menu

Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun (1999)

Alternatieve titels: My Neighbors the Yamadas | ホーホケキョとなりの山田くん

mijn stem
3,57 (186)
186 stemmen

Japan
Animatie / Komedie
104 minuten

geregisseerd door Isao Takahata
met de stemmen van Yukiji Asaoka, Toru Masuoka en Masako Araki

De Yamadas zijn een doodgewoon gezinnetje dat samen in een huisje ergens in een buitenwijk van Tokio woont. De gezinsleden hebben allemaal zo hun probleempjes en eigenaardigheden, en kunnen het niet altijd even goed met elkaar vinden. Dat maakt hun leven er niet altijd gemakkelijker op.

zoeken in:
avatar van DVD-T
4,0
Toch wel weer een heel stuk beter dan Pom Poko, maar zeker geen meesterwerk.

Allereerst de animatie. Hoewel het er erg simpel uitziet is het prachtig gedaan. De simpele animaties geven de goede sfeer neer van een simpele familie. Daarnaast heb ik ook genoeg moois in die simpele animaties gezien. Af en toe komen er erg mooie shots voorbij. Toch wel heel anders dan je van Ghibli gewend bent, maar het pakt zeker goed uit. Simpel maar toch ook erg complex, erg goed gedaan. Daarnaast is ook het geluid noemenswaardig. Dit is prachtig vormgegeven. Overal hoor je wat, van vogels tot voorbij rijdende auto's. De prachtige muziek ondersteund het geheel ook goed.

Verhaal is niet echt aanwezig in The Yamadas, het is een greep uit het alledaagse leven van een doodgewoon gezin. De strubbelingen met het dagelijkse leven, en de onderlinge relaties zijn erg herkenbaar en brengen daarom ook wel een lach teweeg juist omdat het zo herkenbaar is. Daarnaast is het gezin ook wat abnormaal, dit is leuk om het geheel wat kleurrijker te houden, maar werkt nooit even goed. Het eerste uur is erg sterk, maar helaas zakt het in het laatste half uur wat in. Komt ook omdat het net wat te lang duurt allemaal. Het is niet echt interessant genoeg om de gehele speelduur mee te vullen. Datzelfde probleem had Pom Poko ook. Het einde maakt dan wel weer erg veel goed, en laat je toch met een erg goed gevoel achter. De moraal was gelukkig nergens echt storend.

Een erg warme en leuke film, die net wat te lang duurt en daardoor de aandacht niet echt kan vasthouden.

avatar van SnakeDoc
3,0
Grappig hoe snel je aan deze vrij simpele vorm van animatie went. Een hele andere ervaring dan bij de Miyazaki varianten maar helemaal niet onaardig.
Vooral de rustige klassieke muziek sprak mij ontzettend aan.

Soms ook ontzettend herkenbare en grappige momenten.
Toch is het jammer dat er een verhaallijn in het geheel ontbreekt. De film had daardoor ook gerust een half uurtje korter mogen duren. Ook de gedichten (of stukjes poezie) tussendoor deden mij weinig en hadden weg mogen blijven.

Iets beter dan Grave of the Fireflies (voor mij persoonlijk een telleurstelling). Zal snel is meer van Isao Takahata gaan bekijken, al hoop ik niet dat al zijn animatie films op deze manier zijn getekend. Dit was leuk voor een keer!

avatar van JJ_D
4,0
Geweldige film, maf getekend, bijzonder grappig... Jammer dat Isao Takahato tegenwoordig niet meer actief is!?
(Het enige mindere element zijn de spreuken tussen de episodes in, maar die vormen eigenlijk geen probleem.) Fijn!

avatar van rep_robert
1,0
Soms snap ik die kritiek van mensen op de Pixar/Disney/Dreamworks animatiefilms niet en ik zie hier wel hoge cijfers staan. Deze film is namelijk zo saai dat ik zelf genoodzaakt was om de film af en toe door te spoelen, dat gebeurt voor mij zelden bij een film. Er gebeurt gewoon niks, nada, noppes in de bijna uur en drie kwartier durende film. Toch een gigantische teleurstelling als je kijkt naar de regisseur en de animatiestudio.

Het zou zogenaamd zo herkenbaar moeten zijn, maar op herkenbaarheid na moet een animatiefilm als dit ook vermaken en dat doet de film gewoon totaal niet! Of je moet zelf erg gelukkig worden van een man die een paraplu koopt, in de sneeuw staat buiten en niks doet, mensen die hun spullen vergeten wanneer ze de deur uit gaan, gezeur om de tv zender of een panisch gezinnetje dat op zoek is naar hun dochter en eindigt met een sof. Nergens zit er een climax of een clou in de verschillende sketches. Daarnaast kent de film nog meer zwakke punten: het voelt veel te fragmentarisch aan, er zit geen lijn in het verhaal(welk verhaal?), de film bevat geen greintje humor en je voelt gewoon niets met de extreem saai uitgewerkte personages(ze bevatten geen greintje persoonlijkheid).

De simpele animatie was ook even wennen, maar daar ligt toch nog de charme van de film, voor zover die er nog is. Jammer dat ze naast de simpele animatie ook nog is voor een verhaalloze film hebben gekozen. Op de animatie en de eindscene na is dit een van de meest nietszeggende animaties die ik ooit heb gezien en dat zegt nog wat. Er zit geen enkel moraal o.i.d. in de film en heeft op die schijnbare herkenbaarheid verder helemaal niets te bieden.

Ik ben beter gewend uit de Ghibli stal, ik ben nu gewoon geneigd om er een andere in te gooien. Om de vieze smaak van deze film weg te spoelen. Ben de hele film nu alweer vergeten.

1*

avatar van Onderhond
5,0
rep_robert schreef:
Er zit geen enkel moraal o.i.d. in de film

De rest zag ik aankomen, maar dit is op z'n minst erg grappig. Oh nee, geen moraal in een animatiefilm!

avatar van rep_robert
1,0
De Ghibli(Miyazaki) films staan normaal gesproken bekend om het moraal. De thema's die erin verwerkt zijn vind ik vaak treffend en goed uitgewerkt. Beter dan dit nietszeggende werkje waar naast een moraal ook geen verhaal in de film zit. Ik vind deze film gewoon pure leegheid.

avatar van Onderhond
5,0
Oh nee, naast moraal ook al geen verhaal?!
Wat deze film inderdaad mist is één of ander riedeltje over een muis die kok wil worden en dan toont dat je met doorzetting alles kan bereiken.

Los daarvan is dit een film van Takahata, niet van Miyazaki. De visuele stijl van de studio mag daan aardig gelijkend zijn, hun stijlen van regie zijn aardig verschillend.

avatar van rep_robert
1,0
Allemaal leuk en aardig dat je nu zo lekker denigrerend loopt te doen, maar als ik dit vergelijk met Grave of the Fireflies dan beginnen mijn vingers toch zo erg te jeuken om die film te verhogen(en dat heb ik net dus ook gedaan).
Dat Takahata van een film die zo'n diepe indruk op je achter laat afglijdt naar een film waarin hij niet verder komt dan een paraplu kopende opa die que sera sera aan het zingen is en verder 0,0 te melden heeft is toch schrijnend.

Jij verwart een moraal/verhaal gelijk weer met iets kinderachtigs, terwijl jij net zo goed als ik weet dat Ghibli dat vaak niet is. Daarnaast is de doelgroep voor de vele animatiefilms toch nog steeds de kinderen. Ik zou mijn kind liever een film met een kokende muis met doorzettingsvermogen voorschotelen dan deze film waarin niets gebeurt behalve het kijken naar een stel oude zeurpieten van een ouders en wat kinderen die niets bijzonders te vermelden hebben.

avatar van Koenr
4,5
Ik vind het echt onvoorstelbaar om bij een van de warmste films ooit 'pure leegheid' te zien staan.

avatar van Onderhond
5,0
rep_robert schreef:
Jij verwart een moraal/verhaal gelijk weer met iets kinderachtigs, terwijl jij net zo goed als ik weet dat Ghibli dat vaak niet is.

Daar ben ik het dan niet mee eens. De meeste Miyazaki films zijn gewoon pure kinderfilms. Mooi uitgewerkt, dat zeker, maar erg volwassen kan je het moeilijk noemen.

rep_robert schreef:
Daarnaast is de doelgroep voor de vele animatiefilms toch nog steeds de kinderen.

De meeste animatiefilms die jij kijkt misschien. Verder begrijp ik niet zo goed wat dat er toe doet? Deze film beantwoordt niet aan de verwachtingen van een doelgroep waar je zelf al niet meer toe behoort en waar de film verder ook niet echt voor bedoeld is? Dat je de film verder niet goed vindt zal uiteraard best, maar een argument als dit slaat toch nergens meer op?

avatar van rep_robert
1,0
Misschien dat kinderen van Teletubbies leeftijd hiervan kunnen genieten, maar ik denk toch dat wat oudere kids/mensen meer identiteit in de personages en het verhaal zoeken. Meeleven met de personages e.d.
Ik kan simpelweg niks met een standaard Japans gezinnetje dat niets interessants beleeft in ruim 1,5 uur animatiefilm. Het zijn gewoon standaard familie situaties die je voorgeschoteld krijgt, maar dan zonder humor of zonder een clou.

Voorbeeld: Het eerste verhaal. Het dochtertje raakt zoek, iedereen is op zoek naar haar en vervolgens belt tante dat ze bij haar is. Ze halen haar op en vervolgens zie je iedereen lachen. Wat is nou de gedachte achter dit verhaal? Is het goed om je kids kwijt te raken of zo?

De Miyazaki films kenmerken zich toch door het feit dat ze voor jong en oud te genieten zijn. De creativiteit spat er vaak vanaf. Op de simpele tekenstijl na zie ik eigenlijk niet wat deze film nou speciaal maakt. Zit totaal geen creativiteit in de personages en hun "avonturen".

avatar van maxcomthrilla
5,0
rep_robert schreef:
Misschien dat kinderen van Teletubbies leeftijd hiervan kunnen genieten, maar ik denk toch dat wat oudere kids/mensen meer identiteit in de personages en het verhaal zoeken. Meeleven met de personages e.d.


Spreek voor jezelf. Juist omdat de film nergens naar toewerkt onderscheidt hij zich van menig Pixar product. De film heeft een heerlijke ongedwongen, gemoedelijke sfeer. Ik ben blij dat er geen grote, allesoverheersende spanningsboog boven deze film hangt, waarbij alle scenes in dienst van het einde staan. Je moet echter wel in staat zijn om van de kleine dingen des levens te kunnen genieten.

Voorbeeld: Het eerste verhaal. Het dochtertje raakt zoek, iedereen is op zoek naar haar en vervolgens belt tante dat ze bij haar is. Ze halen haar op en vervolgens zie je iedereen lachen. Wat is nou de gedachte achter dit verhaal? Is het goed om je kids kwijt te raken of zo?


Inderdaad een herkenbare situatie maar zeer komisch uitgewerkt. Het is toch grappig dat alle familieleden geen oog voor hun jongste oogappel hebben en daarna verwijten over en weer gaan maken naar elkaar om zich daarna heel opgelaten te voelen en zich te schamen voor de ontstane situatie. Als ze dan eindelijk het verlossende telefoontje krijgen zijn ze gewoon opgelucht en dankbaar en lachen ze een beetje als een boer met kiespijn omdat ze zich geen houding weten te geven.

De Miyazaki films kenmerken zich toch door het feit dat ze voor jong en oud te genieten zijn. De creativiteit spat er vaak vanaf. Op de simpele tekenstijl na zie ik eigenlijk niet wat deze film nou speciaal maakt. Zit totaal geen creativiteit in de personages en hun "avonturen".


De man en vrouw des huizes die gaan bobsleeën, die de tango dansen, die ruzie maken over een afstandsbediening en zich gedragen als kleine kinderen, een baby die tevoorschijn komt nadat een stuk riet is afgehakt, de vliegende Yamada familie incl. hond die aan een paraplu door de lucht vliegen, een megaslak die door de straten kruipt....Genoeg creativiteit alhoewel deze film vooral de warmte van een 'gewoon' gezin in beeld probeert te brengen.

avatar van rep_robert
1,0
Je hebt er een andere kijk dan ik op in ieder geval, ook qua humor. Het in staat zijn van de kleine dingen des levens te genieten heeft wat dat betreft niks te maken met een familie die niets beleeft. Zo kan ik ook wel een film maken van een doodnormaal gezin dat niets beleeft en het af doen als geniaal.

avatar van Onderhond
5,0
Misschien dat kinderen van Teletubbies leeftijd hiervan kunnen genieten, maar ik denk toch dat wat oudere kids/mensen meer identiteit in de personages en het verhaal zoeken. Meeleven met de personages e.d.

Ik denk dat kinderen hier sowieso niet veel aan hebben, wel iets oudere mensen die bepaalde situaties als realistisch herkennen en daarvan kunnen genieten.

Het fragmentje dat je noemt kent absoluut komische momenten (het koppig elkaar in de schuld geven in de wagen bijv.). De clou is ook niet zo ingewikkeld. De familie komt weer een keertje bij de tante en na de initiële ongerustheid loopt alles goed af, wat voor een geruststellende gezelligheid zorgt.

Het zijn geen "grote" zaken nee, daarom dat deze film net zo mooi is. Het gaat over die kleine geluksmomentjes in het leven die er uiteindelijk veel toe doen en waar je zelf het meest van geniet. Miya's grote films gaan over hele bossen en landschappen die door de prinses gered moeten worden van het kwaad. Goed dat jij je daar makkelijker mee kan vereenzelvigen, maar voor mij is dat vooral ver-van-mijn-bed onzin.

Als deze films iets niet mist dan zijn het clous (komen zelfs textueel in beeld, kan je nagaan) en humor. Of je die kan appreciëren is een ander verhaal.

Edit: maxcomthrilla denkt er net zo over zo te zien

avatar van rep_robert
1,0
Onderhond schreef:
[
Het zijn geen "grote" zaken nee, daarom dat deze film net zo mooi is. Het gaat over die kleine geluksmomentjes in het leven die er uiteindelijk veel toe doen en waar je zelf het meest van geniet. Miya's grote films gaan over hele bossen en landschappen die door de prinses gered moeten worden van het kwaad. Goed dat jij je daar makkelijker mee kan vereenzelvigen, maar voor mij is dat vooral ver-van-mijn-bed onzin.


Het is wel onzin die je ook hoog waardeert in ieder geval Maar ik vind dit wel een interessant punt. Voor mij staat animatie over het algemeen ook voor een andere wereld dan degene waarin ik zelf leef. Daarvoor hebben we de normale films wel ja. Ik wil ook liever meegevoerd worden naar een (andere) magische wereld waarin dingen gebeuren die in het echt niet kunnen. Animatie is ook een medium waarin je wat dat betreft veel kan.
Persoonlijk kan ik gewoon niks met die simpele zaken, lachen kan ik er in ieder geval ook niet om. Waarom ik er niet om lach? Omdat het eigenlijk normaalste zaken van de wereld zijn. Een kind raakt kwijt? Het is logisch dat je elkaar de schuld geeft, ik snap niet wat daar grappig aan is. Ik vind het eerder triest dat je je kind kwijtraakt, maar oké. Ik krijg daar niet meer sympathie voor de karakters door.

avatar van Onderhond
5,0
De herkenbaarheid van de kleinere kantjes van mensen vind ik absoluut wel komisch, net omdat het vaak een klein beetje genant is om jezelf erin te herkennen.

Dat animatie geschikt is voor magische werelden is absoluut zo, maar staat compleet los van deze film. Animatie is tot veel meer in staat, een soortgelijke film als deze kan ik dan ook niet zo 1,2,3 vinden als live-action. Wel gek dat je zelf dan zo vol bent over Pixar, zij doen namelijk zeer weinig met dat potentieel. Veel verder dan het tot leven wekken van bestaande dode objecten en/of dieren zijn ze nog niet gekomen.

En wat betreft Miya's films, die waardeer ik echt niet om hun geweldig verhaal of de oh-zo meeleefbaarheid van de personages. Ook net de kleine dingen (de zusjes in Totoro) maken zijn films tot iets wat ver boven Pixar uitstijgt.

4,5
Geweldige film. Wat Ghibli absoluut nodig heeft gehad en nog steeds wel heeft, was/is iemand als Takahata. Iemand die volwassenere films maakt, maar vooral films die anders zijn. Begrijp me niet verkeerd; de film van Miyazaki zijn geweldig, maar dit is toch wel de broodnodige afwisseling die de studio nodig heeft.

En wat is dit ook weer een frisse, geestige, herkenbare, af en toe hartverwarmende film. Mooie muziek, aparte (maar vaak ook prachtige) minimalistische animatie en heerlijke personages. Vooral halverwege zijn het iets te veel skeches met situaties die het verhaal wat ophouden, maar het is een detail. Hoewel het wel het verschil is tussen een all time favorite en gewoonweg een fantastische film. 4,5 sterren.

avatar van LimeLou
4,5
Weer zo'n geweldige Ghibli film die me helemaal vrolijk maakt van binnen. De stijl, herkenbaarheid in de karakters en dromerige sfeer maken dit voor mij een film die zwaar tegen de vijf sterren neigt. Waarom heb ik dit niet eerder gekeken?!

avatar van wibro
3,0
Het bekijken van dit filmpje heb ik lang uitgesteld omdat de afbeelding op de poster mij de indruk gaf dat ik hier niet bepaald met een film voor volwassenen te doen zou krijgen. Bovendien leken mij ook de animaties niet bepaald interessant. Achteraf viel het gelukkig allemaal nogal mee, maar echt enthousiast kon ik niet worden bij het kijken naar deze film van Takahata. Ik vond de animaties van de mensen gewoon lelijk. Hadden ook een veel te grote mond, letterlijk wel te verstaan. De animaties van de huizen, de straten etc waren niettemin zeer mooi.
De fel gele Engelse ondertiteling kwam de in zachte kleuren weergegeven animaties bepaald niet ten goede. Ik heb daarom in het begin de in het Engels gesproken versie zonder ondertiteling bekeken en ben daarna toch weer overgegaan op de originele versie met Engelse ondertiteling. Ik hecht nu eenmaal bij het kijken naar films veel waarde aan de originele taal.

3,0*

avatar van Onderhond
5,0
Blijft magisch.

Nog steeds de beste Ghibli. Heerlijk luchtig en herkenbaar. Vooral leuk dat je eigenlijk de hele tijd naar de eigenaardigheden van een familie zit te kijken, en het net dat is wat alles zo herkenbaar maakt. Die individuele trekjes van elk familielid die net de band tussen de 5 scheppen.

Verder ook gewoon perfect geanimeerd. Volgens mij nog steeds de film met de meest realistische animatie. Tekenstijl blijft uiteraard enorm simpel maar past perfect bij de film. Ook de muziek is aardig eigenzinnig maar blijft lekker doorzinderen na de film. Iets om gezellig mee te neurieën.

Perfecte animatie dit en Takahata's hoogtepunt. Eentje waar ik naar kan blijven kijken, en hoe je dit in hemelsnaam met Amerikaanse sitcoms kan vergelijken

5,0* en een uitgebreide review

avatar van Film Pegasus
3,0
Film Pegasus (moderator)
Ongelofelijk dat dit van dezelfde man is achter Hotaru no haka, nog steeds prominent aanwezig in mijn top 10. Met Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun maakt hij een hele andere film, zowel inhoudelijk als visueel. Wat bij velen hier erg in de smaak valt, ligt mij toch niet helemaal.

Visueel is dit in elk geval verrassend. Voor een animatiefilm die geheel digitaal is opgenomen, is de primitieve tekenstijl tegelijkertijd simplistisch en toch gedetailleerd genoeg. Veel andere animatiefilms die qua tekenstijl meer uitgewerkt zijn, missen het oog voor detail in de bewegingen. Het is ook een stijl die ik wel leuk vind, ook al verkies ik eerder de meer kleurrijke beelden van Hotaru no haka, Tonari no Totoro of Mononoke-hime.

Qua verhaal is dit vooral een combinatie van sfeerzetting rond een familie met dagelijkse gebeurtenissen en een hoop filosofische beeldspraak die door de animatie wordt versterkt, maar tegelijk ook ruimte overlaat voor fantasie. Helaas is het inhoudelijk een afwisseling van saaie momenten en leuke dialogen.

Deze animatie is niet helemaal mijn ding, ik mis de fantasie en het avontuur van de Ghibli Studio. Maar slecht is het ook weer niet. Ondanks de tekenstijl is dit een volwassen animatie. Al miste het wat meer kruiden om het echt boeiend te houden.

avatar van Animosh
3,5
Met afstand mijn favoriete Ghibli-film.

Wat deze film voor mij in positieve zin onderscheidt van andere Ghibli-films is denk ik gelegen in drie zaken. 1. Allereerst vond ik de speelse, opgewekte en schattige animatiestijl van de film echt geweldig: het past fantastisch bij de andere onderdelen van de film, en de karakteranimaties en achtergronden sluiten enorm goed bij elkaar aan, wat zeer zeldzaam is. 2. Ten tweede werd de muziek mijns inziens erg sterk gebruikt: de opgewekte klassieke muziek en popmuziek waarvoor gekozen is spreken me op zichzelf zeker niet aan, maar het stoorde me nooit en het is uitstekend geïntegreerd met de rest van de film (dat het vrij spaarzaam gebruikt werd hielp waarschijnlijk ook). 3. En ten slotte vond ik ook de inhoud en de personages van de film in positieve zijn opvallen: de karikaturale personages vond ik namelijk erg leuk, vermakelijk en sympathiek (de personages behandelen elkaar meestal als gelijken) en de "sketches" van alledaagse situaties in het leven van een gezin vond ik meestal leuk en soms zelfs erg komisch (de scène met het meisje en de paraplu, de honkbalscène met vader en zoon, de verliefde zoon die in het rond springt, etc.). De alledaagse, luchtige sfeer die uit al de bovenstaande elementen voortkomt spreekt mij in ieder geval een stuk meer aan dan de kinderlijke, avontuurlijke en soms ook sentimentele sfeer die eigen is aan veel andere Ghibli-films. En dat het eindigt met een stoïcijns levensadvies dat ik ook hoog heb staan (accepteer dingen (ook van anderen) die je niet kunt controleren/veranderen in plaats van je er steeds kwaad over te maken) is ook een pluspunt.

Perfect is de film uiteraard niet: naar het einde toe wordt de animatiestijl door gewenning minder indruk-wekkend, en mede (maar niet alleen) daardoor gaan de situatieschetsen soms wat repetitief aanvoelen. Verder wordt de film simpelweg nooit écht indrukwekkend: vermakelijk is het wel, maar niet meer dan dat.

Maar 3.5* kan ik aan deze in alle opzichten geslaagde film wel nipt kwijt. Niet uitmuntend, wel erg leuk.

avatar van niethie
2,5
Cadeautjes kopen. Voor een verjaar, feestdag of speciale aangelegenheid, in alle gevallen vind ik het ronduit lastig. Zeker als iemand niet echt een specifieke hobby heeft is het een onmogelijke opgave om met iets passends en/of origineels aan te komen zetten. Toch is het het altijd weer waard geweest als je het tot op het laatste moment goed geheim hebt weten te houden en je vol onzekerheid, met of zonder bonzend hart/zwetende handen, dan toch een glimlach op iemands gezicht te zien verschijnen als het uitpakken eindelijk voltooid is. Of het nou je partner is, een goede vriend(in) of een familielid, dat is toch wel een groot geneugte te noemen. Het was lang geleden maar afgelopen week had ik dan eindelijk weer eens zo'n ouderwets moment waar ik mijn vriendin verrastte met een dvd-box waar alle officiele Ghibli's (op Only Yesterday en Ocean Waves na) inzaten. Het was lang zoeken en ik voelde me eerst wat teleurgesteld toen het pakje op de mat kwam vallen aangezien het er wat knullig uitzag en meer naar bootleg neigde dan een echte dvd. Maar de kwaliteit en prijsverhouding waren uitstekend dus mocht ik niet klagen. Bovendien geeft meisje lief helemaal niets om dat verschil, die was alleen maar blij dat ze haar favoriete films nu eindelijk verzameld en voor zichzelf had met nog zeker 10 te kijken titels.
Maar wat loop ik hier nu zoetsappig te flateren vragen degene die de moeite doen dit te lezen zich misschien wel af? Dat lijkt me duidelijk want natuurlijk moet je dan meekijken.
De laatste Ghibli die ik zag dateert nog van 2010, Whisper of the Heart was dat geloof ik, of Kiki's Delivery Service, durf me er niet op vast te spijkeren maar dat het lang geleden was is een feit. Ik meen dat ik mezelf destijds eens had voorgenomen de hele serie in korte tijd te bekijken, wat niet gelukt is. Mijn probleem met animatie-films in het algemeen is dat ik er erg van kan genieten maar mezelf er echt toe moet aanzetten ze te gaan zien en als dit me dat al lukt dan voel ik nooit die ''inside flame'' er meteen een tal van te bekijken, wat ik bij andere genres dan weer wel heb. Toch probeer ik het altijd weer graag en na eerst het vermakelijke maar langdradige en lichtjes gedateerde Laputa was de keus voor mij en aangezien dit uit al de 20 officiele Ghibli's toch wel het luchtigst beschreven staat (en oke, vooruit: onder de 2 uur grens zat) leek dit me de beste voor dat moment...
Ik was er ooit wel eens aan begonnen maar toen stond de wat knullige animatie me wat tegen en werd ik er zelfs een beetje moe van na een tijdje. Dit is helaas niet echt verranderd. In het begin moet het echt heel erg wennen en als je er eenmaal een beetje inzit zie je de charme er wel van in. Ergens wel bewonderingswaardig ook dat ze dit tussen 2 van zulke grote studioproducties in hebben durven realiseren, maar wat het verder zo bijzonder maakt? Ik moest meermaals denken aan die good old Fox-kids series die ik als kind altijd keek, Chin Chan, Life With Louie, en kill me: zelfs een beetje Pokemon Erg ADHD en deadpan vooral met zo nu en dan wat schattige momentjes. Vermakelijk maar eigenlijk meer leuk om op de achtergrond op te hebben staan. Ik vraag me trouwens af hoe het gemiddelde hier was geweest als dit een experiment van Disney was geweest ofzo, aangezien die bij de wat meer kritische gebruikers hier vaak minder goed wegkomen met hun zoetsappigheid en gemakzucht... (2,5*)

avatar van Black Math
4,0
Al een tijdje genomineerd om te herzien, maar na Kaguyahime no Monogatari, die in zekere zin een soortgelijke stijl heeft, was er geen ontkomen meer aan.

Het eerste wat aan deze film opvalt is die stijl. Ogenschijnlijk erg simplistisch, schetsmatig en minimalistisch, maar bevat wel alles wat essentieel is. Het is eerder opgemerkt, soms zijn het maar een paar lijntjes, maar wel voldoende om alles precies herkenbaar te maken. En dan ineens een paar scènes waar een ontzettend weelderige en vloeiende animatie zich laat kennen. Erg interessant.

Verder mooie muziek, waarbij klassiek niet overgeslagen wordt. Leuk om Chopin en Mahler voorbij te horen komen, naar de laatste wordt ook gerefereerd, waardoor je het gevoel krijgt dat Takahata er misschien ook echt affiniteit mee heeft. De overige muziek mag er ook zijn, met name de koekoek-muziek was dikwijls bijzonder goed op z'n plaats.

Het verhaal is nogal episodisch, en gaat over een Japans modaal gezin. Het sprak me wat meer aan dan de vorige keer dat ik deze film zie. Ik kon er in ieder geval genoeg in herkennen, mooi zo'n scène waar vader niet de grote held is als er hangjeugd herrie trapt, en vervolgens wegdroomt dat hij een held is die z'n gezin redt. Wie heeft nou niet zulke dagdromen? Prachtig uitgevoerd. Verder kenmerkt de film een droog soort humor, waar ik ook echt om kon lachen. Apart, want daar kon ik me weinig van herinneren van de eerste kijkbeurt. Mijn favoriete personage is denk ik de dochter, die grappig genoeg op dezelfde manier "geboren" wordt als de hoofdpersone uit Kaguyahime no Monogatari.

Ruim vier jaar sinds de eerste kijkbeurt en de film is zeker gegroeid. Of ben ik gegroeid? Voor nu in ieder geval een halfje erbij, maar de film zit dicht bij nog een halfje extra. Misschien over nog eens vier jaar. 4*.

avatar van HarmJanStegenga
3,0
Bij vlagen echt een bijzonder leuke film. Een geinig gezinnetje, de 'Yamadas'. Regisseur Takahata zorgt ervoor dat kleine alledaagse eigenaardigheden, probleempjes en lolletjes op een fijne manier op het scherm getoverd worden, d.m.v. bijzonder treffende animatie. Jammer dat de film wat mij betreft te lang duurt. In ieder geval weet Takahata me - vooral in de 2e helft - niet meer constant te overtuigen. Toch zal deze prent me zeker positief bijblijven. Leuk om gezien te hebben, misschien één om vaker te zien.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
Gisteren herzien.

Ik neem niet vaak de tijd om een film te herzien, maar ik had gisteren zin iets luchtigs en deze film paste daar bij, mede vanwege het episode-achtige karakter. Stond me nog verrassend veel bij van de eerste keer. Ik zie in mijn bericht van toen dat ik de tango het hoogtepunt vond en dat vind ik nog steeds. Verder leuk om te zien, nu ik ook wat meer bekend ben met het werk van Don Hertzfeldt. De ogenschijnlijk eenvoudige lijntjes animatie is hier ook tot bijna perfectie uitgevoerd. Wat me opviel is dat de geboorte van Nonoko uit de bamboestengel bijna letterlijk terugkomt in The Tale of Princess Kaguya. Dat had ik dan weer niet onthouden. Ook tegen het einde zaten wat scenes die me minder waren bijgebleven, zoals de scene met de jeugdbende op motoren, die heel leuk perspectief spel kent met wisselende grootte van de karakters, zeker als oma orde op zaken komt stellen.

Ik heb deze film opgenomen op #136 in mijn toplijst van Japan en ook na de herziening vind ik dat een prima plek voor de Yamadas. Blijft bijzonder én bijzonder leuk.

avatar van Flavio
3,0
Een ode aan het alledaagse en de normale, verre van perfecte, familie.
Wie de buurman/ -vrouw van de Yamaha's eigenlijk is wordt niet duidelijk, maar het is een vrij normaal gezin, waarbij met name de oma voor wat geglimlach zorgt. In plaats van een film is het vooral een serie korte sketches, met een paar wat langere episodes, die doen denken aan de strips in de krant. Soms gaat wel iets lost in translation, vermoed ik althans, want was het nogal clouloos.

De tekenstijl is innovatief en werkt prima. Soms lijkt het alsof echte beelden zijn overgetekend, zoals bij de baseballwedstrijd op TV.

Sterkste stukken vond ik de langere sequenties: de scene in het begin als ze de bruidstaart opsleëen; als Nonoko kwijt raakt en ook wel het stuk met de motorbende (waarbij ik overigens pas na een minuut of wat merkte dat de tekenstijl volledig was veranderd), en verder met name oma's belevenissen. Maar de meeste stukjes hebben wel een zekere charme en herkenbaarheid.

Toch maar een magere 3 sterren, omdat het me als film te weinig boeide- zoals andere users al eerder opmerkten werkt dit beter als losse sketches van een paar minuten dan als film van anderhalf uur.

avatar van Antonev
Hmm, dit is een van de weinige Ghibli films die ik tot nu toe links heb laten liggen. Ghibli trekt me hoofdzakelijk aan vanwege de fantastische animaties en de magie. Dat lijkt deze film toch wel te missen. Ik hoop dat ik me er een dezer dagen eens toe kan zetten deze in de DVD speler te schuiven. Misschien word ik nog wel positief verrast.

4,0
geplaatst:
Wat een fijn realistische afwiseling in het verder meestal van fantasie overlopende Ghibli oeuvre. Uit het leven gegrepen verhaaltjes die niet de hele tijd geweldig boeien. Wat vooral opvalt zijn de vrolijke en leuk gekozen muziek, en de tekenstijl. Die zet met minimale kadering, invulling en lijnen een verbazend realistisch en efficiënt plaatje neer. Ontzettend vaardig gedaan.

avatar van EW101
4,0
geplaatst:
Erg gezellige en fijne film. Ik heb er echt van genoten. Van kleine momenten die herkenbaar zijn, filosofische quotes, dingen die juist leuk zijn voor wat kleinere kijkers tot momenten waarbij je bij kan wegdromen.
De tekenstijl is werkelijk schitterend en voelt ondanks het minimalistische vrij rijk aan. Er hoeft niet meer bijgetekend of gekleurd te worden dan wat er getoond wordt.Alle emoties komen perfect naar voren. (goed voorbeeld is de scène waarbij de vader zomaar een banaan eet en daarvan 'geniet'. De gezichtsuitdrukkingen zijn treffend!)
Ook heeft de film leuke humor die op zich best flauw kan zijn ,maar doordat je meeleeft met de personages erg goed en realistisch overkomt.
Einde is ook mooi. 4*

Gast
geplaatst: vandaag om 08:16 uur

geplaatst: vandaag om 08:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.