Tonari no Totoro (1988)

Ben het helemaal met Goodfella eens, dus die punten hoef ik niet meer te bespreken.

Ik had toch wat meer verwacht qua bizarre karakters en dergelijke van Miyazaki. Dit is allemaal te gewoontjes dus niet erg interessant. Dat Totoro-ding is natuurlijk wel erg gaaf, die scene bij de bushalte alleen al, hoe droog

Maar dat is maar een te klein deel van de film, ik hou het ook maar op 2,5 ster.

Verrassend leuke film zeg... Dacht eigenlijk dat hij te kinderachtig zou zijn maar het viel me erg mee. Natuurijk is het allemaal erg schattig en lief, maar het werkt best goed. Ik voel me een stuk blijer als voor dat de film begon in ieder geval . Vooral de scène bij de bushalte zal me lang bijblijven. De muziek maakt het af.

4*

Een warme, ontroerende, van tijd tot tijd erg geestige, mooi geanimeerde en vooral uiterst sfeervolle animatiefilm. Tororo en de andere beesten zorgen voor een aantal bijzondere momenten (vooral de scène bij de bushalte is geweldig) en de uitstekende muziek maakt het plaatje compleet. De film stikt boven alles van de creativiteit, zelden zo'n kleurrijke film vol fantasie gezien. Absoluut de moeite waard, dit.

4 sterren.

Erg lieve, aandoenlijke film. De scenes met Totoro zijn het leukst. Vooral de scene bij de bushalte en de eerste confrontatie tussen Mei en Totoro. De beste kinderfilms laten je zelf genieten alsof je een kind bent.

4.0*

Heerlijke, mooie film . De eerste vijf minuten ergerde ik me aan het gegibber van de twee meisjes, een uur later zat ik zelf aan een stuk door te gibberen . Mei is misschien wel het geniaalste kind dat ik ooit in een film gezien heb (wat een karakter en vooral wat een klep!). De film komt erg bescheiden over in vergelijking met Sen to Chihiro, maar is ongelooflijk aanstekelijk en charmant, een typisch voorbeeld van een klein, fijn filmpje. Ook Totoro is prachtig, jammer dat ik vroeger niet wist dat er zo'n dikke loebas over mij waakte, had me een hoop angstige nachten bespaard .

Ik heb erg genoten van deze film. Opbeurender dan dit komen ze slechts zelden en ik zat dan ook voortdurend met een grote grijns op mijn gezicht toe te kijken naar de fantasievolle kolder van Totoro. De fantastiewereld van Mei en Satsuki wordt echt geweldig neergezet, met zaadjes die uit pure wilskracht uitgroeien tot bomen, beessies die uit het gras komen sluipen en het toppunt natuurlijk: de hilarische, meer-dan-prachtige scene bij de bushalte. Schitterende beelden, vele vele prachtige scènes en in Totoro de meest hartverwarmende bizarre hobbezak die je ooit hebt gezien. 4,5*

Herzien en deze film blijft een erg fijne wegkijker die zijn magische momenten behoudt. Vooral het personage Totoro blijft natuurlijk prachtig.

De film geeft trouwens ook prachtig weer hoe kinderen in hun fantasiewereld kunnen opgaan als er iets aparts in hun thuissituatie aan de hand is. Al een tijdje geleden verhoogd naar 4,5*

Schattig animatiefilmpje, met grappige figuurtjes, goede muziek en een paar leuke vondsten. (Zoals de boom die uit de grond schoot), 3,5*

(Maar waarom deze de knockout van Rocco won is me een raadsel )

Wat een ontzettend lief en leuk filmpje.

De leukste anime die ik gezien heb tot nu toe, ik heb echt genoten!

Het verhaal is zo simpel, maar echt heel lief, de omgeving is mooi, de kinderen (vooral Mei) zijn heel erg schattig.

Totoro en de 'kattenbus' zijn leuk bedacht, en als ik Totoro zag wou ik maar één ding, en dat was hem knuffelen, heb ook echt meerdere keren 'aah' geroepen!

Dit is voor mij een toppertje, dus ja een verdiende 5* en gelijk een mooie 4de plaats in mijn top 10!

Zoals bij elke Miyazaki film had ik hoge, en waarschijnlijk te hoge verwachtingen vooraf. Gelukkig bleek het wederom een pareltje te zijn. Vooral het karakter van Mei is werkelijk schitterend, en dan met name het enthousiasme van haar in het begin van de film. Verder zijn er nog meer sterke punten als de invulling van de rol van de vader, het uiterlijk van de film en natuurlijk de aanwezigheid van Totoro en dan met name de scène bij de bushalte.

Kritiekpunten zijn puur gevoelsmatig. Want wanneer de film langer zou hebben geduurd of wanneer Totoro meer schermtijd had gehad, zou de film dan aan kracht winnen of verliezen. Ik zou het niet kunnen voorspellen, en ben dan ook zeer blij met het uiteindelijke eindresultaat.

Totoro en die kattenbus zijn echt geweldig. Het begint allemaal wat kinderachtig maar zodra het eerste rare beestje zijn intrede doet wordt het een waar feestje. Die scène bij de bushalte is echt geweldig, zo droog komisch allemaal. Een plot in het grootste deel van de film had geen kwaad gekund want die schijnbaar dramatische ontwikkelingen in het laatste kwartier komen nu nogal uit de lucht vallen.

Desondanks wel een goed geslaagd feel good filmpje 4*.

Ben het trouwens erg eens met starbright boy...

...en dat doet deze film.

Mijn 3e Miyazaki is mij toch niet zo goed bevallen als Spirited Away en Howl's Moving Castle.

Ik moet zeggen dat ik het na anderhalf uur wel had gehad met die 2 schreeuwende kinderen.Vond ik een zeer storende factor en ontrok mij ook voor een groot gedeelte uit de sfeer.Ik ben de komende paar uur nog doof volgens mij.Verder wel een leuk en luchtige film met bij vlagen mooie animatie en mooie muziek.Wel erg jammer dat het karakter uit de titel er zo weinig in zit, want het is toch wel een leuk karakter.Misschien nog maar een keer herzien, want ik had iets verwacht in de trant van Howl of Spirited.

Toch goed voor 3.5*, en volgens mij komt mijn gehoor ook weer een beetje terug .En ik laat me zeker niet afschrikken door een stel gillende kinderen en wil zeker meer uit de Ghibli stal zien.

Heerlijke film, terug naar je kindheid, maar op de een of andere manier mist 'ie iets.

Het begin moet het vooral hebben van de prachtige beelden. Voor een film die toch niet zo jong meer is zag dit er fenomenaal mooi uit. Gebieden zoals ze in m'n fantasie voorkomen. De schoonheid, de rust. Wegdromen geblazen met je ogen open. De kinderen waren ook prachtig, hun geschreeuw, drukte, de kleine die alles nazegt.

Echt volledig op gang komt de film pas als Totoro zijn intrede doet. Wat een schitterend beest is dat toch. Zo immens groot, maar ook zo onschuldig en lief. Ik zou er ook wel iets van een knuffeldier met zo'n prachtige zachte vacht willen hebben. Jammer vind ik wel dat de uiteindelijke schermtijd van de beesten in mijn beleving wat laag was. De climax komt dan ook veels te snel voor mij. Is het nu alweer voorbij? Dacht ik aan het einde. Er lijkt haast geen middenstuk te zijn, alsof het nog een bepaalde spanning of lijn ergens mist.

Wie weet valt dat allemaal best wel mee bij herziening, ben alleen bang dat die nog heel ver weg is. Ik heb in ieder geval genoten.

Mijn vijfde Miyazaki en aangezien het alweer een tijdje geleden was dat ik mijn vierde gezien heb had ik er best wel weer zin in. Het is ook precies wat sommige users hier aan al hebben aangehaald; Miyazaki neemt volwassenen met zijn films mee terug naar je jeugd. Een kleine anderhalf uur had ik het gevoel weer even kind te zijn en dat beviel erg goed.

De sfeer in de film is heerlijk ontspannend. De twee kinderen zijn leuk om te zien al maken ze soms wat veel lawaai. Vooral Mei is een geweldig kind om te zien. Wat een enthousiasme en wat een geloof en nieuwsgierigheid heeft ze. De introductie van Totoro is trouwens geweldig net als de reeds veel geroemde scène bij de bushalte. Wat een fantastisch mysterieus, lief personage is dat trouwens. Ook de bus zelf is apart en in eerste instantie een klein beetje eng, maar blijkt uiteindelijk net zo lief te zijn als Totoro zelf.

Het verhaal zelf is vrij simpel, de animaties zijn bij vlagen erg mooi en sommige personages zijn gewoonweg fantastisch. Ook de muziek is leuk en het nummer aan het einde van de film zit trouwens nu nog in mij hoofd. Totoro kan ondanks zijn weinige screentijd wel concurreren met de piratenmoeder uit Laputa, dat ook al zo’n geweldig personage is. Een heerlijk gevoel trouwens om in ieder geval nog een aantal Miyazaki’s in het vooruitzicht te hebben.

Dikke 4,0*

Totoro Totóóóro! Totoro Totóóóro! (Ja, sorry, dat liedje zit nogal in mijn kop!).

Miniscuul verhaaltje/plot, maar toch een enorm boeiende en lieve film. Al heel snel vergeet je dat je naar een animatiefilm aan het kijken bent, zo naturel bewegen en gedragen de karakters zich.

Mooi voorbeeld hiervan is de scène waarin één van de meisjes zonder te kijken naarbinnenduikt en waar de vader met een doos in zijn handen maar net over haar heen kan springen (oops!). Levensecht!

Schitterend, Totoro die de (gaaf fantasievolle) bus neemt!

Leuk en een aanrader voor diegenen die even een lief filmpje tussendoor willen zien!

Heel lief ja, feelgood tot in je tenen. Het belangrijkste van Tonari no Totoro voor mij zijn twee kindpersonages die elk moment van het scherm lijken te rennen en tollen. Voor mij is Totoro dan ook zwaar ondergeschikt aan de echte sterren, Mei en Satsuki. Films die zo'n natuurlijk beeld geven van kinderen zijn zeldzaam, en dan is het nog anime ook. Vooral de onbevangenheid van Mei is ontroerend en puur, hoewel ik het met de herhaaldelijke kritiek hier van de schreeuwerige stemmen wel eens ben. Maar die shots van Mei met haar maiskolf, onbetaalbaar. Heerlijke muziek verder en de perfect gedoseerde fantasievondsten maken het helemaal af. Goed, het verhaal stelt weinig voor maar als ik aan de film terugdenk moet ik al weer glimlachen.

Mijn derde Miyazaki is veel vrolijker, speelser en minder fantasierijk dan de vorigen ( Howl, Chihiro).

Er wordt vooral aandacht besteed aan de relatie tussen de zussen, met af en toe een korte interventie van Totoro.

Wederom mooie getekende landschapsbeelden en één magisch liedje dat de film door wordt gespeeld.

Al bij al komt het heel realistisch en nostalgisch over, maar deze keer net niet innovatief genoeg.

3.5*

Pas mijn tweede Miyazaki film, net als spirited away is dit ook weer een mooi en sfeervol avontuur.

Alleen is deze wat minder groots en een stukje minder fantasievol, maar dat heeft ook z'n voordelen. Het oogt allemaal wat rustiger (Op het kleine zusje na).

Ik had graag wat meer Totoro gezien, er werd erg veel tijd besteed aan de twee zusjes (Niet dat het niet interessant genoeg was).

Vooral Mei was grappig, dat schreeuwerige stemmetje en dat na-aperige gedoe zorgde regelmatig voor gelach.

Het einde kwam wat abrupt, het had van mij zeker nog wel een half uurtje langer mogen duren.

Net zoals bij spirited away zit je de hele tijd met een lach op je gezicht te kijken, niet alleen omdat het grappig is maar gewoon om het totaal plaatje dat zo perfect is, daar word je gewoon vrolijk van.

De muziek, de animaties, gewoon de hele look en sfeer van de film voelt heerlijk aan en je zit er echt weer helemaal in.

Ik kan hem alleen vergelijken met spirited away en vind deze iets minder maar alsnog geweldig.

4.5*

Waar Spirited Away nogal moeite mee had doet Tonari no Totoro met gemak: Met het sfeertje en hele setting een betoverend gevoel creëren.

Totoro zelf is een heel amusant personage, leuk van uiterlijk en grappig in situaties. Denk maar aan de bushaltscène waar Totoro me aan het lachen bracht.

Verder teert de film op het feel-good/zomer-gevoel en met het warm weer pakt dat.

Leuke film deze anime !

****

Schattig.

En voorzien van wonderschone animaties. Vond dit niet de sterkste Miyazaki, maar de film is wel prettig. Het verhaal is ietwat simpel i.t.t. bijvoorbeeld een Howl. Toch kan ik dit soort kinderfilmpjes als volwassene (ahum) wel waarderen.

De soundtrack, alsmede het niet-muzikale deel, houdt niet over.

Goed.

Waarschuwing vooraf: bij opkomende hoofdpijn deze film beslist niet opzetten. Hoofdpersonen van deze Ghibli zijn twee continu jengelende kinderen, die helemaal wild worden om Totoro, een grijze zeer groot uitgevallen zitzak. Het heeft een kinderlijk eenvoudig verhaal, dat plots overgaat op de zwaar dramatische quasispannende koers. Uiteindelijk doet het maar leeg aan. Ik kon hier niks mee. Liever had ik nog gehad dat Miyazaki in de tweede helft van de film de fantasieregisters opentrok en naast het an sich leuke karakter Totoro nog een hoop andere bizarre creaturen de revue laat passeren. Helaas zat dat er niet in.

Echt een hele fijne film is dit.

Ik zat me in het begin wel een beetje te ergeren aan de stem van Mei (Elle Fanning, in de "nieuwste" versie), maar dat ergernis ging gelukkig al gauw weg en al snel begon ik het zelfs lief te vinden.

Totoro is echt een lieve (en zoete) film, maar daar moet je natuurlijk wel van houden. Houd je niet van schattig, dan kan je deze film denk ik beter niet kijken.

Weer een leuk modern sprookje van Miyazaki, alleen mis je toch een stortvloed aan fantasierijke personages. De personages die je wel ziet in de film zijn allemaal wel zeer leuk. Totoro is heerlijk droog en het moment bij de bushalte wanneer hij die paraplu in zn handen heeft is echt heerlijk droog. Ook die "katbus" vind ik zeer creatief. Ook heerst er een hele vrolijke sfeer over de film, ondersteund door de prachtige en vrolijke muziek.
Toch jammer dat je deze personages niet wat meer hebt gezien, waar de film toch meer om draait zijn de lieve kinderen die net zijn verhuist en allemaal fratsen uithalen.

In het begin duurt het allemaal net even te lang, maar daarna begint het leuker te worden met als hoogtepunt de (helaas) te kort in beeld gebrachte Totoro en zijn paar vriendjes.

3,5*

Herzien en wederom een beleving. Ook al is de film geschikt voor de jongste kinderen, ik vond het zeker zeer genietbaar. Zowat de hele film bekeken met net zo'n brede glimlach als Totoro zelf heeft.

Coole vader, grappige kinderen waarbij de interacties ook voor mooie gevoelens zorgen. Ik heb erg het idee dat de animatie ook vooruit is gegaan sinds Laputa, er leek bijvoorbeeld een breder kleurenspectrum gebruikt te worden, vooral in de luchten toen Mei zoek was. Dat kleine drama zal wel zijn toegevoegd om de film enigszins diepgang te geven, maar van mij had dat niet gehoeven. De beelden erbij waren in ieder geval wel de mooiste van de hele film. De meest memorabele scene was de regenscene bij het bushokje. Alleen al voor zulke magische momenten is de film de moeite waard.

Een mooie ode ook aan de natuur. Zo kan het dus ook, liefde voor de natuur etaleren zonder moralistisch te worden. Jammer dat Miyazaki in sommige andere films de moraallessen niet achterwege kon laten, hier vergalt hij gelukkig niet mijn plezier. Samen met Laputa mijn favoriete Miyazaki.

Mijn tweede Ghibli,

Na Whisper of the Heat dus, die ik best leuk vond, maar niet spectaculair. Was dan toch wel benieuwd wat de Ghibli studio nog te bieden had. Tevens is dit wel mijn eerste Miyazaki. Kwa niveau was dit vergelijkbaar met Whisper of the Heart...

Leuk kijkvoer, maar geen meesterwerk wat veel andere gebruikers hier wel in zien. Net als Ghibli numero één is deze film ook weer erg zacht en kent het weinig dramatische en zeker geen spannende momenten. Feel-good dus. De stemacteurs deden hun werk prima en ook de animaties waren schitterend. Het verhaaltje stelde weinig voor, al was dat gedoe rond Totoro wel geinig. Ik zal binnenkort zeker nog een film uit de Ghibli studio proberen. Leuk kijkvoer tot nu toe, al hoop ik zeker op iets echt goeds.

3*

Dat vond ik eerst ook, maar die scène is eigenlijk enorm belangrijk voor de film en niet in de laatste plaats voor het complete oeuvre van Miyazaki. De film gaat vooral over het vergankelijke van jeugdigheid en is mede daarom waarschijnlijk het meest opmerkelijke werk van Miyazaki. Er is geen tastbaar slecht personage aan te wijzen en tevens is er op het einde na geen sprake van een spanningsboog. Lange post alert.

In Totoro draait het, net als in eigenlijk alle films van Miyazaki, om de tegenstelling tussen toen en nu. De regisseur wil vooral een historisch besef losmaken bij zijn publiek, al ligt dat hier iets minder voor de hand. In Princess Mononoke bijvoorbeeld (ik neem even het gemakkelijkste voorbeeld) is dat veel duidelijker. Die film is in de eerste plaats een aanklacht tegen de vernietiging van natuur ten faveure van cultuur in Japan. Er wordt daarin teruggeblikt naar een tijd waarin mensen nog daadwerkelijk in de Japanse folklore geloofden en een tijd waarin het bos nog als mythische plaats gold.

In Mononoke laat Miyazaki de mens het bos demystificeren, we leven schijnbaar in een tijd waarin er geen plaats meer is voor sprookjes en bijgeloof. De regisseur lijkt echter te willen zeggen dat we het verleden (en de daarbij behorende culturele tradities) juist niet moeten vergeten tijdens onze onvermijdelijke vooruitgang. Ik zeg onvermijdelijk, want de slechterik wordt in bijna geen enkele film van hem voorgoed verslagen (Laputa Castle in the Sky is de enige uitzondering). De slechterik is overigens in veel van zijn films gebonden aan het heden dat het verleden probeert te onderwerpen.

In deze film wordt de strijd tussen toen en nu uitgevochten binnen het thema van jeugdige onschuld en in mindere mate binnen het thema van cultuur versus natuur. Dat eerste maakt zich bovenal duidelijk bij Satsuki; ze wordt er bijna door gedefinieerd. Satsuki verkeert zich op de grens van toen en nu, ofwel een leeftijd waarin de fantasiewereld overgaat in de realiteit. Ze moet voor Mei af en toe een moederrol spelen, omdat hun eigen moeder afwezig is. Ze maakt ontbijt voor haar vader en zusje en doet de was. De ziekte van moeder is daarom eigenlijk de slechterik van de film, aangezien die 'slechte' vorm de moeder bij het gezin weghoudt. Vader, de oma en eigenlijk alle volwassenen verkeren in het 'nu', de wereld van de werkelijkheid.

Het 'toen' is juist de tijd van de kinderlijke fantasie, waaraan Mei zich bloot blijft geven. Satsuki als oudere en meer nuchtere zus lijkt zich er in eerste instantie niet aan toe te willen geven, maar ze balanceert nog op het randje. Toch vindt ook zij uiteindelijk houvast in de fantasiewereld. Omdat hun vader vaak afwezig is hebben de zusjes die nodig om het mogelijke verlies van hun moeder aan te kunnen, ook Satsuki. Of die wereld daadwerkelijk fantasie is wordt compleet in het midden gelaten, maar dat lijkt vooral te komen omdat het vertelperspectief bij de twee meisjes ligt. Wat hun betreft is er geen verschil tussen fantasie en werkelijkheid.

Net als de tegenstelling tussen het heden en verleden is die tussen cultuur en natuur ook belangrijk (en overlappend). De meisjes vinden troost in de fantasienatuur, terwijl in de wereld van de mensen narigheid heerst. In dit geval is het de ziekte van hun moeder, maar ook het te laat komen van de bus waarin hun vader reist. De zorgeloosheid van een bestaan in de natuur biedt troost, er lijken geen regels te gelden. Elke keer als er narigheid dreigt komt Totoro in actie. Het lijkt dus een defensiemechanisme van kinderen om te vluchten naar de fantasiewereld zodra er iets misgaat. Bovendien zal Totoro als fantasie voorgoed verdwijnen voor Satsuki als haar moeder komt te overlijden, omdat haar kindertijd op dat moment voor een groot deel zal eindigen. De hulp die Totoro haar op het einde van de film biedt is daarom in zekere zin ook nog eens een vorm van zelfbehoud. De culturele wereld daarentegen is strakker georganiseerd: Satsuki moet naar school (tot verdriet van Mei), vader moet werken en moeder ligt in het ziekenhuis. De orde van de dag biedt geen plaats voor dagdromen.

Ten slotte is zelfstandigheid nog gekoppeld aan de vorige twee thema's. De volwassenen zijn allemaal gebonden: de moeder aan haar bed, maar anders waarschijnlijk aan het gezin. Vader werkt. Zelfs oma moet op het land werken. Satsuki heeft veel vrije tijd, maar het 'nu' lonkt. Ze moet naar school en draagt verantwoordelijkheid binnen het gezin. Ze balanceert tussen zelfstandigheid en gebondenheid. Totoro, Mei en de natuur zijn daarentegen compleet zelfstandig, ze bepalen in grote lijnen zelf wat ze doen. Totoro beschikt over de kracht om de natuur op zijn manier te gebruiken, getuige de scène waarin hij samen met de meisjes een enorme boom laat groeien. Mei is bovendien zelfstandig in haar toevlucht naar haar fantasie, nog veel meer dan Satsuki dat is.

Maar het mooiste blijft voor mij dat de klok in de films van Miyazaki immer in het nadeel van het 'toen' blijft tikken. Satsuki wordt op een gegeven moment toch te oud voor Totoro, net als dat cultuur niet voorgoed gestop kan worden in andere films van de Japanner. Natuur mag tegen het einde van zijn films vaak als winnaar uit de bus komen, de toekomst ervan blijft echter onzeker aangezien er altijd naar vooruitgang gestreefd wordt. Moeder blijft leven aan het einde van Totoro, maar het is slechts uitstel van ouder worden in het geval van Satsuki. De klokt tikt door. Daarom is het ook belangrijk voor deze film dat er even een moment van drama plaatsvindt aan het einde, ook al hapert de feel good daar even. Satsuki balanceert dan meer dan ooit op het randje van haar kinderlijke onschuld, zoals elk kind op een bepaald moment in zijn leven.

Totoro is (inmiddels samen met Ponyo) als film het meest geschikt voor kinderen binnen het oeuvre van Miyazaki, maar thematisch gezien is de prent eigenlijk heel volwassen. Een prachtig retrospectief van de kinderlijke onschuld. Samen met Porco Rosso mijn favoriet en waarschijnlijk nog wel eens vijf sterren waard.

Na Sprited Away was ik wel enthousiast geraakt over het anime genre. Deze film was echter vreselijk. Een zeer mager verhaaltje. Het geschreeuw in deze film was heel erg vervelend.

1,5*

Mijn eerste aanraking met anime was Spirited Away, daar kon ik weinig goeds in ontdekken (2,0*). Logischerwijs zou deze film na Hotaru no Haka (3,0*) en Byôsoku 5 Senchimêtoru (4,0*) een superfilm moeten zijn. Het begon ook heel erg goed. Fijne animaties met veel leuke momenten. Vanaf het moment dat Totoro in beeld kwam, dacht ik ook echt even naar een superfilm aan het kijken te zijn. Jammer genoeg was zijn aandeel in deze film minimaal. Het heeft dan weer wel wat mysterieus, maar ik had gehoopt op wat meer Totoro en wat minder drama. Na ruim een uur was het mooi geweest en zat ik te wachten op het einde. Hoewel dat einde nog wel erg goed was. En voor dat ik het wist was de film ook alweer afgelopen. Door Totoro uiteraard. Een van de leukste personages die ik in een tijd ben tegen gekomen.

Ik hoop wel dat Miyazaki nog een keertje meer dan een voldoende scoort.

Na de massale films Rapyuta en Nauzika was er toen opeens de aandoenlijke film Tonari no Totoro. Deze film is qua opzet veel minimaler dan de eerstgenoemde films, waarin onze planeet wordt gered van het kwaad. Niets van dit alles in dit lieve filmpje. Het is hier allemaal veel ‘kleiner’, maar heeft toch genoeg body om een hele sterke animatiefilm te kunnen zijn. De muziek van Hisaishi is wat minder basaal en wat minder groots, er vallen genoeg moment dat er op de achtergrond niets hoorbaar is. De kleuren en tonen zijn wat zachter, de achtergronden wat minder aanwezig en de karakters zelf voelen (naast Totoro zelf uiteraard) bijna fluffy aan. Zonder naar het daadwerkelijke verhaal te kijken merk je al dat dit weer een compleet andere film is al Miyazaki’s voorgaande werk.

Het visuele stijltje staat mij erg goed aan en past ook perfect bij de insteek van de film. Het blijft toch lekker om ook als niet-kind zijnde je nog even te laten vallen in je fantasie. Zoals ook in dit geval waarin 2 kindjes een soort beschermbeer vinden die over hun waakt.

Helaas heb ik wel het onderbuikgevoel dat er een beetje op safe wordt gespeeld. Nu weet ik niet alsof ik als kind zelf meer dan gemiddeld fantast was, maar in deze film blijft het nogal beperkt. En de verschillende fantasiën die worden uitgelicht komen eigenlijk niet echt nadrukkelijk naar de voorgrond. Uiteindelijk heeft Totoro toch een bescheiden rolletje in de film, en naast de zwarte spirits en de catbus. Nee, voor mij is het juist de natuurlijke relatie tussen de 2 zusjes (beide echt hele sterke rollen) die de spil zijn in dit verhaal. Zo lekker herkenbaar kinderachtig (de positieve betekenis van het woord) en aandoenlijk. De kwaliteit van de film zelf vind ik alweer een hele grote stap ten opzichte van het al prachtige Laputa, en dat zit vooral in de animaties. Alles beweegt veel natuurlijker, maar ook de beeldkwaliteit ziet er sprankelend uit.

En voor dat ik het wist was de film weer voorbij. Aan de ene kant misschien een goed teken (time flies when you’re having fun), maar anderzijds ook wel een beetje een film met een leeg gevoel. Ik kan niet anders zeggen dat ik mij een beetje spectator voelde van een leuke film, maar geen poging deed om echt een beetje de diepte op te zoeken. Wat overblijft voor mij is een nogal oppervlakkige film over de fantasie van de 2 zusjes. De film ontbeert gewoon net die character building waardoor je een band krijgt met de zusjes en spirits. Daardoor blijft dit voor mij niet meer dan een lekkere wegkijker. Niet meer en niet minder.

Mooie film, nooit echt fan van Anime, maar begin het langzamerhand meer te waarderen. Ik vond de film visueel niet heel erg bijzonder, maar door het mooie verhaal, het vlotte tempo en de muziek en de sfeer was ik wel een tevreden mens. Aziatische films hebben altijd wel iets onschuldigs, ik weet niet precies wat het is, maar het heeft gewoon iets kleins en liefs. Zo ook hier in deze film, de scène bijvoorbeeld van de poster; memorabel. Gewoon een goede en lieve film. Een film met een hart. 4 sterren