Mimi wo Sumaseba (1995)

111 minuten lang op het puntje van je stoel, met een grijns op je gezicht, alleen maar genieten. De welhaast onvermijdelijke Ghibli-magie, die me in Tonari no Totoro wat teveel werd, werkt hier perfect. Het musiceerstukje is een kippenvelmomentje. Gewoon een briljantje, niet minder dan 5 sterren en linea recta naar mijn top 10. Nou alleen nog dat liedje uit mijn hoofd zien te krijgen "... country road".

Leuk, mooi gemaakt filmpje dat erg aardig begon, maar iets te lang doorging over dat gedoe met dat verhaal schrijven

En 'Country roads, take me Home' als terugkerend liedje is wel het allerlaatste wat ik bij een anime verwachtte .

Dat koortje vond ik nou weer net iets teveel van het goede maar verder weer een heerlijk oprechte, warme niets-aan-de-hand-film.

4*

Erg mooie film, prachtig en zeer sfeervol geanimeerd, vooral de zonsopgang aan het einde is inderdaad fenomenaal, echt een kippenvel-moment. Jammer genoeg vond ik het verhaal iets te moralistisch en te eenvoudig, en misschien ook wel ietsjes te zoet. Dat kan ik wel verdragen, maar die Country Road was er op den duur toch teveel aan . De film geeft je wel een enorm warm gevoel en is ongelooflijk mooi gemaakt, dus ik geef toch met enthousiasme 3.5 sterren. Stiekem heeft hij me ook wel aan het denken gezet over mijn eigen ambities, als blijkt dat hij mijn leven veranderd heeft dan zal ik hem wel komen opwaarderen .

Weer een schitterend geanimeerde film van de Ghibli studio `s. Het verhaal is wat simpel maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het luchtige sfeertje dat er hangt. Ik vind het knap dat de film mij bleef boeien zonder dat er een plotwending aan te pas kwam. Deze film moet het vooral hebben van de hartelijkheid van de personages die een bepaalde warmte uit weten te stralen. Neem nou, dat stukje waarin jong en oud met elkaar Country Roads zingen, niet gepland, gewoon doen! Lekker ongecompliceerd. Thema `s als liefde en niet precies weten wat je in je leven voor een beroep moet gaan uitoefenen zijn niet nieuw, maar worden humoristisch gebracht. Behalve het moraallesje, bezit de film gelukkig vooral weer veel Ghibli magie: fijne muziek, fijne personages die vooral grappig zijn en betoverende shots. Neem nou de kat die met de trein gaat en Shizuku, die daarom wat vreemd de camera inkijkt .

En het eindshot met die zonsopgang, vond ik echt schitterend. Je zou inderdaad niet zeggen dat je met een animatiefilm te doen had. Een magere 4,5*

In 1 woord Betoverend. Woorden schieten te kort. Prachtig getekend, mooie muziek (japanse versie van Country Road is veel mooier!), een heerlijk verhaal en de hele film een glimlach op het gezicht. De beste Ghibli die ik tot nu toe zag.

5 hele dikke sterren en meteen in mijn top 10.

Waarschijnlijk is 'lief' het beste woord dat mijn mening over deze film omschrijft. Lieve kleuren, lieve decors, lieve personages en bovenal een erg lief, pretentieloos verhaaltje (wat een rijke fantasie!) dat me een beetje deed denken aan tekenfilms uit mijn jeugd waarvan ik de namen niet meer weet maar die hoogstwaarschijnlijk ook waren gemaakt in Japanse animatiestudio's. 4* voor dit veel te laat ontdekte 'jeugdsentiment'.

Minder dan een jaar geleden gezien, maar toch behoorlijk weggezakt. Dus tijd voor een herziening!

Ik herinner me dat ik de eerste keer redelijk betoverd was door dit filmpje, maar nu viel het een beetje tegen. Er hangt een aardig sfeertje, maar het was niet zo magisch als ik me meende te herinneren. Verder vond ik een verhaal over school-liefdes en het schrijven van een boek ook niet echt boeiend genoeg om twee uur naar te kijken. Het duurde met een beetje te lang. Een halve ster eraf.

Waarom dacht ik dat dit de minst gewaardeerde Ghibli op MovieMeter was? Ik had gisteren zin in een film uit deze studio, maar wou niet meteen door alles van Miyazaki heen zijn, dus heb ik deze gehuurd. Weinig van verwacht, maar het blijkt minstens zo goed te zijn als het beste werk van Ghibli's bekendste regisseur. Minstens.

Het is eigenlijk ook meteen de meest simpele film van Ghibli. Er zitten voor de hand liggende levenslesjes in en net als in Totoro wordt groot drama ontweken. Daar komt ook nog eens bij dat het geen fantasyfilm is, ondanks enkele hele korte droomsequenties. Of is het toch niet zo simpel als het lijkt? Er zit erg veel detail in de handelingen van de personages viel me op. Kijk maar bijvoorbeeld naar hoe Shizuku haar nachtlampje uitzet. Er wordt eerst blindeling gezocht naar de knop, vervolgens heft ze zich op om de knop te kunnen zien en zet dan de lamp uit. Een handeling van een paar seconden, die de meeste animators nooit zo uitgebreid hadden getoond, in één keer de knop uitzetten is immers makkelijker. Bij deze film helpt het echter om een bepaalde levensechtheid te creëren, een soort spontaniteit die je nauwelijks ziet in animatie, zelfs niet bij Ghibli. Mimi wo Sumaseba zit echter vol met dit soort kleine handelingen die niets te maken hebben met het plot, maar het geheel toch wat echter maken. Dit had inderdaad een live-actionfilm kunnen zijn, maar dat wil niet zeggen dat de film niets wint met het gebruik van animatie en niet alleen door dat handjevol sprookjesscènes, die ik overigens niet eens zo heel bijzonder vond.

Whispers of the Heart werkt haast als een warm bad in een koude dag: zo rustgevend dat het haast betoverend lijkt. Dat Ghibli hier voor de verandering eens geen sprookjesbeesten voor nodig heeft vind ik verfrissend. Het plaatsje waar de hoofdpersoon woont is ook prachtig vormgegeven, met al die heuvels en steegjes. De film lijkt te ademen. Ja, het is allemaal zeer zoet, maar de toon is perfect, waardoor de zoetigheid nooit irritant wordt. Het onthaastende effect bleek overigens zo krachtig te zijn dat ik zelfs een dag later er in bleef hangen, wat niet helemaal de bedoeling was...

Het bleek ook voor mij het juiste verhaal voor het juiste moment te zijn. Iedereen heeft wel eens dat hij of zij gaat nadenken over de toekomst. Voor mij was dat deze week en het is grappig om dan net een film aan te treffen die op zo'n sympatiek naïeve manier dit thema behandelt.

Het einde met dat huwelijksaanzoek vond ik net een stapje te ver, maar verder een perfecte film. Country Roads kon de boel ook niet verpesten. Ik vind het sowieso best een mooi nummer (al heb ik liever de Denver-versie dan die van Newton-John hier), al moet ik toegeven dat ik wel raar stond te kijken toen de film opende met een gezongen eerbetoon aan West Virginia. Wie wil er nu überhaupt naar West-Virginia als je in zo'n mooi plaatsje als in deze film woont? Uiteindelijk blijkt het nummer goed te werken en de Japanse versie is eindeloos charmant. Daarnaast zit het liedje in mijn favoriete scène uit de film: die in die werkkamer met die opa en zijn vrienden. Maar ik heb sowieso een zwak voor films waarin personages ineens vanuit het niets beginnen te zingen kennelijk.
4,5*

Mooi, mooi, mooi. Deze Ghibli wist me weer geregeld met verbazing naar het scherm te laten kijken, zoals altijd eigenlijk. Wat zijn die getekende animaties toch schitterend.

Ik word vooral altijd helemaal vrolijk van de stadsbeelden die op het scherm getoverd worden. Prachtige huizen in heuvelachtige gebieden, wegen die overal doorheen lopen, kleine straatjes die op een prachtige manier tussen de huizen, bossen, bergen gemanoeuvreerd zijn. Een trap omhoog, dan weer één omlaag en je ziet op een fantastische manier over de hele stad uit. Echt prachtig gemaakt allemaal.

Dat was voor mij dan ook het grootste pluspunt denk ik. Neemt niet weg dat het verhaaltje ook erg vermakelijk was. Vooral de eerste helft vond ik erg leuk; die kat is bijvoorbeeld geweldig en het tempo zit er tot dan toe lekker in. Op een gegeven moment worden bepaalde dingen wel wat lang gerekt en vond ik de enorme overkill van 'Country Roads' erg jammer. Ik ben niet zo gecharmeerd van dat nummer. Toch komt er wel een erg leuke scéne uit voort; het moment dat al die (oude) lui ineens binnenkomen en mee beginnen te spelen met Shizuku en Seiji. Vooral de gezichten van die lui vond ik heerlijk. Deze scéne wordt door meer mensen gewaardeerd lees ik hier. Grappig.

Zo goed als velen vind ik deze Whisper of the Heart helaas (nog) niet, maar ik heb me behoorlijk vermaakt. Op naar de volgende Ghibli; hele dikke voldoende voor deze.

Country Roads Take me Home……..

Wat een verrassende opening heeft deze Ghibli zeg. Country Roads is wel het laatste nummer dat ik in een Ghiblifilm verwachtte, maar toch werkt het. Het deed mij enigszins aan Chungking Express denken, waar ook een Oosterse film wordt opgefleurd met een leuk en aanstekelijk westers liedje.

Whisper of the Heart is echter meer dan dat nummer en blijkt een erg leuke, lekker luchtige film te zijn. Het is allemaal lekker rechttoe rechtaan en deze keer komen we eens niet in een of ander fantasiewereld terecht, maar speelt de film zich af in de “echte” wereld. Het verhaal is simpel, maar oh zo effectief. Op de een of andere manier hebben de Ghibli’s altijd een zeer rustgevende werking op mij en bij Whisper of the Heart is dat niet anders. Geen Miyazaki deze keer aan het roer, maar de animatie en sfeer is er niet minder om. De film ademt een bepaalde warmte uit die ik persoonlijk als zeer prettig ervaar. De relatie tussen de hoofdrolspelers is leuk uitgewerkt en het huwelijksaanzoek was ook wel leuk. Verder is de animatie uiterst verzorgd en ziet alles er gewoon mooi uit, zoals je van Ghibli mag verwachten.

Erg fijne film dus, die ik wel in de categorie feelgood films durf te scharen omdat de film zoals gezegd veel warmte uitstraalt en mij met een positief gevoel achterliet. En dat nummer past gewoon perfect bij de film. Almost Heaven, West Virginia, lalala…………………

4,0* dik

4e Ghibli voor mij.

Één die meer indruk heeft gemaakt dan ik had verwacht. Geweldig sfeervol begin, gelijk met een redelijke verassing. Country Roads is een behoorlijk irritant nummer, maar in deze context wist het te betoveren, zoals elke Ghibli tot nu toe bij mij heeft gedaan.

Zo puur, haast droomachtig zo mooi, ondanks het ontbreken van (duidelijke) fantasie is het toch op z'n eigen manier betoverend. Zoiets zal ik nooit voor Pixar of Disney voelen, dat is Ghibli's eigen. Om zoveel moois, niet alleen visueel maar ook inhoudelijk (al lijkt het allemaal klein en straight forward) te brengen, verpakt in fenomenaal verzorgde muziek en piekfijne personages, iets wat blijft hangen en met elke gedachte waarmee je terugdenkt aan deze film eigenlijk alleen maar beter zal worden.

De kleine dingetjes maken het zo mooi. Het oog voor detail, het gevoel voor álles. Nergens een steekje laten vallen. Een zoals altijd bloedmooie en haast onwerkelijke stijl die je zonder enige moeite mee zal slepen in het aandoenlijke en warmhartige verhaal, één die in normale vertelling te cliché voor woorden is, maar in Whisper of the Heart briljant vertolkt is.

Het wordt bijna eentonig, maar wederom een hele fijne Ghibli dit.

Was in het begin wat bang dat het erg veel ging lijken op The Cat Returns, gelukkig liggen de accenten volledig ergens anders en is dit niet de zoveelste Ghibli waar iemand in een fantasiewereld stapt met alle gevolgen van dien.

Eigenlijk weer een uitermate simpel verhaal, maar met veel sfeer en liefde gebracht. Neigt soms net wat te zoet te worden, maar dat herstelt de film dan weer op de juiste momenten. Vooral de droomsequenties werkte goed bij me.

3.5*

Toch een wat mindere Ghibli,

Vooral het verhaal nekte me. Het was allemaal wat te lief en leuk voor mij. Het hele schoolgebeuren en de niet al te beste stemacteur van Shizuku. Overigens de eerste keer dat ik me aan een Japanse stemacteur van een Ghibli erger.

De animatie,landschappen en achtergronden waren nog steeds een traktatie om naar te kijken. Maar kijk toch liever naar een Miyazaki. Ook al heeft hij hier ook een vinger aan de pap gehad. Dit is de eerste en laatste film van Kondo die de opvolger moest worden van Miyazaki en Takahata. Er was zeker talent maar de perfectie ontbrak. Jammer dat zo iemand dan jong moet sterven, want er was zeker potentie.

De referentie's naar andere Ghibli's waren ook leuk gedaan. Waaronder mijn favoriet Porco Rosso. Die als inscriptie op de klok stond.

Country Roads vond ik in tegenstelling een jammerlijke toevoeging. Het klinkt totaal niet uit de stembanden van die Japanse meisjes.

Ik heb me alsnog prima vermaakt. Maar de connectie met het verhaaltje was er niet. Geef mij maar iets meer fantasie. Want toen we eindelijk in het verhaal van Shizuku gingen. Keerden we jammer genoeg al snel weer naar de echte wereld.

Ruime 3*

Mijn eerste Ghibli!

Ik was trouwens al van langer van plan om een film uit die studio te gaan zien, maar of een of andere reden kwam het er nooit van. Dat ik de film moest zien voor de Knock-Out: MM Gebruikers "onbekende" Top 50 kwam dan ook erg mooi uit.

Kwa film ben ik het eens met Justinw. Het verhaal pakte me niet echt. Ook niet echt wat ik ervan verwacht had. Ik had niet de beschrijving gelezen, dus ik verwachtte een beetje een fantasyverhaal. Maar eigenlijk bevat Whisper of the Heart een heel simpel, recht - toe - recht - aan - verhaal, wat op sommige momenten best ontroerend is, maar het pakte me niet echt. Had ik wel op gehoopt. De animaties zijn daar in tegen wel erg mooi en bevatte erg veel oog voor details. Over de stemacteurs was ik ook niet negatief. Hier en daar wel iets te zoet en te lief vond ik de film ook. Maar goed, Whisper of the Heart was dus zeker geen slechte film en wat mij betreft zullen binnenkort ook wat andere Ghibli's aan de beurt komen.

3*

Fijne Ghibli.

Spirited Away wist me niet helemaal te grijpen (Princess Mononoke wel, al kleeft daar ook wat jeugdsentiment aan vast), maar deze slaagt daar aardig in. Mooi sprookje in een moderne setting (een setting die ook wat minder moeite hoeft te doen om me te pakken) dat audioviseel tiptop in orde is.

Grootste troef is natuurlijk het personage Shizuku en het personage Seiji dat daar op inhaakt. Lenen zich samen voor wat hartverwarmende, leuke en komische situaties. Alleen weet dat niveau ook weer niet constant vast te houden, dus ik wacht gerust verder op de Ghibli die me helemaal betoverd en 5* weet binnen te slepen.

Verdient wel wat meer stemmen.

4*

Country roads, take me home

To the place I belong

West Virginia

Mountain Mama

Take me home, country roads

Dit ga ik vanavond nog in bed horen....en in m'n dromen!!!

En dat komt natuurlijk allemaal door deze geweldige Studio Ghibli-film.

Het wordt vervelend, maar het is bijna allemaal topkwaliteit wat ze daar af leveren.

Hier gaat het om de eerste grote liefde, liefde voor boeken, een vreemde kat, een vreemd winkeltje, viool, studie en.....dat John Denver-liedje.

Magie ... wederom!

Innemende film deze Whisper of the Heart, zoals vele was ook ik enigszins verbaast dat het hier niet om een fantasy-verhaaltje gaat maar om een heus coming-of-age drama.

Aziaten zijn daar vaak goed in, het vertellen van kleine drama's met alledaagse problemen (beter dan Amerikanen en veel beter dan Europeanen). Japanners lijken zich daarnaast nogal toe te leggen op de belevingswereld van tieners/jong volwassenen en weten dat regelmatig behoorlijk treffend te verbeelden.

Het is vaak uitermate ontspannende cinema, erg veel gebeurt er niet maar toch blijft het boeien. Meestal gedragen door de warmte van de karakters. Whisper of the Heart bevalt me om die rede ook wat beter dan het thematisch verwante 5 Centimeters per Second. Alhoewel de animatie van die laatste de betere is van de twee (zit natuurlijk ook 10jaar ontwikkeling tussen) doet deze film me toch meer. Personages en verhaal zijn inhoudelijk sterker en voelen daardoor echter aan.

Als ik deze film met een andere Ghibli zou moeten vergelijken komt het nog het meeste in de buurt van Kiki's Delivery Service maar die film kent wel veel meer de kenmerkende magische en fantasy elementen. Wel opvallend dat in allebei de films een kat een geweldige bjirol speelt (die dikke kat, Moon, hier is ook weer zo cool ).

Leuke en warme film, bescheidde 4*

Ontzettend sterke film. Dat geldt sowieso voor de hele coming off age invalshoek, waarin kinderen proberen op vroege leeftijd hun dromen al na te jagen. De aantrekkingskracht zit hem daarnaast met name in momenten. Vind het nummer Country Roads een enorm zeiknummer, maar hier wordt het onweerstaanbaar. Het volgen van de kat, het vinden van een plek als de winkel met die magische klok en de beelden die we te zien krijgen uit de fantasiewereld van Shizuku zijn eigenlijk net zo magisch als een Totoro of een drijvend kasteel. Soms neigt het allemaal wat naar het clichématige, zoals de zonsopgang of wanneer de opa vrolijk meedoet op het nummer Country Roads (en eigenlijk zelfs in de hele verhaallijn), maar wordt dat nooit. Das knap en weet ook niet helemaal hoe dat komt (de goede uitvoering natuurlijk, maar dan nog).

Het valt Ghibli enorm te prijzen dat ze binnen een stuk of twintig films een kwart van hun producties enorm volwassen thematiek meegaven. Het zijn films waar humor ondergeschikt (of soms zelf afwezig) is. Niet makkelijk scoren dus, maar films die op dramatisch niveau gemakkelijk mee blijken te kunnen met Japanse grootmeesters als Kurosawa, Ozu of Mizoguchi om maar eens wat grote namen min of meer at random te noemen. 4 dikke sterren en dan is dit nog niet eens een van mijn echte favoriete Ghibli’s.

Mooi.

Maar van alle Ghiblis die ik recentelijk heb teruggezien wel degene die het meest verouderd is. Het werk van Kondo, hoewel hij erg veel talent toont voor een eerste film, mist die kleine details die Miyazaki en Takahata wel in hun films kunnen leggen.

Visueel daarom iets minder dan ik gehoopt had, maar verder een film die de Ghibli naam alle eer aandoet. Het lekkere zomerse sfeertje, het minimum aan drama (hoewel wél aanwezig deze keer wordt het erg understated gebracht) en toch weer een paar momentjes die je enkel als typisch Ghibli kan omschrijven.

Het is jammer dat Kondo nooit de kans gekregen heeft om zich een tweede maal te tonen, anderzijds bleek zijn overlijden wel een welgekomen waarschuwing voor Miyazaki om het wat rustiger aan te gaan doen.

Zeker de moeite voor Ghibli fans dus, maar zich écht meten met de grootmeesters kan deze film niet. Daarom ook een halfje eraf.

4.0* en een uitgebreide review.

Aardige film, al is het niet zo bijzonder als de meeste andere Gibli's. Het verhaal en het moraal is vrij vlak en rechtlijnig waardoor het allemaal heel braaf en bekend over komt. Het animatiewerk is zoals gebruikelijk wel weer fraai. De prachtige titel wekt de nodige verwachtingen die niet echt waargemaakt worden.

Het "vervolg" op deze film, Neko no Ongaeshi | The Cat Returns (2002) , vond ik ongeveer van hetzelfde niveau. Leuke Gibli, maar met minder magie en fantasie dan gebruikelijk en daardoor ook minder bijzonder. 3*

Het is goed om anders te zijn: En anders is deze Whisper of the Heart vergeleken met andere films uit Studio Ghibli. Geen gevechten, mysterieuze wezens en geen vliegende varkens of kastelen. Toch is het wel eem Ghibli met een coming-of-age verhaal over een meisje. Een prachtig verhaal over de eerste liefde van Shizuku. Warmhartig gebracht en zeker niet klef want uiteindelijk draait het er niet om of ze de jongen krijgt wel of niet. Het gaat over het opgroeien en keuzes in je leven maken. En dit alles op het zeer toepasselijke liedje van John Denver: Take me Home, Country Roads.

En dat in een prachtige gedetailleerde getekende wereld. Die aanvoelt alsof je naar een gewoon film zit te kijken. Als Shizuku dan eindelijk weet welke weg ze wil bewandelen en er dan vol voor gaat, zien wij prachtig vormgegeven droomsequenties. Die dromen zijn van haar boek over het kattenbeeldje van Baron Humbert von Jikkingen en deze zien we later weer terug in The Cat Returns (Neko no Ongaeshi (2002)

Een heerlijke warme film en ook stiekem een soort eerbetoon aan de vele voorgaande Ghibli-films doordat in de hele film er verwijzingen te zien zijn.

Zeker wat animatie betreft mooi en sfeervol, maar het verhaaltje gaat op den duur wat vervelen. Zeker tegen het einde toe wordt het wat pathetisch allemaal, en gaat het een beetje lang duren. Duidelijk meer een film voor tienermeisjes.

Wel weer een film die -net als andere Japanse animatie die ik de laatste tijd heb gezien- uitblinkt in detail en realisme. Vind het toch wel interessant hoe anders Japanse animatie daarin is. Het is grotendeels een film die prima live action zou kunnen zijn, direct vertaalt naar tekenfilm. Zeker wat betreft de aandacht die eraan besteed wordt om zo'n dorpje neer te zetten, en de tijd die er genomen wordt voor bepaalde dingen. Wat The One Ring bijvoorbeeld schreef:

Dat soort dingen vind ik inderdaad erg leuk en bijzonder. Wil toch meer van dit soort films gaan kijken, mits ze dus inhoudelijk iets meer om het lijf hebben dan deze.

3,5*

Zeer fijn eerste half uur driekwartier waarbij we Shizuku leren kennen, een meisje dat constant met de neus in de boeken zit. Het wordt intrigerend wanneer ze opmerkt dat een zekere Amasawa steeds vóór haar het ontleende boek heeft gelezen. Later ontdekt ze zelfs een schenking van hem dat nog niemand heeft gelezen.

Later wordt het meisje meer uitgediept en krijgen we een soort coming of age verhaal over een tienermeisje en haar vriendinnen. Uiteraard moet het dan over puberliefde gaan, maar ook dat wordt erg mooi en naturel gebracht. Even dacht ik dat er wat meer fantasie in ging zitten met die kat en het kattenbeeldje, maar het werd niet zoals Neko no Ongaeshi (2002).

Visueel wederom knap met veel oog voor detail zoals we gewend zijn van Ghibli. Wederom een charmante animatiefilm met uitgewerkte personages. Dit moet de laatste Ghibli zijn die ik nog zien moest, zeker weer de moeite voor de fans.

Net zoals de kunst een poort kan zijn naar zelfrealisatie (Seiji), zo kan ook de liefde een katalysator zijn om dromen te verwerkelijken (Shizuku) – nietwaar?

En meer nog: net deze dromen geven aanleiding tot kunst – de een bouwt een viool, de ander schrijft verhalen. Via de kunst komen ze tot elkaar, en via elkaar tot de kunst. Zo wordt de cirkel netjes gerond.

Maar of dat van ‘Whisper of the Heart’ een bijzondere film maakt? Nou, een beetje traag, nogal klef en sterotiep is ‘ie alleszins wel. Dus wat mij betreft: weinig bijzonders…

2,75*

Een mooi liefdesverhaal en een coming of age story. Een tiener die te maken heeft met liefde en ambities. Op een leeftijd waarin het voor de een iets sneller gaat dan de andere, maar waar de essentie blijft dat je er zelf aan moet werken en dat het gewoon tijd vraagt. Een mooie Ghibli, al heeft de studio ook beter gemaakt. Gelukkig is het wel vakwerk van Ghibli en is het evengoed mooi om zien met passende muziek en een boeiend verhaal. Met bijhorende fantasie die je meeneemt op een mooie reis.

Het was al een tijdje geleden dat ik nog eens een Ghibli film had gezien. Deze film deed mij niet zo veel. De animatie is wel, zoals je mag verwachten, van goede kwaliteit. Het verhaal is echter weinig bijzonders. Minder magie dan in de gemiddelde Ghibli film en ook weinig tot de verbeelding sprekende personages. Een film die de middelmaat niet ontstijgt en die ik waarschijnlijk snel weer zal vergeten.

Fijne Ghibli die alleen af en toe wat sleept. Visueel heerlijk - ik houd sowieso van dit soort animatie die zich afspeelt in de hedendaagse grootstad. De getekende gebouwen maar ook dagelijkse zaken (supermarkten, keukens, producten) worden magisch als ze zo mooi en gedetailleerd getekend zijn. Enkele momentjes in de film zijn ook erg fijn. Maar ondanks al die goede punten wist de film me niet altijd even goed te boeien. Vooral de hoofdlijn vond ik minder interessant en het tempo valt af en toe te veel weg. 3,5*.