Kaze Tachinu (2013)

The Wind Rises is de meest afwijkende film in Miyazaki's oeuvre, maar tegelijkertijd ook eentje waar hij zijn hele carrière naar toegewerkt heeft. Dit is de enige van hem zonder fantasie-elementen (al schreef hij het script en tekende hij de storyboard voor Whisper of the Heart, die ook niet onder fantasy valt) en degene met het meest losse plot sinds My Neighbour Totoro. In feite zit er nauwelijks een verhaallijn in. We volgen Horikoshi in een aardig groot deel van zijn leven. Dat klinkt als de structuur van een typische biopic, maar zover ik het begrepen heb is het grootste deel van de film fictief en is het slechts losjes gebaseerd op het werkelijke leven van Horikoshi. Miyazaki gebruikt de man meer om een bespiegelende film te kunnen maken over kunst (in dit geval vliegtuigen ontwerpen) en in mindere mate over liefde en oorlog. Het is zijn meest op volwassene gerichte werk; voor kinderen lijkt het me niets aan.

Het is ook Miyazaki's meest dappere film. Hij kiest hier in feite voor een verhaal zonder een duidelijke dramatische drive, een film die wat voorbij kabbelt. Er zitten ook niet echt helden en schurken in en zelfs de oorlog vindt voornamelijk buiten beeld plaats. Er was wat kritiek op The Wind Rises dat Miyazaki de oorlog zou verzwijgen, maar dat is niet zo. Er wordt flink naar verwezen, maar Miyazaki heeft het lef om de uiteindelijke film meer te laten gaan over het maken van kunst in dienst van een kwader goed. Het levert een wat aparte ervaring op. Het meest opmerkelijke is namelijk hoe vredig en rustig de toon hier is. Ik ken weinig andere films die zo'n kalmte uitstralen. Een kalmte die enigszins melancholisch is, maar ook positief is. De oorlog wordt impliciet veroordeelt, de personages niet. Niemand is onsympathiek hier, in feite is het moeilijk om personages te vinden met echt negatieve eigenschappen.

Daar zit ook een probleem, het probleem dat dit net niet één van de grote meesterwerken van Miyazaki maakt: het is misschien net iets te lief. Personages die constant vriendelijk tegen elkaar zijn leveren weinig drama op voor 126 minuten en als dan ook nog eens de oorlog indirect aangepakt wordt verlies je ook daar enige bijt. Miyazaki gaat hier duidelijk voor een vredige, zelfs lyrische toon, maar ik denk dat er meer in had gezeten als hij een beetje duisternis in het geheel had verwerkt. Nu bevat het geen grammetje venijn en dat is toch wel vreemd met dit onderwerp.

Maar zelfs met die kritiek is het opmerkelijk hoe zeer Miyazaki slaagt in zijn doelen. De film blijft bijna puur op gevoel overeind; dat licht melancholische gevoel dat er onder alle vriendelijkheid toch iets niet goed zit en er dingen gemist worden. Het is wat lastig te omschrijven. De manier waarop Miyazaki het brengt is het meest vertrouwde hier. Een flink oog voor detail dus, met prachtige animaties, visueel inventieve scènes, geweldige muziek van Joe Hisaishi en natuurlijk enkele sprankelende vliegmomenten. Ik kan me voorstellen dat van alle Miyazaki's dit degene is die het publiek het meest zal verdelen, maar het is een zeer bijzonder filmpje geworden en wellicht eentje die hij alleen met succes kon maken op een wat oudere leeftijd. 'Meditatief' is er misschien ook een goed woord voor. Bijzonder.

4*

Geweldige afsluiter.

Miyazaki's Kaze Tachinu en Aronofski's Pi. De link lijkt misschien wat gek maar beiden hebben ze te kampen met foute verwachtingen en delen ze een kern. Zoals Pi geen film over wiskunde is, is Kaze Tachinu geen film over WWII. Beiden zijn films over gepassioneerde personen die te kampen hebben met hun passie.

De kern van Tachinu wordt halverwege naar de kijker gegooid: "Do you prefer a world with pyramids, or with no pyramids?". Maw, hoever kan je gaan om je passie te volgen, zelfs al wordt het één van de 7 wereldwonderen.

Dat de oorlog daar als context rondhangt is vooral ter illustratie van het dilemma en een logische link naar Jiro's personage (hoewel de film verder maar beperkt overeenkomt met z'n eigenlijke leven), niet zozeer de kern. Neuzelen over het wel of niet tonen van oorlogsmisdaden is dus aardig naast de kwestie.

Visueel magnifiek, sounddesign uitzondering (die aardbeving) en zoals wel vaker is Miyazaki op z'n best wanneer er weinig tot geen drama in z'n film zit. De immer opgewekte sfeer doet deze Kaze Tachinu dan ook veel goed en maakt het alleen maar unieker.

Eén van Miya's beste waarmee hij zonder wroeging de boog wat kan laten ontspannen.

4.5* en een uitgebreide review

Best een moeilijke film en ook direct mijn minst favoriete film van Miyazaki. Naar mijn idee is het ook de meest a-typische Miyazaki film.

Geen typische magie of kinderlijke opgewektheid, geen natuurpracht of mythische figuren, maar in de plaats daarvan een (wel heel) fragmentarisch, en bij momenten zelfs heel saai, biografisch verhaal over de Japanse vliegtuigmaker Jiro Horikoshi. Ik ken de man in kwestie niet, denk ook niet dat dit verder van heel veel belang is, maar ik kan me wel inbeelden dat het een ‘gewaagde’ en misschien zelfs ‘gevoelige’ keuze is van Miyazaki. Toch liet het onderwerp me hoe dan ook een klein beetje koud. Beetje jammer, want deels daardoor ging de thematiek van de film ook een klein beetje aan me verloren.

Wat we wel weer krijgen is de voorliefde van Miyazaki voor vliegtuigjes en vliegen, wat bij momenten wel heel toffe scènes oplevert. De stijl is zoals vanouds weer heel frivool, en technisch is het weer een magnifiek meesterwerk. Al vond ik wel dat je zo nu en dan voelde dat het allemaal net iets minder gedetailleerd, net iets minder stilistisch was, dan dat we van hem gewend zijn. Al zitten er wel weer heel knappe shots in: de sfeerbeelden van Duitsland, de details van het meetgerief van Jiro, de vernietiging van Tokyo (opvallend gruesome ook voor Miyazaki), ...

Visueel zitten er paar uitschieters in en bij moment weet Miyazaki perfect hoe hij de focus op kleine handelingen of emoties moet leggen om grote emotieve cinema te maken. Zeer sterk om te zien hoe hij dit nog altijd perfect beheerst. Dit is zeker iets wat ik ga missen nu hij er mee stopt, maar jammer genoeg zie je ook dat hij niet meer dezelfde animator is van laat ons zeggen twintig jaar geleden. En dat is ook niet eens zo gek.

Mooie film hoe dan ook, maar ik vind het jammer dat dit zijn grote afscheid is. Ik had hem liever met een grote BANG afscheid zien nemen, een film waarin hij alle registers had opengetrokken.

3.5*

The Wind Rises is een prachtige aanvulling en afsluiting op het werk van Miyazaki, maar behaalt niet hetzelfde niveau als zijn andere films. Het ontbreekt aan het magische karakter en in het biografische verhaal zitten nog wat gaten. Dat gezegd hebbende is The Wind Rises voor kenners en liefhebbers een film die je gezien moet hebben. Niet alleen omdat het de afsluiter is van Miyazaki, maar zeker ook vanwege het prachtige tekenwerk, de goede soundtrack en de mooie vertelwijze. The Wind Rises is een prachtig levensverhaal over het navolgen van je dromen en dat is de gedachte die Miyazaki je met deze film mee zal geven.

Recensie The Wind Rises (Immy Verdonschot) - Filmhoek.nl

De 10e film die ik van deze regisseur gezien heb en net zoals de meeste van Miyazaki weet deze film voor mij niet hoger te scoren dan 3,5 sterren. De animaties zijn mooi dat wel, maar het verhaal wist mij maar niet te boeien. Dat gedoe met die vliegtuigen had ik onderhand wel gezien. De romantische scènes vond ik daarentegen erg mooi. Ook de beelden van de aardbeving en de brand die daar op volgde waren het aanzien meer dan waard, maar dat was het voor mij dan ook zo´n beetje. ¨Castle in the Sky¨ blijft voor mij - ook na deze - Miyazaki´s beste film.

3,5*

"Airplanes are beautiful, cursed dreams, waiting for the sky to swallow them up."

Geweldige film! Beste animatiefilm van deze eeuw tot nu toe. Het is geweldig weer een traditionele animatie op het witte doek te hebben gezien. Jammer dat dit Miyazaki's laatste film is, dit was mijn laatste kans om een van zijn films in de bioscoop te zien dus heb ik hem zonder aarzelen genomen. Heb de film met japanse audio gezien, toch wel het beste.

Erg goed verhaal, op het eerste gezicht denk je; hoe kun je daar nou 2 uur mee vullen? Maar als je de film eenmaal kijkt zie je dat ze het prachtig hebben uitgewerkt. Veel verhaallijnen door elkaar - vooral de romantische-verhaallijn en de invloeden van de 2e wereldoorlog spraken me erg aan - maar het gaat toch wel over het leven van de japanse vliegtuig-ontwerper Jiro Horikoshi. Het is op een erg goede manier vertelt en het houdt de kijker de hele film lang geboeid.

Veel geniale personages. De directeur van Mitsubishi vond ik een heel grappig kereltje, echt een jappaner. En die duitser (mogelijk jood) die op Sherlock Holmes leek was ook een leuke toevoeging.

De achtergronden zijn echt prachtig, stuk voor stuk gewoon kunstwerken. Miyazaki heeft ze zelf ontworpen. Veel beter dal al die cgi die je meestal zo vaak zie. Prachtig getekend ook, echt traditionele animatie ten top. Grappig vond ik dat de europeanen ook nogal 'amerikaans' getekend waren, en heel grappig is dat de jappaners grotere ogen hebben dan de duitsers/italianen.

Dit is de eerste animatie film waar de cgi-toevoegingen (die hier ook minimaal zijn) me echt 0,0% hebben gestoord.

Ook weer geweldige muziek van Joe Hisaishi, kippevel gewoon. Leek erg op zijn prachtige score voor Castle in the Sky.

Deze film heeft een grote indruk op me gemaakt en ik moet zeggen dat het gewoon prachtig is.

Aanrader voor iedereen.

Visueel 10/10. Technisch 10/10. Verhaal 9/10. Muziek 9/10.

Heel matig. Een sobere en ingetogen animatie, dat heel langzaam op gang komt, met een doorsnee liefdesverhaal dat mischien wel het hoogtepunt vormt in deze film. Voor de technische details rondom vliegtuigbouw is er veel aandacht, maar helaas is dat niet de diepgang die ik in een film graag zie. Ruimte voor een lach is er ook niet, zelden een animatie gezien waar humor zo ontbrak.

De kritiek dat het de oorlog terzijde laat snap ik ook wel. Wil je een wereld met of zonder bommenwerpers? Volg je dromen, ook al word je daarmee medeplichtig aan de dood van vele duizenden. Een beetje vreemde moraal die we vaker in de film terug zien komen. Vliegtuigen bouwen of hongerende mensen voeden? Wederom ligt de keus voor de hand, vliegtuigen bouwen natuurlijk, volg je droom. Vliegtuigen bouwen of je stervende vrouw bijstaan? Vliegtuigen bouwen uiteraard, volg je droom!

Op poetische wijze schaart de film zich steeds achter de twijfelachtige keuzes van de wat wereldvreemde hoofdpersoon, en diens obsessie met vliegtuigen. Misschien is dat wel heel Japans, zo emotieloos steeds voor je werk kiezen, ongeacht de gevolgen ervan. Mij overtuigt het niet, deze vliegtuigbouwer lijkt me maar een akelig mannetje.

Ook visueel is deze animatie zeer eenvoudig, zonder verrassingen of bijzondere beelden. De technische kwaliteit voldoet aan de huidige standaarden, zonder ze te ontstijgen overigens, maar ik verwacht ook niet anders van een film dat net uit is.

Ik vraag me af hoe men deze zou waarderen als er een andere regisseur achter zat. Voor mij is het in ieder geval de slechste die ik van hem gezien heb. Hooguit 2 sterretjes.

Toch een lichte tegenvaller. Zeker, de beelden zijn prachtig en zeer rijk, vol detail en soms knap geanimeerd. Zowel de techniek is dus goed, als de esthetiek, als het beeld dat geschetst wordt van een vooroorlogs Japan. Zeker doordat het animatie is, brengt dat een bepaalde magie mee. Maar eerlijk moet ik dan ook zijn; na een uur is het allemaal niet zo bijzonder meer. De kwaliteit blijft, maar er treedt vaak gewenning op.

Daarnaast is het inhoudelijk allemaal wat minder. Het is helder dat dit een karakterschets is, een portret, maar niet altijd evenwichtig. Nu eens gaat het over een jongen die zijn dromen volgt, dan weer is het niets meer dan een liefdesverhaal. Wel een mooie liefde overigens, maar toch, samen met dat andere deel, voelt dit niet echt als een film. Daarnaast is het verteltempo niet altijd even sterk, en het stemmenwerk irriteert mij. Zonder nu direct alle Aziatische cinema over één hoop te gooien - ik heb daar veel te weinig van gezien, maar van wat ik héb gezien- vind ik vaak de personen zo heftig emotioneel reageren. Bij een Noord-Koreaans Staatsjournaal is dat grappig, in een film irritant. En bovenal doet de hele prent zo koud aan. Niettemin wel een voldoende, door de beelden en enkele zeer fraaie scènes. 3,0*.

Naar deze film heb ik zeker uitgekeken. Aanvankelijk wilde ik er met een vriendin naar toe, maar we hadden helaas allebei geen tijd. Ik had me er al mee verzoend dat ik hem dan maar thuis op tv zou gaan kijken, toen mijn moeder me vertelde dat hij zou gaan draaien in mijn geboorteplaats. Dus toch nog in de bios kunnen kijken!

De verwachtingen waren hoog, want ik had al begrepen dat deze film Miyazaki's meest duistere film zou zijn. Ik denk inderdaad dat het niet echt geschikt is voor kinderen. Niet zozeer vanwege gebeurtenissen die een kinderziel kan schaden, maar eerder omdat ze er weinig van zullen begrijpen. Wat dat betreft is de film te vergelijken met een film als Omohide Poro Poro, waar ook volwassen thema's behandeld worden. Ik heb begrepen dat Miyazaki aanvankelijk Ponyo 2 had willen maken, ik kan alleen maar blij zijn dat hij dat niet heeft gedaan. Genoeg tekenfilms voor kinderen, maar echt mooie tekenfilms over gewone mensen zijn er voor mijn gevoel maar weinig.

Het belangrijkste thema in deze film is de spanning tussen de schoonheid van de techniek en de verschrikkelijke doeleinden waarvoor diezelfde techniek ingezet kan worden. Tijdens mijn wiskundestudie heb ik ook wel eens een ethiekvak gehad waarin dit is aangestipt, en waarin met name de vraag gesteld werd of je zou kunnen werken in de wapenindustrie met als ultieme testcase het atoombomproject. Nu ken ik wiskundigen die bewust werken in takken van de wiskunde met weinig toepassingen. Met name de wiskunde die gebruikt wordt om natuurkunde te beschrijven wordt angstvallig gemeden. Het is dan ook ironisch om te zien dat deze abstractere takken met weinig toepassingen ook steeds meer en meer gebruikt lijken te kunnen worden in de natuurkunde.

Ik heb begrepen dat Miyazaki de nodige kritiek heeft gekregen. Van de ultranationalistische Japanners omdat hij in de film een negatief oordeel velt over de oorlog. Van landen als China en Korea omdat hij te weinig van de Japanse misstanden heeft laten zien in de oorlog. En ook de antirooklobby heeft van zich laten horen. Wat mij betreft zegt hij genoeg over de oorlog. De film is semibiografisch en de historische Jiro Horikoshi schijnt zich in dezelfde bewoordingen over de oorlog uitgelaten te hebben: Japan zal branden. Wellicht had Miyazaki sterker een gewetensconflict van Horikoshi over zijn bijdrage aan de oorlogsindustrie kunnen aanstippen, maar ik vraag me werkelijk af in hoeverre dat realistisch was geweest, zowel binnen het universum van de film als in werkelijkheid. Als het je passie is, en je ook een baan nodig hebt om in leven te blijven (zeker met de gedachte in het achterhoofd dat Japan toen een arm land was), lijkt het me moeilijk om principieel wat betreft pacifisme te zijn. Bovendien was Japan volgens mij toen ook geen vrije democratie. Wat het roken betreft, ik vond het prima dat dat werd getoont, aangezien iedereen toen massaal rookte. Het past bij de sfeer van het tijdvak. Ik rook overigens zelf niet.

Zoals gezegd, de film is semibiografisch. Het romantische gedeelte is dan ook fictie voor zover ik heb begrepen. Niettemin een sterk element in de film, want zoals wel vaker in Ghibli films zijn de hoofdpersonen bewonderingswaardig en innemend, waardoor de romantiek behoorlijk hartverwarmend is. Het gevaar met romantiek is vaak dat het mierzoet wordt, maar daar heb ik bij geen enkele Ghibli film ooit last van gehad. Dat er hier niet bepaald sprake is van rozengeur en maneschijn, maakt al helemaal dat die valkuil vermeden wordt. Sterker nog, het maakt alleen maar meer dat na afloop een gevoel van realisme en oprechtheid overheerst.

Het enige kritiekpuntje dat ik kan uiten over de plotelementen is dat de focus soms een beetje lijkt weg te vallen. De film duurt dan ook vrij lang, en ik vraag me af of een compactere film niet een wat duidelijkere lijn zou hebben. Men blijft vrij lang in Duitsland hangen, en ook het geheime dienst element is wellicht overbodig. Ik schrijf wellicht, omdat het wel benadrukt dat Japan zeker geen vrije democratie was in die tijd.

Wat animatie heb ik weinig te klagen. De openingsscène is spectaculair en heerlijk fantasierijk. In feite vat deze scène de film al samen. De aardbevingsscène is overweldigend. Ziet een aardbeving er werkelijk zo uit? Ik kon me van te voren er weinig bij voorstellen hoe een aardbeving er nu uitziet, maar deze scène komt wel realistisch op me over. Maar los van deze scènes valt er veel meer te genieten, de animatie is werkelijk bijzonder detailrijk. Alleen al de treinscènes waren prachtig om te zien.

Tenslotte een aantal losse opmerkingen. Allereerst was ik verrast dat Anno, die toch ook een grote regisseur is, de stem van het hoofdpersonage heeft ingesproken. Op mijn favoriete anime-forum wordt hij afgekraakt omdat hij te oud zou klinken voor het personage dat hij inspreekt. Ik snap die kritiek, maar heb me er niet aan kunnen storen, en vond het alleen maar leuk om te zien dat hij ook in deze vorm heeft bijgedragen aan de film.Ten tweede is het toch wel opmerkelijk dat alleen de hoofdpersonages grote ogen hebben en de bijpersonages er juist erg Japans uitzien. Ik kan me er weinig aan storen, maar het is wel enigszins apart.

Uiteindelijk is Kaze Tachinu wellicht Miyazaki's sterkste film. Mijn favorieten tot nu toe waren Tonari no Totoro en Laputa, maar deze evenaart die films met gemak. Voor nu dan ook dezelfde waardering, maar ik sluit niet uit dat Kaze Tachinu bij herziening naar het maximum gaat. 4,5*.

Beter dan Miyazaki's fantasy werk

Uitgezonderd Totoro en Mononoke scoort geen enkele film bij mij boven de 3,5*. Om de een of andere reden wil het me gewoon niet ontroeren. Mooie, maar lege fantasie beelden en slecht uitgewerkte personages zijn het grootste probleem. Daarnaast zijn de verhaallijnen ook niet altijd even interessant. The Wind Rises daarentegen is een interessante semi biopic, bevat goede personages en bevat slechts weinig fantasy. Waarom kon deze regisseur niet eerder van dit soort volwassen animatiefilms maken?

In een rustig tempo vertelt de film over de jonge jaren van vliegtuigontwerper Jiro Horikoshi. Veel elementen zijn fictief, zoals de liefdesaffaire, maar het past goed in het verhaal. Andere elementen, zijn pacifistische gevoelens, zijn wel degelijk op waarheid gebaseerd. Middels een aantal droomsequenties verbeeldt Miyazaki die laatste. Hierdoor krijgt de film een filosofisch tintje mee, al gaat het niet heel diep verder, mooi is het wel.

Al met al een goede afsluiter van zijn oeuvre. 4****

Mooie film. Tijdens het kijken dacht ik wellicht de mooiste Miyazaki ooit te zien, en audiovisueel is het dat ook wel, maar verhalend heeft het helaas net wat laten vallen. Dit kwam vooral doordat ik de focus van het verhaal op het vliegtuigen bouwen en de oorlog, vele malen interessanter vond, dan de love-story. De relatie tussen de twee vond ik wat matig, is al genoeg verteld en helaas ook veel effectiever. Het idee van een passie voor vliegtuigen hebben, in het kader van de tweede wereldoorlog, had ik graag meer van gezien. Daarvoor verliest Kaze Tachinu helaas een hele ster, want buiten het verhaal om is het wat mij betreft een perfecte film.

4*

Een mindere film van Miyazaki. Qua animatie is er niets mis mee, zoals gebruikelijk. Het fantasierijke dat in veel van Miyazaki's films terugkomt ontbreekt in deze film. Dat is op zich niet erg. Het hoofdpersonage en diens interesse in de vliegtuigbouw zijn echter niet interessant genoeg om twee uur te boeien, de romance is dat evenmin. De overige personages hebben bovendien te weinig diepgang om de kijker echt mee te zuigen in het verhaal. Daardoor zakt de film na een aardig begin toch behoorlijk in.

Verbluffend mooie, gedetailleerde animatie. Komt zeer ambachtelijk over, misschien een beetje ouderwets op een prettige manier.

Inhoudelijk bleef het voor mij interessant, de typische Japanse karakters, de maatschappelijke en historische context. Vanaf de scènes in het hotel verliest de film wel wat vaart. Bovendien verschuift de focus daarbij toch wat onverwacht richting de liefdesrelatie, maar dat is overkomelijk.

"Le vent se lève! . . . Il faut tenter de vivre!" (The wind is rising! . . . We must try to live!)

Voor mij een van de mooiste Miyazaki's tot nu toe. Ik merk dat de realistischere animatiefilms die meer op volwassenen zijn gericht mij toch beter bevallen dan de Totoro's. The Wind Rises schurkt zelfs tegen de 4,5* aan, ware het niet voor een paar slepende stukken waarin de focus even verslapt. Maar toch komen liefde, dromen, vergankelijkheid, creativiteit, en existentialistische vraagstukken hier heel natuurlijk bijeen.

De animatie is schitterend, ik heb meerdere keren met grote ogen naar het verbluffende detail van de film zitten kijken. Zeker bij de panoramische wide shots vanuit de lucht: bij een bruggetje over de rivier zie je de schitteringen in het water, zó miniscuul, dat ik betwijfel of je het op een kleinere tv wel ziet. Miyazaki zorgt ervoor dat de scènes qua visueel motief vaak naadloos in elkaar overgaan en weet een prachtig vloeiende overloop en balans te vinden tussen de gedachten en dromen van hoofdpersoon Jiro, en de realiteit waarin hij deze ervaart. Met name de muziek en het sounddesign (òf juist de afwezigheid van geluid) waren bij vlagen briljant. De scène dat Jiro in het hotel op de grond gaat liggen terwijl buiten een paar meisjes aan het tennissen zijn is een uitstekend voorbeeld. De klanken van de tennisbal komen duidelijker naar voren, het tempo vertraagd en de muziek bestaat slecht nog uit enkele tonen. En bij sommige beelden uit de sequence is het volledig stil. Het lijkt simpel, maar het effect is geweldig.

De thematische focus van de film dat liefde, waarvan van tevoren bekend is dat ze geen lang leven beschoren zal zijn, tóch de moeite waard is wordt weerspiegeld op technisch vlak in Jiro's dromen. Zijn vliegtuigen zijn voorbestemd om opgeslokt te worden door de lucht gebruikt te worden om oorlog mee te voeren. Dat het ondanks dat, toch mooie dromen zijn die vervolmaakt moeten worden, is voor mij de drijvende kracht van de film. Niet op een oppervlakkig 'you must have the courage to follow your dreams', maar meer hoe diep iemand van iets kan dromen, hoezeer het bezit van hem kan nemen en zijn gedachten bepaald. De manier waarop Miyazaki dit visueel verbeeld is in veel scènes echt een kunststukje.

Ik was verbaasd te zien tijdens de 'koffiemaakpauze' toen ik even vlot op wiki keek bij Caproni, dat dat negenvleugelige watervliegtuig van de Italiaanse vliegtuigbouwer echt bestaan heeft, terwijl ik tijdens de film dacht dat het aan de fantasie van Miyazaki ontsproten moest zijn. En nog meer toen ik opeens deze jongen zag. Ghibli's naamgever! Miyazaki was zelf een groot liefhebber van vliegtuigen (dit zie je ook duidelijk terug in deze en voorgaande films), en het is toepasselijk om op deze manier bij zijn (vermoedelijk) laatste film full circle te komen met een optreden van de man die het vliegtuig ontwierp waar Miyazaki's studio naar vernoemd is.

Wat mij betreft van de afgelopen tien jaar de beste uit Ghibli's stal, en misschien zelfs wel Miyazaki's beste. Toch moet hij Grave of the Fireflies in ieder geval na één viewing nog boven zich dulden. For now...

8,5 / 10 -- 4*

Ik keek hier best naar uit, maar man man man wat een teleurstelling dit...

Een waardige afsluiter van ruim drie decennia aan mooie animatiefilms.

Hoewel de stijl naadloos aansluit bij de vorige films van Miyazaki, vind ik het anno nu erg verfrissend om te zien. Miyazaki heeft enorm veel oog voor detail en dat laat hij hier vaak op een erg mooie manier zien. De animatie ziet er geweldig uit en lijkt er haast op dat hij extra zijn best heeft gedaan op dat gebied. Er zitten in ieder geval een paar verbluffend getekende scenes in, waarbij het voor de kijker echt ouderwets genieten is geblazen. Ook het geluid is erg mooi, waarbij ik vooral de vliegtuigmotoren indrukwekkend vond klinken.

Het verhaaltje volgt heel losjes het leven van Jiro, een jongen/man, die helemaal bezeten is van vliegtuigen. Het is een rechtlijnig verhaal, dat in tegenstelling tot veel van zijn andere films, totaal geen fantasy of sprookjes elementen bevat. Alleen de dromen die Hiro heeft, kun je daar misschien lichtjes onder scharen. De toon is best zwaar, al zitten er voldoende luchtige elementen in. Als je dromen hebt, moet je die nastreven, is de boodschap die ik hier uithaal. Dat loopt samen met het liefdesverhaaltje, dat ook goed uitgewerkt wordt.

Uiteindelijk is de cirkel hiermee dus rond. Jammer dat Miyazaki ermee stopt, maar gezien zijn leeftijd in combinatie met het vele werken dat ik het maken van dit soort animatie gaat zitten, is het heel begrijpelijk. Kaze Tachinu behoort wat mij betreft tot zijn beste werk, al zal Tenkû no Shiro Rapyuta hoogstwaarschijnlijk wel altijd mijn absolute favoriet blijven.

4,0*

Een meer dan waardig afscheid. Een nostalgische trip waar Miyazaki zijn laatste adem van zijn eigen passie in heeft gestopt. Schitterend geanimeerd (misschien wel beter dan ooit - die aardbeving bijv.) en prachtig verteld verhaaltje met een fantasy-randje, rond donkere tijden in de Japanse historie. 4*

Knap gemaakt, zeker de eerste helft een boeiende film, alleen hij duurt gewoon te lang, en er gebeurt gewoon te weinig. Die relatie is toch niet zo interessant. De Zero verdwijnt een beetje naar de achtergrond. DeTweede wereldoorlog wordt gewoon maar overgeslagen. De Zero, speelde toch een belangrijke rol in het militaire succes van Japan, met de aanval op Pearl Harbor.

Verder is het natuurlijk gewoon persoonsverheerlijking.

Buiten zijn debuutfilm scoorde elke Miyazaki bij mij 4 tot 5 sterren. De lat lag dus hoog en ik had toch wel wat schrik of dit geen film teveel zou worden. Dat dit anno 2014 nog even fantasierijk zou zijn als zijn vorige films. The Wind Rises (om het even met de Engelse titel te benoemen) was een mooi verhaal. Geen oorlogsfilm of avontuur. Maar wel over een man die vol passie en toewijding leeft. Net zoals een vliegtuig omhoog wordt geduwd door de wind, wordt hij gestimuleerd door zijn geliefde Nahoko. Zijn liefde voor haar kent de zelfde lijn als die met vliegtuigen. Een fase van ontdekken, van opbouwen, maar evengoed van afscheid en weten dat aan die mooie droom een einde komt. Miyazaki gebruikt op het eerste zicht niet de fantasie van die je in oudere films tegenkomt, maar anderzijds kan hij wel een droomwereld perfect weergeven op een schijnbaar simpele maar toch diepzinnige manier.

Een mooi (voorlopig????) einde aan het indrukwekkende palmares van Miyazaki. Een zeer aan te raden pareltje.

Dit was weer een beeldschone animatiefilm die zeker niet alleen geschikt is voor kinderen, maar zeker ook een volwassen publiek zal aanspreken.

Het verhaal was goed, maar naar het einde toe was het toch goed dat het gedaan was. De film duurde dan ook meer dan twee uren.

Van het visuele kan 'k zeker niks slechts over zeggen, het verhaal was iets minder.

Al bij al toch de moeite om gezien te hebben.

De laatste Miyazaki, deze 'Kaze Tachinu'. Mooie afsluiter van de beste man. Het zijn wederom weer de verbluffend mooie animaties die imponeren. Prachtig. De vluchten, het hotel, de dorpjes, de natuur.. Miyazaki schept weer een wonderschone wereld. Met plezier en medeleven heb ik Jiro gevolgd in zijn avonturen met het ontwerpen van vliegtuigen, tot z'n liefdesverhaal. Soms is de film redelijk zwaar, maar zoals gewoonlijk schakelt Miyazaki vaak weer over naar het lichtere werk. Veel leuke karakters, prachtige details en bovenal schitterend vormgegeven. Wel weer jammer van die plaat tijdens de aftiteling.

De geanimeerde passie van Jiro, Hayao en Gianni. Erg mooi, die dromen, het Japan en haar jaargetijden. Ik kan makkelijk mee in die gedetailleerde pracht en praal. Na de aardbeving heeft Miyazaki me wat dat aangaat definitief aan het haakje. De kalmte en beheersing waarmee hij zijn verhaal uit de doeken doet, vormt de tweede bindende factor, die nog nog wat pakkender wordt wanneer het lastige dilemma en de parallelle romance aan bod komen.

Tal van drama's / biopics die zich daarin verslikken met allerlei opgeklopte bombarie, ik zat me ook af te vragen hoe het, met het oog op de naderende WWII, zich hier uit zou wurmen, maar de piramide vraag is meer dan genoeg en bovendien raak, terwijl het meeste rondom Nahoko onder het kopje 'te(d)er' valt. Een oprechte en ook volwassen film die, ondanks dat het best een zware lading heeft, veelal monter van toon is. Een meer dan waardige afsluiter.

Een mooie animatie/biopic/oorlog/romantiek/drama film...

Een mooi verhaal...

Een mooi gemaakte animatie...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Miyazaki presteert het om een film rond het morele grijze gebied van het ontwerpen van oorlogsvliegtuigen saai te krijgen. Bij vlagen komt zijn meesterlijke oog voor detail goed van pas bij het vormgeven van de magnifieke glijvluchten, maar het overgrote deel van het verhaal gaat te geforceerd over een middelmatig uitgewerkt liefdesverhaaltje van niveau Titanic/Pearl Harbor.

Wat mij ook tegen staat is dat overbekende anime clichés misplaatst voelen in juist deze context. Denk dan aan overdadig beeldschone landschappen, gekoketteer met Europese invloeden, droom en realiteit die door elkaar lopen, de eeuwige verheerlijking van jeugdliefde, de zemelige suikerspinnige popmuziek ter afsluiting, etc. Alsof Miyazaki een afvinklijstje naast zijn script heeft gehad om het vooral binnen de voorspelbare lijntjes van avondvullende animatiefilms te krijgen.

Sentimenteel draakje dat in geen enkele verhouding staat tot zijn vroegere meesterwerken.

Prachtfilm dit! De derde na "Arrietty" en "The Red Turtle". Ja deze en Arrietty zijn wel erg fijn hoor.

(Heb meteen ook Spirited Away, Grave of Fireflies, Princess Mononoke en My Neighbour Totoro besteld)

Deze film heeft een ontzettend gelaagd verhaal wat ik na het kijken van de film niet precies in woorden kan uitdrukken, maar wel qua gevoel snap.

Soms stoorden mij de abrupte tijdsprongen mij, omdat ik ze niet helemaal ideaal geëdit vind. Al vind ik wel dat de niet-chronologische vertelling een toegevoegde waarde is, maar de uitwerking vind ik net niet zoals ik gehoopt had. De rest is prachtig!

Prachtige laatste film van Miyazaki, waarin hij zijn passie, vliegen, nog eens ten volle mag laten zien.

Ik vroeg me af of dit wel leuk genoeg zou zijn als je zelf niet zoveel met vliegtuigen hebt, maar het is een erg mooie film geworden, met name door de combinatie met de mooie romance, een van de liefste en ontroerendste die ik gezien heb in een animatie. Met name die scène dat Jiro zit te werken, hand in hand met zijn zieke vrouw.

Ook de sfeer van de elementen die wordt neergezet - wind, regen, sneeuw, de aardbeving (!), brand, landschappen en natuur - is weer schitterend en draagt weer erg bij aan de beleving. Niet alleen door de beelden maar ook door de vaak bijzondere sounddesign.

Wel wat vreemde humor af en toe. Had het idee dat die vooral moest zitten in overdreven personages, zoals zijn kleine driftige kwade baas, en al die westerlingen (? nam aan dat ze dat moesten voorstellen) met enorme neuzen. Dat vond ik soms wat uit de toon vallen in een verder toch best serieus genomen film, maar ach.

4*

Plus de tranen die immer als beken over wangen rollen, de rookpluimen van een trein die de lucht volledig verduisteren, de regen die altijd in hoosbuien valt waarna de zon abrupt weer doorbreekt, de pasgetrouwde ingenieur die de hand van zijn geliefde vasthoudt terwijl hij een vliegtuig ontwerpt door getallen op een vel te schrijven, de parasol die precies voor het juiste paar voeten waait, de snauwende Duitsers, de ontmoeting op een treinperron waarbij de protagonisten naar elkaar toe hollen terwijl ze zich door de menigte banen, deze film is een feest van karikaturen en clichés. En dan heb ik de zeurderige soundtrack (waarom hoor ik de ambient liefhebbers hier niet over?) nog niet genoemd, noch de matige voice-acting en ook niet de kinderlijke manier waarop het motto van Paul Valery in woord en beeld letterlijk wordt herhaald doorheen de film. Dat zo'n aardbeving knap geanimeerd is interesseert me dan bar weinig moet ik zeggen.

Studio Ghibli heeft toch veel fijne animatiefilms afgeleverd in de loop van de jaren, maar The Wind Rises heeft me toch niet echt weggeblazen. Het is vooral een degelijke film over de gepassioneerde vliegtuigbouwer Jiro, en het heeft op zich wel allerlei zinnige thema's - liefde en je passies volgen zijn de moeite waard zelfs als je weet dat het maar (heel) tijdelijk is, een ode aan vakmanschap en toewijding, de best aardige parallellen tussen het professionele leven en liefdesleven van Jiro. En dat alles is ook best wel fraai geanimeerd. Maar uiteindelijk is het toch een behoorlijke saaie film geworden; Jiro is een niet zo boeiend personage, en ik deel Miyazaki's passie voor vliegen en vliegmachines niet. Ik kan me ook wel wat vinden in het commentaar hier van eRCee en Donkerwoud dat de clichés in ruime mate over de film gestrooid zijn, al stoorde het mij wel wat minder. Desalniettemin had ik toch wel gehoopt op wat meer originaliteit, fantasie en puntigheid.

Kaze Tachinu

Sterke animatiefilm van Miyazaki. Het verhaal is interessant, de animatie ziet er weer weergaloos uit en Kaze Tachinu is echt een feest om naar te kijken. De speelduur is iets te lang, en de focus had voor mij wat meer mogen liggen op Hirokoshi en zijn werk voor het Japanse leger, en het bouwen van vliegtuigen. De familieperikelen horen er natuurlijk wel in, maar voor mij haalde dat soms de vaart uit de film. Hirokoshi als architect en vliegtuigbouwer is een intrigerende verhaallijn, die door Miyazaki ook goed wordt uitgewerkt.

De laatste Miyazaki dus. Ik ging de film kijken zonder enige voorkennis, al ben ik wel bekend met zijn werk en dat van studio Ghibli.

Zoals we gewend zijn, zien we ook in deze Ghibli productie weer prachtige animatie met mooie landschappen, wolkenvelden, (vliegtuig)techniek, rook en regenbuien etc. Ook de sound design, met name van belang voor het geloofwaardig neerzetten van historische vliegtuigen, is van hoog niveau.
Miyazaki heeft zich helemaal kunnen uitleven met zijn passie voor vliegtuigtechniek.

Even los van het feit dat The Wind Rises is gebaseerd op het leven van een bestaande Japanse vliegtuigontwerper, is het vooral interessant als anime-films historische gebeurtenissen in de film verwerken, zoals de Great Kanto Earthquake van 1923 (ja, die moest ik even opzoeken )
Het geeft een film net iets meer gravitas dan een compleet fictief verhaal.

Technisch gezien is het dus allemaal in orde, maar het verhaal deed me niet zo heel veel. De romance met Nahoko en de ontwikkeling daarvan was wel aandoenlijk, maar Jiro zelf was eigenlijk best een saaie daap. Halverwege kakte de film ook wat in. Tegen het eind pikt het tempo weer op, maar het einde was ook weer niet pakkend genoeg.

Wederom genoten van dit pareltje van Miyazaki. Zoals we wel meer gewoon zijn met deze Ghibli’s is de fijne tekenstijl en mooie ingetogen muziek. De vliegtuigen zien er echt prachtig uit, zeer accuraat en met veel oog voor detail. Zoals ook steeds mooie beelden vanuit de lucht met weidse landschappen, gedetailleerde dromen en weerelementen.

Het plot is prachtig met de dreigende WOII op de achtergrond waarbij ook een mooie romance in wordt verweven. Zeer ontroerend bij momenten zoals onder meer het moment dat Jiro de hand vasthoudt van zijn zieke vrouw. Interessant ook om de historische context te zien van het bouwen van Japanse oorlogsvliegtuigen, enfin om er toch een beeld van te kunnen vormen. Je wordt ondergedompeld in een sfeertje van technisch vernuft en heroïek.

Precies wat Donkerwoud en eRCee zeggen: moeilijk te verteren, deze 'The Wind Rises', hoewel de plot een interessante en in het Westen minder gekende bladzijde van de Japanse geschiedenis openslaat, cirkelend rondom de vraag: hoe verhield de intellectuele elite zich tot de aangekondigde wereldbrand? Antwoorden zijn er amper of niet, maar de sfeer van een op til zijnde teloorgang van het vaderland weet Miyazaki via de figuur van Tachinu's wederhelft aardig te verbeelden. Was het kruim van de samenleving zodanig in de ban van de vooruitgang, dat ze haar voornaamste bestaansreden (liefde!) negligeert? Le vent se lève - ziedaar, boze krachten verenigen zich! - il faut tenter de vivre - en wat betekent dan dit verhevigde leven, het zich terugtrekken als kamergeleerde, of juist het maken van keuzes die tegen de onmiddellijke intuïtie van zelfbescherming en privileges ingaan? Enfin, voer voor lange winteravonden, nietwaar...?

3*

De Japanse grootmeester (My Neighbor Totoro, Princess Mononoke, Spirited Away) heeft de lat zo hoog gelegd dat deze biografie van luchtvaartpionier Jirô Horikoshi [Joseph Gordon-Levitt] wat tegenvalt. Miyazaki’s keuze om een film te maken over de ontwerper van de vliegtuigen waarmee de Japanners tijdens WOII hun kamikazeaanvallen mee uitvoerden leent zich ook niet echt voor de poëtische animatiestijl, maar er zijn voldoende memorabele momenten om de fans van de meester tevreden te stellen.