Kaze Tachinu (2013)

Deze anime gaat helemaal niet om "spannend" te zijn, hoofdthema is liefde voor vliegen. Hoofd atractie zijn de prachtige animaties, vol sfeer en kleur. dat is een totaal anders uitgangspunt.

Eerlijk gezegd vond ik die animaties niet zo bijzonder. Traditioneel vakmanschap is het wel, maar echt bijzonder wordt het niet voor mij.

Toch is het dat wel. Het oog voor detail is uitzonderlijk.

Ben het met Onderhond eens. De animatie is hier zeker bijzonder en tegenwoordig nogal uniek. Ik vind Kaze Tachinu een van de mooiste animaties die in ooit heb gezien.

Gister gezien in de bios, maar ik probeer nu nog steeds een link te leggen tussen Jiro zijn passie voor vliegtuigen en zijn liefde voor Naoko. Naoko keert namelijk ook pas terug naar het sanatorium nadat Jiro zijn vliegtuigontwerp klaar is. Of zoek ik naar een verband die er niet is?

Het verhaal wordt volledig non chronologisch verteld.

Hoogstens zijn positieve en negatieve gevoelens bij elkaar gebracht.

Ben blij dat ik nog een keer gegaan ben. Toen ik The Wind Rises in New York zag in november voelde ik me niet helemaal goed en ben ik vooral uit koppigheid gegaan (hij draaide maar een week). Heeft misschien meer invloed op mijn scherpheid gehad dan ik had gedacht, want hoe kon ik deze film bekritiseren over te makkelijk de oorlog behandelen als de hele film een verhulde boodschap heeft over oorlog. Het hele idee van de romance die zich omzet in ziekte en vergaat, maar toch de moeite waard is, is gewoon een metafoor voor hoe de kunst van de hoofdfiguur (zijn vliegtuigen) gemaakt moesten worden vanuit een creatieve drang, maar hoe ze uiteindelijk verpest werden door de oorlog en vervolgens vergingen. De link tussen de romantische verhaallijn en het vliegtuigenplot wordt gewoon gelegd in de laatste droomscène. Ik moet me schamen het niet in één keer te vatten.

De eerste keer raakte het me al. Nu nog meer. Miyazaki's meest subtiele film en zijn meest schaamteloos artistieke. Zit nu dicht tegen de 4,5* aan. Soms is het echter nog wat traag, maar het deert niet te veel. Misschien komt dat halfje er nog wel bij.

Toch een lichte tegenvaller. Zeker, de beelden zijn prachtig en zeer rijk, vol detail en soms knap geanimeerd. Zowel de techniek is dus goed, als de esthetiek, als het beeld dat geschetst wordt van een vooroorlogs Japan. Zeker doordat het animatie is, brengt dat een bepaalde magie mee. Maar eerlijk moet ik dan ook zijn; na een uur is het allemaal niet zo bijzonder meer. De kwaliteit blijft, maar er treedt vaak gewenning op.

Daarnaast is het inhoudelijk allemaal wat minder. Het is helder dat dit een karakterschets is, een portret, maar niet altijd evenwichtig. Nu eens gaat het over een jongen die zijn dromen volgt, dan weer is het niets meer dan een liefdesverhaal. Wel een mooie liefde overigens, maar toch, samen met dat andere deel, voelt dit niet echt als een film. Daarnaast is het verteltempo niet altijd even sterk, en het stemmenwerk irriteert mij. Zonder nu direct alle Aziatische cinema over één hoop te gooien - ik heb daar veel te weinig van gezien, maar van wat ik héb gezien- vind ik vaak de personen zo heftig emotioneel reageren. Bij een Noord-Koreaans Staatsjournaal is dat grappig, in een film irritant. En bovenal doet de hele prent zo koud aan. Niettemin wel een voldoende, door de beelden en enkele zeer fraaie scènes. 3,0*.

En zo zit ik als volwassen vent van 32 toch weer met een brok in mijn keel. Miyazaki flikt het weer. Prachtig geanimeerd. Prachtig verhaal. Echte personages. Prachtige setting. Sublieme muziek. Deze man mag nooit stoppen met films maken. 5*

Naar deze film heb ik zeker uitgekeken. Aanvankelijk wilde ik er met een vriendin naar toe, maar we hadden helaas allebei geen tijd. Ik had me er al mee verzoend dat ik hem dan maar thuis op tv zou gaan kijken, toen mijn moeder me vertelde dat hij zou gaan draaien in mijn geboorteplaats. Dus toch nog in de bios kunnen kijken!

De verwachtingen waren hoog, want ik had al begrepen dat deze film Miyazaki's meest duistere film zou zijn. Ik denk inderdaad dat het niet echt geschikt is voor kinderen. Niet zozeer vanwege gebeurtenissen die een kinderziel kan schaden, maar eerder omdat ze er weinig van zullen begrijpen. Wat dat betreft is de film te vergelijken met een film als Omohide Poro Poro, waar ook volwassen thema's behandeld worden. Ik heb begrepen dat Miyazaki aanvankelijk Ponyo 2 had willen maken, ik kan alleen maar blij zijn dat hij dat niet heeft gedaan. Genoeg tekenfilms voor kinderen, maar echt mooie tekenfilms over gewone mensen zijn er voor mijn gevoel maar weinig.

Het belangrijkste thema in deze film is de spanning tussen de schoonheid van de techniek en de verschrikkelijke doeleinden waarvoor diezelfde techniek ingezet kan worden. Tijdens mijn wiskundestudie heb ik ook wel eens een ethiekvak gehad waarin dit is aangestipt, en waarin met name de vraag gesteld werd of je zou kunnen werken in de wapenindustrie met als ultieme testcase het atoombomproject. Nu ken ik wiskundigen die bewust werken in takken van de wiskunde met weinig toepassingen. Met name de wiskunde die gebruikt wordt om natuurkunde te beschrijven wordt angstvallig gemeden. Het is dan ook ironisch om te zien dat deze abstractere takken met weinig toepassingen ook steeds meer en meer gebruikt lijken te kunnen worden in de natuurkunde.

Ik heb begrepen dat Miyazaki de nodige kritiek heeft gekregen. Van de ultranationalistische Japanners omdat hij in de film een negatief oordeel velt over de oorlog. Van landen als China en Korea omdat hij te weinig van de Japanse misstanden heeft laten zien in de oorlog. En ook de antirooklobby heeft van zich laten horen. Wat mij betreft zegt hij genoeg over de oorlog. De film is semibiografisch en de historische Jiro Horikoshi schijnt zich in dezelfde bewoordingen over de oorlog uitgelaten te hebben: Japan zal branden. Wellicht had Miyazaki sterker een gewetensconflict van Horikoshi over zijn bijdrage aan de oorlogsindustrie kunnen aanstippen, maar ik vraag me werkelijk af in hoeverre dat realistisch was geweest, zowel binnen het universum van de film als in werkelijkheid. Als het je passie is, en je ook een baan nodig hebt om in leven te blijven (zeker met de gedachte in het achterhoofd dat Japan toen een arm land was), lijkt het me moeilijk om principieel wat betreft pacifisme te zijn. Bovendien was Japan volgens mij toen ook geen vrije democratie. Wat het roken betreft, ik vond het prima dat dat werd getoont, aangezien iedereen toen massaal rookte. Het past bij de sfeer van het tijdvak. Ik rook overigens zelf niet.

Zoals gezegd, de film is semibiografisch. Het romantische gedeelte is dan ook fictie voor zover ik heb begrepen. Niettemin een sterk element in de film, want zoals wel vaker in Ghibli films zijn de hoofdpersonen bewonderingswaardig en innemend, waardoor de romantiek behoorlijk hartverwarmend is. Het gevaar met romantiek is vaak dat het mierzoet wordt, maar daar heb ik bij geen enkele Ghibli film ooit last van gehad. Dat er hier niet bepaald sprake is van rozengeur en maneschijn, maakt al helemaal dat die valkuil vermeden wordt. Sterker nog, het maakt alleen maar meer dat na afloop een gevoel van realisme en oprechtheid overheerst.

Het enige kritiekpuntje dat ik kan uiten over de plotelementen is dat de focus soms een beetje lijkt weg te vallen. De film duurt dan ook vrij lang, en ik vraag me af of een compactere film niet een wat duidelijkere lijn zou hebben. Men blijft vrij lang in Duitsland hangen, en ook het geheime dienst element is wellicht overbodig. Ik schrijf wellicht, omdat het wel benadrukt dat Japan zeker geen vrije democratie was in die tijd.

Wat animatie heb ik weinig te klagen. De openingsscène is spectaculair en heerlijk fantasierijk. In feite vat deze scène de film al samen. De aardbevingsscène is overweldigend. Ziet een aardbeving er werkelijk zo uit? Ik kon me van te voren er weinig bij voorstellen hoe een aardbeving er nu uitziet, maar deze scène komt wel realistisch op me over. Maar los van deze scènes valt er veel meer te genieten, de animatie is werkelijk bijzonder detailrijk. Alleen al de treinscènes waren prachtig om te zien.

Tenslotte een aantal losse opmerkingen. Allereerst was ik verrast dat Anno, die toch ook een grote regisseur is, de stem van het hoofdpersonage heeft ingesproken. Op mijn favoriete anime-forum wordt hij afgekraakt omdat hij te oud zou klinken voor het personage dat hij inspreekt. Ik snap die kritiek, maar heb me er niet aan kunnen storen, en vond het alleen maar leuk om te zien dat hij ook in deze vorm heeft bijgedragen aan de film.Ten tweede is het toch wel opmerkelijk dat alleen de hoofdpersonages grote ogen hebben en de bijpersonages er juist erg Japans uitzien. Ik kan me er weinig aan storen, maar het is wel enigszins apart.

Uiteindelijk is Kaze Tachinu wellicht Miyazaki's sterkste film. Mijn favorieten tot nu toe waren Tonari no Totoro en Laputa, maar deze evenaart die films met gemak. Voor nu dan ook dezelfde waardering, maar ik sluit niet uit dat Kaze Tachinu bij herziening naar het maximum gaat. 4,5*.

De keuze voor Anno wordt mooi uit de doeken gedaan in Yume to Kyoki no Ohkoku. Geweldige docu, zeker als deze film je aanspreekt

Dank je! Ik heb die docu al eens voorbijzien komen in je stemoverzicht, en die ga ik zeker eens kijken!

Een paar dagen de film laten bezinken, en ik gooi hem toch naar het maximum. Hoe de diverse thema's en motieven met elkaar verweven zijn is toch echt behoorlijk sterk, en weegt ruimschoots op tegen mijn puntje van kritiek. Bovendien spookt de film nog steeds behoorlijk door mijn hoofd. 5* dus.

Beter dan Miyazaki's fantasy werk

Uitgezonderd Totoro en Mononoke scoort geen enkele film bij mij boven de 3,5*. Om de een of andere reden wil het me gewoon niet ontroeren. Mooie, maar lege fantasie beelden en slecht uitgewerkte personages zijn het grootste probleem. Daarnaast zijn de verhaallijnen ook niet altijd even interessant. The Wind Rises daarentegen is een interessante semi biopic, bevat goede personages en bevat slechts weinig fantasy. Waarom kon deze regisseur niet eerder van dit soort volwassen animatiefilms maken?

In een rustig tempo vertelt de film over de jonge jaren van vliegtuigontwerper Jiro Horikoshi. Veel elementen zijn fictief, zoals de liefdesaffaire, maar het past goed in het verhaal. Andere elementen, zijn pacifistische gevoelens, zijn wel degelijk op waarheid gebaseerd. Middels een aantal droomsequenties verbeeldt Miyazaki die laatste. Hierdoor krijgt de film een filosofisch tintje mee, al gaat het niet heel diep verder, mooi is het wel.

Al met al een goede afsluiter van zijn oeuvre. 4****

Samen met mijn dochter gekeken zij is een groot van van dit soort films wat me zelf aangaat , nee echt niks voor mezelf.

Mooie film. Tijdens het kijken dacht ik wellicht de mooiste Miyazaki ooit te zien, en audiovisueel is het dat ook wel, maar verhalend heeft het helaas net wat laten vallen. Dit kwam vooral doordat ik de focus van het verhaal op het vliegtuigen bouwen en de oorlog, vele malen interessanter vond, dan de love-story. De relatie tussen de twee vond ik wat matig, is al genoeg verteld en helaas ook veel effectiever. Het idee van een passie voor vliegtuigen hebben, in het kader van de tweede wereldoorlog, had ik graag meer van gezien. Daarvoor verliest Kaze Tachinu helaas een hele ster, want buiten het verhaal om is het wat mij betreft een perfecte film.

4*

Een mindere film van Miyazaki. Qua animatie is er niets mis mee, zoals gebruikelijk. Het fantasierijke dat in veel van Miyazaki's films terugkomt ontbreekt in deze film. Dat is op zich niet erg. Het hoofdpersonage en diens interesse in de vliegtuigbouw zijn echter niet interessant genoeg om twee uur te boeien, de romance is dat evenmin. De overige personages hebben bovendien te weinig diepgang om de kijker echt mee te zuigen in het verhaal. Daardoor zakt de film na een aardig begin toch behoorlijk in.

Verbluffend mooie, gedetailleerde animatie. Komt zeer ambachtelijk over, misschien een beetje ouderwets op een prettige manier.

Inhoudelijk bleef het voor mij interessant, de typische Japanse karakters, de maatschappelijke en historische context. Vanaf de scènes in het hotel verliest de film wel wat vaart. Bovendien verschuift de focus daarbij toch wat onverwacht richting de liefdesrelatie, maar dat is overkomelijk.

"Le vent se lève! . . . Il faut tenter de vivre!" (The wind is rising! . . . We must try to live!)

Voor mij een van de mooiste Miyazaki's tot nu toe. Ik merk dat de realistischere animatiefilms die meer op volwassenen zijn gericht mij toch beter bevallen dan de Totoro's. The Wind Rises schurkt zelfs tegen de 4,5* aan, ware het niet voor een paar slepende stukken waarin de focus even verslapt. Maar toch komen liefde, dromen, vergankelijkheid, creativiteit, en existentialistische vraagstukken hier heel natuurlijk bijeen.

De animatie is schitterend, ik heb meerdere keren met grote ogen naar het verbluffende detail van de film zitten kijken. Zeker bij de panoramische wide shots vanuit de lucht: bij een bruggetje over de rivier zie je de schitteringen in het water, zó miniscuul, dat ik betwijfel of je het op een kleinere tv wel ziet. Miyazaki zorgt ervoor dat de scènes qua visueel motief vaak naadloos in elkaar overgaan en weet een prachtig vloeiende overloop en balans te vinden tussen de gedachten en dromen van hoofdpersoon Jiro, en de realiteit waarin hij deze ervaart. Met name de muziek en het sounddesign (òf juist de afwezigheid van geluid) waren bij vlagen briljant. De scène dat Jiro in het hotel op de grond gaat liggen terwijl buiten een paar meisjes aan het tennissen zijn is een uitstekend voorbeeld. De klanken van de tennisbal komen duidelijker naar voren, het tempo vertraagd en de muziek bestaat slecht nog uit enkele tonen. En bij sommige beelden uit de sequence is het volledig stil. Het lijkt simpel, maar het effect is geweldig.

De thematische focus van de film dat liefde, waarvan van tevoren bekend is dat ze geen lang leven beschoren zal zijn, tóch de moeite waard is wordt weerspiegeld op technisch vlak in Jiro's dromen. Zijn vliegtuigen zijn voorbestemd om opgeslokt te worden door de lucht gebruikt te worden om oorlog mee te voeren. Dat het ondanks dat, toch mooie dromen zijn die vervolmaakt moeten worden, is voor mij de drijvende kracht van de film. Niet op een oppervlakkig 'you must have the courage to follow your dreams', maar meer hoe diep iemand van iets kan dromen, hoezeer het bezit van hem kan nemen en zijn gedachten bepaald. De manier waarop Miyazaki dit visueel verbeeld is in veel scènes echt een kunststukje.

Ik was verbaasd te zien tijdens de 'koffiemaakpauze' toen ik even vlot op wiki keek bij Caproni, dat dat negenvleugelige watervliegtuig van de Italiaanse vliegtuigbouwer echt bestaan heeft, terwijl ik tijdens de film dacht dat het aan de fantasie van Miyazaki ontsproten moest zijn. En nog meer toen ik opeens deze jongen zag. Ghibli's naamgever! Miyazaki was zelf een groot liefhebber van vliegtuigen (dit zie je ook duidelijk terug in deze en voorgaande films), en het is toepasselijk om op deze manier bij zijn (vermoedelijk) laatste film full circle te komen met een optreden van de man die het vliegtuig ontwierp waar Miyazaki's studio naar vernoemd is.

Wat mij betreft van de afgelopen tien jaar de beste uit Ghibli's stal, en misschien zelfs wel Miyazaki's beste. Toch moet hij Grave of the Fireflies in ieder geval na één viewing nog boven zich dulden. For now...

8,5 / 10 -- 4*

En herzien. Ik blijf het mooi vinden hoe het liefdesverhaal met het plot rondom het ontwikkelen van het vliegtuig verweven is: de keuze maken om ten volle te leven, ook al leidt het tot het tegendeel van een idylle. Tussen beide kijkbeurten al opgehoogd naar het maximum omdat de film dagen bleef naspoken. Dat cijfer blijft zeker staan.

Ik keek hier best naar uit, maar man man man wat een teleurstelling dit...

En waarom dan, Bacon?

Ik miste het magische van Spirited Away, ik miste het avontuur van Princess Mononoke en Lupin, ik miste het schattige van Totoro en Ponyo en ik miste het grappige van Porco Rosso.

'The Wind Rises': ruim twee uur kijken naar een slome suffe jongen, die graag een mooi vliegtuig wil bouwen en tussendoor nog even trouwt met een meisje.

Een waardige afsluiter van ruim drie decennia aan mooie animatiefilms.

Hoewel de stijl naadloos aansluit bij de vorige films van Miyazaki, vind ik het anno nu erg verfrissend om te zien. Miyazaki heeft enorm veel oog voor detail en dat laat hij hier vaak op een erg mooie manier zien. De animatie ziet er geweldig uit en lijkt er haast op dat hij extra zijn best heeft gedaan op dat gebied. Er zitten in ieder geval een paar verbluffend getekende scenes in, waarbij het voor de kijker echt ouderwets genieten is geblazen. Ook het geluid is erg mooi, waarbij ik vooral de vliegtuigmotoren indrukwekkend vond klinken.

Het verhaaltje volgt heel losjes het leven van Jiro, een jongen/man, die helemaal bezeten is van vliegtuigen. Het is een rechtlijnig verhaal, dat in tegenstelling tot veel van zijn andere films, totaal geen fantasy of sprookjes elementen bevat. Alleen de dromen die Hiro heeft, kun je daar misschien lichtjes onder scharen. De toon is best zwaar, al zitten er voldoende luchtige elementen in. Als je dromen hebt, moet je die nastreven, is de boodschap die ik hier uithaal. Dat loopt samen met het liefdesverhaaltje, dat ook goed uitgewerkt wordt.

Uiteindelijk is de cirkel hiermee dus rond. Jammer dat Miyazaki ermee stopt, maar gezien zijn leeftijd in combinatie met het vele werken dat ik het maken van dit soort animatie gaat zitten, is het heel begrijpelijk. Kaze Tachinu behoort wat mij betreft tot zijn beste werk, al zal Tenkû no Shiro Rapyuta hoogstwaarschijnlijk wel altijd mijn absolute favoriet blijven.

4,0*

Een meer dan waardig afscheid. Een nostalgische trip waar Miyazaki zijn laatste adem van zijn eigen passie in heeft gestopt. Schitterend geanimeerd (misschien wel beter dan ooit - die aardbeving bijv.) en prachtig verteld verhaaltje met een fantasy-randje, rond donkere tijden in de Japanse historie. 4*

Knap gemaakt, zeker de eerste helft een boeiende film, alleen hij duurt gewoon te lang, en er gebeurt gewoon te weinig. Die relatie is toch niet zo interessant. De Zero verdwijnt een beetje naar de achtergrond. DeTweede wereldoorlog wordt gewoon maar overgeslagen. De Zero, speelde toch een belangrijke rol in het militaire succes van Japan, met de aanval op Pearl Harbor.

Verder is het natuurlijk gewoon persoonsverheerlijking.

Buiten zijn debuutfilm scoorde elke Miyazaki bij mij 4 tot 5 sterren. De lat lag dus hoog en ik had toch wel wat schrik of dit geen film teveel zou worden. Dat dit anno 2014 nog even fantasierijk zou zijn als zijn vorige films. The Wind Rises (om het even met de Engelse titel te benoemen) was een mooi verhaal. Geen oorlogsfilm of avontuur. Maar wel over een man die vol passie en toewijding leeft. Net zoals een vliegtuig omhoog wordt geduwd door de wind, wordt hij gestimuleerd door zijn geliefde Nahoko. Zijn liefde voor haar kent de zelfde lijn als die met vliegtuigen. Een fase van ontdekken, van opbouwen, maar evengoed van afscheid en weten dat aan die mooie droom een einde komt. Miyazaki gebruikt op het eerste zicht niet de fantasie van die je in oudere films tegenkomt, maar anderzijds kan hij wel een droomwereld perfect weergeven op een schijnbaar simpele maar toch diepzinnige manier.

Een mooi (voorlopig????) einde aan het indrukwekkende palmares van Miyazaki. Een zeer aan te raden pareltje.

Een prachtig verhaal over een jongen/man met een grote passie voor vliegtuigen. Het is allemaal niet zo fantasierijk als voorgaande producties, maar het is desalniettemin ontroerend en ontzettend mooi gebracht. Het liefdesverhaal vond ik mooi, maar werd mijns inziens ietwat onderbelicht. Ik vond het meer een 'zijlijn' van de film, het hoofdonderwerp blijft toch de passie voor vliegtuigen.

Ik vond het ook mooi dat er toch wel wat geestige passages in deze film zaten. Dat hield het geheel toch een beetje luchtig. De animatie zelf was ook weer van hoog niveau, de details waren talrijk en het geheel kleurrijk.

Niet mijn favoriete Miyazaki. Het verhaal kon me niet echt boeien, en ook het overschakelen naar dromen en werkelijkheid begon snel te irriteren.

Tekenwijze is wel weer briljant. Prachtig hoe men telkens weer werkt aan de details.

Dit was weer een beeldschone animatiefilm die zeker niet alleen geschikt is voor kinderen, maar zeker ook een volwassen publiek zal aanspreken.

Het verhaal was goed, maar naar het einde toe was het toch goed dat het gedaan was. De film duurde dan ook meer dan twee uren.

Van het visuele kan 'k zeker niks slechts over zeggen, het verhaal was iets minder.

Al bij al toch de moeite om gezien te hebben.