreemd, dat deze diplomaat met zijn West-Duitse Mercedes plus chauffeur zich vrij mag verplaatsen in de DDR.

*) Aan de ander kant, er is voor actrice Nina Hoss gekozen; zij is tav acteren een specialiste in non-verbale communicatie.

Prachtige, goed geacteerde film die zich afspeelt in Oost-Duitsland in de tijd dat het land en zijn inwoners onderdrukt werden door de Stasi en regering. Niemand kon een ander vertrouwen. De kleinste eigenheid of afwijkend gedrag was voldoende om de aandacht op je gericht te krijgen. Buren, bekenden, zelfs je eigen familie kon je aangeven. Met de nodige gevolgen.

Deze beklemmende sfeer is fantastisch neergezet. Barbara vertrouwt niemand en laat niemand dichtbij komen. In haar werk valt zij op als een goede gepassioneerde arts. Alleen haar patiëntje Stella. met haar absolute vertrouwen in haar als dokter, raakt iets bij haar.

Als haar West-Duitse vriend ( die haar ontsnapping wil regelen) haar verteld dat zij straks niet meer hoeft te werken omdat hij genoeg verdient, haar collega arts erg openhartig is tegen haar en Stella hulp nodig heeft, maakt zij haar keuze!

De nuances zijn heel subtiel weergegeven met weinig dialoog en uitleg. Maar de sfeer zindert na!

Regisseur en schrijver Christian Petzold die een zoon is van ouders die uit de DDR zijn gevlucht, maakt een film over Barbara die na een verzoek om uit de DDR te mogen vertrekken als vijand van de staat wordt bestempeld. Barbara die arts is in een gerenommeerd ziekenhuis in Berlijn, wordt na haar uitreisverzoek gestraft en overgeplaatst naar een klein ziekenhuis op het platteland.

Petzold legt in zijn film de nadruk op intermenselijke verhoudingen. Op wantrouwen en onzekerheid. Op de paranoïde omstandigheden die ontstaan als Barbara eenmaal het staatsvijandige label krijgt opgeplakt en ze zichtbaar en onzichtbaar wordt geobserveerd. Het wordt haar onmogelijk gemaakt om te weten wie in haar omgeving betrouwbaar dan wel onbetrouwbaar is. Die onzekere=heid laat zijn sporen na en vormt haar.

Barbara’s situatie wordt door Petzold treffend visueel uitgedrukt door haar afwisselend van nabij en van veraf te laten zien. Het spel met de camera laat Barbara van nabij als een gevoelvol mens en van veraf als een afstandelijke persoon en outsider zien. Als Barbara uit de bus stapt vlak voor haar dienst een aanvang neemt, zet zij zich nog even neder op een bankje om een sigaret te roken. Voor Stasi-agent Klaus die haar van veraf observeert is de aanblik reden om geringschattend te constateren dat je van iemand als Barbara niet kunt verwachten dat ze te vroeg op haar werk verschijnt.

Collega-arts André beschouwt haar gedrag anders. Hij beschouwt haar zoals hij het schilderij 'De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp' beschouwt. Het gaat er niet om je mening enkel weloverwogen te baseren op hetgeen je ziet. Het gaat om de bredere focus waarmee een persoon wordt bekeken. Wat is het beeld nog meer dan de ondersteuning van een ingekerfde mening. Het is onmogelijk om iemand vanuit de verte met slechts een paar blikken heel precies te ontleden.

Nina Hoss is de actrice die de rol van Barbara speelt. Een uitstekende actrice die in de huid kruipt van een interessant personage. Een personage dat de DDR emotioneel gezien allang achter zich heeft gelaten, maar er helaas nog moet vertoeven. Barbara is een vrouw die haar omgeving afstandelijk benadert. Zelfs in de gemeenzaamheid van haar nieuwe woon- en werkplek vervult een hartelijke benadering van de mensen om haar heen haar met angst. Haar wantrouwen staat elke toenadering in de weg. Bovendien is ze van mening dat je in de DDR niet gelukkig kunt zijn. Wat heeft toenadering dan voor zin? Zij kan alleen aan de andere kant van de muur geluk vinden. Dat is haar vaste overtuiging. Aan de andere kant van de muur liggen vertrouwen, toenadering en een gelukkige toekomst te wachten.

Uit het goede spel van de acteurs en de vernuftige dialogen spreekt overigens een fijnzinnig onderhuids gevoel dat zegt dat het geluk misschien toch ook in de DDR is te vinden. Het is een gevoel dat vooral niet wordt uitgesproken maar dat Barbara is aan te zien als zij zich af en toe onverhoeds een beetje openstelt en voorzichtig vertrouwen durft te geven en te ontvangen. De beelden vangen daarbij subtiel hoe de personages zich werkelijk verhouden tot de wereld waarin ze leven. Een juiste perceptie is op meer gebaseerd dan op een klinische observatie van uiterlijkheden. Barbara is een gevoelvol geschreven en prachtig gespeeld drama over het verlies aan vertrouwen en het voorzichtig terugwinnen daarvan. Mooi.