Tonari no Totoro (1988)

Alsof de opname kwaliteit daar iets mee te maken heeft.

Zonet ook maar eens even gekeken, en wat een hartverwarmend filmpje, heb echt constant met een brede glimlach op mijn gezicht zitten kijken, vond Spirited Away alleen net dat beetje beter maar deze mag daar verder niet aan onderdoen. Kwa fantasie stelde me het me alleen een beetje teleur af en toe, had er toch wel wat meer van verwacht, vooral het einde is (ondanks dat het zeker niet slecht is) wel erg makkelijk en zoetjes, had er persoonlijk wel wat meer van verwacht. Verder is Totoro erg leuk, heb dan ook vaak om hem moeten lachen (vooral die scene bij die bushalte was geweldig) Waren de twee kinderen (vooral Mei) erg schattig en paste de score erg goed bij het verhaal en de beelden. Film haalt voor nu net geen vier, maar daar zou bij een tweede kijkbeurt makkelijk verrandering in kunnen komen.

3,5 sterren

Alweer zo'n leuke Miyazaki. Deze is erg recht toe recht aan, en is lang niet zo complex als bijvoorbeeld Howl's Moving Castle, maar is ook gewoon erg leuk om te zien. Verveelt geen moment, leuke scenes, met name bij de bushalte, en ook weer een leuke soundtrack.

3.5*

Mijn derde Miyazaki is veel vrolijker, speelser en minder fantasierijk dan de vorigen ( Howl, Chihiro).

Er wordt vooral aandacht besteed aan de relatie tussen de zussen, met af en toe een korte interventie van Totoro.

Wederom mooie getekende landschapsbeelden en één magisch liedje dat de film door wordt gespeeld.

Al bij al komt het heel realistisch en nostalgisch over, maar deze keer net niet innovatief genoeg.

3.5*

Bijna een 4.5, maar het einde kwam voor mij toch te abrupt. Niet dat het erg is, maar ik had net als dave, meer fantasie verwacht.

Naar mijn mening de minst mooiste Miyazaki film

De natuur beelden vond ik als enigste mooi aan de film. Ik raakte al snel geirriteerd aan het geschreeuw van de kinderen. vond de totoro's ook maar saaie wezens en de muziek was ook saai en het verhaaltje was ook te simpel

2*

Pas mijn tweede Miyazaki film, net als spirited away is dit ook weer een mooi en sfeervol avontuur.

Alleen is deze wat minder groots en een stukje minder fantasievol, maar dat heeft ook z'n voordelen. Het oogt allemaal wat rustiger (Op het kleine zusje na).

Ik had graag wat meer Totoro gezien, er werd erg veel tijd besteed aan de twee zusjes (Niet dat het niet interessant genoeg was).

Vooral Mei was grappig, dat schreeuwerige stemmetje en dat na-aperige gedoe zorgde regelmatig voor gelach.

Het einde kwam wat abrupt, het had van mij zeker nog wel een half uurtje langer mogen duren.

Net zoals bij spirited away zit je de hele tijd met een lach op je gezicht te kijken, niet alleen omdat het grappig is maar gewoon om het totaal plaatje dat zo perfect is, daar word je gewoon vrolijk van.

De muziek, de animaties, gewoon de hele look en sfeer van de film voelt heerlijk aan en je zit er echt weer helemaal in.

Ik kan hem alleen vergelijken met spirited away en vind deze iets minder maar alsnog geweldig.

4.5*

Dit is echt mijn favoriete Miyazaki film! totoro is toch echt om op te eten, ook die kleine mede totoro'tjes en die zwarte kleine spinnetjes komen in elke film weer terug. Zullen we deze in Ponyo ook weer tegenkomen? Ik kan me voorstellen dat Totoro een hype is geworden in Japan.

Vooral als ze op de bus staan te wachten heeft ons laten schateren.

Een must als je van Miyazaki houdt!

Waar Spirited Away nogal moeite mee had doet Tonari no Totoro met gemak: Met het sfeertje en hele setting een betoverend gevoel creëren.

Totoro zelf is een heel amusant personage, leuk van uiterlijk en grappig in situaties. Denk maar aan de bushaltscène waar Totoro me aan het lachen bracht.

Verder teert de film op het feel-good/zomer-gevoel en met het warm weer pakt dat.

Leuke film deze anime !

****

Schattig.

En voorzien van wonderschone animaties. Vond dit niet de sterkste Miyazaki, maar de film is wel prettig. Het verhaal is ietwat simpel i.t.t. bijvoorbeeld een Howl. Toch kan ik dit soort kinderfilmpjes als volwassene (ahum) wel waarderen.

De soundtrack, alsmede het niet-muzikale deel, houdt niet over.

Goed.

mijn tweede film van deze regisseur

het was een leuke film had toch wat meer fantasie verwacht of gekke wezens maar het was wel vermakkelijk

de personages waren erg leuk

4*

wat een toffe films maakt die gast zeg..!!

het ziet er allemaal fantastisch uit en de hele film straalt een lkkr feelgood gevoel uit...

zoals hierboven gezegd had ik ook wel een btje gehoopt op wat meer vage figuren enzo...maar zelfs zonder dat vond ik het een zeer geslaagde film...

Moest hier vaak wel om lachen....

Waarschuwing vooraf: bij opkomende hoofdpijn deze film beslist niet opzetten. Hoofdpersonen van deze Ghibli zijn twee continu jengelende kinderen, die helemaal wild worden om Totoro, een grijze zeer groot uitgevallen zitzak. Het heeft een kinderlijk eenvoudig verhaal, dat plots overgaat op de zwaar dramatische quasispannende koers. Uiteindelijk doet het maar leeg aan. Ik kon hier niks mee. Liever had ik nog gehad dat Miyazaki in de tweede helft van de film de fantasieregisters opentrok en naast het an sich leuke karakter Totoro nog een hoop andere bizarre creaturen de revue laat passeren. Helaas zat dat er niet in.

Ik heb hier lang over nagedacht. Uiteindelijk toch 5* gegeven omdat hij lang in mijn hoofd bleef hangen en steeds als ik eraan dacht me fijn voelde. Dat komt misschien ook door het moment waarop ik hem keek.

Een echte feelgood movie voor mij. (want de meeste die feelgood worden genoemd vind ik feelbad)

Pracht van een film.

Mooi onschuldig verhaal, prachtige tekeningen, mooie fantasie,..

Ik kan echt eindeloos positieve punten zeggen over deze film. Echt zo schattig! Ik kan gewoon niet anders dan deze film een 5* geven en in mijn top 10 zetten.

Een echte topper!!

Echt een hele fijne film is dit.

Ik zat me in het begin wel een beetje te ergeren aan de stem van Mei (Elle Fanning, in de "nieuwste" versie), maar dat ergernis ging gelukkig al gauw weg en al snel begon ik het zelfs lief te vinden.

Totoro is echt een lieve (en zoete) film, maar daar moet je natuurlijk wel van houden. Houd je niet van schattig, dan kan je deze film denk ik beter niet kijken.

Zojuist Tonari no Totoro gezien en ik ben teleurgesteld.

Met veel bewondering voor Spirited away en Howl's moving castle werd dit mijn derde miyazaki.

Waar bij deze film de animaties gewoon weer goed waren, en de hele setting wel een lach op mijn gezicht kond toveren miste ik een goed verhaal en uitwerking van de personages. Deze film onderscheidde zich daardoor niet van een standaard anime en daar was ik niet content over

De scene bij de bushalte was wel echt genieten

een vijfje op dit moment, misschien dat ik er in de toekomst meer van kan maken, maar ik heb er een hard hoofd in.

Ik geef Barns gelijk wat betreft de uitwerking van het verhaal en de personages; in vergelijking met films als Princess Mononoke, Spirited Away en Castle in the Sky vond ik het toch een pak minder. En stiekem vond ik het eigenlijk een beetje een flutverhaaltje geloof ik, na afloop van de film voelde ik me op dat vlak toch een beetje "underwhelmed". Ook qua animatie zat ik geboeider en met grotere verwondering te kijken tijdens Miyazaki's andere films.

Wat de film dan weer overeind houdt, is die typische magische "touch" die Miyazaki ook hier weet aan te geven. De Totoro's zijn best leuke wezens (maar ondermaats gebruikt) en de grote boom met de verborgen wereld en de bushalte met de "katbus" getuigt van een mooie fantasie, die beroep doet op de verwondering van het kind in elk van ons.

Maar al bij al was dit toch de minste Miyazaki die ik al gezien heb, wat vooral veel wil zeggen over de kracht van zijn andere films. Want uiteindelijk is dit een leuke kinderfilm met een mooie dosis fantasie, maar blijft de kijker op andere vlakken toch een beetje op zijn honger zitten. Een nipte 3,5*, en ik ben best wel verwonderd dat deze film tot in de top 250 geraakt is.

3,5*

Ik kijk deze film vanuit een ander oogpunt dan bijv. Spirited Away en Princess Mononoke. Qua opzet zijn die films veel grootser, terwijl Totoro juist bewust met een lichtere toon is vervaardigd, waardoor het geheel veel intiemer aanvoelt. Dat maakt Totoro m.i. wel degelijk een van de beste Ghibli's / Miyazaki's.

Nog een pluspunt is dat Totoro ook maar slechts een paar maal verschijnt; dat maakt zijn verschijning des te genietbaarder.

Je hebt gelijk, deze film heeft een totaal andere insteek dan de "grotere" films. Maar een lichtere toon en een hogere portie kinderlijke fantasie zouden enkele cruciale elementen toch niet noodzakelijk in de weg mogen staan, en naar mijn aanvoelen was dat wel het geval bij deze film.

En Totoro blijft wegens zijn geringe verschijningen inderdaad een aantrekkelijk mysterie op een manier, maar langs de andere kant voelt hij dan weer te "underused" aan en een ietwat overbodig element als je het wat verder wil doortrekken.

Ietsiepietsie tegenvallende film uit de Ghibli-studio en dat ligt aan mijn torenhoge verwachtingen en de prachtige veelbelovende affiche.

Film lijkt te mikken op een iets jongere doelgroep dan gewoonlijk.

Totoro is geweldig maar heeft relatief te weinig screentijd.

De scenes met alleen de avonturen van de zusjes konden me iets minder boeien.

Weer een leuk modern sprookje van Miyazaki, alleen mis je toch een stortvloed aan fantasierijke personages. De personages die je wel ziet in de film zijn allemaal wel zeer leuk. Totoro is heerlijk droog en het moment bij de bushalte wanneer hij die paraplu in zn handen heeft is echt heerlijk droog. Ook die "katbus" vind ik zeer creatief. Ook heerst er een hele vrolijke sfeer over de film, ondersteund door de prachtige en vrolijke muziek.
Toch jammer dat je deze personages niet wat meer hebt gezien, waar de film toch meer om draait zijn de lieve kinderen die net zijn verhuist en allemaal fratsen uithalen.

In het begin duurt het allemaal net even te lang, maar daarna begint het leuker te worden met als hoogtepunt de (helaas) te kort in beeld gebrachte Totoro en zijn paar vriendjes.

3,5*

De hoge waardering voor deze Ghibli van Miyazaki verbaast me enigszins. Ik vond dit echt een film voor de allerkleinsten en zeker niet voor volwassenen. De meest kinderlijke- en ook de minste film uit de Ghibli studio die ik tot nu toe gezien heb. Goed, Totoro en de Cheshire "bus" kat zagen er best wel leuk uit maar van die twee schreeuwende koters, daar kreeg ik toch heel snel gauw genoeg van. Deze film had voor mij daarom ook zeker niet langer mogen duren.

3,0*

Herzien en wederom een beleving. Ook al is de film geschikt voor de jongste kinderen, ik vond het zeker zeer genietbaar. Zowat de hele film bekeken met net zo'n brede glimlach als Totoro zelf heeft.

Coole vader, grappige kinderen waarbij de interacties ook voor mooie gevoelens zorgen. Ik heb erg het idee dat de animatie ook vooruit is gegaan sinds Laputa, er leek bijvoorbeeld een breder kleurenspectrum gebruikt te worden, vooral in de luchten toen Mei zoek was. Dat kleine drama zal wel zijn toegevoegd om de film enigszins diepgang te geven, maar van mij had dat niet gehoeven. De beelden erbij waren in ieder geval wel de mooiste van de hele film. De meest memorabele scene was de regenscene bij het bushokje. Alleen al voor zulke magische momenten is de film de moeite waard.

Een mooie ode ook aan de natuur. Zo kan het dus ook, liefde voor de natuur etaleren zonder moralistisch te worden. Jammer dat Miyazaki in sommige andere films de moraallessen niet achterwege kon laten, hier vergalt hij gelukkig niet mijn plezier. Samen met Laputa mijn favoriete Miyazaki.

Oh god, nog een animatie ontdekt die ik wil zien.

Is dit een beetje vergelijkbaar met de rijkelijke fantasieën van Spirited Away?

Deze is nog beter dan Spirited Away, maar niet echt vergelijkbaar qua fantasie, vind ik dan. Maar deze moet je echt gezien hebben, dus ik zou snel gaan kijken

Hopelijk een avondje gek doen door deze en Grave of the Fireflies te kijken.

Opzich geen hoge verwachtingen, maar ben toch genoeg benieuwd om het toch maar te zien.

Grave of the Fireflies is wel een flinke downer, dus wees voorzichtig

Gelijk heb je.

Bedankt Jesse.

Ergens in 2009. aan het begin van een toentertijd ontluikende vriendschap (vraag me nog steeds een beetje af hoe het komt, maar ja), kreeg ik Totoro van Jesse, oftewel de gebande gebruiker Pastichio Rocker, en ik schoof het eigenlijk nogal voor me uit om 'm te gaan bekijken, tot ik het, tussen miljoenen keren Twilight, New Moon, Untamed Heart etc, tijd vond worden op vakantie. Liggend op een heel smal bed in een mobil-home in de Franse Alpen, kreeg ik weer iets van de magie te zien die de Japanse tekenstijl nu eenmaal in zich heeft. Natuurlijk, het is geen Disney, en de figuurtjes knipperen zelden tot nooit met hun ogen, maar Totoro is wel schattig. Het moment waarop Totoro in de regen op en neer springt, en dan een zee van water veroorzaakt, dat vond ik schattig. Gewoon een getekende vorm van Mogwai in de Gremlins, vond ik. Gizmo is ook zo'n knuffelbeer, ik zou echt Gizmo én Totoro heel graag willen knuffelen.