Mimi wo Sumaseba (1995)

Jesse gaf me deze flm meerdere keren als tip. Hij vond het echt een film voor mij, namelijk, en dan dacht ik: Leuke tip, dank je wel, maar ik heb nog zoveel andere films die ik wil zien, het komt wel een keer. We ontmoetten elkaar een dag na m'n verjaardag, en toen kreeg ik hem, midden in de Media Markt, in m'n handen gedrukt. Jesse, je bent, en je blijft, een lieve jongen, dank je wel voor deze film.

Almost heaven, West Virginia

Blue Ridge Mountain, Shenandoah River

Life is old there, older than the trees

Younger than the mountains, growing like a breeze

Zoo, dat was mooi! Ik heb er wel een paar keer over gedaan om 'm helemaal uit te kijken, heb hem in ongeveer 3 keer gekeken, maar het is weer betoverend. Mooie achtergronden, mooi verhaal. Betoverend. Eindshots waren lief. Dit is zeker weer een pareltje. Seiji is een mooi karakter, net als Shizuku. Wel iets minder dromerig dan een Totoro, toch een mooie film.

Ik vond het net als velen bizar om de film te zien beginnen met Country Roads. Ghibli heeft me tot nu toe nog niet echt in de steek gelaten, dus ik was evengoed benieuwd naar deze film. Het verhaal is minder fantasierijk dan we van Ghibli gewoon zijn, maar wel recht uit het hart en met de nodige warme momenten. Dit is een film om van te genieten met zeer mooi geanimeerde beelden. Ik denk dat dit bij een herziening nog beter gaat zijn, al genoot ik er nu al van. Op naar de volgende Ghibli!

Ik heb exact hetzelfde. Deze Ghibli ziet er wederom prachtig uit. Schitterend geanimeerd. Maar Howl's Moving Castle of Spirited Away vond ik veel leuker om te zien, doordat daar veel meer fantasie in zat. Deze was mijns inziens ook wat te serieus en het verhaal kon me niet echt boeien.

2,5*.

Prachtige Ghibli animatie weer! Heb er weer van genoten, vond het alleen jammer dat de film vrij abrupt tot zijn einde kwam. Had nog graag wat meer duidelijkheid over bepaalde zaken gehad.

Is het normaal dat ik een versie heb die begint met de Engelstalig gezongen versie van Country Roads?

Ontzettend sterke film. Dat geldt sowieso voor de hele coming off age invalshoek, waarin kinderen proberen op vroege leeftijd hun dromen al na te jagen. De aantrekkingskracht zit hem daarnaast met name in momenten. Vind het nummer Country Roads een enorm zeiknummer, maar hier wordt het onweerstaanbaar. Het volgen van de kat, het vinden van een plek als de winkel met die magische klok en de beelden die we te zien krijgen uit de fantasiewereld van Shizuku zijn eigenlijk net zo magisch als een Totoro of een drijvend kasteel. Soms neigt het allemaal wat naar het clichématige, zoals de zonsopgang of wanneer de opa vrolijk meedoet op het nummer Country Roads (en eigenlijk zelfs in de hele verhaallijn), maar wordt dat nooit. Das knap en weet ook niet helemaal hoe dat komt (de goede uitvoering natuurlijk, maar dan nog).

Het valt Ghibli enorm te prijzen dat ze binnen een stuk of twintig films een kwart van hun producties enorm volwassen thematiek meegaven. Het zijn films waar humor ondergeschikt (of soms zelf afwezig) is. Niet makkelijk scoren dus, maar films die op dramatisch niveau gemakkelijk mee blijken te kunnen met Japanse grootmeesters als Kurosawa, Ozu of Mizoguchi om maar eens wat grote namen min of meer at random te noemen. 4 dikke sterren en dan is dit nog niet eens een van mijn echte favoriete Ghibli’s.

Mooi.

Maar van alle Ghiblis die ik recentelijk heb teruggezien wel degene die het meest verouderd is. Het werk van Kondo, hoewel hij erg veel talent toont voor een eerste film, mist die kleine details die Miyazaki en Takahata wel in hun films kunnen leggen.

Visueel daarom iets minder dan ik gehoopt had, maar verder een film die de Ghibli naam alle eer aandoet. Het lekkere zomerse sfeertje, het minimum aan drama (hoewel wél aanwezig deze keer wordt het erg understated gebracht) en toch weer een paar momentjes die je enkel als typisch Ghibli kan omschrijven.

Het is jammer dat Kondo nooit de kans gekregen heeft om zich een tweede maal te tonen, anderzijds bleek zijn overlijden wel een welgekomen waarschuwing voor Miyazaki om het wat rustiger aan te gaan doen.

Zeker de moeite voor Ghibli fans dus, maar zich écht meten met de grootmeesters kan deze film niet. Daarom ook een halfje eraf.

4.0* en een uitgebreide review.

Gisteren nog verder uitgekeken tijdens de Avatar KO stemronde. Tja wat kan ik ervan zeggen? Animaties van Ghibli zoals steeds prachtig, heel leuk hoofdpersonage ook. Het verhaaltje was best wel leuk maar me toch iets te simpel, zeker voor een speelduur van 105 minuten. Ja, het liedje van Country Roads blijft wel hangen in je hoofd dat wel. Veel te weinig fantasy gehalte als je de cover bekijkt. Neen, dan zijn Kiki's Delivery Service, Ponyo en Castle in the Sky stukken beter.

als ik deze film kijk weet ik dat ik ook voor een lastige keuze stond

en daar gaat deze film ook over shizuku stond ook voor een lastige keuze en dat begrijp ik

en ja country roads een mooi liedje hoort ook eigenlijk bij het sfeertje

Aardige film, al is het niet zo bijzonder als de meeste andere Gibli's. Het verhaal en het moraal is vrij vlak en rechtlijnig waardoor het allemaal heel braaf en bekend over komt. Het animatiewerk is zoals gebruikelijk wel weer fraai. De prachtige titel wekt de nodige verwachtingen die niet echt waargemaakt worden.

Het "vervolg" op deze film, Neko no Ongaeshi | The Cat Returns (2002) , vond ik ongeveer van hetzelfde niveau. Leuke Gibli, maar met minder magie en fantasie dan gebruikelijk en daardoor ook minder bijzonder. 3*

Ondanks dat ik in de regel geen liefhebber van anime ben heeft Studio Ghibli meerdere keren bewezen de grote uitzondering te zijn. Vele tropes die mij storen, zoals personages die vreemde keuzes maken, verhaal wat op een overhaastig tempo is verteld, oversekste vrouwen of perverse mannen, praatscenes waarin de personages ongemakkelijk lang stilstaan terwijl alleen de lippen bewegen etc, komen niet voor in Ghibli films. Ghibli probeert ook nooit hip te zijn in een poging meer geld te verdienen of de moderne jeugd aan te spreken. Het zijn films die je uitnodigen hun prettige werelden te betreden om te genieten van een tijdloos verhaal. Whisper of the Heart is daar een voorbeeld van.

Het blijft me verbazen hoe sterk Ghibli films kunnen zijn zonder bijzonder veel focus in vele films te hebben. Whisper of the Heart is een film die meer gaat over het schetsen van een moment uit iemand d’r leven dan dat het zich focust op een hoofdprobleem die opgelost moet worden. Het ene moment kun je zien hoe Shizuku met haar vrienden en familie gezellige gesprekken houd, het andere moment is ze enthousiast bezig met lezen of is ze bezig met leren. Hier en daar ontstaat er een conflict die invloed heeft op haar emoties, maar ik zou niet zeggen dat het een hoofdfocus heeft.

De kracht van hoe dit type verhaal in Whisper of the Heart is behandeld ligt bij de sterk uitgewerkte personages. Het zijn fijne, geloofwaardige personages die ik met plezier volgde. Ze mogen dan wel geanimeerd zijn, maar hun gedrag voelt heel menselijk en natuurlijk. De charme zit in de kleine details zoals de lichaamstaal: personages hoeven je niet expliciet uit te leggen wat ze denken, maar aan de wijze hoe ze bewegen, hoe hun gezichtsuitdrukkingen zijn en hoe de stemmen zijn ingesproken kun je merken wat er ongeveer door hun hoofd heengaat. Ook gebeurd er regelmatig iets in de omgeving (zoals dat er even een auto voorbij rijd die het gesprek onderbreekt of er loopt een dier voorbij), wat niet een noodzakelijke gebeurtenis is voor het betreffende gesprek, maar het geeft de wereld een extra graad levendigheid. Alles voelt logisch en organisch. Het is dit oog voor detail wat de werelden in Ghibli films zo aangenaam maakt om in te zijn.

Het eerste uur zat ik op het puntje van mijn stoel met een grote lach, klaar om de film een 4,5* te geven, maar de laatste 45 minuten verloor het verhaal zijn charme voor mij. Mijn probleem is dat ik na één uur het gevoel had dat ieder moment de aftiteling in beeld kon komen, maar het kwam als een schok aan dat er nog 45 minuten over waren. Het verhaal maakte na één uur duidelijk wat er met de personages zou gebeuren als ze op dat punt waren gestopt met het vertellen van het verhaal. De film kiest er echter voor om wat er daarna zou gebeuren in detail te gaan omschrijven, wat mij onnodig leek. Als gevolg bestond de laatste 3 kwartier meer uit ongeduldig afwachten tot het verhaal werd afgerond dan dat ik verwikkeld bleef in het verhaal. Slecht vermaak zou ik het niet noemen. De personages bleven de logisch onderbouwde figuren die ik met plezier volgde, en er was niets slordig aan de wijze hoe ze het verhaal in beeld brachten, maar het narratief verloor zijn kracht rond dit punt en het leek me beter als ze er eerder een einde aan hadden gebreid.

Een fijne film die zijn sterkte vindt in de levendige wereld met aangename personages. Mooi vormgegeven, sterke voice acting en mooie muziek. Laatste 45 minuten vond ik echter onnodig waardoor de film minder goed eindigde dan ik hoopte.

3,5/4*

Het is goed om anders te zijn: En anders is deze Whisper of the Heart vergeleken met andere films uit Studio Ghibli. Geen gevechten, mysterieuze wezens en geen vliegende varkens of kastelen. Toch is het wel eem Ghibli met een coming-of-age verhaal over een meisje. Een prachtig verhaal over de eerste liefde van Shizuku. Warmhartig gebracht en zeker niet klef want uiteindelijk draait het er niet om of ze de jongen krijgt wel of niet. Het gaat over het opgroeien en keuzes in je leven maken. En dit alles op het zeer toepasselijke liedje van John Denver: Take me Home, Country Roads.

En dat in een prachtige gedetailleerde getekende wereld. Die aanvoelt alsof je naar een gewoon film zit te kijken. Als Shizuku dan eindelijk weet welke weg ze wil bewandelen en er dan vol voor gaat, zien wij prachtig vormgegeven droomsequenties. Die dromen zijn van haar boek over het kattenbeeldje van Baron Humbert von Jikkingen en deze zien we later weer terug in The Cat Returns (Neko no Ongaeshi (2002)

Een heerlijke warme film en ook stiekem een soort eerbetoon aan de vele voorgaande Ghibli-films doordat in de hele film er verwijzingen te zien zijn.

Zeker wat animatie betreft mooi en sfeervol, maar het verhaaltje gaat op den duur wat vervelen. Zeker tegen het einde toe wordt het wat pathetisch allemaal, en gaat het een beetje lang duren. Duidelijk meer een film voor tienermeisjes.

Wel weer een film die -net als andere Japanse animatie die ik de laatste tijd heb gezien- uitblinkt in detail en realisme. Vind het toch wel interessant hoe anders Japanse animatie daarin is. Het is grotendeels een film die prima live action zou kunnen zijn, direct vertaalt naar tekenfilm. Zeker wat betreft de aandacht die eraan besteed wordt om zo'n dorpje neer te zetten, en de tijd die er genomen wordt voor bepaalde dingen. Wat The One Ring bijvoorbeeld schreef:

Dat soort dingen vind ik inderdaad erg leuk en bijzonder. Wil toch meer van dit soort films gaan kijken, mits ze dus inhoudelijk iets meer om het lijf hebben dan deze.

3,5*

Zeer fijn eerste half uur driekwartier waarbij we Shizuku leren kennen, een meisje dat constant met de neus in de boeken zit. Het wordt intrigerend wanneer ze opmerkt dat een zekere Amasawa steeds vóór haar het ontleende boek heeft gelezen. Later ontdekt ze zelfs een schenking van hem dat nog niemand heeft gelezen.

Later wordt het meisje meer uitgediept en krijgen we een soort coming of age verhaal over een tienermeisje en haar vriendinnen. Uiteraard moet het dan over puberliefde gaan, maar ook dat wordt erg mooi en naturel gebracht. Even dacht ik dat er wat meer fantasie in ging zitten met die kat en het kattenbeeldje, maar het werd niet zoals Neko no Ongaeshi (2002).

Visueel wederom knap met veel oog voor detail zoals we gewend zijn van Ghibli. Wederom een charmante animatiefilm met uitgewerkte personages. Dit moet de laatste Ghibli zijn die ik nog zien moest, zeker weer de moeite voor de fans.

Net zoals de kunst een poort kan zijn naar zelfrealisatie (Seiji), zo kan ook de liefde een katalysator zijn om dromen te verwerkelijken (Shizuku) – nietwaar?

En meer nog: net deze dromen geven aanleiding tot kunst – de een bouwt een viool, de ander schrijft verhalen. Via de kunst komen ze tot elkaar, en via elkaar tot de kunst. Zo wordt de cirkel netjes gerond.

Maar of dat van ‘Whisper of the Heart’ een bijzondere film maakt? Nou, een beetje traag, nogal klef en sterotiep is ‘ie alleszins wel. Dus wat mij betreft: weinig bijzonders…

2,75*

Een mooi liefdesverhaal en een coming of age story. Een tiener die te maken heeft met liefde en ambities. Op een leeftijd waarin het voor de een iets sneller gaat dan de andere, maar waar de essentie blijft dat je er zelf aan moet werken en dat het gewoon tijd vraagt. Een mooie Ghibli, al heeft de studio ook beter gemaakt. Gelukkig is het wel vakwerk van Ghibli en is het evengoed mooi om zien met passende muziek en een boeiend verhaal. Met bijhorende fantasie die je meeneemt op een mooie reis.

Het was al een tijdje geleden dat ik nog eens een Ghibli film had gezien. Deze film deed mij niet zo veel. De animatie is wel, zoals je mag verwachten, van goede kwaliteit. Het verhaal is echter weinig bijzonders. Minder magie dan in de gemiddelde Ghibli film en ook weinig tot de verbeelding sprekende personages. Een film die de middelmaat niet ontstijgt en die ik waarschijnlijk snel weer zal vergeten.

Wat een oog voor detail toch weer , dat is ook wat de japanse animatiefilm zo byzonder maakt , en niet alleen in de tekeningen zelf maar ook in de scenes waarin doodnarmale dingetjes ook byzonder in beeld komen ( zoals een vliegtuig dat overvliegt en iemand die een fiets in de fietsenstalling zet ) .

En de geluiden zijn er erg goed in gemonteerd .

Het verhaal is als een soort coming of age plot verder prima en er zit de nodige warmte in .

Fijne Ghibli die alleen af en toe wat sleept. Visueel heerlijk - ik houd sowieso van dit soort animatie die zich afspeelt in de hedendaagse grootstad. De getekende gebouwen maar ook dagelijkse zaken (supermarkten, keukens, producten) worden magisch als ze zo mooi en gedetailleerd getekend zijn. Enkele momentjes in de film zijn ook erg fijn. Maar ondanks al die goede punten wist de film me niet altijd even goed te boeien. Vooral de hoofdlijn vond ik minder interessant en het tempo valt af en toe te veel weg. 3,5*.