Die Fetten Jahre Sind Vorbei (2004)

Jeff Buckley's "Halleluja" als soundtrack was wel zo ontzettend onorgineel. Kunnen ze nu echt niets anders bedenken. Volgens mij is dit al de 5de film die ik heb gezien waar dit nummer in word gebruikt.

The Edukators biedt humor, spanning en romantiek en dit alles is een sausje van politiek activisme en anti-globalisme. Regisseur Hans Weingarter slaagt er gelukkig in om het allemaal niet al te zwaar te laten worden, waardoor de film onderhoudend en hier en daar prikkelend wordt, maar nergens belerend of dogmatisch.

Voor wie wil, biedt de film genoeg boodschappen; de rebellen van de jaren '60 zijn de conservatieven van nu, dus wat betekent dat voor de rebellen van nu? Weingarter betoogt ook dat het verkrijgen van vrijheid meer inspanning kost dan het verkrijgen van veiligheid, maar ook meer beloning oplevert. In zijn optiek kiezen teveel mensen tegenwoordig toch voor veiligheid, waardoor ze gevangenen worden van hun bezittingen.

Ook voor wie geen boodschap heeft aan het linkse idealisme van Weingarter biedt The Edukators voldoende vermaak. Bovendien wordt de boodschap slechts aangeboden, en niet door je strot geduwd, waardoor je ook de mogelijkheid hebt om meewarig je schouders op te halen bij zoveel aandoenlijke naïviteit.

De acteurs leveren een indrukwekkende prestatie. Ze spelen zo naturel en met zoveel overtuiging, dat je geneigd bent aan te nemen dat ze de rebelse idealen van hun karakters tot op zekere hoogte delen. Bovendien wordt dit nog versterkt door het hand-held camerawerk.

4*

Mooie film over vriendschap.
Julia Jentsch doet meer dan eens denken aan Franka Potente. Prachtig naturel spel van haar. Een actrice om in de gaten te houden.
Vooral het samenspel met Daniel Bruhl is leuk om te zien. Hun relatie is overtuigend.
De zakenman is in aanvang een typetje, maar naar het einde toe krijgt zijn rol wat meer diepgang. Wel leuk om te zien.
Het laatste uur is gefilmd op een prachtige locatie en de scènes zijn mooi geregisseerd. Goede spelregie.

De film kent nogal een trage start en neemt naar mijn smaak een te lange aanloop, maar verveelt geen moment.
Hij had van mij een klein half uurtje korter gemogen en aan het scenario had nog wel wat geschaafd mogen worden. Het linkse protest wordt hier nogal geromantiseerd, maar dat heeft ook z'n charmes.

Met het gebruik van het nummer Hallelujah van Buckley heb ik wel moeite. Ik hoor dat mooie nummer liever niet in films, ik vind het gebruik van dit emotionele nummer al gauw lijken op effectbejag. Zo van; nu zit ik naar een sleutelscène te kijken.

Het einde vind ik niet helemaal bevredigend. Ze zijn gevlucht naar het buitenland en leven nog lang en gelukkig met z'n drieën. Mij wat te sprookjesachtig. Maar soit, ik til er niet te zwaar aan.
Ik geef Die Fetten Jahre Sind Vorbei een fette 3,5 sterren.

Idd een flinke overkill, maar voor de rest prima film 3,5*

Iets te lang en inhoudelijk te karig om de hele tijd te kunnen boeien, maar toch een ruime voldoende. Er wordt goed gespeeld, de personages zijn goed uitgewerkt en met de politieke idealen van de hoofdpersonen wordt vrij subtiel omgesprongen. Uiteindelijk had alles wel iets diepgravender mogen zijn, waardoor de film zijn volle potentieel niet bereikt. Mooi einde overigens; ook tot en met de eindcredits blijven kijken.

Helaas ligt de nadruk te veel bij het voorspelbare liefdesverhaaltje en niet bij de relatie tussen ontvoerders en gijzelaar, wat veel interessanter was. Daardoor blijft de film op 3* hangen.

Gister gezien op film1 en viel bijna in slaap. In deze film zit totaal geen gang. Naast dat ik het totaal niet eens ben met het idealisme van de 3 hoofdpersonen vind ik het gewoon een saaie film, totaal niet mijn smaak.

1 ster


even over het einde:

Ik neem aan dat de zakenman de politie toch heeft getipt maar ze vielen het verkeerde huis binnen? (het oude van Jule)

Ik geef 4* wegens het originele verhaal. Maar dan ben ik wel erg goed gemutst..misschien dat ik er later toch 3.5* van maak.

@marjoleinM

kun je dat uitleggen? wat je bedoelt met: ze namen het zekere voor het onzekere

Ik heb het einde dan zeker verkeerd begrepen

Het levenspad van een (linkse) idealist is vol kuilen en hobbels.

Het idealisme wat de 3 jongeren uitstralen is simplistisch en hypocriet, maar volgens mij is dat juist de bedoeling van de makers. De film is geen links pamflet, maar geeft aan waar dergelijke jongeren zich aan ergeren, hoe ze een oplossing zoeken en welke fouten ze daarbij maken. Ik vond dat vrij levensecht overkomen.

Tweede hoofdthema is de driehoeksrelatie die zich ontwikkelt, en ook hierin een compliment (met name voor de acteurs): alles komt zeer naturel over en naar gelang de film vordert ga je echt met de personages meeleven. Ook een pluim naar Klaußner die de interessante rol van Hardenberg veel mee geeft.

Het einde is wat controversieel en zal niet bij iedereen in goede aarde vallen, er wordt hier al het een en ander over gezegd. Ik ga ervan uit dat de quote op de muur over henzelf gaat; wij veranderen niet! Een mooie sneer naar de zakenman die hen dan toch verraadt.

Perfect is de film niet, maar ik heb toch 2 uur geboeid zitten kijken. 3,5*.

Maar ik vond juist dat dat 'idealisme' zeker niet kritiekloos in beeld werd gebracht. Dat de acties/ideeën van hoofdpersonen je niet aanstaan is toch niet een directe reden om een film af te keuren? Ik kan me niet echt vinden in de acties van de familie Corleone, om maar eens wat te noemen...

Ik vond het zelf een zeer goede film, omdat ik het een welkome afwisseling vond tussen al het Hollywood-geweld en andere -crap, en dat het bij deze film eindelijk om een boodschap gaat, in mijn ogen is dat dat we eigenlijk diep van binnen allemaal gelijk zijn, links of rechts, arm of rijk. We verschillen niet zoveel van elkaar als we zouden willen. De film trekt ook niet duidelijk de conclusie tussen goed of slecht. Het zegt juist dat er geen goed of slecht is, maar het er precies tussen in zit.

Verder ben ik blij dat er eindelijk 'ns goede films uitkomen, die niet uit de VS komen, en ik vind het jammer dat dit soort films ondergesneeuwd worden, en alleen in een enkel filmhuis te zien zijn.

Is nogal dubbel lijkte me, die quote.

Overall een erg sterke film; duurt even voordat je er een beetje inzit, maar zoals o.a. Kappeuter ook al melde is het laatste uur verreweg het beste van de hele film.

4*

Ik vond bij het laatste gedeelte, pak 'm beet vanaf het moment dat ze zich in een hutje in de bergen verschansen juist de klad er nogal in komen. Al het voorafgaande vond ik erg sterk, maar vanaf dat moment werd het mij allemaal te langdradig en zelfs voorspelbaar; het veranderde van een spannende, venijnige film in een dialogen-film... en waar dan al over gedialoogd werd vond ik zo interessant nog niet. Dan worden de +2 uur die deze film duurt toch wel een beetje te lang. Ik kom op een middenmoterige 3*.

Het is echt een film om bij na te denken hoe wij leven in deze maatschappij. De film werd het 2de uur inderdaad zeer interessant. Ik hou wel van zulke dialogenfilms.

Julia Jentsch was ook weer geweldig, net zoals in Sofie Scholl. De andere acteurs waren ook wel goed.

Voor mij een 4,5/5

Film die nogal sterk in twee delen verdeeld is.

Het stadsgedeelte vond ik duidelijk het interessantst. Het idealisme van de bende is duidelijk niet dat van mij maar gelukkig weet de film zijn kritiek duidelijk over de verschillende partijen te verdelen, waardoor het nergens echt moralistisch wordt.

Tweede deel was wat saaier en de rek was er af en toe een beetje uit, toch bleef de film gedurende de gehele speelduur genoeg boeien.

Jammerder vond ik dat het begin nog wat filmische momenten kenden, waar dat er in het tweede deel bijna compleet uit was. Zelfde verhaaltje steeds weer, verhaaltje dat de overhand krijgt.

En ergens blijft er bij die Duitse films steeds een soort van TVserie sfeertje hangen. Geen idee of het nu aan de taal, het acteerwerk of de drabby kleuren ligt. Een trauma waar ik blijkbaar niet af van lijk te raken. Zit al een tijdje te azen op Vinzent, maar die blijkt dan weer zo goed als onvindbaar te zijn.

3.5*, niet slecht, niet super. Had meer kunnen zijn.

Vermakelijke film. De acteurs doen ieder hun werk goed, spelen fijn passie volle jongeren, die (zelf gekozen of gedwongen) outcasts zijn. Het hele links vs. rechts verhaal wordt hier alleraardigst uitgewerkt, waar beiden kanten wel de kans krijgen om hun zegje te doen.

Er wordt vooral aan het begin flink tegen links getrapt, maar langzaamaan wordt toch duidelijk dat de film hiermee niet wil zeggen dat dit het goede doel is.

De film is wat mij betreft iets teveel script gedreven, veel plottwistjes (de liefdes driehoek vond ik er net teveel bijgesleept), waardoor er soms wat teveel aan sfeer wordt ingeboet. Had wat mij betreft wat sfeervoller gemogen, maar dan niet zo overdreven met Jeff Buckley.. Schoot mij toch net in het verkeerde keelgat.

Leuk voor een keer, maar absoluut geen hoogvlieger. Daarvoor was het inderdaad net iets teveel een tv-drama. Meer aandacht aan het visuele en vooral aan een fijne sfeer had de film goed gedaan.

Fijne film die ik al meerdere malen heb gezien en ook op DVD heb. Nergens kiest de film echt voor links of rechts en laat hij zien dat beide kanten zo hun fouten hebben.

In tegenstelling tot velen vond ik juist het romance gedeelte wel bijdragen aan het verhaal. Of Hardi nog loog of niet het benadrukt wel dat de 3 jonge mensen eigenlijk net zo ouderwets rebels en eigenlijk ook best wel conformistisch zijn als de hippies. Het had daadwerkelijk ook een functie in het verhaal unlike zinloze romance plots in veel Hollywood films.

4*

Ik heb m gezien in het filmhuis en enkele dagen terug op DVD. Viel me de tweede keer zeker niet tegen. De film neemt geen politieke stelling in - oordeel daarover zelf als kijker, maar toont eerder het escapistische gedrag van uitzichtloze stadsjongeren. Zet voornamelijk een fraaie sfeer neer, zoals dat ook hoort in dit type films waar het niet draait om actie en geweld, maar om beelden, acteerwerk en achtergrond

4*

Aardige film om naar te kijken maar te matig uitgewerkt om echt boven het gemiddelde uit te stijgen. 3 *

Ik vind de film te langzaam op gang komen. Net iets teveel aandacht besteed aan de inleidende gebeurtenissen. Daardoor is de film minstens een kwartier te lang.

Daardoor geen 3 maar een 2,5

Uitstekende film. Laat goed zien dat geen systeem perfect werkt, en laat naar beide kanten toe een duidelijke kritische noot zien. De hoofdpersonen lijken overtuigd socialist, maar zien naar mate de film vordert hun eigen hypocrisie.

4*

Halverwege had ik plotseling het gedacht: "amai, als dat geen cliché is: 2 jongens volgen hun ideaal, er komt een vrouw bij (toevallig nog knap en blond)en alles loopt mis"

Misschien bevat de film iets te veel clichés maar ach, welk film heeft geen clichés. De evolutie die de personages doormaken is ook wel mooi, vooral hun gedrag tegenover elkaar.

3,5

Een aardige film die op een aantal punten wel kon overtuigen. Toch waren er een aantal momenten die mij niet echt bevielen. Allereerst is daar de bekende liefdesdriehoek die mij niet kon overtuigen, omdat het veel te geforceerd overkwam. . Van daaruit werd misschien wel het mooiste nummer aller tijden op een manier gebruikt die totaal ongepast is. Ongepast qua sfeer in de film, en een geweldig nummer past niet in een aardige film (ik weet het, een slecht argument). Ook op het technische gebied viel er weinig te beleven. De acteerprestaties waren daarentegen wel overtuigend en ook een aantal van de teksten bleven wel hangen. Gedachte over deze film die mij bij zal blijven: Kom niet aan Hallelujah.

Boven verwachting. De Duitse film is de laatste jaren echt van een hoge kwaliteit. Wellicht zelfs het toonaangevende filmland in Europa momenteel.

Deze film van Weingartner zit steengoed in elkaar. Een goed verteld verhaal, zonder al te veel opsmuk, met zeer goede acteurs (zowel Jentsch als Bruhl is geweldig). Ik had voorafgaand aan de film verwacht dat de personages erg stereotiep zouden zijn, dit is echter totaal niet het geval.
Ook de uitwerking van de driehoeksrelatie was verfrissend. Geen goedkoop sentiment, maar ook niet zwaar aangezet. Weingartner heeft hierin een goede balans weten te vinden.
De linkse standpunten van het drietal worden geregeld verkondigd, maar nergens voelt het geforceerd of drammerig aan. Ook hier zit een bepaalde balans in.
Het lijkt even een heel happy end te worden, waarin socialisme en kapitalisme elkaar toenaderen en alles met een sisser lijkt af te lopen. Even later blijkt echter de realiteit: "Sommige mensen veranderen nooit".. De zakenman heeft ze ondanks gedane belofte toch getipt bij de politie. Ons drietal was echter al het land uit, het vertrouwen in de zakenman (het kapitalisme) was niet groot genoeg en terecht, zo blijkt.

4,5*

toch een knappe film vond ik. interessant verhaal met goede quotes, goed geregisseerd, mooie beelden. geen overbodige passages volgens mij. en gelijk velen voor mij zeiden: het gebruik van buckley's hallelujah zou verboden moeten worden