Barbara (2012)

Geweldige jaren '80 Oost-Duitste setting weten te creëren , prima acteurs vooral Nina Hoss

als Barbara zet een zeer geloofwaardige rol neer daarbij de onderhuidse spanning die de hele film aanwezig is maken van deze Duitste film een geslaagde productie.

Een van de betere films over de situatie in Oost-Berlijn tijdens de koude oorlog. Het succes van de film komt vooral door de mysterieuze opbouw, waarbij we aan het begin niets weten. Niet alleen de hoofdpersonen zijn dan onbekend, maar zelfs wanneer het precies afspeelt en waar we precies zijn wordt pas langzaam duidelijk. Het helpt daar ook wel bij om een bijzonder gesloten vrouw ("Als ze een kind was zou je haar nukkig noemen") in de hoofdrol te hebben met een krachtige uitstraling die je meteen intrigeert. Nina Hooch alleen al is daarmee een reden om de film te gaan zien. Maar Petzold als regisseur is ook gewoon erg goed, mede doordat hij visueel constant de nadruk legt op kijken en bekeken worden. Dat levert een zeer beklemmende film op waar de paranoïa van afdruipt. Dat een bizarre recensie beweerd dat Barbara een nostalgische (of "ostalgische") blik levert op de Oost-Duitse geschiedenis vind ik onbegrijpelijk. Ja, er zitten wat nuances in, maar niemand zou denk ik daar hebben willen wonen na het zien van deze film.

Wel een beetje jammer van het einde, dat wel erg typisch is. Ik wist al snel dat dit niet het type film was dat zou gaan voor een volledig happy end waarin de hoofdpersoon zou ontsnappen, maar ik had misschien liever gezien dat het wel gedaan was, al is het maar omdat het vergezeld was gegaan met haar in de steek laten van die jongen die zelfmoord gepleegd had. Zo'n cynische happy end is wat interessanter dan de zoveelste keer dat een arthousefilm eindigt met een onbaatzuchtige daad waarin de hoofdpersoon een offer maakt zodat iemand anders gelukkig kan leven. Dat voelt er een beetje met haren bijgesleept, om niet een totaal gelukkig of slecht einde te hebben. Echt slecht is het allemaal niet en het verpest de film niet, maar er had gewoon meer in gezeten. Die laatste scène, waarin Barbara weer op haar werk verschijnt en die blik van haar collega, vond ik dan overigens wel weer de moeite waard.
4*

Mooie film over een arts in de DDR. Mooi verhaal en mooi geacteerd. Het cliché verhaal zoals in de beschrijving van deze film is eigenlijk maar een zijlijn. In werkelijkheid is het verhaal in deze film veel subtieler en dieper. Gelukkig maar, want films over de DDR met hun gruwelijkheden en mensen die willen ontsnappen ken ik wel. Dat verhaal ligt ook erg voor de hand.

Het verhaal begint behoorlijk sterk, maar kakt een paar keer in waardoor het toch wat langdradig aanvoelt. Daartegenover staat wel een indringende sfeer, en de nogal grauwe aankleding van de DDR-mensen en de vervallen pandjes waar ze in leven en werken. Maar ook wat losse plotdraadjes die meer vragen oproepen dan er beantwoord worden. Gemiddeld behoorlijk sterk gespeeld. En een einde met een aardige draai er aan.

Kortom, wisselend en niet helemaal evenwichtig. Maar wel de moeite.

Aardige film over een vrouwelijke arts in de DDR die onder scherp toezicht komt te staan als ze een uitreisvisum aanvraagt. De film speelt zich af in 1980 en geeft een toch iets ongebruikelijker beeld van Oost-Duitsland destijds. Subtiel in uitvoering (zo is er geen muziek) en ook het mooie acteerwerk is subtiel. Echter had het hier en daar best wat korter gemogen.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi Duits sober drama waarbij de Oost-Duitsland periode prima werd weergegeven. Geweldig was de scene met de auto (na 8 jaar eindelijk een Mercedes gekregen, wel zonder verwarming want in de winter moeten er gewoon handschoenen worden gedragen ). Het verhaal weet te boeien en met de uitvoering zit het ook goed. Hier en daar zitten er wel wat saaie stukken in. Van de cast deed Nina Hoss het als Barbara uitstekend en ze zag er ook fraai uit. Ook Ronald Zehrfeld deed het best goed.

Mijn tweede film van Christian Petzold is mij niet meegevallen. Het is een nogal onduidelijk verhaal over een Oost-Duitse dokter die naar haar vriend in het westen wil en door het regiem voor straf naar een ziekenhuisje in de middle-of-nowhere wordt gestuurd. De verhaaltjes in de zijlijn hangen er bovendien een beetje verloren bij. Dankzij de protagonisten nog net een voldoende.

Verhaal met een aardig uitgangspunt, dat echter veel te schetsmatig, en zelfs een beetje cheesy, wordt uitgewerkt. Het potentiële drama lost zich op in een ‘dilemma’ dat – zoals het hier gepresenteerd wordt - eigenlijk die naam niet mag hebben, zo kraakhelder zijn de keuzemogelijkheden, en het geheel loopt met een sussende sisser af. Het wordt Barbara uiteindelijk veel te ‘gemakkelijk’ gemaakt om tot haar (daarom) zeer voorspelbare beslissing te komen.

Nog wel een redelijke schets van de drukkende, beklemmende en paranoïde sfeer, die er geweest moet zijn in de DDR voor met name personen die – om wat voor reden dan ook - in het vizier van de Stasi terechtkwamen, en een behoorlijke actrice in de hoofdrol.

Maar het is allemaal wat te expliciet en geconstrueerd (in de dialogen, en in de plotontwikkeling), te veel de kijker bij de hand-nemerig.

Het lijkt er op dat Petzold niet heeft kunnen kiezen tussen een echt menselijk drama, en een publieksfilm die all out gaat in het voor de hand liggende sentiment. Nu is het geen van beide geworden, en mist de film diepte, zowel in het persoonlijke, als in het maatschappelijke aspect.

Wat meer ambiguïteit en onuitgesprokenheid in de persoonlijke drijfveren van deze of gene, en wat lastiger gestelde persoonlijke en morele dilemma’s, hadden waarschijnlijk een betere film opgeleverd.

Toegegeven, de film geeft een mooi beeld van Oost-Duitsland jaren '80 weer. Een tijd die we moeilijk konden voorstellen in het westen. Ik ben zelf opgegroeid in de jaren '80 en kom ook maar een uit een standaard Vlaams gezin. Maar als je dan de beelden in deze film ziet (die toch niet overdreven zijn lijkt me) waan je jezelf in de 2e wereldoorlog. Andere tijden, ander regime. Misschien wat minder doden, het is de periode van de Koude Oorlog. Maar toch een hoop regeltjes, Polizei die alsmaar controleert of je geen fouten maakt, leven met beperkte middelen (stoken op kool in de 80's...)

Barbara is de hoofdfiguur in dit verhaal waarbij ze niet enkel hoopt om haar geliefde terug te zien, maar ook haar geliefde land in het westen. Daarbij wordt ze zowel geconfronteerd met de harde wereld van het oosten maar evengoed met de realiteit en de menselijke kant van het verhaal.

Mooi idee, mooie setting, maar helaas niet altijd even boeiend. Ik had toch iets meer verwacht. Ofwel ga je volop voor de sfeer, maar dan mag het toch ietsje meer zijn.

Hele mooie film van Christian Petzold met prachtrollen van Nina Hoss en Ronald Zehrfeld. Wat dit drama, gesitueerd in 1980 in de DDR, zo goed maakt is het subtiele spel, en vooral de alledaagsheid en de terloopsheid van het leven. Ik lees op IMDB dat deze film vergeleken wordt met Das Leben der Anderen (2006), maar dat is onzin. Dat is een expliciete film die ook in de DDR speelt, wat de enige overeenkomst is.

De sfeer in 'Barbara' is treffend, zonder franje, met mooie fotografie en effectief geluid (zonder soundtrack). Dat zorgt ervoor dat je je compleet in de wereld waant, met de Oostduitse-dictatuur, medische problematiek en amoureuze gebeurtenissen. Het leven is 'kiezen' en het einde is daarom prachtig. 4*

Fijn klein werkje uit Duitsland, een subtiel uitgewerkt romantisch drama tegen de achtergrond van het grijze en grauwe Oost-Duitsland van 1980. Ingetogen gespeeld en spaarzaam qua dialogen en emoties, maar na een wat stroef begin wordt je als kijker toch meegesleept in de gebeurtenissen. Vooral de ogenschijnlijk vredige maar langzaam verstikkende sfeer is goed getroffen.

Het is bekend dat vele Oostduitsers ten tijde van de Muur zochten om naar West-Duitsland te vluchten.

Het hoofdpersonage uit deze film is daar één van en daar gaat de film over maar heel duidelijk is het niet altijd. De houding van Barbara kan ik moeilijk verklaren. Iemand in haar geval stelt zich toch totaal anders op dan een apathische, verdachte houding tov haar omgeving.

Eigenlijk niet zo veel spankracht.

Regisseur en schrijver Christian Petzold die een zoon is van ouders die uit de DDR zijn gevlucht, maakt een film over Barbara die na een verzoek om uit de DDR te mogen vertrekken als vijand van de staat wordt bestempeld. Barbara die arts is in een gerenommeerd ziekenhuis in Berlijn, wordt na haar uitreisverzoek gestraft en overgeplaatst naar een klein ziekenhuis op het platteland.

Petzold legt in zijn film de nadruk op intermenselijke verhoudingen. Op wantrouwen en onzekerheid. Op de paranoïde omstandigheden die ontstaan als Barbara eenmaal het staatsvijandige label krijgt opgeplakt en ze zichtbaar en onzichtbaar wordt geobserveerd. Het wordt haar onmogelijk gemaakt om te weten wie in haar omgeving betrouwbaar dan wel onbetrouwbaar is. Die onzekere=heid laat zijn sporen na en vormt haar.

Barbara’s situatie wordt door Petzold treffend visueel uitgedrukt door haar afwisselend van nabij en van veraf te laten zien. Het spel met de camera laat Barbara van nabij als een gevoelvol mens en van veraf als een afstandelijke persoon en outsider zien. Als Barbara uit de bus stapt vlak voor haar dienst een aanvang neemt, zet zij zich nog even neder op een bankje om een sigaret te roken. Voor Stasi-agent Klaus die haar van veraf observeert is de aanblik reden om geringschattend te constateren dat je van iemand als Barbara niet kunt verwachten dat ze te vroeg op haar werk verschijnt.

Collega-arts André beschouwt haar gedrag anders. Hij beschouwt haar zoals hij het schilderij 'De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp' beschouwt. Het gaat er niet om je mening enkel weloverwogen te baseren op hetgeen je ziet. Het gaat om de bredere focus waarmee een persoon wordt bekeken. Wat is het beeld nog meer dan de ondersteuning van een ingekerfde mening. Het is onmogelijk om iemand vanuit de verte met slechts een paar blikken heel precies te ontleden.

Nina Hoss is de actrice die de rol van Barbara speelt. Een uitstekende actrice die in de huid kruipt van een interessant personage. Een personage dat de DDR emotioneel gezien allang achter zich heeft gelaten, maar er helaas nog moet vertoeven. Barbara is een vrouw die haar omgeving afstandelijk benadert. Zelfs in de gemeenzaamheid van haar nieuwe woon- en werkplek vervult een hartelijke benadering van de mensen om haar heen haar met angst. Haar wantrouwen staat elke toenadering in de weg. Bovendien is ze van mening dat je in de DDR niet gelukkig kunt zijn. Wat heeft toenadering dan voor zin? Zij kan alleen aan de andere kant van de muur geluk vinden. Dat is haar vaste overtuiging. Aan de andere kant van de muur liggen vertrouwen, toenadering en een gelukkige toekomst te wachten.

Uit het goede spel van de acteurs en de vernuftige dialogen spreekt overigens een fijnzinnig onderhuids gevoel dat zegt dat het geluk misschien toch ook in de DDR is te vinden. Het is een gevoel dat vooral niet wordt uitgesproken maar dat Barbara is aan te zien als zij zich af en toe onverhoeds een beetje openstelt en voorzichtig vertrouwen durft te geven en te ontvangen. De beelden vangen daarbij subtiel hoe de personages zich werkelijk verhouden tot de wereld waarin ze leven. Een juiste perceptie is op meer gebaseerd dan op een klinische observatie van uiterlijkheden. Barbara is een gevoelvol geschreven en prachtig gespeeld drama over het verlies aan vertrouwen en het voorzichtig terugwinnen daarvan. Mooi.