Tonari no Totoro (1988)

Het zal wel geholpen hebben dat ik een Amerikaanse versie had, met stemmen van de zusjes Fanning. Buiten dat zie ik maar weinig elementen terug die me in de (moderne) Aziatische cinema zo vaak storen. Geen overgestyleerde, onmenselijke karakters zoals in Bin-Jip of 2046, maar ook geen hyperactieve puberale humor zoals in films als Survive Style 5+ of Dead Leaves. Sterker nog: ik vind dit meer op de tekenfilm series uit mijn jeugd lijken dan op enig Aziatisch werk. Maar Totoro is natuurlijk ook veel ouder dan bovengenoemde films, dus dat zal het verklaren.

Dat verklaart het natuurlijk wel weer een beetje... Ik zou zeggen kijk 'm ook eens in het Japans, die taal is zoveel mooier dan Engels.

Zo typisch Aziatisch vind ik de films van Miyazaki eigenlijk ook niet. Vind zijn films errug leuk, maar liggenondanks verschillen op veel punten helemaal niet zover van Amerikaanse feelgood cinema af als sommigen je hier doen vermoeden.

Ik heb hem ook 2 keer in het engels gekeken. Oh dat stemmetje van die kleine meid is zooooooooooooooo schattig... Vind dat aziatisch altijd maar een afremmer. Als ik zo'n film op tv hoor denk ik echt wtf jezus waar zijn we nou helemaal mee bezig.

Ik zou zeggen kijk 'm ook eens in het Engels, die taal is zoveel mooier dan Japans.

Berichten verplaatst naar Film > Genres en landen > De Aziatische film

Denk dat het sowieso de bedoeling moet zijn om een film in zijn originele versie te bekijken, puur principieel. Als Hayao Miyazaki Japanse stemmen inhuurt, dan hoort men deze versie te bekijken en te beoordelen. We hebben het immers over een kunstwerk, nietwaar?

Vind ik ook, met uitzondering van Asterix (die animatiefilms), want ik had nooit de kans om voor de originele taal te gaan (en ben compleet gewend nu aan de Nederlandse audio).

En met uitzondering van de tv-serie Pippi Langkous. Die serie bekijken in de oorsponkelijke Zweedse taal lijkt me bijna heiligschennis. Voor zover het al mogelijk is dan...

@LF: Schreeuwen die meisjes in de Engelse dub ook zo hard? Ik kan me herinneren dat ik van die Japanse versie nog een hele dag een tuut in mijn oren had van dat gegil.

En toen dacht je: zo'n schreeuwend meisje, dat wil ik ook?

Wie een film kan maken waar zo weinig in gebeurd maar toch zo kan laten boeien kan ik alleen maar respecteren. Fantastisch droge film.

http://www.totoroforestproject.org/

Lief filmpje die her en der toch echter te schattig overkomt.....of wellicht te flauw? Het verhaal had ik in iedere geval ietwat grootser en omvangrijker verwacht. Visueel treffender dan Spritired away (buiten dit enige Miyazaki die ik zag) toch prefereer ik Spritied away vanwege zijn epische aanpak. De schaarse momenten met Totoro zijn zonder twijfel het beste van de film. Momenteel niets meer of minder dan een prima werkje.

Kos was mij al voor zo te zien. Mooi project (nb door Pixar ondersteund) om het bos te redden. Als je even door de gallery bladert zitten er echt wel pareltjes tussen.

Wat mij betreft mogen ze er ook een artboek van uitbrengen, tel ik graag 50EUR voor neer.

Nou, das me wat teveel . , maar idd mooie gallery.

50 EUR voor goed doel en mooi project? Doe ik graag.

Dit is een prachtig project, hier kon je trouwens vorig jaar eigen art voor inzenden, werd dan een selectie van gemaakt.

Als ik tijd had, had ik nog wel wat geprobeerd.

Maar resultaten zijn grandioos !!

Mijn 3e Miyazaki is mij toch niet zo goed bevallen als Spirited Away en Howl's Moving Castle.

Ik moet zeggen dat ik het na anderhalf uur wel had gehad met die 2 schreeuwende kinderen.Vond ik een zeer storende factor en ontrok mij ook voor een groot gedeelte uit de sfeer.Ik ben de komende paar uur nog doof volgens mij.Verder wel een leuk en luchtige film met bij vlagen mooie animatie en mooie muziek.Wel erg jammer dat het karakter uit de titel er zo weinig in zit, want het is toch wel een leuk karakter.Misschien nog maar een keer herzien, want ik had iets verwacht in de trant van Howl of Spirited.

Toch goed voor 3.5*, en volgens mij komt mijn gehoor ook weer een beetje terug .En ik laat me zeker niet afschrikken door een stel gillende kinderen en wil zeker meer uit de Ghibli stal zien.

Hele mooie film weer maar het kan niet tippen aan de andere twee anime films die ik gezien heb (Spirited Away en Grave of the Fireflies). Leuke, luchtige film met een aantal mooie scenes maar meer dan 3.5* kan ik er niet voor geven.

Fijn fijn fijn fijn filmpje. Had in het begin even niet veel zin om aan zo iets kinderachtigs te beginnen maar uiteindelijk was het vele beter dan verwacht.

Er zaten denk ik ook genoeg elementen in voor volwassenen.

Ik ben het niet met je eens DVD-T, zelf kreeg ik zelfs zin om mee te schreeuwen en te brullen

WHAAAAAAAAA !! Go Totoro

als ik deze film ga kijken. worden het wel japanse taal. ik haat die zusjes faning of hoe ze heten.

Deze film lijkt absoluut een stuk kinderlijker dan bijv. 'Spirited Away' en 'Howl's moving Castle' maar dat doet niks af aan de kwaliteit voor mij.

Ik vind hem zelf voor volwassenen ook zeer geschikt.

Prachtige animatie en erg schattige figuurtjes.

Ik vind het sowieso aan te raden om de films altijd in originele staat te bekijken; Japans gesproken dus!

Heerlijke film, terug naar je kindheid, maar op de een of andere manier mist 'ie iets.

Het begin moet het vooral hebben van de prachtige beelden. Voor een film die toch niet zo jong meer is zag dit er fenomenaal mooi uit. Gebieden zoals ze in m'n fantasie voorkomen. De schoonheid, de rust. Wegdromen geblazen met je ogen open. De kinderen waren ook prachtig, hun geschreeuw, drukte, de kleine die alles nazegt.

Echt volledig op gang komt de film pas als Totoro zijn intrede doet. Wat een schitterend beest is dat toch. Zo immens groot, maar ook zo onschuldig en lief. Ik zou er ook wel iets van een knuffeldier met zo'n prachtige zachte vacht willen hebben. Jammer vind ik wel dat de uiteindelijke schermtijd van de beesten in mijn beleving wat laag was. De climax komt dan ook veels te snel voor mij. Is het nu alweer voorbij? Dacht ik aan het einde. Er lijkt haast geen middenstuk te zijn, alsof het nog een bepaalde spanning of lijn ergens mist.

Wie weet valt dat allemaal best wel mee bij herziening, ben alleen bang dat die nog heel ver weg is. Ik heb in ieder geval genoten.

Mijn vijfde Miyazaki en aangezien het alweer een tijdje geleden was dat ik mijn vierde gezien heb had ik er best wel weer zin in. Het is ook precies wat sommige users hier aan al hebben aangehaald; Miyazaki neemt volwassenen met zijn films mee terug naar je jeugd. Een kleine anderhalf uur had ik het gevoel weer even kind te zijn en dat beviel erg goed.

De sfeer in de film is heerlijk ontspannend. De twee kinderen zijn leuk om te zien al maken ze soms wat veel lawaai. Vooral Mei is een geweldig kind om te zien. Wat een enthousiasme en wat een geloof en nieuwsgierigheid heeft ze. De introductie van Totoro is trouwens geweldig net als de reeds veel geroemde scène bij de bushalte. Wat een fantastisch mysterieus, lief personage is dat trouwens. Ook de bus zelf is apart en in eerste instantie een klein beetje eng, maar blijkt uiteindelijk net zo lief te zijn als Totoro zelf.

Het verhaal zelf is vrij simpel, de animaties zijn bij vlagen erg mooi en sommige personages zijn gewoonweg fantastisch. Ook de muziek is leuk en het nummer aan het einde van de film zit trouwens nu nog in mij hoofd. Totoro kan ondanks zijn weinige screentijd wel concurreren met de piratenmoeder uit Laputa, dat ook al zo’n geweldig personage is. Een heerlijk gevoel trouwens om in ieder geval nog een aantal Miyazaki’s in het vooruitzicht te hebben.

Dikke 4,0*

Tonari no Totoro was wel een beetje de film die ik ervan verwacht had, wellicht omdat de berichten van de fans hier fanatiek benadrukken dat de film weinig tot geen verhaal en een gebrek aan spanningsboog heeft. Het verbaasde me dan ook dat er op het laatste moment in de film toch nog wat verhaal kwam.

Dat de film was zoals ik verwachtte maakt niets uit, want de uitvoering is prachtig. Het is echt een kinderfilm en het lijkt me interessant om te zien hoe westerse kinderen op deze film zouden reageren. De film weet op een mooie manier de verbazingen en ontdekkingen van de kindertijd te tonen. Het draait vooral om hoe kinderen de wereld om hun heen leren te begrijpen, vaak gepaard met een bepaalde naïeve fantasie. Het is echter een extra charme van Totoro dat Miyazaki de wezens uiteindelijk echt laat bestaan en niet kiest voor de optie om te tonen dat ze alleen maar in de verbeelding van de kinderen zitten. Deze optie wordt zelfs nauwelijks aangehaald, door de volwassenen stimulerend te laten reageren op de verhalen die de kinderen over de Totoro's vertellen. Dat was wel aangenaam.

Sommigen vinden dat de Totoro's te weinig schermtijd hebben. Hoewel ik van mening ben dat het misschien iets te lang duurt voordat er eindelijk een verschijnt (dat gedoe met die zwarte bolletjes kon mij iets minder boeien) denk ik dat deze wezens niet vaker getoond hadden moeten worden. Juist het spaarse gebruik van de wezens maakte iedere nieuwe ontmoeting extra sprookjesachtig in contrast met het gewone leven. De scène met Totoro bij de bus is overigens onweerstaanbaar. Kunst!

Verder heb ik niet veel te klagen. Alleen dat geschreeuw van die kinderen had van mij soms iets ingetoomd mogen worden. Miyazaki valt goed bij mij. Castle in the Sky staat voor binnenkort op het programma. Ik heb er zin in.

4*

Miyazaki heeft zelfs zelf gezegd dat hij bij sommige films de Engelse dub prefereert.

Bron? Engelse stemmen missen naar mijn mening de (juiste) emoties/tonen enzo, wat leidt tot een gare of heel cheesy animatie filmpje.

Totoro Totóóóro! Totoro Totóóóro! (Ja, sorry, dat liedje zit nogal in mijn kop!).

Miniscuul verhaaltje/plot, maar toch een enorm boeiende en lieve film. Al heel snel vergeet je dat je naar een animatiefilm aan het kijken bent, zo naturel bewegen en gedragen de karakters zich.

Mooi voorbeeld hiervan is de scène waarin één van de meisjes zonder te kijken naarbinnenduikt en waar de vader met een doos in zijn handen maar net over haar heen kan springen (oops!). Levensecht!

Schitterend, Totoro die de (gaaf fantasievolle) bus neemt!

Leuk en een aanrader voor diegenen die even een lief filmpje tussendoor willen zien!

Heel lief ja, feelgood tot in je tenen. Het belangrijkste van Tonari no Totoro voor mij zijn twee kindpersonages die elk moment van het scherm lijken te rennen en tollen. Voor mij is Totoro dan ook zwaar ondergeschikt aan de echte sterren, Mei en Satsuki. Films die zo'n natuurlijk beeld geven van kinderen zijn zeldzaam, en dan is het nog anime ook. Vooral de onbevangenheid van Mei is ontroerend en puur, hoewel ik het met de herhaaldelijke kritiek hier van de schreeuwerige stemmen wel eens ben. Maar die shots van Mei met haar maiskolf, onbetaalbaar. Heerlijke muziek verder en de perfect gedoseerde fantasievondsten maken het helemaal af. Goed, het verhaal stelt weinig voor maar als ik aan de film terugdenk moet ik al weer glimlachen.