Mimi wo Sumaseba (1995)

toch maar ff lenen van je Diego. Zal eerst Hotaru no Haka nog gaan zien. Schaam schaam...

En vergeet de andere Ghibli `s niet.

De eerste Ghibli waarbij ik het idee had dat het meer een live action film was (of had moeten zijn). Maar ach, waarom eigenlijk. Fraai einde en een mooi gedoseerd verhaal en uitstekend tempo maken het misschien wel -op kousenvoeten- stiekem de beste van de Ghibli's!

mijn 7de ghibli en ze stellen echt zelden(lees: niet) teleur. Herkenbaar is het woord dat deze film past. De struggles van de tiener worden geweldig op het scherm getoverd. Muziek en beelden werken perfect. Het nastreven van haar dromen en ontdekken van de liefdel, heerlijk om te zien. Een glimlach van oor tot oor tijdens het kijken van de film. Indrukwekkend eindshot.

4.5 voor nu. 1 van de betere ghibli´s

jammerlijk van het overlijden van Kondo, naast Takahata en Miyazaki toch zeker een goede regisseur die veel moois had kunnen maken.

Ik zei het toch!

Leuk dat je hem goed vond

Waarschijnlijk is 'lief' het beste woord dat mijn mening over deze film omschrijft. Lieve kleuren, lieve decors, lieve personages en bovenal een erg lief, pretentieloos verhaaltje (wat een rijke fantasie!) dat me een beetje deed denken aan tekenfilms uit mijn jeugd waarvan ik de namen niet meer weet maar die hoogstwaarschijnlijk ook waren gemaakt in Japanse animatiestudio's. 4* voor dit veel te laat ontdekte 'jeugdsentiment'.

Leuk filmpje maar helemaal onder de indruk was ik ook weer niet. Gezien het pas mijn 4e animatiefilm is die ik gezien heb is het voor mij ook allemaal even wennen. De animaties waren aardig maar die van de kat sprong er toch echt boven uit. Heel grappig vond ik de animatie van de kat die over het hek liep om de hond te pesten.

Voor het liedje "Country Roads" hadden ze wat mij betreft beter iets anders kunnen vinden. Ik houd nu eenmaal niet van "westerse" liedjes in een Japanse film.

3,5*

Maar het liedje werd toch wel in het Japans gezongen?

Jawel, maar oorspronkelijk is dit een song van John Denver. De melodie is dus echt niet Japans. De zeer Japans klinkende composities van Kenji Kawai en zeker ook van Riuchi Sakamoto vind ik daarentegen zeer mooi. Die geven die Japanse films pas echt sfeer.

Het mooie aan het liedje Country Road in deze film is juist de vertederende, Japanse toets die aan de song gegeven wordt, die inderdaad westers klinkt. Geen idee of dat de bedoeling was en of het voor Aziaten ook zo werkt, maar ik vond het schitterend, die zeemzoete Japanase kinderstemmetjes die 'Country Roooaaad' zingen. Eigenlijk het belangrijkste wat ik nog van deze film herinner, moet ik toegeven

Erg mooie film. Het begin was "aardig" maar het verhaal werd steeds sterker. Film kan een positief effect hebben op je eigen zelfbeeld.

Het is het waard om er naar te kijken.

3.5

Inderdaad... schitterende film, pure magie!

Alweer wat jaartjes geleden toen ik deze voor het laatst zag, maar ook nu weer volop genoten. Totaal naïef, speels en liefdevol, met een erg ontroerende kern en zulks mooie sfeerschetsen dat dit gewoonweg diep weet te raken. Over magie in een wereld vol twijfel en beproevingen (hoe klein dan ook). Bravo.

(Van de zomer komt hij zeker weer langs, dan voelt die atmosfeer nog nét dat beetje accurater!)

Een leuke film waarbij ik de tienerverliefdheid wel herkende (vanuit de andere sexe dan). Het verhaal doet niet onder voor een life-actionfilm, in deze Ghibli zit de magie in de fantasie van een jong meisje, niet in de realiteit van het verhaal. Een lieve film!

Minder dan een jaar geleden gezien, maar toch behoorlijk weggezakt. Dus tijd voor een herziening!

Ik herinner me dat ik de eerste keer redelijk betoverd was door dit filmpje, maar nu viel het een beetje tegen. Er hangt een aardig sfeertje, maar het was niet zo magisch als ik me meende te herinneren. Verder vond ik een verhaal over school-liefdes en het schrijven van een boek ook niet echt boeiend genoeg om twee uur naar te kijken. Het duurde met een beetje te lang. Een halve ster eraf.

Waarom dacht ik dat dit de minst gewaardeerde Ghibli op MovieMeter was? Ik had gisteren zin in een film uit deze studio, maar wou niet meteen door alles van Miyazaki heen zijn, dus heb ik deze gehuurd. Weinig van verwacht, maar het blijkt minstens zo goed te zijn als het beste werk van Ghibli's bekendste regisseur. Minstens.

Het is eigenlijk ook meteen de meest simpele film van Ghibli. Er zitten voor de hand liggende levenslesjes in en net als in Totoro wordt groot drama ontweken. Daar komt ook nog eens bij dat het geen fantasyfilm is, ondanks enkele hele korte droomsequenties. Of is het toch niet zo simpel als het lijkt? Er zit erg veel detail in de handelingen van de personages viel me op. Kijk maar bijvoorbeeld naar hoe Shizuku haar nachtlampje uitzet. Er wordt eerst blindeling gezocht naar de knop, vervolgens heft ze zich op om de knop te kunnen zien en zet dan de lamp uit. Een handeling van een paar seconden, die de meeste animators nooit zo uitgebreid hadden getoond, in één keer de knop uitzetten is immers makkelijker. Bij deze film helpt het echter om een bepaalde levensechtheid te creëren, een soort spontaniteit die je nauwelijks ziet in animatie, zelfs niet bij Ghibli. Mimi wo Sumaseba zit echter vol met dit soort kleine handelingen die niets te maken hebben met het plot, maar het geheel toch wat echter maken. Dit had inderdaad een live-actionfilm kunnen zijn, maar dat wil niet zeggen dat de film niets wint met het gebruik van animatie en niet alleen door dat handjevol sprookjesscènes, die ik overigens niet eens zo heel bijzonder vond.

Whispers of the Heart werkt haast als een warm bad in een koude dag: zo rustgevend dat het haast betoverend lijkt. Dat Ghibli hier voor de verandering eens geen sprookjesbeesten voor nodig heeft vind ik verfrissend. Het plaatsje waar de hoofdpersoon woont is ook prachtig vormgegeven, met al die heuvels en steegjes. De film lijkt te ademen. Ja, het is allemaal zeer zoet, maar de toon is perfect, waardoor de zoetigheid nooit irritant wordt. Het onthaastende effect bleek overigens zo krachtig te zijn dat ik zelfs een dag later er in bleef hangen, wat niet helemaal de bedoeling was...

Het bleek ook voor mij het juiste verhaal voor het juiste moment te zijn. Iedereen heeft wel eens dat hij of zij gaat nadenken over de toekomst. Voor mij was dat deze week en het is grappig om dan net een film aan te treffen die op zo'n sympatiek naïeve manier dit thema behandelt.

Het einde met dat huwelijksaanzoek vond ik net een stapje te ver, maar verder een perfecte film. Country Roads kon de boel ook niet verpesten. Ik vind het sowieso best een mooi nummer (al heb ik liever de Denver-versie dan die van Newton-John hier), al moet ik toegeven dat ik wel raar stond te kijken toen de film opende met een gezongen eerbetoon aan West Virginia. Wie wil er nu überhaupt naar West-Virginia als je in zo'n mooi plaatsje als in deze film woont? Uiteindelijk blijkt het nummer goed te werken en de Japanse versie is eindeloos charmant. Daarnaast zit het liedje in mijn favoriete scène uit de film: die in die werkkamer met die opa en zijn vrienden. Maar ik heb sowieso een zwak voor films waarin personages ineens vanuit het niets beginnen te zingen kennelijk.
4,5*

Sterker: het is de beste Ghibli. Kan me ook goed vinden in je beschrijving trouwens. (Behalve de laatste regel wellicht ).

Het "plaatsje" zijn de westelijk suburbs van Tokio, de grootste stedelijke aglomeratie ter wereld

Maar.... inderdaad mooi stukje geschreven & kan me er goed in vinden!

Copy/paste bij Only Yesterday en ik ben helemaal akkoord

...en nog specifieker, de locatie is Tama New Town: Tama New Town - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Tevens de locatie van Pom Poko, die zelfs volledig handelt over de bouw van deze uitbreiding van Tokio en het effect daarvan op de natuur en dan met name de wasbeertjes

Dat zal allemaal best, maar zo beelden ze het niet uit in deze film natuurlijk, waarin er flink wat groen te zien is. Dat is het voordeel als je niet op locaties hoeft te schieten: je kunt van iedere stad een waardige tegenstander van West-Virginia maken.

Goldenskull moet ik hier wellicht gelijk geven, dit zou inderdaad wel eens Ghibli's beste kunnen zijn. Jammer dat de regisseur zo snel hierna overleed.

Grappig dat al de mensen hierboven het een magische, betoverende film vinden, ik kan me er wel in leven maar ik vond de film eerder deprimerend... Komt mischien omdat de problemen van de personages ontzettend diep zijn. Magisch vind ik deze film dus wel maar met een soort van deprimerende werkelijkheid

Volgens mij hadden die problemen nauwelijks luchtiger behandelt kunnen worden en het geheel wordt vrij opbeurend verteld. Het is in ieder geval niet bepaald Requiem for a Dream.

Ik verhoog overigens naar 5 sterren. Films waarvan ik de invloed bijna een week later nog op me merk kom ik eigenlijk zelden tot nooit tegen. Een top 10 plaats sluit ik ook niet uit.

Je hebt gelijk , maar in Japanse cinema waar meestal problemen van karakters erg ingetogen worden weergeven. (zoals Dare mo Shiranai en Grave of the Fireflies) doet me altijd iets meer dan de aanpak van Requiem for a Dream bijvoorbeeld. natuurlijk is deze film wel luchtig op een Ghibli-manier, ik ga 'm denk ik ook later opnieuw kijken. Sorry, als de vergelijking van Grave of the Fireflies en Whisper of the heart een beetje vreemd aanvoelt, maar ik ben ook nieuw met films.

Je hoeft geen excuses aan te bieden, iedereen ervaart een film anders. Alleen betwijfel ik of de makers dit bedoelt hadden als een deprimerend werkje.

De top 10 plaats is er overigens gekomen.

En dat terwijl er geen Pixar te bekennen valt in je Top 10

@The One Ring

Heb je "Only Yesterday" ook al gezien? Vindt ik persoonlijk net de meerdere van Whisper of the Heart, benieuwd wat jij daar van vindt.

Ja, eigenlijk had ik zelf ook niet snel verwacht dat een anime eerder mijn top 10 zou bereiken dan een westerse animatie, al moet ik toegeven het afgelopen jaar veel goede ervaringen te hebben gehad met animes en dat ik er steeds meer de kwaliteit van begin in te zien. Anderzijds wil dat niet zeggen dat ik ineens minder om Pixar geef. Wall-E neigt naar 5 sterren, ondanks wat imperfecties.

Het werkt eigenlijk maar raar met animaties. Iedere animatiefilm lijkt automatisch vergeleken te moeten worden met andere, zelfs als ze helemaal niets gemeen hebben. Hoe moet ik een Pixar nou leggen naast Whisper of the Heart? Ze doen andere dingen. Als het live-actionfilms waren zou waarschijnlijk niemand ze ooit vergeleken hebben.

En nee, ik heb Only Yesterday niet gezien. Hij staat wel in de planning om binnen een week tijd te gaan kijken. De verwachtingen zijn best hoog.

Mooi, mooi, mooi. Deze Ghibli wist me weer geregeld met verbazing naar het scherm te laten kijken, zoals altijd eigenlijk. Wat zijn die getekende animaties toch schitterend.

Ik word vooral altijd helemaal vrolijk van de stadsbeelden die op het scherm getoverd worden. Prachtige huizen in heuvelachtige gebieden, wegen die overal doorheen lopen, kleine straatjes die op een prachtige manier tussen de huizen, bossen, bergen gemanoeuvreerd zijn. Een trap omhoog, dan weer één omlaag en je ziet op een fantastische manier over de hele stad uit. Echt prachtig gemaakt allemaal.

Dat was voor mij dan ook het grootste pluspunt denk ik. Neemt niet weg dat het verhaaltje ook erg vermakelijk was. Vooral de eerste helft vond ik erg leuk; die kat is bijvoorbeeld geweldig en het tempo zit er tot dan toe lekker in. Op een gegeven moment worden bepaalde dingen wel wat lang gerekt en vond ik de enorme overkill van 'Country Roads' erg jammer. Ik ben niet zo gecharmeerd van dat nummer. Toch komt er wel een erg leuke scéne uit voort; het moment dat al die (oude) lui ineens binnenkomen en mee beginnen te spelen met Shizuku en Seiji. Vooral de gezichten van die lui vond ik heerlijk. Deze scéne wordt door meer mensen gewaardeerd lees ik hier. Grappig.

Zo goed als velen vind ik deze Whisper of the Heart helaas (nog) niet, maar ik heb me behoorlijk vermaakt. Op naar de volgende Ghibli; hele dikke voldoende voor deze.