Mimi wo Sumaseba (1995)

Het was alweer een hele poos geleden dat ik voor het laatst een ghibli had gezien dus vond het wel weer eens tijd worden, zoiezo ga ik me de komende weken eens aan de hele officiele reeks wagen. Vond dit weer een heel erg lief filmpje, op die vreemde kat na geen Totoro's of andere knuffelbare fantasie figuurtjes ditmaal, maar een gewoon neutraal verhaaltje over kalverliefde en het opgroeien. Doet heel nostalgisch aan allemaal en heeft een fijn voelbaar zomers sfeertje. Ik ben het ook helemaal met HarmJan eens als het om de tekenstijl gaat, daar zijn de Japaners echt goed in dat wordt toch echt keer op keer weer bewezen. Maar laat ik naast het stadsbeeld ook de personages pesonges om tenminste de animaties daarvan noemen, die mimiek en gezichtsuitdrukking zijn echt perfect! Van zo'n verlegen blozend snoetje tot blije of woeste blikken, heel menselijk allemaal en daarom veel makkelijker om in de gedachtegang van het meisje mee te gaan of je in te leven in de situaties, dan in een willekeurige zoete disney productie. Beide leuk natuurlijk, maar dit zijn echt films waar je je nooit te oud voor hoeft te voelen. Verder ook weer een tal van memorable momenten, inderdaad het spelen van dat liedje maar vooral de vele avonturen die Shizuku middenin de film beleefd met als hoogtepunt de fantasiesequentie als reflectie van haar verhaal en natuurlijk het hartverwarmende einde. Minpunt vond ik wel de muziek, eigenlijk iets dat dit soort films die dan bijna tegen de perfectie aanzitten nog net even de das om kan doen, het veel genoemde liedje ''country roads'' heb je na een keer wel gehoord, als het dan vervolgens voor de tigste keer weer terugkomt aan het einde ga je je toch wel een beetje ergeren, zeker als het de mooie beelden vervuilt. Maar goed ik overdrijf geloof ik een beetje, j-pop is in de meeste gevallen gewoon niet zo mijn ding, that's all. Maar goed, nu op naar Kiki's Delivery Service en Only Yesterday...

3,5 sterren

Heb 'm toevallig gisteren (ideaal na een van de eerste warmere dagen) ook weer gekeken en het blijft een hartverwarmende film. In tegenstelling tot vele anderen vind ik Country Roads nergens de irritatiegrens overschrijden. Het vaak genoemde moment van zingen bij zonsondergang in het huis van de oude opa is het absolute hoogtepunt van de film. Vooral omdat in de tekst die Shizuku daar zingt al haar angsten en onzekerheden expliciet gemaakt worden.

Hierna vind ik de film iets van z'n tempo verliezen, maar de schoonheid van zoveel mooie kleine en grote momenten (de droom van de opa over zijn jeugdliefde is ook zo mooi gedaan, met die subtiele overgang naar Shizuku die binnenkomt ... heartbreaking) maken dit tot één van de meest bijzondere en vooral tederste film die ik ken.

Country Roads Take me Home……..

Wat een verrassende opening heeft deze Ghibli zeg. Country Roads is wel het laatste nummer dat ik in een Ghiblifilm verwachtte, maar toch werkt het. Het deed mij enigszins aan Chungking Express denken, waar ook een Oosterse film wordt opgefleurd met een leuk en aanstekelijk westers liedje.

Whisper of the Heart is echter meer dan dat nummer en blijkt een erg leuke, lekker luchtige film te zijn. Het is allemaal lekker rechttoe rechtaan en deze keer komen we eens niet in een of ander fantasiewereld terecht, maar speelt de film zich af in de “echte” wereld. Het verhaal is simpel, maar oh zo effectief. Op de een of andere manier hebben de Ghibli’s altijd een zeer rustgevende werking op mij en bij Whisper of the Heart is dat niet anders. Geen Miyazaki deze keer aan het roer, maar de animatie en sfeer is er niet minder om. De film ademt een bepaalde warmte uit die ik persoonlijk als zeer prettig ervaar. De relatie tussen de hoofdrolspelers is leuk uitgewerkt en het huwelijksaanzoek was ook wel leuk. Verder is de animatie uiterst verzorgd en ziet alles er gewoon mooi uit, zoals je van Ghibli mag verwachten.

Erg fijne film dus, die ik wel in de categorie feelgood films durf te scharen omdat de film zoals gezegd veel warmte uitstraalt en mij met een positief gevoel achterliet. En dat nummer past gewoon perfect bij de film. Almost Heaven, West Virginia, lalala…………………

4,0* dik

Nee hoor, dat hoort er echt bij. Het nummer is aanstekelijk en blijft lekker lang in je hoofd zitten.

Jammergenoeg wel ja.

4e Ghibli voor mij.

Één die meer indruk heeft gemaakt dan ik had verwacht. Geweldig sfeervol begin, gelijk met een redelijke verassing. Country Roads is een behoorlijk irritant nummer, maar in deze context wist het te betoveren, zoals elke Ghibli tot nu toe bij mij heeft gedaan.

Zo puur, haast droomachtig zo mooi, ondanks het ontbreken van (duidelijke) fantasie is het toch op z'n eigen manier betoverend. Zoiets zal ik nooit voor Pixar of Disney voelen, dat is Ghibli's eigen. Om zoveel moois, niet alleen visueel maar ook inhoudelijk (al lijkt het allemaal klein en straight forward) te brengen, verpakt in fenomenaal verzorgde muziek en piekfijne personages, iets wat blijft hangen en met elke gedachte waarmee je terugdenkt aan deze film eigenlijk alleen maar beter zal worden.

De kleine dingetjes maken het zo mooi. Het oog voor detail, het gevoel voor álles. Nergens een steekje laten vallen. Een zoals altijd bloedmooie en haast onwerkelijke stijl die je zonder enige moeite mee zal slepen in het aandoenlijke en warmhartige verhaal, één die in normale vertelling te cliché voor woorden is, maar in Whisper of the Heart briljant vertolkt is.

Eindelijk dan is zo'n Japanse anime gezien. Die tekeningen deden me nooit zoveel dus ik vroeg me af wat nou de aantrekkingskracht van die films waren. Als je zo'n film dan bekijkt wordt dat dan helemaal duidelijk. De tekeningen zijn mooi gestructueerd (mooie shots dus) en de muziek was heel mooi. Maar vooral inhoudelijk was het bijzonder sterk. We zien het verloop van een dromerig meisje met haar angsten die de film door een mooie ontwikkeling meemaakt. Dat gaat samen met ontmoetingen en kleine maar bloedmooie dingetjes zoals de teksten die ze schrijft, de opa en het beeldje, de steen, de klok, de momenten waar haar boek opleeft, de zoektocht naar jezelf. Dit alles lijkt ook sterker naar voren te komen door de anime. Schitterend met hoofdletter S. Ik zal zeker meer Ghibli's gaan kijken.

4,0*

Het wordt bijna eentonig, maar wederom een hele fijne Ghibli dit.

Was in het begin wat bang dat het erg veel ging lijken op The Cat Returns, gelukkig liggen de accenten volledig ergens anders en is dit niet de zoveelste Ghibli waar iemand in een fantasiewereld stapt met alle gevolgen van dien.

Eigenlijk weer een uitermate simpel verhaal, maar met veel sfeer en liefde gebracht. Neigt soms net wat te zoet te worden, maar dat herstelt de film dan weer op de juiste momenten. Vooral de droomsequenties werkte goed bij me.

3.5*

Mooie film met natuurlijk weer mooie plaatjes en mooie muziek, zoals we gewend zijn van Ghibli.

Wat ik een beetje tegen vond vallen was het meisje, die constant erg overdreven reageerde op alles wat mooi en interessant was. Het Japans gezongen Country Road was niet echt om aan te horen, na de film maar gelijk het origineel opgezet (van Denver toch?) De personages waren ook een stuk minder leuk dan de andere anime's die ik heb gezien (Howl's moving Castle, Spirited Away)

Verder wel een leuk verhaal met dagelijkse dingen zoals School, puberen, verliefd zijn. Sommige dingen waren best herkenbaar. De verhouding tussen Shizuku en Amasawa wordt ook lekker romantisch gebracht zonder alles erg ingewikkeld te maken.

Ruime voldoende, maar toch iets minder dan de andere Anime's die ik heb gezien (Spirited, Howl, Byosoku)

3,5*

Toch een wat mindere Ghibli,

Vooral het verhaal nekte me. Het was allemaal wat te lief en leuk voor mij. Het hele schoolgebeuren en de niet al te beste stemacteur van Shizuku. Overigens de eerste keer dat ik me aan een Japanse stemacteur van een Ghibli erger.

De animatie,landschappen en achtergronden waren nog steeds een traktatie om naar te kijken. Maar kijk toch liever naar een Miyazaki. Ook al heeft hij hier ook een vinger aan de pap gehad. Dit is de eerste en laatste film van Kondo die de opvolger moest worden van Miyazaki en Takahata. Er was zeker talent maar de perfectie ontbrak. Jammer dat zo iemand dan jong moet sterven, want er was zeker potentie.

De referentie's naar andere Ghibli's waren ook leuk gedaan. Waaronder mijn favoriet Porco Rosso. Die als inscriptie op de klok stond.

Country Roads vond ik in tegenstelling een jammerlijke toevoeging. Het klinkt totaal niet uit de stembanden van die Japanse meisjes.

Ik heb me alsnog prima vermaakt. Maar de connectie met het verhaaltje was er niet. Geef mij maar iets meer fantasie. Want toen we eindelijk in het verhaal van Shizuku gingen. Keerden we jammer genoeg al snel weer naar de echte wereld.

Ruime 3*

Mijn eerste Ghibli!

Ik was trouwens al van langer van plan om een film uit die studio te gaan zien, maar of een of andere reden kwam het er nooit van. Dat ik de film moest zien voor de Knock-Out: MM Gebruikers "onbekende" Top 50 kwam dan ook erg mooi uit.

Kwa film ben ik het eens met Justinw. Het verhaal pakte me niet echt. Ook niet echt wat ik ervan verwacht had. Ik had niet de beschrijving gelezen, dus ik verwachtte een beetje een fantasyverhaal. Maar eigenlijk bevat Whisper of the Heart een heel simpel, recht - toe - recht - aan - verhaal, wat op sommige momenten best ontroerend is, maar het pakte me niet echt. Had ik wel op gehoopt. De animaties zijn daar in tegen wel erg mooi en bevatte erg veel oog voor details. Over de stemacteurs was ik ook niet negatief. Hier en daar wel iets te zoet en te lief vond ik de film ook. Maar goed, Whisper of the Heart was dus zeker geen slechte film en wat mij betreft zullen binnenkort ook wat andere Ghibli's aan de beurt komen.

3*

Ik zou een paar Miyaziki's proberen. Die bevielen mij veel beter als dit werk. Een Ponyo, Howls moving Castle of Spirited Away

Ik zet ze op mijn lijstje.

Nou, yippee-ki-yay...

En in deze film is het nou niet echt John Denver die er met de eer vandoor gaat.

Fijne Ghibli.

Spirited Away wist me niet helemaal te grijpen (Princess Mononoke wel, al kleeft daar ook wat jeugdsentiment aan vast), maar deze slaagt daar aardig in. Mooi sprookje in een moderne setting (een setting die ook wat minder moeite hoeft te doen om me te pakken) dat audioviseel tiptop in orde is.

Grootste troef is natuurlijk het personage Shizuku en het personage Seiji dat daar op inhaakt. Lenen zich samen voor wat hartverwarmende, leuke en komische situaties. Alleen weet dat niveau ook weer niet constant vast te houden, dus ik wacht gerust verder op de Ghibli die me helemaal betoverd en 5* weet binnen te slepen.

Verdient wel wat meer stemmen.

4*

Sinds mijn eerste kennismaking met Ghibli spookt Mimi wo Sumaseba altijd door mijn hoofd. Ik heb een paar andere Ghibli's geprobeerd, en hoewel die ook erg goed waren, blijft alleen deze film me helemaal in haar greep houden. Tijd voor herziening dus.

Het artwork is schitterend. De omgeving ziet er geweldig uit, en de personages worden ontzettend mooi tot leven gebracht. Naast de geweldige gelaatsuitdrukkingen en emotieveranderingen is het oog voor detail zo heerlijk. Een auto die langs scheurt, een pop die achter in de kamer hangt en die heerlijke dikke kat die blijft terugkeren. De mooie filmmuziek en vooral het Country Roads is betoverend; wat een mooie beleving is deze film.

Maar de kracht zit 'm vooral in het verhaal en de dialogen; de zoektocht van een meisje in het begin van haar puberjaren naar zichzelf en haar plaats in alles. Prachtig hoe hun wereld tot leven komt; een jongen die je aankijkt is het einde van de wereld en in alles om hen heen zit magie. De liefde die ontstaat is dan ook zo lief, en tegelijkertijd kampen ze met serieuze problemen; jezelf proberen te bewijzen, op zoek naar jouw geluk, tegengehouden door school...

In haar teksten wordt haar worsteling prachtig onder woorden gebracht en met moeite probeert ze de weg door te gaan waar ze veel over zichzelf ontdekt. De personages waar ze omringd door is zijn ook alleen pluspunten. De werkende zus, de redelijk ruimdenkende ouders die haar vrij laten maar toch het een en ander van haar verwachten, en vooral Seiji en zijn grootvader voegen veel toe. De jongen die zijn eigen dromen achteraan gaat en zo'n ontzettend lieve oude man die ze (Shizuku en Seji) aanmoedigt. Een van de hoogtepunten is als hij zijn geschiedenis door de Baron vertelt, zo mooi en poëtisch gedaan... Tot en met de tedere eindscène, is het een hartverwarmende film.

De prachtige beelden en idem muziek vertellen een schitterend verhaal, waar realiteit, romantiek en fantasie allemaal samenkomen. Betoverend, poëtisch, lief en bovenal hartverwarmend.

4,5*-5,0*

Country roads, take me home

To the place I belong

West Virginia

Mountain Mama

Take me home, country roads

Dit ga ik vanavond nog in bed horen....en in m'n dromen!!!

En dat komt natuurlijk allemaal door deze geweldige Studio Ghibli-film.

Het wordt vervelend, maar het is bijna allemaal topkwaliteit wat ze daar af leveren.

Hier gaat het om de eerste grote liefde, liefde voor boeken, een vreemde kat, een vreemd winkeltje, viool, studie en.....dat John Denver-liedje.

Magie ... wederom!

Ik had in eerste instantie een fantasy verhaal verwacht. Maar ik kreeg een zoet coming of age verhaal. Uiteindelijk niet heel erg. Deze film is namelijk erg ingetogen en consistent, maar dat is ook een beetje nadelig voor de film. Heel erg meegesleept werd ik niet. Jonge mensen die zoeken naar een toekomst en veriefd op elkaar worden. Tsja het is allemaal wel erg basic en gewoontjes wat er gebeurt ondanks de stijl en vormgeving.

Ik verwachte eigenlijk constant dat het een keer los zou gaan en er iets aparts of betoverends zou gebeuren, (en dat kan iets heel simpels zijn zoals in 5 Centimeters) maar dat gebeurde steeds maar niet in mijn ogen. Wel charmant allemaal maar toch iets te rustig helaas.

Wederom een leuke animatie, maar ik heb toch liever wat meer fantasie!

Dit was me wat te serrieus.

Muziek was wel erg goed, animatie was niet heel erg kleurrijk maar wel weer briljant gedaan.

Innemende film deze Whisper of the Heart, zoals vele was ook ik enigszins verbaast dat het hier niet om een fantasy-verhaaltje gaat maar om een heus coming-of-age drama.

Aziaten zijn daar vaak goed in, het vertellen van kleine drama's met alledaagse problemen (beter dan Amerikanen en veel beter dan Europeanen). Japanners lijken zich daarnaast nogal toe te leggen op de belevingswereld van tieners/jong volwassenen en weten dat regelmatig behoorlijk treffend te verbeelden.

Het is vaak uitermate ontspannende cinema, erg veel gebeurt er niet maar toch blijft het boeien. Meestal gedragen door de warmte van de karakters. Whisper of the Heart bevalt me om die rede ook wat beter dan het thematisch verwante 5 Centimeters per Second. Alhoewel de animatie van die laatste de betere is van de twee (zit natuurlijk ook 10jaar ontwikkeling tussen) doet deze film me toch meer. Personages en verhaal zijn inhoudelijk sterker en voelen daardoor echter aan.

Als ik deze film met een andere Ghibli zou moeten vergelijken komt het nog het meeste in de buurt van Kiki's Delivery Service maar die film kent wel veel meer de kenmerkende magische en fantasy elementen. Wel opvallend dat in allebei de films een kat een geweldige bjirol speelt (die dikke kat, Moon, hier is ook weer zo cool ).

Leuke en warme film, bescheidde 4*

Zo logisch is dat anders niet. Er zit misschien 10 jaar tussen, maar Ghibli heeft de beste animatoren zitten terwijl Shinkai het meeste zelf doet.

Maar je ziet wel dat 5 Centimeters recenter is qua animatie. Zoals ik me het zo herinner, meer diepte werking, mooiere kleuren en vloeiender geanimeerd.

Ik zou de films eens naast elkaar moeten leggen maar vloeiender geanimeerd lijkt mij zeker niet. Misschien "dode" voorwerpen (zoals de treinen) die in 3D geanimeerd worden, maar personages lijken mij vloeiender in Ghibli films. Sowieso een kenmerk dat Ghibli van de meeste andere anime onderscheidt.

Kleurgebruik is zeker moderner en er wordt natuurlijk een hoop met de computer gedaan wat met de hand niet echt mogelijk is, maar vanzelfsprekend beter is het daarom zeker nog niet.

Niet vanzelfsprekend uiteraard en de animatie hier is verre van slecht hoor (bijzonder goed zelfs) maar niet zo spectaculair als die van 5 centimeters.

Leuke Ghibli met een paar mooie momenten. Het eenvoudige verhaal heeft genoeg diepgang en hier en daar is de magie voelbaar in mooie scenes begeleid met prachtige muziek. Slotscene is onvergetelijk met de zonsopkomt.

3,5*

Dinsdag op het grote scherm gezien. Het was eigenlijk de film uit mijn top 10 waarvan ik de kans het kleinst achtte dat ik hem ooit in een bioscoop zou bekijken, maar het is toch de derde geworden.

Geen spijt van dat ik gegaan ben in ieder geval, want wat blijft dit toch een schitterende film om alleen maar naar te kijken. Een ding dat ik zo leuk vind aan Ghibli is dat er veel aandacht besteed wordt aan kleine handelingen en ik heb nog geen animatiefilm gezien die dit zo goed aanpakt als deze.

Soms twijfel ik wel eens of Whisper of the Heart stiekem niet te lichtgewicht is voor mijn top 10, maar aan de andere kant heb ik hem nu driemaal binnen een jaar tijd gezien en hij heeft daarin niets van zijn magie verloren. Het blijft een film die op papier klinkt alsof ik hem verschrikkelijk moet vinden, maar die uiteindelijk de meest charmante film blijkt te zijn die ik ken. Die top 10-positie staat steviger dan ooit.

Misschien moet ik dit nog eens herzien, al helemaal omdat ik midden in de examens zit en ik de mentale situatie van Shizuku beter kan begrijpen. Was ik maar in de bios daar Moet ik echt een keer doen, een Ghibli zien in de bios, al is het maar 1 keer

Binnenkort maar even opnieuw kijken en een review schrijven dit is toch wel 1 van de beste Ghibli films.