Tonari no Totoro (1988)

Ehm.. oke...

Onzin. Ik vind het zelfs flauw dat je daar over begint.

We hebben hier de zoetste Ghibli te pakken, een film die overduidelijk mikt op feelgood en cuteness. Tevens is het 1 van de weinige Ghiblis die een dier gebruikt als personage.

Het gaat hier om een fantasiewezen, dat niet spreekt en hoogstens 20 minuten screentime krijgt. Zou Disney of Pixar dit aanpakken dan kreeg Totoro 80 min. screentime, had ie de stem gekregen van een bekende Amerikaanse acteur en had ie om de 2 minuten gegrapt of /en was ie om de 2 minuten in een 'lachwekkende' situatie belandt. Het (buur)jongetje had dan nog zijn eerste romance beleefd met het oudste meisje, en het jongste meisje had in een vijftal scenes gehuild om haar moeder, een vioolconcert begeleidend natuurlijk. Ik baseer me hier op een review van Totoro die ik ooit op het net las. Het verschil tussen Pixar en Miyazaki is schrijnend groot.

Zo ook in de uitwerking. Bij Pixar staat elk beeldje in dienst van een grap of van het plot, bij Miyazaki niet. Die wil sfeer oproepen. Hij animeert groene weides en blauwe luchten om een zomers plattelandsgevoel op te roepen. Af en toe een zomers buitje hier en daar om dat gevoel te vergroten. Natuurlijk komt er nog een vliegscene om een gevoel van vrijheid op te roepen. Verder laat Miyazaki nog andere dingen zien die niets met het plot van doen hebben: papa die in de tuin werkt, Pa en kindjes die in bad gaan, een dagje op school etc Oftewel: re-creatie van leven. We hebben hier met een auteur van doen. Ik houd daar van. Pixar sucks.

Misschien is de vergelijking met Disney beter dan die met Pixar.

Mwa, wat mij betreft geldt die vergelijking voor beiden.

Ramon K heeft het al gezegd

Kleine herhaling van wat Ramon al zegt, maar Totoro speelt op die kleine dingen in het leven die op het moment zelf weinig belangrijk lijken maar later steeds op mysterieuze wijze een romantische lading meekrijgen. Het kinderlijk rondlopen van Mei, spelen in een plasje water, samen in bad met papa.

Hoe je kan zeggen dat het drama hier net zo prominent aanwezig is als in een Disney/Pixar gaat mij volledig voorbij. De mama is inderdaad de hele film ziek maar die ziekte lijkt niet bepaald ernstig en het is meer een catalysator voor de verhuis van de familie. Verder komt het ziekzijn in het eerste deel van de film helemaal niet als dramatisch element terug. Totoro onderscheid zich net van menig andere film (animatie of niet, Japans of niet) door het ontbreken van dragende drama elementen of een spanningsboog doorheen het merendeel van de film. Spelende kindjes die een wonderlijk wezen ontdekken en er geen echte avonturen mee beleven. Pas op het einde komt er pas een echt stukje drama, waarbij Mei verloren loopt


Dat een tot leven gekomen stukje speelgoed (een cowboy pop, geweldige vondst hoor ) niet te vergelijken valt met een creatie als Totoro. Als je dat niet wil inzien is dat mij ook best maar ik doe verder geen moeite voor iets dat redelijk duidelijk is.


Flauw om het zo samen te vatten. Zowel qua dramatiek, vertelstructuur als humoristische uitwerking liggen de films zover uit elkaar dat je enorm moet gaan banaliseren of simplifiëren om de films te vergelijken.

Ja en? We hebben het hier toch over deze film en niet over alle Ghibli films? Maar als je wilt prima. In bijna alle films van Ghibli die ik zag (ongveer de helft) zat een moraal. Minder nadrukkelijk aanwezig dan de Pixar's, maar toch.

Nu Suckt Pixar opeens.

Verder lees ik van jou en OH niet meer dan een krampachtigte poging om verschillen aan te duiden om zo de vergelijkingen (die er echt zijn) uit de weg te gaan. Het is zo makkelijk om films als Pixar aan te pakken. De voiceacting (die ik juist geweldig vind) is slecht omdat er bekende mensen worden gebruikt. De grappen zijn flauw en kinderachtig, omdat ze in een hoger tempo liggen en ook gericht zijn op kinderen. De kleurtjes zijn te fel en er is geen diepgang. Het zal allemaal wel.

Vind het alweer best, wat je niet wil zien, moet je vooral niet zien. Zo vreemd is de vergelijking niet. Vind het allemaal goed. Met oog voor de verschillen (die zo nu en dan enorm zijn), maar zeker ook voor de gelijkenissen (die ik bij alle Pixar films zo zie aangepakt en hier niet).

Lees de dikke onzichtbare smiley erachter eens. Ik heb nog geen enkele Pixar een diepe onvoldoende gegeven.

Jezus, wat geirriteerd en simpel weer. Ik heb duidelijk de verschillen uitgelegd. Dat had ik zelfs bij Ratatouille al gedaan. Ik heb het daar vaak over de uitwerking gehad, terwijl jij steeds weer verder borduurt op de feel-good-factor, die niet eens ter sprake is geweest. Ben je aan het discussieren over de grote verschillen tussen een Chuck Norris-prent en een John Woo-prent, en dan ga jij liggen zeuren over de gemeenschappelijke factor: actie en veel geknal!

Ik spring er even in (heb niet de gehele discussie meegekregen)

Vergelijkingen zijn er wellicht wel, maar de manier hoe het gebracht word is compleet anders (de sfeer, het visuele aspect, opbouw, tempo). Een groot verschil tussen de films van Pixar en Ghibli vind ik ook de personages. Met Totoro heeft Miyazaki een heel eigenzinnig wezen gemaakt met een soort van "charisma" iets dat ik veel te vaak mis bij de personages uit de Pixar films, die zijn te voor de hand liggend, ofzo.

Ik denk dat het verder ook onzinnig is om vergelijkingen te trekken, uiteindelijk gaat het om het totaal plaatje en om hoe de regisseur met het genre of verhaal om gaat.

Zie het als hoe Paul Thomas Anderson de romantisch comedy zoveel meer gaf met Punch Drunk love.

Had natuurlijk al helemaal verwacht dat mensen er zo tegen in zouden gaan. Hoe durft iemand deze intelligente cinema, te vergelijken met de simplistische films van Pixar? Ik vind gewoon niet dat je deze film zo ver boven die Pixar films kan zetten. Je moet er niet te veel van maken. Begrijp me niet verkeerd; dit is een geweldige film. Twijfel zelfs of er ooit zo'n goede Pixar is geweest (alhoewel...).

Dit is een heerlijk laagdrempelig sprookje. Kinderen die avonturen beleven, met een gelukkig gezin achter zich,die wel de nodige moeilijkheden hebben (vader met een drukke baan, moeder die ziek is). Het gezin als hoeksteen die alle moeilijkheden wel te boven komen. Dat staat vast. Avontuur afgewisseld met grappige momenten (wat is die Tororo zacht en schattig!!). Vreemdelingen in een nieuwe omgeving. Een vreemd huis met zijn geheimen, vreemde beestje op zolder en vreemde dieren in de bossen, een zieke moeder en een kind dat misschien wel verdronken is (het schoentje; hoe wil je het hebben??). Gezellige lichte kleuren, vrolijke (nee uitzinnige) hoofdpersonages in een gemeenschap waar iedereen voor elkaar klaar staat. Mooie zoete zijkarakters; zoals het verlegen jongetje, die zijn paraplu leent aan het meisje waar hij misschien wel een oogje op heeft, als het regent. Het oude omaatje, dat belangenloos klaarstaat voor de kinderen. Uiteindelijk komt alles goed (en was er ooit twijfel) en ligt er zelfs een stukje graan (of wat was het) voor zieke mama klaar waar de kleine Mei een half uur mee heeft lopen zeulen.

Heb ik iets gelogen? Had dit niet zo uit een Pixar film kunnen komen? Zal wel niet, zijn namelijk twee werelden van verschil, begreep ik net.

De verschillen tussen beide zijn gewoon duidelijk, zoals hierboven al veelvuldig aangegeven. Natuurlijk gaat iedereen tegen je vergelijking in, omdat de uitwerking van deze film simpelweg anders is dan welke Pixar dan ook. En toch beweer je onderhand dat deze film zo uit de Pixar stal had kunnen komen... Dat jij de een niet boven de ander wil plaatsen moet je zelf weten, maar blijkbaar verkiezen velen hier een Totoro boven een Pixar omwille de gekozen (en toch écht andere) stijl.

Oh, de anderen gaan tegen mijn mening in. Met zijn allen. Dan zullen ze wel gelijk hebben. Dit is met afstand de meest zinloze bijdrage die ik in tijden heb meegemaakt. Probeer er anders eens inhoudelijk op in te gaan (te starten bij de door mij aangehaalde waslijst).

Bovendien doe ik helemaal niet of deze film zo uit de Pixar stal kan komen. Ik duid alleen op de overduidelijke overeenkomsten. Precies die overeenkomsten waar de Pixar's vaak op worden bekritiseerd. Heb al gezegd dat er ook erg veel verschillen zijn. Je zet mijn punt, dat 't zelfs not done is om de vergelijking te durven maken, kracht bij.

...

Misschien begrijp je mijn punt niet helemaal. Ja, er zijn raakvlakken tussen beide (je hele waslijst komt best overeen met wat er in een Pixar kán voorkomen), maar nee, de manier waarop het wordt gepresenteerd is volkomen anders (hierboven al veelvuldig uitgelegd, dus ik ga het niet herhalen).

Lekker makkelijk. Mijn hele waslijst bevat heel concrete punten. Het enige dat ik wil horen is dat een vergelijking zo gek nog niet is. Dat er verschillen zijn, is iedereen het wel over eens denk ik.

Bovendien moet je door die eerste quote heenprikken. Ik maak spelenderwijs duidelijk dat er overeenkomsten zijn, zonder te zeggen dat deze film er zo eentje van Pixar zou kunnen zijn. Begrijpend lezen...

Ik heb het gevoel, met alle respect, dat jij de gene bent die het niet helemaal begrijpt (of wil begrijpen).

Er valt inderdaad niet te ontkennen dat er vergelijkingen te trekken in de punten die jij aanhaalt. De verschillen zitten hem echter, zoals vaker aangehaald, in de presentatie. Het eigenzinnige van de personages, de toepassing van de elementen die jij aanhaalt.

Neem bijvoorbeeld de bushalte scéne, enorm memorable, enorm sfeervol, enorm goed getimed. Ik las in een eerder bericht van Ramon dat de kracht voor een groot deel zit in het feit dat Totoro niet elke 4 seconden in beeld is, zou dit wel het geval geweest zijn dan had die scéne enorm aan kracht moeten inboeten.

Verder kan ik enkel herhalen wat er eerder gezegd is.

90% van je aangehaalde vergelijking hierboven (het verhaaltje van Totoro) kan je zo op Visitor Q plakken.

Je verwijt ons dat we Pixar afrekenen op punten die we bij Totoro de lucht in hemelen ? Niet dus, daarom dat zowel Ramon als ik in ons weerwoord terugvallen op de uitwerking.

Feelgood an sich is nooit een factor van kritiek geweest, net zomin als een moraal (die zit zelfs in films als Tetsuo) of felle kleuren. Het is de manier waarmee er omgesprongen wordt, hoe die elementen in de film verwerkt worden. Moraal wordt vervelend wanneer het drammerig overkomt, bij Totoro vind ik dat allesbehalve het geval. Felle kleurtjes kunnen erg kitscherig zijn, maar ook erg mooi gebruikt worden.

't is zinloos om over (semi)feitelijkheden als feelgood en moraal te vallen zonder de uitwerking in rekening te brengen. Iets wat je steeds consequent blijft doen in je verdediging.

Echt "intelligent" zou ik de film trouwens niet willen noemen, al vind ik de uitwerking vooral veel eerlijker en veel minder geforceerd.

Ten eerste is het niet persé de inteligentie die bepaald dat Pixar en Ghibli niet écht met elkaar te vergelijken zijn.

Ramon schreef hier boven in zijn uitstekende bericht mooi over wat de verschillen wel zijn:

Voor mij ligt daar het grote verschil. Waar bij Pixar toch telkens naar een punchline wordt toegespeeld, personages grootste karikaturen zijn met stemmen van bekende acteurs, speelt Ghibli veel meer in op die kleine sfeerschetsen. Wezenlijk verschil, als je het mij vraagt en daardoor ook de reden waarom ik Ghibli wel een warm hart toedraag, Pixar niet bepaald.

Totoro is een laagdrempelig sprookje, en zal ook kinderen goed bevallen. Het gaat hier ook niet om het hyperintellectuele plot, of de grootste wereldvisies. Het gaat hier wel om een regisseur die met simpele scènes mooie sfeerwerelden weet te schetsen. En met een groot beest dat nergens moppen tapt een lief en aandoenlijk wezen te creëren, wat prachtig de emoties van de kleintjes opvangt. Wat mij betreft dus echt wezenlijk anders dan de Pixars…

Yeah right. Maar heb eigenlijk wel gezegd wat ik wilde zeggen. Ik haalde dit onderwerp alleen maar aan omdat jouw flauwe kritiek op de Pixar's ook compleet inwisselbaar is en je net goed hier zou kunnen plaatsen.

Jammer dan dat je daarbij dan vooral enkel jezelf hebt kunnen overtuigen en daarmee op een status quo blijft steken.

Wat een nondiscussie zo.

Natuurlijk niet! Ik begin die irritante halsstarrigheid van je een beetje beu te worden. In plaats van je blind te staren op de thematiek, kun je de discussie beter richten op het verschil in stijl en aanpak. Door de laatste 4 users die aan het woord waren zijn de verschillen geheel duidelijk aangegeven nu. Wat kunnen wij nog doen? Toegeven dat Norris en Woo 1 pot nat is?

Volgens mij vind je het jammer dat jij niet aan deze kant van de streep staat. Lekker eigenzinnig en zich niets aantrekkend van anderen. Kortom; een vreemd opmerking voor jou. Die Visitor Q opmerking getuigde er al van dat het maken van vergelijkingen niet zo aan jou besteeds is, dus vandaar dat ik het erbij wou laten.

Jongen toch. Gaat het nog wel? Anyway… Ik heb allang toegegeven dat de verschillen duidelijk aanwezig zijn o.a. in de aangehaalde punten. Waar het mij nogmaals om gaat is, dat die punten een vergelijking nog steeds niet onmogelijk maken, zeker niet door de door mij genoemde punten, die grotendeels genegeerd worden. Ik noem heel concrete zaken, maar die worden gedegradeerd tot ongeldig. Prima hoor.

Er wordt ontzettend in cirkels geluld. Ik geef overeenkomsten aan, jullie verschillen. That's it. Ik geef toe dat jullie een punt hebben, jullie zeggen zo’n beetje dat ik achterlijk ben.Verder komen we niet en ik kan er verder niet meer van maken, maar omdat jullie nogal van streek lijken, zal ik het toch eens proberen.

Zal beginnen met die stomme vergelijking van Ramon. Ten eerste moet je vooral Woo ook niet (of is aziatische cinema per definitie intelligent?) te hoogdravend gaan vinden. Maar het is vaak (en trouwens ook erg vaak niet) goed gemaakt. En de films met Norris zijn dat niet. Het verschil zit hem dus vooral in kwaliteit en dat maakt in dat geval een verdere vergelijking overbodig. De Pixar's zijn goed gemaakt (vinden de meesten; behalve recalcitrante Onderhond), maar krijgt kritiek op zaken als moraalles en duffe plotjes. Zelfs diertjes (en andere zaken die geen mens) die kunnen praten! Als mensen! Nou, nou. Zo kan je alles wel degraderen tot poep. Beestjes die lekker knuffelbaar zijn en oh zo schattig. Flauw dus. Verder bewandelt pixar altijd de veilige en geijkte paden. Prima, ik snap alleen niet waar deze film van het pad verdwijnt ten opzichte van een Toy Story. Zijn allemaal loze kreten die je hier ook op kan los laten. Maar omdat jullie dit beter vinden (en dat kan ik me voorstellen), mag dat niet, zijn het kortzichtige/ ruimzichtige vergelijkingen en krijg ik te horen dat je met deze manier van denken alles wel kan vergelijken. Komt het weer terug bij de wereldargumentatie dat Totoro andere cinema is (wat ook gewoon zo is!!!) en dus zijn die domme films van Pixar niet te vergelijken met dit. Kan die kritiek nooit hier voor gelden. Gelukkig maar.

Maar nu zeg je eigenlijk weer precies hetzelfde, en ik had je verhaal al lang begrepen. En ik ben het er ook niet mee eens. Nog steeds niet. Ik vind het nog steeds een vergelijking van niets.

Ik heb die vergelijking gemaakt zonder een statement te maken over de kwaliteit. Dat doe jij nu. Ik niet. Het punt dat ik wilde maken is dat je heel makkelijk een vergelijking tussen Woo en Norris kunt maken op basis van genre (actie), of op basis van plot (one-man-army). Maar die vergelijking is niet geldig omdat uitwerking qua plot, stijl, moraal, thematiek etc totaal verschillend is. Zo ook wat betreft Miyazaki's film en Pixar.

En terecht! Maar houd er wel rekening mee dat het er vooral om gaat hoe er met moraal en plot omgesprongen wordt. Oftewel: de uitwerking. Zo ook de pratende diertjes: een bekende stem en heel veel 'gevatte' opmerkingen (anders is het dier wellicht niet interessant genoeg)/VS./ een zwijgend fantasiedier, met slechts 20 min screentime en dan toch heel veel indruk kunnen maken!

Maar wat zeg jij dan: 'ja, beide films gaan over diertjes' Een totaal onzinnige vergelijking omdat de uitwerking totaal anders is. Pixar vind ik qua uitwerking van moraal, plot en humor, maar ook qua filmstijl niet anders dan de (wat mij betreft matige) Hollywoodfilms die per duizend naar je toegeworpen worden. Alleen dan geanimeerd.

Zo ook de stijl:

Pixar: elke beeldje staat in dienst van een grap of twist.

Miyazaki: vol rustpunten. Dagelijkse handelingen, een take van een groen weiland, duidelijk geinspireerd door filmmakers als Ozu, en totaal tegen de (massa)conventies in.

Het is gewoon niet te vergelijken, zelfs met de beste wil van de wereld niet.

Zoals Ramon in zijn laatste alinea zegt:

Ik begrijp niet waarom Pixar met Ghibli te vergelijken. Dan beter, zoals Reinbo zei, met Disney.

Poëzie en mijmeringen vs. grap salvo's en actiepunten.

Begrijp je drijfveer gewoon niet precies, mister blonde. Vanwaar je drang ons te willen overtuigen van de vergelijking?

Ik snap de vergelijking met Ozu nog minder.

Lijkt me duidelijk dat veel anime hun roots vinden in klassieke Japanse cinema, net zoals de films van Pixar gemodelleerd zijn naar de live-action Hollywoodfilms. Het gaat hier vooral om ritme, pacing en structuur. Daarom trek ik de vergelijking met Ozu: die begon met shots van spoorlijnen, of shots van delen van gebouwen, fabrieksschoorstenen en dergelijke, die niets met het plot van doen hadden en vaak niet eens een duidelijke connectie hadden met de settings van de film. Het creeeren van rustpunten, allemaal te maken met pacing en ritme. Miyazaki doet dat in deze film ook geregeld, en in Takahata's Grave of the Fireflies is het helemaal duidelijk. Qua inhoud en subtiliteit van drama zijn de overeenkomsten ook erg groot. Ozu bracht zijn drama ook altijd ingehouden, zonder dramatische uitschieters. Daartoe behoorde ook het registreren van dagelijkse handelingen... het gehele voortkabbelen van de tijd.

Hoef je niet met me eens te zijn verder, maar denk nu ook niet dat ik dat geheel uit mijn duim zuig.

Ik denk niet dat Ozu het monopolie had op dagelijkse handelingen registreren, that's all.

Het is toch niet zo vreemd dat er scnes in zitten die even weinig met het plot van doen hebben. Zelfs in oude Amerikaanse films is dat terug te vinden.

Ik weet wel zeker dat ie dat monopolie niet had, gaat het ook niet om. Het is wel het bekendste vroege voorbeeld in de Japanse cinema en je vindt die rust terug in veel Japanse cinema die volgde.

Weinig en minder nadrukkelijk. Ik snap ook waarom er op MM zo'n duidelijke Azie-fanbase onder de leden bestaat, omdat de pacing en het ritme in de Aziatische cinema zo compleet anders zijn dan in de Hollywoodfilm. Dat zie je dus zelfs in de animatie terug en het verklaart veel mbt de Pixar/anime vergelijking hier denk ik.

Ik besloot gisteren om Tonari no Totoro maar eens te kijken, aangezien ik de dvd al een lange tijd in de kast had liggen. En wat een hartverwarmde film! Zo lief en vertederend, ik zat echt met een glimlach op mijn gezicht toe te kijken. Mooie personages (vooral de zieke moeder vond ik een sterk personage), prachtige beelden, de schattige Totoro (vooral als hij grijnsde was het erg grappig) en Mei en Satsuki. Ik vond hem net ietsje minder als Sen to Chihiro no Kamikakushi, maar dat wil niet zeggen dat ik hem niet geweldig vond!

4,5 sterren.

Ik heb alleen nog Sen to Chihiro no Kamikakushi en Hauru no ugoku shiro gezien van deze regisseur maar al na een paar minuten wist ik dat dit weer een kunstwerkje was.

Allereerst viel me de prettige animatie op. Wat eenvoudiger als eerdergenoemde maar nog steeds mooi. Ook de voice acting was weer van een goed niveau. Heb me nergens aan gestoord. Het grootste pluspunt van de Miyazaki-films vind ik altijd de knotsgekke creaties dier er in rondlopen. Zo ook hier weer memorabele karakters als de katbus en natuurlijk Totoro. Die was zo ontzettend droog dat ik iedere keer met een dikke glimlach zat te kijken. Ook het eerste contact tussen hem en Mei was erg grappig.

Verder vond ik het erg prettig om te kijken naar de alledaagse samenleving in een rustig dorpje. Geen ruzies, geen druktes, maar een vredige samenleving waarin iedereen voor elkaar klaar staat en ieder zijn dagelijkse ding doet. Het geeft een erg goede sfeer. De films van Miyazaki stralen altijd een enorme magie uit. Morgen maar eens Princess Mononoke kijken en waarschijnlijk onderwerp ik Sen to Chihiro no Kamikakushi en Hauru no ugoku shiro toe aan een herziening zodat ik mijn stemmen waarschijnlijk kan verhogen. Net als deze films scoort deze voor nu ook vier sterren.

Hartverwarmend en schattig filmpje, die vooral mikt op de fijne sfeer. Erg leuk wezentje ook, die Totoro. Wordt meer en meer enthousiaster van het werk Miyazaki.

4*