Tonari no Totoro (1988)

Iemand enig idee hoe ik hier aan kan komen? Regio 2 of 0, NL ondertiteld?

http://www.play.com/DVD/DVD/4-/738883/My-Neighbour-Totoro/Product.html

Helaas is er geen NL ondertitelde dvd.

Hmm, thnx,

Zonde dat er geen Nl ondertitelde versie beschikbaar is ........

Mijn 3e Miyazaki en ook gelijk de beste.

De hele film lang is het gewoon genieten geblazen. Een heerlijk rustig sfeertje (feelgood) met een paar ontzettend leuke fantasy-beesten.

Totoro is een ontzettend lief en leuk beest dat precies geschikt is voor de 2 meisjes (al zou ik hem ook wel thuis willen), hij heeft geen zorgen aan zijn hoofd, en helpt als het nodig is iemand uit de brand. Aangezien Totoro niet zo vaak in de film voorkomt maken ze hem hartstikke bijzonder, ik bedoel het moet wel bijzonder voor de meisjes blijven om Totoro te zien, want als hij dagelijks over de vloer komt zou het ook maar vervelen en zou de droogheid en schattigheid toch wel een beetje bij hem afnemen.

Mei is een leuk personage met haar schreeuwstem en natuurlijk erg schattig en onschuldig. Ze is af en toe wel te nieuwsgierig door zomaar een boom in te kruipen op weg naar Totoro, maar het zorgt er wel voor dat wij kijkers weer extra kunnen genieten van haar ontdekkingen. Haar zus is natuurlijk het grote voorbeeld van Mei, en dat laat ze ook wel merken zeg. Zo vervelend is het toch niet om alleen bij oma te blijven? Maar dat is denk ik ook de kracht van deze film, de band tussen Mei en haar grote zus.

De beelden zijn natuurlijk weer prachtig, wat ook heel goed uitpakt in deze film zijn de geluiden. Hoe klinkt het als je op de buik springt van Totoro? Booooiing. Eikeltjes en regendruppels die naar beneden vallen. Allemaal lekker droog en een beetje overdreven. Ook de muziek is heerlijk rustig.

Gewoon een hele leuke film die nergens heel diep en sirieus wordt, wat ook niet nodig was. Ik heb eigenlijk geen minpunten

4,5*

Als er liefhebbers zijn wil ik hem wel in de MM pakket service plaatsen !?!

Stel het maar voor op het algemeen pakket service forum...

Ik hoef hem alleen niet meer

Hij zit in de pakket service.

Als er belangstelling is dan zie ik het wel,...... !!!

Aardige animatie weer met een super vrolijk en leuke begin en eind tune.

Toch zeker niet 1 van Hayao Miyazaki z'n beste werken!

Verhaal is niet heel bijzonder en daarbij vond ik een film als Castle in the Sky (toch 2 jaar ouder) er qua kleuren en animatie veel beter uitzien dan deze.

Daarom voor deze Ghibli voorlopig niet meer dan 3 sterren!

Wat een nerdfilm

Alleen voor anime-nerds

0.5 sterren voor het maken van de ondertiteling van deze slechte film

Inderdaad, ik zal binnenkort weer is ff een American Pie gaan kijken. Stuk volwassener!

Mijn tweede Ghibli,

Na Whisper of the Heat dus, die ik best leuk vond, maar niet spectaculair. Was dan toch wel benieuwd wat de Ghibli studio nog te bieden had. Tevens is dit wel mijn eerste Miyazaki. Kwa niveau was dit vergelijkbaar met Whisper of the Heart...

Leuk kijkvoer, maar geen meesterwerk wat veel andere gebruikers hier wel in zien. Net als Ghibli numero één is deze film ook weer erg zacht en kent het weinig dramatische en zeker geen spannende momenten. Feel-good dus. De stemacteurs deden hun werk prima en ook de animaties waren schitterend. Het verhaaltje stelde weinig voor, al was dat gedoe rond Totoro wel geinig. Ik zal binnenkort zeker nog een film uit de Ghibli studio proberen. Leuk kijkvoer tot nu toe, al hoop ik zeker op iets echt goeds.

3*

Ik ga je dan toch Ponyo, Castle in the Sky en Spirted Away aanraden.

Ik vond deze ook niet geweldig maar meer aardig!

Ik was wel enorm gecharmeerd van de 3 die ik hier boven noem.

Dus moet je is een keertje proberen!

Genoteerd!

Mononoke-Hime is ook zeker een aanrader.

Vierde Ghibli, tweede Hayao Miyazaki. Na 5 minuten vrolijk rondhuppelen zag ik er een beetje tegenop om de film verder te kijken, maar die gevoelens verdwenen in één klap wanneer Totoro zijn introductie maakt. Totoro is echt relaxed. Naast Totoro zijn de zusjes schitterend, heerlijk hoe ze met die tekeningen alles in die gezichtjes kunnen verwerken. Hoogtepunt is zonder twijfel die heerlijke scène waar ze op de bus wachten. Maar helaas wordt de film naar het einde toe wat minder interessant. Matig begin en eind, maar het middenstuk is fantastisch. Totoro is een held.

3,5*

Leuke rustige film met veel symboliek. De droomwereld van kinderen is mooi gevangen. Niet de Gibli met het sterkste verhaal en gave scenes maar zeker een van de meest memorabele!

Mijn eerste Myazaki en ik moet zeggen, als de rest een beetje op deze lijken dan ben ik nu al helemaal om.

Heb letterlijk de hele film ( met uitzondering van laatste 10 minuten ) met een lach van oor tot oor zitten kijken. Wat een heerlijke zorgeloze film zeg.

Alleen de laatste tien minuten, wanneer mei wegrend vond ik beduidend minder, en dat komt denk ik doordat de film dan voor het eerst een beetje triest wordt. En als de rest dan alleen vrolijk was dan mist zo'n trieste scene wat kracht.

Maakt niets uit voor de rest, want ik heb zelden zo'n fijne film gezien.
Nu snel op naar de rest!

4.5

Dat vond ik eerst ook, maar die scène is eigenlijk enorm belangrijk voor de film en niet in de laatste plaats voor het complete oeuvre van Miyazaki. De film gaat vooral over het vergankelijke van jeugdigheid en is mede daarom waarschijnlijk het meest opmerkelijke werk van Miyazaki. Er is geen tastbaar slecht personage aan te wijzen en tevens is er op het einde na geen sprake van een spanningsboog. Lange post alert.

In Totoro draait het, net als in eigenlijk alle films van Miyazaki, om de tegenstelling tussen toen en nu. De regisseur wil vooral een historisch besef losmaken bij zijn publiek, al ligt dat hier iets minder voor de hand. In Princess Mononoke bijvoorbeeld (ik neem even het gemakkelijkste voorbeeld) is dat veel duidelijker. Die film is in de eerste plaats een aanklacht tegen de vernietiging van natuur ten faveure van cultuur in Japan. Er wordt daarin teruggeblikt naar een tijd waarin mensen nog daadwerkelijk in de Japanse folklore geloofden en een tijd waarin het bos nog als mythische plaats gold.

In Mononoke laat Miyazaki de mens het bos demystificeren, we leven schijnbaar in een tijd waarin er geen plaats meer is voor sprookjes en bijgeloof. De regisseur lijkt echter te willen zeggen dat we het verleden (en de daarbij behorende culturele tradities) juist niet moeten vergeten tijdens onze onvermijdelijke vooruitgang. Ik zeg onvermijdelijk, want de slechterik wordt in bijna geen enkele film van hem voorgoed verslagen (Laputa Castle in the Sky is de enige uitzondering). De slechterik is overigens in veel van zijn films gebonden aan het heden dat het verleden probeert te onderwerpen.

In deze film wordt de strijd tussen toen en nu uitgevochten binnen het thema van jeugdige onschuld en in mindere mate binnen het thema van cultuur versus natuur. Dat eerste maakt zich bovenal duidelijk bij Satsuki; ze wordt er bijna door gedefinieerd. Satsuki verkeert zich op de grens van toen en nu, ofwel een leeftijd waarin de fantasiewereld overgaat in de realiteit. Ze moet voor Mei af en toe een moederrol spelen, omdat hun eigen moeder afwezig is. Ze maakt ontbijt voor haar vader en zusje en doet de was. De ziekte van moeder is daarom eigenlijk de slechterik van de film, aangezien die 'slechte' vorm de moeder bij het gezin weghoudt. Vader, de oma en eigenlijk alle volwassenen verkeren in het 'nu', de wereld van de werkelijkheid.

Het 'toen' is juist de tijd van de kinderlijke fantasie, waaraan Mei zich bloot blijft geven. Satsuki als oudere en meer nuchtere zus lijkt zich er in eerste instantie niet aan toe te willen geven, maar ze balanceert nog op het randje. Toch vindt ook zij uiteindelijk houvast in de fantasiewereld. Omdat hun vader vaak afwezig is hebben de zusjes die nodig om het mogelijke verlies van hun moeder aan te kunnen, ook Satsuki. Of die wereld daadwerkelijk fantasie is wordt compleet in het midden gelaten, maar dat lijkt vooral te komen omdat het vertelperspectief bij de twee meisjes ligt. Wat hun betreft is er geen verschil tussen fantasie en werkelijkheid.

Net als de tegenstelling tussen het heden en verleden is die tussen cultuur en natuur ook belangrijk (en overlappend). De meisjes vinden troost in de fantasienatuur, terwijl in de wereld van de mensen narigheid heerst. In dit geval is het de ziekte van hun moeder, maar ook het te laat komen van de bus waarin hun vader reist. De zorgeloosheid van een bestaan in de natuur biedt troost, er lijken geen regels te gelden. Elke keer als er narigheid dreigt komt Totoro in actie. Het lijkt dus een defensiemechanisme van kinderen om te vluchten naar de fantasiewereld zodra er iets misgaat. Bovendien zal Totoro als fantasie voorgoed verdwijnen voor Satsuki als haar moeder komt te overlijden, omdat haar kindertijd op dat moment voor een groot deel zal eindigen. De hulp die Totoro haar op het einde van de film biedt is daarom in zekere zin ook nog eens een vorm van zelfbehoud. De culturele wereld daarentegen is strakker georganiseerd: Satsuki moet naar school (tot verdriet van Mei), vader moet werken en moeder ligt in het ziekenhuis. De orde van de dag biedt geen plaats voor dagdromen.

Ten slotte is zelfstandigheid nog gekoppeld aan de vorige twee thema's. De volwassenen zijn allemaal gebonden: de moeder aan haar bed, maar anders waarschijnlijk aan het gezin. Vader werkt. Zelfs oma moet op het land werken. Satsuki heeft veel vrije tijd, maar het 'nu' lonkt. Ze moet naar school en draagt verantwoordelijkheid binnen het gezin. Ze balanceert tussen zelfstandigheid en gebondenheid. Totoro, Mei en de natuur zijn daarentegen compleet zelfstandig, ze bepalen in grote lijnen zelf wat ze doen. Totoro beschikt over de kracht om de natuur op zijn manier te gebruiken, getuige de scène waarin hij samen met de meisjes een enorme boom laat groeien. Mei is bovendien zelfstandig in haar toevlucht naar haar fantasie, nog veel meer dan Satsuki dat is.

Maar het mooiste blijft voor mij dat de klok in de films van Miyazaki immer in het nadeel van het 'toen' blijft tikken. Satsuki wordt op een gegeven moment toch te oud voor Totoro, net als dat cultuur niet voorgoed gestop kan worden in andere films van de Japanner. Natuur mag tegen het einde van zijn films vaak als winnaar uit de bus komen, de toekomst ervan blijft echter onzeker aangezien er altijd naar vooruitgang gestreefd wordt. Moeder blijft leven aan het einde van Totoro, maar het is slechts uitstel van ouder worden in het geval van Satsuki. De klokt tikt door. Daarom is het ook belangrijk voor deze film dat er even een moment van drama plaatsvindt aan het einde, ook al hapert de feel good daar even. Satsuki balanceert dan meer dan ooit op het randje van haar kinderlijke onschuld, zoals elk kind op een bepaald moment in zijn leven.

Totoro is (inmiddels samen met Ponyo) als film het meest geschikt voor kinderen binnen het oeuvre van Miyazaki, maar thematisch gezien is de prent eigenlijk heel volwassen. Een prachtig retrospectief van de kinderlijke onschuld. Samen met Porco Rosso mijn favoriet en waarschijnlijk nog wel eens vijf sterren waard.

Ik heb nu geen tijd om het stuk te lezen, maar ga het morgen meteen doen.

Na een nachtje slapen vind ik Totoro nog steeds magisch.

[quote]Prudh schreef:

Kijk, dat was allemaal nog eens interessant om te lezen.

Een hoop van de dingen die jij hier wat concreter verteld voelde ik al aan inderdaad, de kinderlijke onschuld die als thema centraal staat.

Het conflict cultuur / natuur voelde ik nog niet aan maar daar kon je best eens een punt hebben.

Japanse films volgen vaak niet de structuur van veel westerse films en kunnen daardoor nog wel eens vaak vreemd aanvoelen.

En daarom zijn ze dus ook zo tof.

Bedankt voor je analyse, was fijn om te lezen.

Geen punt natuurlijk. Houd het betoog maar in je achterhoofd als je kijkt naar andere films van Miyazaki De strijd tussen het heden en verleden speelt vrijwel altijd een grote rol in zijn werk, vooral het werk dat hij zelf schreef. Dat wordt op zijn beurt weer uitgevochten binnen een setting van natuur tegen cultuur (Nausicäa, Mononoke) en binnen de rol van een zelfstandige identiteit (Spirited Away of Porco Rosso). Miyazaki wordt vaak afgedaan als een natuurmoralist en dat is hij vast ook wel, maar nog veel meer is hij een nostalgist!

Ik heb gisteren toevallig Spirited Away gekeken en was echt helemaal ondersteboven van die film.

Hoe ik Totoro ook waardeerde, ik vond Spirited Away echt helemaal fantastisch. Heb nu dus ook echt heel veel zin om alle Ghibli/ Myazaki films te gaan kijken.

Moet je voor gaan .... ik zelf was vooral ondersteboven van Castle in the Sky. Die moet je dus zeker even noteren!

Ik heb ze al allemaal opgezocht en in mijn "te kijken" lijstje staan.

Waarschijnlijk "Howl's Moving Castle in the Sky" allebei als volgende ja

Ben benieuwd, heb al die films wel bij m n updates staan dus zie vast wel een keer een berichtje van je verschijnen

Als het goed is ga ik ze allemaal komende tijd kijken ja, weet toch al bijna zeker ( na Totoro en Spirited Away ) dat ik ze allemaal ga waarderen.

Gisteren gekocht bij Plato Groningen voor 16 euro. Eng subs.

2 voor 15 Euro bij play.com meen ik.... scheelt nogal.

op zich wel oke maar damn wat een geschreeuw zeg !! kan er maar niet aan wennen , net als bij castle in the sky ....