Kaze Tachinu (2013)

De laatste Miyazaki, deze 'Kaze Tachinu'. Mooie afsluiter van de beste man. Het zijn wederom weer de verbluffend mooie animaties die imponeren. Prachtig. De vluchten, het hotel, de dorpjes, de natuur.. Miyazaki schept weer een wonderschone wereld. Met plezier en medeleven heb ik Jiro gevolgd in zijn avonturen met het ontwerpen van vliegtuigen, tot z'n liefdesverhaal. Soms is de film redelijk zwaar, maar zoals gewoonlijk schakelt Miyazaki vaak weer over naar het lichtere werk. Veel leuke karakters, prachtige details en bovenal schitterend vormgegeven. Wel weer jammer van die plaat tijdens de aftiteling.

ik heb deze film een paar keer gekeken en ja het ik een meester werk en nee deze film overstijgt Spirited Away niet

jammer dat Miyazaki er mee stopt maar mag het? de man is al in de 70

Niet mijn Miyazaki. Alhoewel de thematiek over kunst en vakmanschap en de melancholische toon me wel aansprak vond ik het maar een saaie bedoening. Niet dat het allemaal slecht is, de film kent zijn momenten en vooral de droom sequenties zijn erg mooi. Maar het geheel is te langdradig met daarbij ook nog eens een erg saaie hoofdpersoon.

3*

De geanimeerde passie van Jiro, Hayao en Gianni. Erg mooi, die dromen, het Japan en haar jaargetijden. Ik kan makkelijk mee in die gedetailleerde pracht en praal. Na de aardbeving heeft Miyazaki me wat dat aangaat definitief aan het haakje. De kalmte en beheersing waarmee hij zijn verhaal uit de doeken doet, vormt de tweede bindende factor, die nog nog wat pakkender wordt wanneer het lastige dilemma en de parallelle romance aan bod komen.

Tal van drama's / biopics die zich daarin verslikken met allerlei opgeklopte bombarie, ik zat me ook af te vragen hoe het, met het oog op de naderende WWII, zich hier uit zou wurmen, maar de piramide vraag is meer dan genoeg en bovendien raak, terwijl het meeste rondom Nahoko onder het kopje 'te(d)er' valt. Een oprechte en ook volwassen film die, ondanks dat het best een zware lading heeft, veelal monter van toon is. Een meer dan waardige afsluiter.

Een mooie animatie/biopic/oorlog/romantiek/drama film...

Een mooi verhaal...

Een mooi gemaakte animatie...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooie animaties, zoals we die gewend zijn van Miyazaki. Ook al is het verhaal er om heen mij te zoet.

Miyazaki presteert het om een film rond het morele grijze gebied van het ontwerpen van oorlogsvliegtuigen saai te krijgen. Bij vlagen komt zijn meesterlijke oog voor detail goed van pas bij het vormgeven van de magnifieke glijvluchten, maar het overgrote deel van het verhaal gaat te geforceerd over een middelmatig uitgewerkt liefdesverhaaltje van niveau Titanic/Pearl Harbor.

Wat mij ook tegen staat is dat overbekende anime clichés misplaatst voelen in juist deze context. Denk dan aan overdadig beeldschone landschappen, gekoketteer met Europese invloeden, droom en realiteit die door elkaar lopen, de eeuwige verheerlijking van jeugdliefde, de zemelige suikerspinnige popmuziek ter afsluiting, etc. Alsof Miyazaki een afvinklijstje naast zijn script heeft gehad om het vooral binnen de voorspelbare lijntjes van avondvullende animatiefilms te krijgen.

Sentimenteel draakje dat in geen enkele verhouding staat tot zijn vroegere meesterwerken.

Bijzonder, ik vond zowat het tegenovergestelde

Mooie recensie.

Eerlijk gezegd heb ik zelf vooral moeite met 'realistische' animatie. Voor mij werken kleine intieme verhaaltjes een stuk beter met fysiek aanwezige acteurs in de hoofdrol. In dat opzicht is Grave of the Fireflies óók niet mijn favoriete Ghibli, maar die wist mij toch wel een stuk dieper te raken dan deze titel.

Volgens mij ben ik ook een vreemde eend in de bijt met welke Ghibli's ik leuk vind

In alle eerlijkheid zijn sommige scenes wel echt beeldschoon. Die aardbeving behoort tot het meest indrukwekkende van handgetekende animatie wat ik in tijden gezien heb.

Vond dit wel een interessant artikel over de schaduwzijde van deze film. Wel erg eenzijdig tegen de film in kwestie, maar het zet een aantal goede punten neer: The Trouble with The Wind Rises | Village Voice - villagevoice.com

Oeh! dat ziet er inderdaad interessant uit! But I'll need more then my current wits, als ik het echt op waarde wil schatten en door wil laten dringen . To be continued?

Omdat het dilemma een stuk complexer is dan eenvoudig sentiment.

Het is zo jammer. Ik ben dol op bijna alle Ghibli films, maar deze viel toch erg tegen.

De animatie was prachtig, maar het verhaal boeide mij niet zo. In principe hoef ik geen verstand te hebben van het onderwerp om geboeid naar een film te kijken, maar deze is het helaas niet gelukt. Erg jammer.

Desondanks heb ik wel genoten van enkele scenes en de mooie details.

Prachtfilm dit! De derde na "Arrietty" en "The Red Turtle". Ja deze en Arrietty zijn wel erg fijn hoor.

(Heb meteen ook Spirited Away, Grave of Fireflies, Princess Mononoke en My Neighbour Totoro besteld)

Deze film heeft een ontzettend gelaagd verhaal wat ik na het kijken van de film niet precies in woorden kan uitdrukken, maar wel qua gevoel snap.

Soms stoorden mij de abrupte tijdsprongen mij, omdat ik ze niet helemaal ideaal geëdit vind. Al vind ik wel dat de niet-chronologische vertelling een toegevoegde waarde is, maar de uitwerking vind ik net niet zoals ik gehoopt had. De rest is prachtig!

Prachtige laatste film van Miyazaki, waarin hij zijn passie, vliegen, nog eens ten volle mag laten zien.

Ik vroeg me af of dit wel leuk genoeg zou zijn als je zelf niet zoveel met vliegtuigen hebt, maar het is een erg mooie film geworden, met name door de combinatie met de mooie romance, een van de liefste en ontroerendste die ik gezien heb in een animatie. Met name die scène dat Jiro zit te werken, hand in hand met zijn zieke vrouw.

Ook de sfeer van de elementen die wordt neergezet - wind, regen, sneeuw, de aardbeving (!), brand, landschappen en natuur - is weer schitterend en draagt weer erg bij aan de beleving. Niet alleen door de beelden maar ook door de vaak bijzondere sounddesign.

Wel wat vreemde humor af en toe. Had het idee dat die vooral moest zitten in overdreven personages, zoals zijn kleine driftige kwade baas, en al die westerlingen (? nam aan dat ze dat moesten voorstellen) met enorme neuzen. Dat vond ik soms wat uit de toon vallen in een verder toch best serieus genomen film, maar ach.

4*

Plus de tranen die immer als beken over wangen rollen, de rookpluimen van een trein die de lucht volledig verduisteren, de regen die altijd in hoosbuien valt waarna de zon abrupt weer doorbreekt, de pasgetrouwde ingenieur die de hand van zijn geliefde vasthoudt terwijl hij een vliegtuig ontwerpt door getallen op een vel te schrijven, de parasol die precies voor het juiste paar voeten waait, de snauwende Duitsers, de ontmoeting op een treinperron waarbij de protagonisten naar elkaar toe hollen terwijl ze zich door de menigte banen, deze film is een feest van karikaturen en clichés. En dan heb ik de zeurderige soundtrack (waarom hoor ik de ambient liefhebbers hier niet over?) nog niet genoemd, noch de matige voice-acting en ook niet de kinderlijke manier waarop het motto van Paul Valery in woord en beeld letterlijk wordt herhaald doorheen de film. Dat zo'n aardbeving knap geanimeerd is interesseert me dan bar weinig moet ik zeggen.

Studio Ghibli heeft toch veel fijne animatiefilms afgeleverd in de loop van de jaren, maar The Wind Rises heeft me toch niet echt weggeblazen. Het is vooral een degelijke film over de gepassioneerde vliegtuigbouwer Jiro, en het heeft op zich wel allerlei zinnige thema's - liefde en je passies volgen zijn de moeite waard zelfs als je weet dat het maar (heel) tijdelijk is, een ode aan vakmanschap en toewijding, de best aardige parallellen tussen het professionele leven en liefdesleven van Jiro. En dat alles is ook best wel fraai geanimeerd. Maar uiteindelijk is het toch een behoorlijke saaie film geworden; Jiro is een niet zo boeiend personage, en ik deel Miyazaki's passie voor vliegen en vliegmachines niet. Ik kan me ook wel wat vinden in het commentaar hier van eRCee en Donkerwoud dat de clichés in ruime mate over de film gestrooid zijn, al stoorde het mij wel wat minder. Desalniettemin had ik toch wel gehoopt op wat meer originaliteit, fantasie en puntigheid.

Kaze Tachinu

Sterke animatiefilm van Miyazaki. Het verhaal is interessant, de animatie ziet er weer weergaloos uit en Kaze Tachinu is echt een feest om naar te kijken. De speelduur is iets te lang, en de focus had voor mij wat meer mogen liggen op Hirokoshi en zijn werk voor het Japanse leger, en het bouwen van vliegtuigen. De familieperikelen horen er natuurlijk wel in, maar voor mij haalde dat soms de vaart uit de film. Hirokoshi als architect en vliegtuigbouwer is een intrigerende verhaallijn, die door Miyazaki ook goed wordt uitgewerkt.

De laatste Miyazaki dus. Ik ging de film kijken zonder enige voorkennis, al ben ik wel bekend met zijn werk en dat van studio Ghibli.

Zoals we gewend zijn, zien we ook in deze Ghibli productie weer prachtige animatie met mooie landschappen, wolkenvelden, (vliegtuig)techniek, rook en regenbuien etc. Ook de sound design, met name van belang voor het geloofwaardig neerzetten van historische vliegtuigen, is van hoog niveau.
Miyazaki heeft zich helemaal kunnen uitleven met zijn passie voor vliegtuigtechniek.

Even los van het feit dat The Wind Rises is gebaseerd op het leven van een bestaande Japanse vliegtuigontwerper, is het vooral interessant als anime-films historische gebeurtenissen in de film verwerken, zoals de Great Kanto Earthquake van 1923 (ja, die moest ik even opzoeken )
Het geeft een film net iets meer gravitas dan een compleet fictief verhaal.

Technisch gezien is het dus allemaal in orde, maar het verhaal deed me niet zo heel veel. De romance met Nahoko en de ontwikkeling daarvan was wel aandoenlijk, maar Jiro zelf was eigenlijk best een saaie daap. Halverwege kakte de film ook wat in. Tegen het eind pikt het tempo weer op, maar het einde was ook weer niet pakkend genoeg.

Wederom genoten van dit pareltje van Miyazaki. Zoals we wel meer gewoon zijn met deze Ghibli’s is de fijne tekenstijl en mooie ingetogen muziek. De vliegtuigen zien er echt prachtig uit, zeer accuraat en met veel oog voor detail. Zoals ook steeds mooie beelden vanuit de lucht met weidse landschappen, gedetailleerde dromen en weerelementen.

Het plot is prachtig met de dreigende WOII op de achtergrond waarbij ook een mooie romance in wordt verweven. Zeer ontroerend bij momenten zoals onder meer het moment dat Jiro de hand vasthoudt van zijn zieke vrouw. Interessant ook om de historische context te zien van het bouwen van Japanse oorlogsvliegtuigen, enfin om er toch een beeld van te kunnen vormen. Je wordt ondergedompeld in een sfeertje van technisch vernuft en heroïek.

Precies wat Donkerwoud en eRCee zeggen: moeilijk te verteren, deze 'The Wind Rises', hoewel de plot een interessante en in het Westen minder gekende bladzijde van de Japanse geschiedenis openslaat, cirkelend rondom de vraag: hoe verhield de intellectuele elite zich tot de aangekondigde wereldbrand? Antwoorden zijn er amper of niet, maar de sfeer van een op til zijnde teloorgang van het vaderland weet Miyazaki via de figuur van Tachinu's wederhelft aardig te verbeelden. Was het kruim van de samenleving zodanig in de ban van de vooruitgang, dat ze haar voornaamste bestaansreden (liefde!) negligeert? Le vent se lève - ziedaar, boze krachten verenigen zich! - il faut tenter de vivre - en wat betekent dan dit verhevigde leven, het zich terugtrekken als kamergeleerde, of juist het maken van keuzes die tegen de onmiddellijke intuïtie van zelfbescherming en privileges ingaan? Enfin, voer voor lange winteravonden, nietwaar...?

3*

Het verhaal is aardig al miste ik wat meer uitleg en verdieping over de politieke situatie en de historische gebeurtenissen eromheen , maar goed dat is de keuze van de makers geweest blijkbaar .

Verder zijn de animaties adembenemend , de mate van detail , kleuren , lichtinval , daar kan wat mij betreft geen computeranimatie aan tippen .

Kaze Tachinu of The Wind Rises is toch weer een andere Ghibli dan dat ik gewend ben. Het doet meer denken aan een Japans drama dan aan een Japanse anime, al zitten er wel typische kenmerken van de anime weer in die film. Veel minder fantasy, het enige wat in de buurt komt zijn de droomsegmenten en wat meer ingetogen ook. Het heeft wel wat weg van een Koreeda.

Het is niet helemaal mijn type film. Ik denk dat het daarvoor wat teveel voortkabbelt en te weinig impact heeft bij mij, en dat merk ik ook wel bij Koreeda's films doorgaans, maar anderzijds heb ik er weinig antipathie bij. De animatie is prachtig, maar ik had ook niet anders verwacht. Ik had geen problemen met het "romantische subplot", integendeel want dan werd het juist zelfs wat interessanter. Enig probleempje is misschien dat het hoofdpersonage niet echt een heel interessante figuur was, vrij introvert, zeer gehoorzaam en eigenlijk naief is en weinig fouten kent. Maar dat geldt voor elk personage van deze film, en de gehele film zelf. Ik heb ook het idee dat de film niet erg veel oordeelt, en dat lijkt mij ook wel de juiste strategie, want je gaat er ongetwijfeld hebben die liever niet wilden dat deze film het daglicht zou zien, omwille van de rol die Japan speelde in WWII. Misschien was het wel een goede keuze om de referenties naar de tijdsgeest tot een minimum te behouden. Maar misschien was het ook wel interessanter als men dat juist wel had gedaan.

Nouja, ik beoordeel de film zoals ze nu is. Het is zeker geen slechte film, maar toch wel niet voor iedereen en van alle Ghibli's die ik tot dusver zag, het minst geschikt voor kinderen. Niet dat er hier dingen gebeuren die gevoelig liggen voor kinderen, maar ik vermoed dat de meerderheid dit wel echt saai zou vinden. Niet alleen kinderen, maar ook veel volwassenen trouwens. Nu, ik ervaarde het niet zo, maar ik had dat wel dat idee, en het duurde ook wel even tegen dat ik wel in de film 'geraakte'.

De Japanse grootmeester (My Neighbor Totoro, Princess Mononoke, Spirited Away) heeft de lat zo hoog gelegd dat deze biografie van luchtvaartpionier Jirô Horikoshi [Joseph Gordon-Levitt] wat tegenvalt. Miyazaki’s keuze om een film te maken over de ontwerper van de vliegtuigen waarmee de Japanners tijdens WOII hun kamikazeaanvallen mee uitvoerden leent zich ook niet echt voor de poëtische animatiestijl, maar er zijn voldoende memorabele momenten om de fans van de meester tevreden te stellen.

Misschien wel de mooiste animatie die ik gezien heb van Miyazaki, wat een detail is er te zien en de aardbeving scene is geweldig gemaakt. Ook het sound design is minstens zo goed. Ik heb de Engelse versie bekeken, en moet zeggen dat sommige stemacteurs wel matig waren. Klein minpunt maar als je de Japanse versie kijkt heb je daar geen last meer van. Enorm van genoten.