Kaze Tachinu (2013)

Geweldige afsluiter.

Miyazaki's Kaze Tachinu en Aronofski's Pi. De link lijkt misschien wat gek maar beiden hebben ze te kampen met foute verwachtingen en delen ze een kern. Zoals Pi geen film over wiskunde is, is Kaze Tachinu geen film over WWII. Beiden zijn films over gepassioneerde personen die te kampen hebben met hun passie.

De kern van Tachinu wordt halverwege naar de kijker gegooid: "Do you prefer a world with pyramids, or with no pyramids?". Maw, hoever kan je gaan om je passie te volgen, zelfs al wordt het één van de 7 wereldwonderen.

Dat de oorlog daar als context rondhangt is vooral ter illustratie van het dilemma en een logische link naar Jiro's personage (hoewel de film verder maar beperkt overeenkomt met z'n eigenlijke leven), niet zozeer de kern. Neuzelen over het wel of niet tonen van oorlogsmisdaden is dus aardig naast de kwestie.

Visueel magnifiek, sounddesign uitzondering (die aardbeving) en zoals wel vaker is Miyazaki op z'n best wanneer er weinig tot geen drama in z'n film zit. De immer opgewekte sfeer doet deze Kaze Tachinu dan ook veel goed en maakt het alleen maar unieker.

Eén van Miya's beste waarmee hij zonder wroeging de boog wat kan laten ontspannen.

4.5* en een uitgebreide review

Voorpremière in 't Hoogt Utrecht (27 april)

Zone 5300: Zone 5300's Filmblog - zone5300.nl

Ik zou dolgraag met mijn dochter naar een Ghibli in de bios gaan, maar dit lijkt me nu niet direct de meest aansprekende qua onderwerp voor een (bijna) zes-jarige. Of wel?? De filmkeuring geeft 6 jaar aan, maar dat is gebaseerd spanning (aardbeving) en geweld (oorlogstaferelen?), als dat niet al een belemmering is moet het op zijn minst bij de beleving van een meisje van (bijna) zes aansluiten. Maar dat hangt een beetje van de achtergrond van de film af.

Totoro en Ponyo kent ze - de andere heb ik nog niet geprobeerd, omdat ze toch vaak best ingewikkeld zijn of op zijn minst niet zo schattig als Totoro/Ponyo. Ze geeft overigens sowieso de voorkeur aan 'makkelijke' dingen als buurman&buurman, barbapapa en pippi.

Klopt, dit lijkt me voor 6-jarigen niet de leukste Miyazaki

Kijkwijzer gaat alleen over schadelijkheid, niet over geschiktheid.

Ik denk zelfs dat The Wind Rises van alle Miyazaki's het minst kinderen zal aanspreken. Het gaat echt over kunstenaarschap, vliegtuigbouw en liefde op de rand van dood. De toon is vrij melancholisch. Niet echt dingen die de meeste kinderen aanspreken zover ik weet.

Best een moeilijke film en ook direct mijn minst favoriete film van Miyazaki. Naar mijn idee is het ook de meest a-typische Miyazaki film.

Geen typische magie of kinderlijke opgewektheid, geen natuurpracht of mythische figuren, maar in de plaats daarvan een (wel heel) fragmentarisch, en bij momenten zelfs heel saai, biografisch verhaal over de Japanse vliegtuigmaker Jiro Horikoshi. Ik ken de man in kwestie niet, denk ook niet dat dit verder van heel veel belang is, maar ik kan me wel inbeelden dat het een ‘gewaagde’ en misschien zelfs ‘gevoelige’ keuze is van Miyazaki. Toch liet het onderwerp me hoe dan ook een klein beetje koud. Beetje jammer, want deels daardoor ging de thematiek van de film ook een klein beetje aan me verloren.

Wat we wel weer krijgen is de voorliefde van Miyazaki voor vliegtuigjes en vliegen, wat bij momenten wel heel toffe scènes oplevert. De stijl is zoals vanouds weer heel frivool, en technisch is het weer een magnifiek meesterwerk. Al vond ik wel dat je zo nu en dan voelde dat het allemaal net iets minder gedetailleerd, net iets minder stilistisch was, dan dat we van hem gewend zijn. Al zitten er wel weer heel knappe shots in: de sfeerbeelden van Duitsland, de details van het meetgerief van Jiro, de vernietiging van Tokyo (opvallend gruesome ook voor Miyazaki), ...

Visueel zitten er paar uitschieters in en bij moment weet Miyazaki perfect hoe hij de focus op kleine handelingen of emoties moet leggen om grote emotieve cinema te maken. Zeer sterk om te zien hoe hij dit nog altijd perfect beheerst. Dit is zeker iets wat ik ga missen nu hij er mee stopt, maar jammer genoeg zie je ook dat hij niet meer dezelfde animator is van laat ons zeggen twintig jaar geleden. En dat is ook niet eens zo gek.

Mooie film hoe dan ook, maar ik vind het jammer dat dit zijn grote afscheid is. Ik had hem liever met een grote BANG afscheid zien nemen, een film waarin hij alle registers had opengetrokken.

3.5*

Zou mooi zijn als al zijn werk nu in een dvdbox verkrijgbaar komt. Volgende week naar de première hiervan, verheug me erop.

Hmmm...

Eens iets anders dan de vorige, dat wel. Ook niet zo toegankelijk voor kinderen vanwege de historische referenties en het veel lagere gehalte aan avontuur en fantasie.

De droomscènes aren wel een beetje surreëel, maar toch niet heel betoverend.

Pluspunten: taferelen en landschappen als schilderijtjes in enkele stilstaande shots, de scènes met de aardbeving en de brand, ook wel een mooie romance tussen de twee hoofdpersonages.

Voor de rest: een beetje een open einde, oftewel: je moet zelf een beetje overdenken wat je van Jiro vindt en zijn leven, zijn keuzes. Het citaat van Valery loopt doorheen de hele film: het zet aan tot reflectie over het leven, je goeie en bedenkelijke keuzes en een aansporing tot levenslust en avontuurlijkheid.

Kaze Tachinu heeft me niet meegesleept en geraakt als Spirited Away, Howl of Ponyo, maar het is een fijne geanimeerde biografie.

Het is gewoon geen kinderfilm, maar daarom niet schokkend of onaangenaam voor kinderen. Het is een biografische film, een ietwat geromantiseerd levensverhaal, maar met niet zoveel avontuur, actie, spanning of fantasie als de gemiddelde animatiefilm. Ook de historische context speelt een rol in het verhaal en die ontgaat de meeste kleintjes ook natuurlijk.

Japanse tekenfilms. Even de trailer gekeken. Sinds "Little Lord Cedric" en "Tom Sawyer" (die ik als kind keek in de 80s) is de tekenstijl niet meer veranderd. Overdreven mimiek, ogen zo groot als ontbijtbordjes, wipneusjes. Maar één ding is nog steeds hetzelfde: het is voor kinderen. Evenmin onveranderd zijn de hordes ietwat excentrieke volwassenen die dat niet snappen en vaak vergeefs diepere lagen zoeken in alles wat Japans is en hier moeilijke woorden voor gebruiken als "grote emotieve cinema". Houd toch op... De enige Japanse tekenfilms die voor volwassenen zijn, is hentai. Voor zover je verkrachtingen van schoolmeisjes met bungelende G-cup tieten door monsters met duizend lullen volwassen kunt noemen, natuurlijk.

Dank voor de berichten met adviezen. Gisteren zelf de trailer gezien op het scherm. ziet er mooi uit. Opvallend dat dit nadrukkelijk wordt neergezet als de laatste film van Miyazaki. Dat hebben we vaker gehoord (ook bij andere regisseurs/acteurs), maar hier wordt het als 'lokkertje' gebruikt.

En dat heb je allemaal gebaseerd vanwege de stijl?

Nog nooit zulke onzin gelezen iig.

Als je bewust een berg onzin hebt gepost om troll-technische redenen: nou, gefeliciteerd.

Zo niet:

Bekijkt de top-10 van Captain Pervert. Ja, mee eens, als je inderdaad vrijwel alleen maar vechtfilms kunt waarderen, dan is de anime van Miyazaki inderdaad niet aan jou besteed. Maakt ook niet uit, maar je hoeft ons dan ook niet lastig te vallen...

Tuurlijk is het een gigantische flamebait geweest.

Maar ontken eens dat er niet een kern van waarheid in zit.

P.S. ik houd niet uitsluitend van vechtfilms, ik houd het meest van thrillers; maar mijn top10 is opgebouwd uit diverse motieven, meestal de 'coolness factor'.

Is je goed recht hoor. Denk alleen dat je liefhebbers van anime snel op de kast jaagt omdat het niet in elke kring eerlijk gewaardeerd wordt op zijn eigen merites. Over veel mainstream anime heb je trouwens wel een punt.

The Wind Rises is een prachtige aanvulling en afsluiting op het werk van Miyazaki, maar behaalt niet hetzelfde niveau als zijn andere films. Het ontbreekt aan het magische karakter en in het biografische verhaal zitten nog wat gaten. Dat gezegd hebbende is The Wind Rises voor kenners en liefhebbers een film die je gezien moet hebben. Niet alleen omdat het de afsluiter is van Miyazaki, maar zeker ook vanwege het prachtige tekenwerk, de goede soundtrack en de mooie vertelwijze. The Wind Rises is een prachtig levensverhaal over het navolgen van je dromen en dat is de gedachte die Miyazaki je met deze film mee zal geven.

Recensie The Wind Rises (Immy Verdonschot) - Filmhoek.nl

Ik was "underwhelmed" van deze animatie. Begrijp de extreem lovende recensies ook niet zo. Vooral het lange stuk in het hotel lijkt geen goede plek te vinden in de film als geheel.

Wat een lieve, lieve, LIEVE film! Een mooi gemoedelijk levensverhaal van een droom en een liefde, goed uitgewerkt, goed verloop en met heel veel liefde en aandacht prachtig gedetailleerd getekend. Voor mij één van de mooisten van Miyazaki en ik vond er ook zeker een persoonlijke noot/boodschap in doorklinken. Ik had echt wel even een brok in m'n keel aan het eind (van de aftiteling). Heerlijke film.

De 10e film die ik van deze regisseur gezien heb en net zoals de meeste van Miyazaki weet deze film voor mij niet hoger te scoren dan 3,5 sterren. De animaties zijn mooi dat wel, maar het verhaal wist mij maar niet te boeien. Dat gedoe met die vliegtuigen had ik onderhand wel gezien. De romantische scènes vond ik daarentegen erg mooi. Ook de beelden van de aardbeving en de brand die daar op volgde waren het aanzien meer dan waard, maar dat was het voor mij dan ook zo´n beetje. ¨Castle in the Sky¨ blijft voor mij - ook na deze - Miyazaki´s beste film.

3,5*

"Airplanes are beautiful, cursed dreams, waiting for the sky to swallow them up."

Geweldige film! Beste animatiefilm van deze eeuw tot nu toe. Het is geweldig weer een traditionele animatie op het witte doek te hebben gezien. Jammer dat dit Miyazaki's laatste film is, dit was mijn laatste kans om een van zijn films in de bioscoop te zien dus heb ik hem zonder aarzelen genomen. Heb de film met japanse audio gezien, toch wel het beste.

Erg goed verhaal, op het eerste gezicht denk je; hoe kun je daar nou 2 uur mee vullen? Maar als je de film eenmaal kijkt zie je dat ze het prachtig hebben uitgewerkt. Veel verhaallijnen door elkaar - vooral de romantische-verhaallijn en de invloeden van de 2e wereldoorlog spraken me erg aan - maar het gaat toch wel over het leven van de japanse vliegtuig-ontwerper Jiro Horikoshi. Het is op een erg goede manier vertelt en het houdt de kijker de hele film lang geboeid.

Veel geniale personages. De directeur van Mitsubishi vond ik een heel grappig kereltje, echt een jappaner. En die duitser (mogelijk jood) die op Sherlock Holmes leek was ook een leuke toevoeging.

De achtergronden zijn echt prachtig, stuk voor stuk gewoon kunstwerken. Miyazaki heeft ze zelf ontworpen. Veel beter dal al die cgi die je meestal zo vaak zie. Prachtig getekend ook, echt traditionele animatie ten top. Grappig vond ik dat de europeanen ook nogal 'amerikaans' getekend waren, en heel grappig is dat de jappaners grotere ogen hebben dan de duitsers/italianen.

Dit is de eerste animatie film waar de cgi-toevoegingen (die hier ook minimaal zijn) me echt 0,0% hebben gestoord.

Ook weer geweldige muziek van Joe Hisaishi, kippevel gewoon. Leek erg op zijn prachtige score voor Castle in the Sky.

Deze film heeft een grote indruk op me gemaakt en ik moet zeggen dat het gewoon prachtig is.

Aanrader voor iedereen.

Visueel 10/10. Technisch 10/10. Verhaal 9/10. Muziek 9/10.

Wat een gigantische teleurstelling.

Kaze Tachinu is een melodramatische verschrikking. De film is een opeenstapeling van clichés, waarin de karakters praten in tiener-wijsheden. Geen moment voel je je verbonden met de karakters, die zo dun zijn al een A4-tje. Dat zijn we natuurlijk wel gewend van Miyazaki, kwalijker is het echter dat de wereld van Kaze Tachinu totaal niet boeit en zeer ongeïnspireerd oogt. Groene grasvelden, traditionele woningen, blauwe lucht... gaap. Als dit daadwerkelijk Miyazaki's laatste is, dan ben ik van mening dat deze man beter had kunnen stoppen na Ponyo.

Vind de recensie uit de Filmkrant wel treffend omschreven: Kies je voor een wereld mét of zonder piramides?

In de eerste 4 minuten zitten de 2 basis elementen gevat (Levensgeluk versus oorlog), die vervolgens in de 2 uur film daarna tot in elk detail worden uitgewerkt tot de kern (liefde versus haat) .

Dit is film zoals film is bedoeld, terug gebracht tot fraaie primaire levenskleuren Groen, Blauw Rood . De oorlog en natuurrampen zijn grijs. cliché? Nee!

De hoofdattractie zijn de prachtige pastel tekeningen van landschappen en steden, die zich in hoog tempo afwisselen. Terwijl ze alleen ten dienst zijn van het verhaal, dat zich als een voortdenderende trein aan de kijker voorbijtrekt, als een goddelijke wind die machines voortbeweegt....

Which would you choose: a world with pyramids or a world without?

Prachtig meesterwerk en fantastische afsluiter van grootmeester Hayao Miyazaki. De eerste en meteen laatste film die ik van Miyazaki in de bioscoop kan kijken. Erg jammer dat hij ermee gaat stoppen.

De animatie is beeldig, de muziek prachtig en de karakters memorabel. Deze film heeft alles mee en kan makkelijk worden bestempeld als een van Miyazaki's beste.

De prachtigste momenten zijn als Jiro Caproni tegenkomt in zijn dromen.

Het verhaal is ook erg dubbelop. De fim gaat niet alleen over het levensverhaal van Jiro Horikoshi, maar ook Hayao Miyazaki zelf. Hoe hij zijn laatste jaren als animator heeft ervaren. Elke kunstenaar is slechts 10 jaar écht creatief, zoals deze film dat prachtig weergeeft. Bij Hayao was dat iets langer.

De Duitsers waren hier ook leuk en typisch weergegeven met een opvallend grote neus en gebrekkig Japans. Ook leuk dat ik het Duits kon verstaan. ''Geht zuruck nach Japan!''

Sorry voor de rommelige recensie, maar er is gewoon té veel over te zeggen.

Een prachtig meesterwerk en een aanrader voor alle fans van anime, vliegtuigen en Hayao Miyazai zelf.

Kaze Tachinu is een film waarin natuur en technologie, leven en werk, dromen en historie elkaar constant in evenwicht houden.

Hoewel niet Miyazaki's beste, is Kaze Tachinu met afstand zijn meest onderhoudende werk.

Binnen het oeuvre van Hayao Miyazaki de perfecte afsluiter; daarbuiten simpelweg een fantastische film.

Een film die zowel persoonlijk als afstandelijk en zowel vertrouwd als vervreemdend werkt.

Hayao Miyazaki sluit zijn carrière af met een fantastisch hommage aan de vliegkunst; een overkoepelend thema in zo'n beetje alle films die de legendarische Japanse regisseur de afgelopen 30 jaar gemaakt heeft.

4.5*

Een lichte tegenvaller. Het is mijn inziens allemaal wat vlak. De karakters zijn erg 1 dimensionaal, het is verhaal is ook flinterdun.

Heel matig. Een sobere en ingetogen animatie, dat heel langzaam op gang komt, met een doorsnee liefdesverhaal dat mischien wel het hoogtepunt vormt in deze film. Voor de technische details rondom vliegtuigbouw is er veel aandacht, maar helaas is dat niet de diepgang die ik in een film graag zie. Ruimte voor een lach is er ook niet, zelden een animatie gezien waar humor zo ontbrak.

De kritiek dat het de oorlog terzijde laat snap ik ook wel. Wil je een wereld met of zonder bommenwerpers? Volg je dromen, ook al word je daarmee medeplichtig aan de dood van vele duizenden. Een beetje vreemde moraal die we vaker in de film terug zien komen. Vliegtuigen bouwen of hongerende mensen voeden? Wederom ligt de keus voor de hand, vliegtuigen bouwen natuurlijk, volg je droom. Vliegtuigen bouwen of je stervende vrouw bijstaan? Vliegtuigen bouwen uiteraard, volg je droom!

Op poetische wijze schaart de film zich steeds achter de twijfelachtige keuzes van de wat wereldvreemde hoofdpersoon, en diens obsessie met vliegtuigen. Misschien is dat wel heel Japans, zo emotieloos steeds voor je werk kiezen, ongeacht de gevolgen ervan. Mij overtuigt het niet, deze vliegtuigbouwer lijkt me maar een akelig mannetje.

Ook visueel is deze animatie zeer eenvoudig, zonder verrassingen of bijzondere beelden. De technische kwaliteit voldoet aan de huidige standaarden, zonder ze te ontstijgen overigens, maar ik verwacht ook niet anders van een film dat net uit is.

Ik vraag me af hoe men deze zou waarderen als er een andere regisseur achter zat. Voor mij is het in ieder geval de slechste die ik van hem gezien heb. Hooguit 2 sterretjes.

Van deze regisseur heb ik alleen het fantastische Spirited Away gezien volgens mij, maar deze is dan toch wel heel anders eigenlijk. Een stuk conventioneler en minder fantasievol. Al zijn er hier daar in die droomscènes van Jiro nog wel leuke fantasievolle en aanstekelijke momentjes. Het serene en melancholische sfeertje is ook erg aangenaam en door mensen ingesproken geluidseffecten vallen ook erg positief op. In die aardbevingsscène klinkt dat erg griezelig. Sowieso een van de beste scènes van de film. Mooi vormgegeven allemaal.

Het tragische liefdesverhaaltje vind ik niet altijd even goed werken helaas. Af en toe wordt het allemaal ook net wat teveel aangedikt naar mijn smaak. Het einde is mooi gedaan en weet wel te ontroeren, maar die allerlaatste scène hadden ze er misschien ook uit kunnen laten. De boodschap van de film wordt hier nog wel even heel erg voorgekauwd. Bizar trouwens hoe Jiro ergens tegen het einde van de film nog even een sigaret opsteekt in dezelfde ruimte als zijn aan door tuberculose op sterven liggende vrouw. 3.5*.

Deze film is wel een beetje overrated hierzo. Het begint met deze jongen die ervan droomt vliegtuigen te bouwen, aan het eind heeft hij er één gebouwd en tussendoor gebeurt er ook nog wat. Vond het niet echt heel spannend.