Tonari no Totoro (1988)

Zeker niet geschikt voor sommige kinderen, maar wel weer voor andere. Smaak, twisten, la-di-da.

My Neighbour Totoro is een animatie klassieker en dat heeft de bioscoop gelukkig ook gemerkt. Eindelijk op een groot doek kunnen zien, waar de warme getekende beelden van Ghibli nog meer tot hun recht komen. Sommige shots waren echt adembenemend. Niet de eerste keer dat ik het zie, maar het blijft ontroerend. Misschien niet de beste Ghibli, maar de lat ligt wel hoog bij de studio. Een pareltje dat kinderen toont die nog kind zijn. Zij staan centraal in dit verhaal over een man die met z'n gezin verhuist om dichter bij het ziekenhuis te wonen waar zijn vrouw ligt. Waarschijnlijk ook dichter bij de natuur voor haar gezondheid. We zien hoe de kinderen omgaan met die situatie in hun fantasie. Of is het een magische wereld die enkel bestemd is voor kinderen? Leuk trouwens hoe regelmatig een stiekeme lach in de bioscoop te horen was. Je merkte dat het publiek echt aan het genieten was.

Afsluiter van het Top 250 weekend met deze Tonari No Totoro en zonder enige twijfel de minste film van het weekend. Animatie, ik zeg het nog maar een keer, het is niet mijn ding, ik beschouw het voor kinderen en kan me er simpelweg niet in verplaatsen. Kan het dan toch goed zijn? Jazeker, want dat bewezen Spirited Away eerder dit jaar al en vanmiddag Grave of the Fireflies waar ik weinig ondubbelzinnig zei dat het een beladen onderwerp was en geen fantasie, geesten, vliegende draken of rare beesten en monsters in het bos waar ik natuurlijk deze film mee bedoelde. Afijn, toch maar draaien in naam van de Top 250 en dat werd voor het gevoel een lange zit want wat een gedoe.

Oké oké, ik zal me proberen te verplaatsen in de suikerzoete sfeer van twee uitgelaten kinderen, blijheid en vrijheid en alleen maar aardige mensen. Het is het paradijs op aarde waar de twee meisje onbevangen en vol onschuld het leven beleven en binnen de eeder genoemde sfeerschepping hun avonturen vol kinderlijke fantasie beleven met gekke monsters en aardige beesten. Uiteraard is het fraai gemaakt en is de combinatie sfeer en muziek mooi voor wie daar van houdt. Zo, dat was een positief verhaal, het is het zien van wat waarschijnlijk de bedoeling is.

Maar ja, daar is het dan ook mee gezegd want de hysterie en het gegil op zoek naar de dustbunny's hangt mij binnen minuten de keel uit. Het is in mijn beleving schreeuwerig en schel, en dat zogenaamde lieve en schattige waar iedereen zo mee weg loopt en roemt zegt mij gewoon niets. Ik heb hier helemaal niets mee ondanks dat ik het idee wel denkt te begrijpen, maar voor mij komt het niet verder dan een stel irritante en gillende kinderen. En waar Grave of the Fireflies toch echt zware kost was en duidelijk niet voor kinderen is dit echt wel voor kinderen en kan ik me er niets bij voorstellen dat dit in de Top 250 staat. Maar goed de meerderheid spreekt, de algemene consensus is duidelijk. Maar dit is absoluut niet aan mij besteed, daarom een 2,5 en verlang ik naar gisteren met Kokuhaku en eergisteren met Witness For The Prosecution, dat is pas andere koek.

Een aantal weken geleden de kans aangegrepen om My Neighbour Totoro in de cinema te gaan kijken, en dat heeft de film wel veel deugd gedaan. Het was destijds mijn allereerste Ghibli-film, en hoewel ik de film ook toen al best kon appreciëren, had ik toen op voorhand wellicht niet helemaal het juiste verwachtingspatroon. Intussen, een zevental Ghibli-films op de teller later, kon ik Totoro in een veel betere context plaatsen, en er nog zovéél meer van genieten. En de prachtige getekende wereld van Miyazaki op het grote scherm zien, was sowieso ook wel een schitterende ervaring. Het is sowieso één van de betere Ghibli-films, en het wezen Totoro is natuurlijk vreselijk iconisch en uitgegroeid tot het visuele boegbeeld van de hele Ghibli-stal. Een begrijpelijke keuze, want deze film is echt prototypisch Ghibli. Alle elementen zitten erin om een mooi, ontroerend, lieflijk en rustig verhaaltje te vertellen, geplaatst in een magisch-realistisch landschap in plattelands Japan, met prachtig handgetekende beelden, aandoenlijke personages en prachtige aanvullende muzieknoten.

Het werkt zo goed allemaal, en het is gewoon anderhalf uur genieten geblazen eigenlijk. De scène aan de bushalte is de beste die Miyazaki ooit gemaakt heeft, en vat eigenlijk alles wat Ghibli is, doet en probeert te zijn samen in een scène van drie minuten. De eerste keer vond ik het mooi, deze keer had ik bijna een brok in mijn keel. Hetzelfde geldt voor het verhaal van de twee zusjes, het trauma van hun zieke moeder en de zoektocht naar Mei op het einde. Dat kwam zoveel harder binnen allemaal deze keer. Het is zeker geen 'zware' film, absoluut kijkbaar voor een drie- of vierjarige, maar er zit wel onmiskenbaar een dikke melancholische laag onder de oppervlakte, met bovendien mooie boodschappen en gelukkig een hartverwarmend einde. De hele tijd ben je onbewust klaar voor een tragische wending, zowel wat betreft de moeder als wanneer de vader niet thuis lijkt te komen van zijn werk, maar het is een heel fijne keuze van Miyazaki dat hij die weg niet inslaat.

Ik verhoog in ieder geval van 3.5* naar 4*, maar dit is wel echt eentje die ik ga blijven herbekijken om de zoveel jaren.

Lelijk wil ik het niet noemen. Het kleurenpalet was niet zo schreeuwerig als ik had verwacht. Veel groene en blauwe tinten. Wat het geluid betreft en dan vooral de voice acting die was zo luidruchtig en irritant dat ik halverwege overgeschakelde naar een Franse dub. Het is heiligschennis maar anders had ik de anime waarschijnlijk niet uitgezeten. En dat is nog kwalijker.

De Aziatische film is bij mij nogal een serieuze blinde vlek en zeker de Japanse animatie. Het was alweer meer dan 10 jaar geleden dat ik deze My Neighbor Totoro had gezien en ik was benieuwd of de score van 4* nog overeind zou blijven.

Het begin is wel eventjes wennen aan de schreeuwerige kinderen en ook de rest van de film blijft dit toch wel een kleine storende factor. Maar zoals bij zoveel zaken raak je dit na een tijdje wel gewoon. Verder is het gewoon een prima feel-good film die gedurende de hele speelduur weet te boeien. Het begint al bij de dustbunnies die iets erg mysterieus hebben. Het personage Totoro is dat ook, maar is tegelijkertijd ook gewoon erg lief. De scène aan de bushalte was eigenlijk het enige dat ik me nog echt goed kon herinneren en het heeft ook bij een tweede kijkbeurt veel indruk nagelaten en is wat mij betreft het hoogtepunt van de film.

De score van 4* blijft wel niet overeind. daarvoor is het net niet speciaal genoeg.

3.5*

Deze hadden we nog niet gezien, maar om al wat in de Japan mood te komen, nu toch maar eens geprobeerd. Deze was misschien iets meer voor een jonger publiek in vergelijking met Spirited Away. Nu de film is natuurlijk erg fantasierijk en toch wel enkele originele vondsten zoals de kattenbus. Het duurt wel even vooraleer we Totoro zien. De film zag er natuurlijk weer prachtig uit en bevatte ook weer sfeervolle muziek. Een aanrader.

Studio Ghibli, de koning van kitscherige cinema. Ik heb oprecht zelden zoveel moeite gehad om een film uit te zitten. De hoge scores die deze film krijgt begrijp ik echt totaal niet. Dit is een film bedoeld voor kinderen van maximaal tien jaar oud, en toch gaf ik het een kans omdat hij in de Letterboxd-lijst van beste films ooit staat.

Esthetisch gezien is het pure kitsch. Alles ziet er vreselijk lelijk uit. De visuele stijl, de personages en hun ontwerpen zijn niet serieus te nemen. Het zou anime goed doen als personages er eens als echte mensen uitzagen. Wat mij nog het meest irriteerde, was het gebrek aan subtiliteit. In elke seconde van de film wordt er geschreeuwd. Ik kan dat gekrijs echt niet verdragen. Miyazaki had beter Notes on the Cinematographer van Robert Bresson kunnen lezen, misschien was het stemwerk dan minder overdreven geweest. Ja, het is een film voor kinderen, dus je verwacht overdreven stemgebruik. Maar het probleem is dat Studio Ghibli-films ook gepresenteerd worden als films die volwassenen zouden kunnen waarderen. In dat geval moeten de standaarden ook hoger liggen, en dat is hier duidelijk niet zo.

Inhoudelijk stelt de film weinig voor. Dat hoeft geen probleem te zijn, mits het visueel dan wél iets moois biedt. Helaas is dat niet het geval. De personages zijn oppervlakkig en het gejammer aan het einde maakt het allemaal alleen maar erger. Ook muzikaal is het heel generiek en standaard. Het liedje aan het begin was echt complete prul.

Een vreselijke film, van een vreselijke regisseur, gemaakt door een vreselijke studio.

Ik vind de blije emoties van de personages ontzettend geforceerd en totaal onecht. Alles is zo overdreven vrolijk, en je merkt duidelijk hoe hard Miyazaki probeert die toon koste wat kost vast te houden.

Hoe moet je een film als deze eigenlijk omschrijven. Het verhaal is heel eenvoudig en zou eigenlijk niet veel bijzonders zijn geweest zonder toevoeging van Totoro en metgezellen. Die kat-bus vond ik eigenlijk wel leuker dan Totoro zelf. Denk wel de meest kinderlijke Ghibli ondanks drama naar het einde toe. Leuk om eens gezien te hebben, maar dan vond ik Ponyo en The Cat Returns toch vermakelijker.

Van My Neighbor Totoro - ikruikversemosterd:

"Boven mijn tv hangt een poster van knuffelbeest Totoro. Je weet wel, dat harige en grommende wezen uit My Neighbor Totoro. Ooit gekregen als vrijwilliger bij een evenement. Toen R.C. die poster zag hangen wilde hij weten of ik de film ook had gezien. Nee, moest ik toegeven. Bijzonder eigenlijk. Hoe kan een zelfbenoemde filmjunk die klassieker van Hayao Miyazaki nou niet gezien hebben? Tijd om dat goed te maken. En man. Kwam die even binnen.

Niet omdat het zo zwaarmoedig is. Integendeel. Als het echt fout dreigt te gaan in My Neighbor Totoro komt Miyazaki met een subtiele komische wending om zijn personages weer hoop te geven. Die lichtvoetige toon kan je zien als het onnodig wegslijpen van de scherpe kantjes, voor mij ligt het anders. Het is juist de delicate balans tussen kinderlijke onschuld en volwassen ernst die mij zo diep heeft geraakt. In de wereld van My Neighbor Totoro staat drama niet gelijk aan pure ellende. Huilen mag. Lachen ook. Liefst zo hard mogelijk. Daar jaag je de spoken mee weg.

My Neighbor Totoro is een lief, aandoenlijk sprookje dat nooit de tragiek bagataliseert en ook nog eens onsentimenteel mooi afsluit. Wat een fenomenale prestatie.

Mijn Totoro-poster heeft toch een andere lading gekregen."

Het zal best een klassieker zijn, maar ik vond het een gemiddelde animatiefilm. Nu zijn animatiefilms jarenlang onderbelicht geweest in mijn kijkgedrag, ik heb zeker wel varianten gezien die me veel meer deden dan deze My Neighbor Totoro. De hoogtepunten zijn vrij snel op te sommen en natuurlijk zijn die kids enorm knuffelbaar als ze niet schreeuwen, verder was de film toch best oppervlakkig. De diepgang op het emotionele vlak lijkt nooit echt los te komen ven de mooie beelden.