Die Fetten Jahre Sind Vorbei (2004)

Lag er allemaal iets te dik boven op vrees ik. Dat besefte ik helemaal toen de film was afgelopen en ik het eigenlijk tamelijk leegjes allemaal vond. Desondanks was het vermaak gehalte zeer hoog. 3.5 sterren

Mooie film over vriendschap.
Julia Jentsch doet meer dan eens denken aan Franka Potente. Prachtig naturel spel van haar. Een actrice om in de gaten te houden.
Vooral het samenspel met Daniel Bruhl is leuk om te zien. Hun relatie is overtuigend.
De zakenman is in aanvang een typetje, maar naar het einde toe krijgt zijn rol wat meer diepgang. Wel leuk om te zien.
Het laatste uur is gefilmd op een prachtige locatie en de scènes zijn mooi geregisseerd. Goede spelregie.

De film kent nogal een trage start en neemt naar mijn smaak een te lange aanloop, maar verveelt geen moment.
Hij had van mij een klein half uurtje korter gemogen en aan het scenario had nog wel wat geschaafd mogen worden. Het linkse protest wordt hier nogal geromantiseerd, maar dat heeft ook z'n charmes.

Met het gebruik van het nummer Hallelujah van Buckley heb ik wel moeite. Ik hoor dat mooie nummer liever niet in films, ik vind het gebruik van dit emotionele nummer al gauw lijken op effectbejag. Zo van; nu zit ik naar een sleutelscène te kijken.

Het einde vind ik niet helemaal bevredigend. Ze zijn gevlucht naar het buitenland en leven nog lang en gelukkig met z'n drieën. Mij wat te sprookjesachtig. Maar soit, ik til er niet te zwaar aan.
Ik geef Die Fetten Jahre Sind Vorbei een fette 3,5 sterren.

Iets te lang en inhoudelijk te karig om de hele tijd te kunnen boeien, maar toch een ruime voldoende. Er wordt goed gespeeld, de personages zijn goed uitgewerkt en met de politieke idealen van de hoofdpersonen wordt vrij subtiel omgesprongen. Uiteindelijk had alles wel iets diepgravender mogen zijn, waardoor de film zijn volle potentieel niet bereikt. Mooi einde overigens; ook tot en met de eindcredits blijven kijken.

Het levenspad van een (linkse) idealist is vol kuilen en hobbels.

Het idealisme wat de 3 jongeren uitstralen is simplistisch en hypocriet, maar volgens mij is dat juist de bedoeling van de makers. De film is geen links pamflet, maar geeft aan waar dergelijke jongeren zich aan ergeren, hoe ze een oplossing zoeken en welke fouten ze daarbij maken. Ik vond dat vrij levensecht overkomen.

Tweede hoofdthema is de driehoeksrelatie die zich ontwikkelt, en ook hierin een compliment (met name voor de acteurs): alles komt zeer naturel over en naar gelang de film vordert ga je echt met de personages meeleven. Ook een pluim naar Klaußner die de interessante rol van Hardenberg veel mee geeft.

Het einde is wat controversieel en zal niet bij iedereen in goede aarde vallen, er wordt hier al het een en ander over gezegd. Ik ga ervan uit dat de quote op de muur over henzelf gaat; wij veranderen niet! Een mooie sneer naar de zakenman die hen dan toch verraadt.

Perfect is de film niet, maar ik heb toch 2 uur geboeid zitten kijken. 3,5*.

Is nogal dubbel lijkte me, die quote.

Overall een erg sterke film; duurt even voordat je er een beetje inzit, maar zoals o.a. Kappeuter ook al melde is het laatste uur verreweg het beste van de hele film.

4*

Ik vond bij het laatste gedeelte, pak 'm beet vanaf het moment dat ze zich in een hutje in de bergen verschansen juist de klad er nogal in komen. Al het voorafgaande vond ik erg sterk, maar vanaf dat moment werd het mij allemaal te langdradig en zelfs voorspelbaar; het veranderde van een spannende, venijnige film in een dialogen-film... en waar dan al over gedialoogd werd vond ik zo interessant nog niet. Dan worden de +2 uur die deze film duurt toch wel een beetje te lang. Ik kom op een middenmoterige 3*.

Film die nogal sterk in twee delen verdeeld is.

Het stadsgedeelte vond ik duidelijk het interessantst. Het idealisme van de bende is duidelijk niet dat van mij maar gelukkig weet de film zijn kritiek duidelijk over de verschillende partijen te verdelen, waardoor het nergens echt moralistisch wordt.

Tweede deel was wat saaier en de rek was er af en toe een beetje uit, toch bleef de film gedurende de gehele speelduur genoeg boeien.

Jammerder vond ik dat het begin nog wat filmische momenten kenden, waar dat er in het tweede deel bijna compleet uit was. Zelfde verhaaltje steeds weer, verhaaltje dat de overhand krijgt.

En ergens blijft er bij die Duitse films steeds een soort van TVserie sfeertje hangen. Geen idee of het nu aan de taal, het acteerwerk of de drabby kleuren ligt. Een trauma waar ik blijkbaar niet af van lijk te raken. Zit al een tijdje te azen op Vinzent, maar die blijkt dan weer zo goed als onvindbaar te zijn.

3.5*, niet slecht, niet super. Had meer kunnen zijn.

Uitstekende film. Laat goed zien dat geen systeem perfect werkt, en laat naar beide kanten toe een duidelijke kritische noot zien. De hoofdpersonen lijken overtuigd socialist, maar zien naar mate de film vordert hun eigen hypocrisie.

4*

Een aardige film die op een aantal punten wel kon overtuigen. Toch waren er een aantal momenten die mij niet echt bevielen. Allereerst is daar de bekende liefdesdriehoek die mij niet kon overtuigen, omdat het veel te geforceerd overkwam. . Van daaruit werd misschien wel het mooiste nummer aller tijden op een manier gebruikt die totaal ongepast is. Ongepast qua sfeer in de film, en een geweldig nummer past niet in een aardige film (ik weet het, een slecht argument). Ook op het technische gebied viel er weinig te beleven. De acteerprestaties waren daarentegen wel overtuigend en ook een aantal van de teksten bleven wel hangen. Gedachte over deze film die mij bij zal blijven: Kom niet aan Hallelujah.

Ik vond het wel een aardige film door dat lekker anarchistische toontje van die Edukators. De sterkste momenten zitten dan ook in het eerste deel, waarin zij hun strijd tegen de gevestigde orde beginnen. Daarna gaat het bergafwaarts met een wat flauw thriller-element. Het einde komt dan wel weer uiterst pijnlijk aan en maakte op mij zeker indruk in zijn thematiek ( van oude menschen en de idealen die voorbij gaan )

Heel aardig filmpje dat in mijn ogen sterker begon dan eindigde.
De openingsscène waarin een rijk gezin thuiskomt en hun hele huis overhoop gehaald aantreft, vond ik een erg sterke.
Vervolgens schiet de film erg op en ben je in een mum van tijd een uur verder waarin een hele hoop gebeurd is. De belangrijkste gebeurtenis is de ontvoerig van miljonair Hardenberg. De drie idealisten vertrekken met hun gijzeling naar het platteland en daar ontwikkelt vooral de liefde tussen Jan en Jule, die daarmee allebei hun respectievelijk beste vriend en vriendte kakken zetten. (overigens een geweldige scène waarin Hardenberg op deze driehoeksrelatie inspeelt. Echt prachtig gedaan! In dit tweede gedeelte kakt de film een beetje in. De spanning uit het eerste uur ebt langzaam weg. Wel komt er nog een geweldig einde dat, zoals ook te lezen valt op MM, meerdere interpretaties tot gevolg heeft.

Ik vond vooral Stippe Erceg (Peter) en Burghart Klaußner (Hardenberg) geweldig acteren. Julia Jentsch (Jule) vond ik bij tijd en wijle vooral irritant. Zij komt vooral slecht uit de verf in de scène waarbij Hardenberg haar en Jan betrapt tijdens hun inbraak. Een ander minpunt van de film vind ik toch wel de zo nu en dan matige belichting (als daar al sprake van was). Daarbij was het camerawerk soms erg irritant. Dit zijn echter minpunten die weliswaar duidelijk opvallen tijdens het kijken van de film, maar die geen grote invloed uitoefenen op de film als geheel.

Wat overigens ook vermeld dient te worden is dat Die Fetten Jahre Sind Vorbei een geweldige soundtrack heeft (Jeff Buckley - Hallelujah) !

Al met al neig ik toch naar een kleine 4 sterren, of een ruime 3,5*.

Plot: Jan en Peter zijn boezemvrienden. Ze wonen samen in een vervallen loft en rebelleren als jonge twintigers tegen de huidige consumptiemaatschappij door rijkeluiswoningen binnen te dringen en daar de inboedel op zijn kop te zetten.
Ze stelen niets maar laten enkel een bericht achter dat gaat als volgt: "Die Fetten Jahre Sind Vorbei !". (de jaren van overvloed zijn voorbij)

Hun beweegreden hierachter is om deze rijkelui tot nadenken te stemmen en hen een gevoel van onbehagen mee te geven en een geweten te schoppen telkens ze geld uitgeven, wetende dat ze in de gaten worden gehouden door diegenen die hun woning hebben bezocht...

Als Jule, de vriendin van Peter, bij hen intrekt wordt ze meegesleept in hun gedachtengoed en laat zich verleiden om mee een huis op stelten te gaan zetten.
Ditmaal loopt het echter fout als de eigenaar onverwachts thuiskomt....




How yes, dat was een goeie film !!

Ik ben ook jong geweest en weet dus maar al te goed dat je op die leeftijd vragen hebt bij het functioneren van onze huidige maatschappij en wat er zou moeten veranderen om alles beter te maken voor iedereen.

In deze film wordt op meesterlijke wijze aangetoond dat je niet alles zomaar zwart-wit kan stellen, zo van: "geld moet herverdeeld worden en de rijken moeten hun loon afstaan aan de minderbedeelden".
Dat zijn mooie principes maar onmogelijk hard te maken, wat uiteraard niet betekend dat het niet op een andere manier zou kunnen...

Ik vond het een mooie, gevoelige film die je doet nadenken over alternatieven voor onze huidige maatschappij waarin de zwaksten en hulpbehoevenden bijna niet aan de bak komen.
Deze film slaagt daar wonderwel in zonder melig of overgevoelig te worden, topklasse !

7,5/10.
Een goeie film die naar't einde toe alsmaar beter wordt, aanrader

Filmsite : ::: Die fetten Jahre sind vorbei ::: - diefettenjahre.de

The Edukators is duidelijk een low-budget independent film, wat uitgestraald wordt door een zeker amateurisme. In de cameravoering; de editing; het acteerwerk; de dialogen; het plot, en met name de geforceerde plotwendingen. Ook het gebruik van uitsluitend Engelse songs in een Duitse film blijf ik raar vinden.

Dat amateurisme heeft meteen ook zijn charme, wat mooi samengaat met de jeugdige naïviteit van de hoofdpersonen. Hun idealisme, strijdend tegen (zoals zij het noemen) de kapitalistische dictatuur, is in de kern nobel, maar kent ook zo zijn tegenstrijdigheden. Met al hun fouten worden de hoofdpersonen menselijk en valt er achteraf voldoende te bediscussiëren. Zo zwart/wit is het allemaal niet.

Maar dat geforceerde in het plot gaat de film uiteindelijk parten spelen. De jongelingen maken irritant foute keuzes en verklaren dit via soms knullige dialogen om de film maar voort te stuwen, wat het meeleven en daarmee ook de spanning in de weg zit. Om nog maar te zwijgen over de 'verplichte' driehoeksrelatie, die de aandacht alleen maar afleid van de werkelijke boodschap. De laatste minuut haalt daarnaast een belangrijk punt weer onderuit.

Door het knullige van het geheel heb je nergens het idee naar een echt geweldige film te kijken, maar uiteindelijk is de leuze van het groepje ook hier van toepassing; alleen de sterke ideeën blijven overeind. De film is het sterkst tijdens de gesprekken over recht en onrecht in de wereld en de verantwoordelijkheid die bij de gewone mens ligt.

Deze algemene boodschap blijft dan ook hangen en werkt ergens motiverend, in ieder geval om te bespreken na afloop. Alles eromheen voelt aan als een wat onzorgvuldige maar gelukkig ook sympathieke kapstok die nu eenmaal gecreëerd moest worden om deze gesprekken aan op te hangen. 3*

Uiterst originele film waarin een drietal idealistische vrienden op een ludieke wijze tegen het kapitalisme schoppen. En op een gegeven moment loopt een actie van hen lichtelijk uit de hand. De gesprekken tussen de vrienden en hun gijzelaar zijn zeker interessant en goed geschreven. Ook mooi om te zien hoe de onderlinge verhouding tussen hen op een geloofwaardige manier verschuift. Verder zit de film goed in elkaar en heeft een sterk einde.

De dialogen omtrent politieke/sociale/economische zijn in deze film goed verwerkt. Uiteindelijk kom je net zoals de karakters in de film, en alle historische revoluties op een hoopje gesmeten, telkens bij dezelfde conclusie terecht.

Verder speelt de cast zeer goed, het inlevingsvermogen bij elke acteur is present, en je kan telkens elk z'n standpunt verdedigen, ook al heb je meer sympathieën voor de een als voor de andere. Dat maakt de film tevens zo toegankelijk voor iedereen.

De regisseur slaagt er dus met verve in, een discussie los te weken. Ik hou van deze film, omdat het niet altijd gemakkelijk is een thema als hier op een geslaagde manier te regisseren. Geen "over the top" weet je wel. Waarschijnlijk heeft hij zelf op een of andere manier ooit in deze situatie gezeten, en wie niet trouwens?

Dikke 4.

'k Was eigenlijk wel aangenaam verrast door deze film. 'k Bleef aan het scherm gekluisterd om te weten hoe het ging eindigen.

Het genre is eigenlijk een beetje van alles: een liefdesverhaal, actie, drama en een beetje thriller en komedie.

Een aanrader.

Erg goede misdaadfilm met een glimlach. Spannend tot aan het fraaie einde, maar vooral boeiend vanwege de ruime aandacht, die besteed wordt aan de ontwikkeling van de diverse karakters. Het middengedeelte dreigde even wat langdradig te worden, totdat het ‘slachtoffer’ begon te vertellen over zijn eigen jeugdervaringen en tot mijn zeer aangename verrassing het fantastisch spannende jaar 1968 aanhaalde. (Kriebels in mijn buik!) In die bekentenis lag ook de clou voor het toch wel verrassende, maar niettemin zeer treffende einde; de spreekwoordelijke kers op de spreekwoordelijke taart.

De fraaie beelden, het schitterende scenario en het goede acteerwerk door alle vier de personages - in het bijzonder door Julia Jentsch die op formidabele wijze in haar rol zit - maken dit tot een prachtige film over een niet zo alledaags onderwerp, dat mij - mede vanuit mijn eigen herinneringen - zeer aan het hart gaat.

Bij iedereen van harte aanbevolen!

Best inhoudelijke film met visies allerhande op de samenleving.

Uitstekende vertolkingen en stof tot eeuwig nadenken. Op de hoofdmaterie van de film zal men wel nooit tot een conclusie komen. Daarvoor zit de mens al te vol met gebreken en gedraagt hij zich sowieso naar de kant waartoe hij behoort. Kunt ge niet veranderen. Persoonlijk heb ik soms wel een beetje twijfels omtrent protestzangers en aanklagers allerlei die hiermee gevoelige snaren raken maar er ook mee aan de kost (soms ruim) komen.

Naarmate ik deze film vaker zie, begin ik ‘m steeds beter te vinden. Intelligente film, goede dialogen, zet aan tot nadenken.
Mooi om te zien hoe het slachtoffer slim weet te integreren in de commune in de bergen, en zijn ontvoerders uit elkaar weet te spelen. Interessant, voor meer dan een uitleg vatbaar, einde. It’s in the eye of the beholder vermoed ik, het einde van de film geeft geen echt uitsluitsel.
Erg goed, 4*.

Goede film over een aantal idealistische twintigers die de strijd aangaan met het kapitalisme. De film zit intelligent in elkaar en het spel van de drie -of eigenlijk vier- hoofdpersonen is zeer overtuigend. Leuke setting ook, in het nachtelijke Berlijn en de Alpen.

Ook roept de film interessante vragen op: de uitspraak "je hebt geen hart als je niet links bent onder de 30, en geen brein als je niet rechts bent boven de 30" heb ik ook meer dan eens gehoord, meestal van mensen boven de 50 trouwens, en het lijkt er inderdaad op dat veel idealisten als ze eenmaal een huis, baan, gezin hebben kiezen voor datgene wat ze ooit bestreden.

Het lijkt mij trouwens toch obvious dat Hardenberg ze op het eind verraadt, ik zie niet de mogelijkheid van een andere interpretatie. Overigens is hem dat ook niet helemaal aan te rekenen want het is toch een vrij ernstige misdaad, en in het begin was ik er nog niet zo zeker van dat hij het zou overleven. En als je dan je ontvoerders uitgezwaaid hebt vind je je bank in het zwembad, tsja, ik zou ook pissig worden.

Aardige film die bij mij niet helemaal de juiste snaar wist te raken. Dit soort themas (jonge activisten / idealisten) spreken me wel aan, en ondanks de sterke cast (Daniel Brühl en Julia Jentsch), was het voor mijn smaak te conventioneel. In die zin prefereer ik dus bijvoorbeeld een film als The East (2013). 3*

Jaren geleden heb ik deze film eens gezien en af en toe popt ie weer op in mijn herinnering. Toch een teken dat de film ergens een goede indruk heeft gemaakt. Ik was begin 20, overtuigd politiek links, dus deze film zou een kolfje naar mij hand moeten zijn. Maar hoewel ik de antikapitalistische idealen van deze rellende jongeren onderstreepte, stoorde ik me toch regelmatig aan hun destructieve gedrag.
Het inbreken valt natuurlijk niet goed te praten (ook al stelen ze niets), maar ik herinner me ook vaag dat iemand een auto bekrast en tja... dat valt gewoon niet goed te praten.
Ik snap de frustratie, maar dat is geen excuus voor vandalisme. Dat je zelf slachtoffer bent betekent niet dat anderen dan ook maar moeten lijden, dat is geen oplossing.
Hierdoor irriteerde ik me vooral aan deze hoofdpersonen terwijl de film op zich een interessante boodschap uitdraagt. Maar nu koos ik uiteindelijk meer partij voor de kapitalisten die zij zo verafschuwen, dan voor de arme, maar vandalistische slachtoffers van het systeem.
Jammer van de uitwerking, maar zeker een film die dus wel even beklijft.

3,5*

Regisseur Hans Weingartner werd geboren in Oostenrijk in 1977. Rond z'n twintigste stelde hij vast dat de meeste van z'n generatiegenoten zich plooiden naar het systeem, enkel in materiële rijkdom geïnteresseerd waren en zich meningen in lieten lepelen door de media. Toch waren er ook protestmarsen van andersglobalisten, tegen de toenemende macht van multinationals en de uitbuiting van arbeiders in laagloonlanden. Weingartner heeft een cameo als deelnemer aan zo'n betoging. Hij gebruikte autobiografische elementen.

Passend bij het onderwerp werkte hij met een beperkt budget, met veel handcamera en enkele beelden van bewakingscamera's, in een realistische stijl. De acteurs komen zeer natuurlijk over, vooral Daniel Brühl en Julia Jentsch. Mooi is de scène waarin ze Berlijn bekijken van op afstand, en vaststellen dat ze zich observator voelen aan de buitenkant, geen deelnemer aan het spel. Televisie als de grote boosdoener is wel echt iets van de jaren '90; tegenwoordig zou je wensen dat jongeren nog eens naar een duidingsprogramma op tv keken in plaats van al hun (des-)informatie van het internet te halen.

Het hoogtepunt is de inbraak in de villa aan het meer. Daarbij heerst de opwindende sfeer van het jong en rebels zijn, van de boel op stelten te willen zetten. Ze willen een vreedzame, ludieke protestactie voeren, maar het loopt uit de hand. Het komt mooi uit dat een van de drie voor een veiligheidsfirma werkt. De Tirolse Alpen zijn een probate verandering van decor. Hardenberg zien ze als een kapitalistisch zwijn, een Arschloch. Wanneer hij echter een voormalig mei-68'er blijkt, komt er een confrontatie tussen twee generaties. Het einde is een misleidende montage, met crosscuts tussen Berlijn en een Spaans hotel..

Freddy Quinn is een leuke muziekkeuze, passend bij Oostenrijk, al had het afgezaagde Hallelujah dan weer niet gemoeten. Je blijft achter met het gevoel dat er van alles mis is met de wereld, maar dat pogingen om te protesteren tot niks leiden.

Over een drietal jonge idealisten die op ludieke wijze actie voeren tegen het kapitaal door in te breken in de woningen van kapitaalkrachtige lieden om daar vervolgens op een kunstzinnige manier de huisraad opnieuw te schikken en briefjes achter te laten met een prikkelende boodschap. Ze plegen poëtisch verzet, zoals regisseur en schrijver Hans Weingartner het formuleert. De verbeelding is sympathiek maar maakt tevens duidelijk dat daadwerkelijke maatschappelijke veranderingen als gevolg van deze ludieke acties niet aan de orde zijn. En dat knaagt bij de idealisten.
De eerste helft van de film gaat voornamelijk over het actievoeren en is politiek geëngageerd. Spannend, rebels, wanordelijk. In de tweede helft verschuift het politieke karakter en krijgt de film een meer intermenselijk karakter. De sfeer verandert van actief naar afwachtend. Een nieuwe situatie heeft zich voorgedaan. Een situatie die de personages in een rustiger omgeving plaatst waarin de afleiding niet meer bij de politieke actievoering ligt maar de afleiding noodgedwongen veel intiemer bij de personages zelf is geplaatst. Zelfreflectie en groepsreflectie zijn aan de orde. Conflicten ontstaan en ebben weer weg zoals dat in een groepsdynamiek gebeurt.
Ook de setting is veranderd. Van het roerige Berlijn verplaatst het verhaal zich naar de idyllische omgeving van een berghut in het Oostenrijks alpenlandschap. De overgang naar een verhaal met andere verhalende accenten gebeurt vrij naturel. De eerste scène in de berghut laat nog eventjes een lange dialoog met politieke inhoud zien. Hierna glijdt de film langzaam af naar rustiger vaarwater en richt zich vooral op de onderlinge verhoudingen. Best leuk, de steekspelletjes, de geheimpjes, het gekonkel die in de plaats zijn gekomen van de hectiek en de spanning uit het eerste deel.
Het lukt Weingartner en zijn drie uitstekende hoofdrolspelers goed om een sfeervol beeld van een generatie neer te zetten. Een generatie die zijn eigen stem nog niet lijkt te hebben gevonden. Alles wat uit de monden van de verzetshelden komt, klinkt als tekst die is geleend van een of ander pamflet of uit een of ander boekwerk uit de jaren 60. Veel indruk maakt een tekst als “kapitalistische dictatuur van het systeem” niet. Niet op mij, in ieder geval.
Het camerawerk is beweeglijk en volgt de personages in hun dynamische zijn. De kijker kijkt mee over de schouders van de personages. Dat kijkt lekker intens en is goed voor de beleving. Ook prettig dat de regisseur zorgt voor een aangename slotacte die laat zien dat de acties van de drie verzetshelden eigenlijk niets aan de wereldorde hebben veranderd. Leuk einde. Dat wel.

Drie linkse idealistische jongeren vinden er niet beter op dan in te breken bij rijken om hen dan met de neus op de feiten te duwen door dingen te verplaatsen en een erg cynische boodschap achter te laten. Tot het misloopt natuurlijk.

Wel een fijn uitgangspunt met een ontvoerde die helemaal niet zo erg is als hij leek te zijn. Een man die nota bene zelf een linkse rakker was, maar dat hoor ik wel van veel mensen uit die generatie die mei 68 en tal van andere betogingen (tegen Vietnam bvb) bewust hebben meegemaakt.

Sympathiek allemaal, maar bij de manier waarop kunnen veel vragen gesteld worden. Maar het is vooral een amusante licht verteerbare film geworden. Wat vooringenomen natuurlijk, maar daarom zeker niet verkeerd. De uitwerking zit alvast goed en het acteerwerk ook. Fijn einde trouwens dat past bij de film.

Nieuw links "radicalisme" in filmvorm.

Leuk en interessant thema maar mijns inziens te lang uitgesponnen.
Sommige scènes hadden 'n stuk korter gemogen en de hints richting de kijker waren mij wat te opzichtig en herhalend. Het acteerwerk vond ik wisselend, soms leek het alsof ik naar 'n goedkoop toneelstukje zat te kijken, Jule werd mij toch iets te naïef neergezet

Beetje vreemd einde ook, idealen gelijk maar uitvoer qua stijl 180 graden om waarbij ze de gesponsorde luxe zich ineens goed laten smaken.

Die Fetten Jahre Sind Vorbei is enerzijds een interessante, maar anderzijds een beetje een wisselvallige film geworden. Het eerste deel is veruit het sterkste deel met de driehoeksrelatie tussen Jule - Jan - Peter die op een boeiende manier gebracht wordt. Door de inbraak van Jan en Jule krijgt de hele ontwikkeling van de relatie toch iets meer en het wordt zelfs spannend wanneer het helemaal misgaat. Vanaf het moment dat ze met hun vieren aankomen in de hut, zakt de film toch wat in elkaar. De conversaties over hun idealen en het kapitalisme kon me matig boeien en ook de keuze om Hardenberg deel te laten uitmaken van de groep alsof hij hun vriend is, vond ik een saaie keuze. Het voelde toch aan alsof de film zich meer en meer naar het einde aan het slepen was. Het acteerwerk is zeker in orde en de chemie tussen de 3 jongeren is erg aanwezig (vooral de scènes tussen Jule en Jan steken er bovenuit).

3*