Die Fetten Jahre Sind Vorbei (2004)

Over een drietal jonge idealisten die op ludieke wijze actie voeren tegen het kapitaal door in te breken in de woningen van kapitaalkrachtige lieden om daar vervolgens op een kunstzinnige manier de huisraad opnieuw te schikken en briefjes achter te laten met een prikkelende boodschap. Ze plegen poëtisch verzet, zoals regisseur en schrijver Hans Weingartner het formuleert. De verbeelding is sympathiek maar maakt tevens duidelijk dat daadwerkelijke maatschappelijke veranderingen als gevolg van deze ludieke acties niet aan de orde zijn. En dat knaagt bij de idealisten.
De eerste helft van de film gaat voornamelijk over het actievoeren en is politiek geëngageerd. Spannend, rebels, wanordelijk. In de tweede helft verschuift het politieke karakter en krijgt de film een meer intermenselijk karakter. De sfeer verandert van actief naar afwachtend. Een nieuwe situatie heeft zich voorgedaan. Een situatie die de personages in een rustiger omgeving plaatst waarin de afleiding niet meer bij de politieke actievoering ligt maar de afleiding noodgedwongen veel intiemer bij de personages zelf is geplaatst. Zelfreflectie en groepsreflectie zijn aan de orde. Conflicten ontstaan en ebben weer weg zoals dat in een groepsdynamiek gebeurt.
Ook de setting is veranderd. Van het roerige Berlijn verplaatst het verhaal zich naar de idyllische omgeving van een berghut in het Oostenrijks alpenlandschap. De overgang naar een verhaal met andere verhalende accenten gebeurt vrij naturel. De eerste scène in de berghut laat nog eventjes een lange dialoog met politieke inhoud zien. Hierna glijdt de film langzaam af naar rustiger vaarwater en richt zich vooral op de onderlinge verhoudingen. Best leuk, de steekspelletjes, de geheimpjes, het gekonkel die in de plaats zijn gekomen van de hectiek en de spanning uit het eerste deel.
Het lukt Weingartner en zijn drie uitstekende hoofdrolspelers goed om een sfeervol beeld van een generatie neer te zetten. Een generatie die zijn eigen stem nog niet lijkt te hebben gevonden. Alles wat uit de monden van de verzetshelden komt, klinkt als tekst die is geleend van een of ander pamflet of uit een of ander boekwerk uit de jaren 60. Veel indruk maakt een tekst als “kapitalistische dictatuur van het systeem” niet. Niet op mij, in ieder geval.
Het camerawerk is beweeglijk en volgt de personages in hun dynamische zijn. De kijker kijkt mee over de schouders van de personages. Dat kijkt lekker intens en is goed voor de beleving. Ook prettig dat de regisseur zorgt voor een aangename slotacte die laat zien dat de acties van de drie verzetshelden eigenlijk niets aan de wereldorde hebben veranderd. Leuk einde. Dat wel.

Drie linkse idealistische jongeren vinden er niet beter op dan in te breken bij rijken om hen dan met de neus op de feiten te duwen door dingen te verplaatsen en een erg cynische boodschap achter te laten. Tot het misloopt natuurlijk.

Wel een fijn uitgangspunt met een ontvoerde die helemaal niet zo erg is als hij leek te zijn. Een man die nota bene zelf een linkse rakker was, maar dat hoor ik wel van veel mensen uit die generatie die mei 68 en tal van andere betogingen (tegen Vietnam bvb) bewust hebben meegemaakt.

Sympathiek allemaal, maar bij de manier waarop kunnen veel vragen gesteld worden. Maar het is vooral een amusante licht verteerbare film geworden. Wat vooringenomen natuurlijk, maar daarom zeker niet verkeerd. De uitwerking zit alvast goed en het acteerwerk ook. Fijn einde trouwens dat past bij de film.

Nieuw links "radicalisme" in filmvorm.

Leuk en interessant thema maar mijns inziens te lang uitgesponnen.
Sommige scènes hadden 'n stuk korter gemogen en de hints richting de kijker waren mij wat te opzichtig en herhalend. Het acteerwerk vond ik wisselend, soms leek het alsof ik naar 'n goedkoop toneelstukje zat te kijken, Jule werd mij toch iets te naïef neergezet

Beetje vreemd einde ook, idealen gelijk maar uitvoer qua stijl 180 graden om waarbij ze de gesponsorde luxe zich ineens goed laten smaken.

Die Fetten Jahre Sind Vorbei is enerzijds een interessante, maar anderzijds een beetje een wisselvallige film geworden. Het eerste deel is veruit het sterkste deel met de driehoeksrelatie tussen Jule - Jan - Peter die op een boeiende manier gebracht wordt. Door de inbraak van Jan en Jule krijgt de hele ontwikkeling van de relatie toch iets meer en het wordt zelfs spannend wanneer het helemaal misgaat. Vanaf het moment dat ze met hun vieren aankomen in de hut, zakt de film toch wat in elkaar. De conversaties over hun idealen en het kapitalisme kon me matig boeien en ook de keuze om Hardenberg deel te laten uitmaken van de groep alsof hij hun vriend is, vond ik een saaie keuze. Het voelde toch aan alsof de film zich meer en meer naar het einde aan het slepen was. Het acteerwerk is zeker in orde en de chemie tussen de 3 jongeren is erg aanwezig (vooral de scènes tussen Jule en Jan steken er bovenuit).

3*