Tonari no Totoro (1988)

Krijg zelfs nu nog berichtjes binnen (heel aardig natuurlijk) van mensen die me zeggen waar ik deze kan aanschaffen, maar heb hem inmiddels al maandje of 3 binnen hoor

VIa Play.com meende ik!

Toch bedankt,

Na Sprited Away was ik wel enthousiast geraakt over het anime genre. Deze film was echter vreselijk. Een zeer mager verhaaltje. Het geschreeuw in deze film was heel erg vervelend.

1,5*

Leuk voor een keertje, maar meer ook niet. In vergelijking met de 3 andere Miyazaki's die ik heb gezien (Spirited Away, Howl's Moving Castle en Castle In The Sky) doet deze toch zeker onder. Vooral verhaalsgewijs schiet deze tekort ten opzichte van de andere drie films, vooral ten opzichte van Howl's Moving Castle, dat nog steeds mijn favoriet is. Totoro is net wat minder betoverend, vooral ook omdat er te weinig leuke characters in zitten en er te weinig 'rare' dingen gebeuren.

3*.

Mijn eerste aanraking met anime was Spirited Away, daar kon ik weinig goeds in ontdekken (2,0*). Logischerwijs zou deze film na Hotaru no Haka (3,0*) en Byôsoku 5 Senchimêtoru (4,0*) een superfilm moeten zijn. Het begon ook heel erg goed. Fijne animaties met veel leuke momenten. Vanaf het moment dat Totoro in beeld kwam, dacht ik ook echt even naar een superfilm aan het kijken te zijn. Jammer genoeg was zijn aandeel in deze film minimaal. Het heeft dan weer wel wat mysterieus, maar ik had gehoopt op wat meer Totoro en wat minder drama. Na ruim een uur was het mooi geweest en zat ik te wachten op het einde. Hoewel dat einde nog wel erg goed was. En voor dat ik het wist was de film ook alweer afgelopen. Door Totoro uiteraard. Een van de leukste personages die ik in een tijd ben tegen gekomen.

Ik hoop wel dat Miyazaki nog een keertje meer dan een voldoende scoort.

Na de massale films Rapyuta en Nauzika was er toen opeens de aandoenlijke film Tonari no Totoro. Deze film is qua opzet veel minimaler dan de eerstgenoemde films, waarin onze planeet wordt gered van het kwaad. Niets van dit alles in dit lieve filmpje. Het is hier allemaal veel ‘kleiner’, maar heeft toch genoeg body om een hele sterke animatiefilm te kunnen zijn. De muziek van Hisaishi is wat minder basaal en wat minder groots, er vallen genoeg moment dat er op de achtergrond niets hoorbaar is. De kleuren en tonen zijn wat zachter, de achtergronden wat minder aanwezig en de karakters zelf voelen (naast Totoro zelf uiteraard) bijna fluffy aan. Zonder naar het daadwerkelijke verhaal te kijken merk je al dat dit weer een compleet andere film is al Miyazaki’s voorgaande werk.

Het visuele stijltje staat mij erg goed aan en past ook perfect bij de insteek van de film. Het blijft toch lekker om ook als niet-kind zijnde je nog even te laten vallen in je fantasie. Zoals ook in dit geval waarin 2 kindjes een soort beschermbeer vinden die over hun waakt.

Helaas heb ik wel het onderbuikgevoel dat er een beetje op safe wordt gespeeld. Nu weet ik niet alsof ik als kind zelf meer dan gemiddeld fantast was, maar in deze film blijft het nogal beperkt. En de verschillende fantasiën die worden uitgelicht komen eigenlijk niet echt nadrukkelijk naar de voorgrond. Uiteindelijk heeft Totoro toch een bescheiden rolletje in de film, en naast de zwarte spirits en de catbus. Nee, voor mij is het juist de natuurlijke relatie tussen de 2 zusjes (beide echt hele sterke rollen) die de spil zijn in dit verhaal. Zo lekker herkenbaar kinderachtig (de positieve betekenis van het woord) en aandoenlijk. De kwaliteit van de film zelf vind ik alweer een hele grote stap ten opzichte van het al prachtige Laputa, en dat zit vooral in de animaties. Alles beweegt veel natuurlijker, maar ook de beeldkwaliteit ziet er sprankelend uit.

En voor dat ik het wist was de film weer voorbij. Aan de ene kant misschien een goed teken (time flies when you’re having fun), maar anderzijds ook wel een beetje een film met een leeg gevoel. Ik kan niet anders zeggen dat ik mij een beetje spectator voelde van een leuke film, maar geen poging deed om echt een beetje de diepte op te zoeken. Wat overblijft voor mij is een nogal oppervlakkige film over de fantasie van de 2 zusjes. De film ontbeert gewoon net die character building waardoor je een band krijgt met de zusjes en spirits. Daardoor blijft dit voor mij niet meer dan een lekkere wegkijker. Niet meer en niet minder.

Dan kijk je niet goed genoeg.

Deze quote van jou slaagt op niets. De reply van mij bij Sucker Punch was in een hele andere context gegeven. Bovendien mag ik best aangeven dat Pitakaas naar mijn gevoel niet goed heeft gekeken wanneer het diepere lagen in Totoro betreft. Dat is waar Movie Meter tenslotte op is gebaseerd.

Omdat jij niet kunt bepalen of hij wel goed of niet goed gekeken heeft, dat is nog altijd aan hemzelf. Hij heeft de film zo ervaren, dan moet er niet gezegd worden dat hij niet goed gekeken heeft.

Edit: Hoevaak in één minuut pas jij je tekst aan, stuk of 14?

Correct, maar daarom mag ik hem er wel op wijzen dat ik die mening niet deel. Voor mij worden de personages wel degelijk voldoende uitgediept en zit er een reden achter de verschijning van Totoro. Iets wat verband houdt met de moeder van Satsuki en Mei.

En ik schrijf sneller dan ik denk.

Nee je schrijft juist sneller dan dat je denkt, anders zou je je tekst niet hoeven aan te passen.

Juist. Verbeterd!

Tuurlijk mag je dat

Ik kan echter makkelijk counteren dat die stem van MIJ is, en ik hem compleet gegrond vind. Als ik iets niet meekrijg omdat ik misschien niet goed kijk kan dat zeker aan mij liggen, vandaar dat ik ook een ander cijfer geef als jou. Ten slotte sta ik in goed recht om zulke dingen uiteindelijk aan de film door te rekenen.

Maar ik heb dan ook nergens beweerd dat ik mij aan het gegeven cijfer stoor. Slechts de opvatting dat de film diepere lagen ontbeert deed mij de wenkbrauwen fronsen.

Die diepere lagen zijn er zeker aanwezig hoor, alleen vond ik het op dermate laag niveau aanwezig dat het in mijn ogen weinig toevoegde aan de film. Daarvoor was het tempo van de film net wat te hoog. Het verband tussen Totoro en de moeder vind ik ook nogal impliciet.

Meer diepgang zou absoluut in de weg gaan staan van het luchtige en speelse gevoel van de film. Dan krijg je meer het Amerikaanse model waar het tweede deel van de film zich meer op drama gaat focusen.

Jup, oftewel vind ik mijn punt dat ik dit meer als een wegkijkfilmpje beoordeel nog steeds gegrond .

Erg mooie write-up van Roger Ebert over Totoro.

Ik zou het eerder een "wegdroomfilmpje" noemen, daarvoor komt het sfeertje zeker sterk genoeg naar voren.

Dat vind ik ook een uitstekend passende benaming ja . Misschien ben ik er dan net wat te nuchter voor...

Volgende keer dronken kijken dan maar ?

Wat een ongelofelijk lief filmpje was dit!

Het verhaal is erg simpel. Simpel, maar fantasierijk. Totoro is erg leuk verzonnen en is de schattigheid zelf. Ook Mei is erg aandoenlijk en samen zijn ze dan ook erg leuk. De eerste ontmoeting tussen Totoro en Mei vond ik erg mooi en vooral erg schattig. De stukjes met Satsuki en Mei samen waren erg speels en vrolijk en ik werd er zelf ook helemaal vrolijk van.

Het is allemaal erg mooi geanimeerd. Vooral de stukken waar Totoro, en even later de bus, in voorkomen zijn prachtig. Ook het stukje 's avonds met de boom die ineens heel hard groeit is prachtig. Het sfeertje door de gehele film is ook erg fijn. Het is allemaal heel warm en sfeervol en ik heb dan ook vol op genoten. Wat ik ook erg fijn vond was dat het over het algemeen een feelgood-animatie was, met een tikkeltje drama aan het einde.

Ook de titelsong is erg mooi en maakte me helemaal vrolijk.
Ja, Totoro = leuk!
4,5*

Yeahhh Helemaal mee eens.

Je was inderdaad voor safe gegaan jeroentjuhhhh. Goede keuze.

Ik begrijp het niet.

Totoro staat zowel in Moviemeter als in IMDb in de top 250 en heeft overal lovende kritieken en is hier in Nederland nog niet eens op DVD of BluRay uitgebracht

Ik begrijp het echt niet.

Dit is nou typisch zo'n film die ik graag aan bijvoorbeeld mijn nichtjes zou willen laten zien.

Mooie film, nooit echt fan van Anime, maar begin het langzamerhand meer te waarderen. Ik vond de film visueel niet heel erg bijzonder, maar door het mooie verhaal, het vlotte tempo en de muziek en de sfeer was ik wel een tevreden mens. Aziatische films hebben altijd wel iets onschuldigs, ik weet niet precies wat het is, maar het heeft gewoon iets kleins en liefs. Zo ook hier in deze film, de scène bijvoorbeeld van de poster; memorabel. Gewoon een goede en lieve film. Een film met een hart. 4 sterren

@Jessen0wnt, probeer anders ook eens 'Spirited Away'.

Ik herinner me nog de eerste ontmoeting met de animatiefilms uit de Ghibli studio: Sen to chihiro no kamikakushi. Een openbaring tegenover het Disneygeweld met een fantasie waar ze zelfs bij Pixar nog een puntje aan kunnen zuigen. Later zag ik van dezelfde studio nog meer en betere films: Hotaru no Haka, Hauru no ugoku shiro, Neko no ongaeshi, Tenkuu no shiro rapyuta, Mononoke Hime, Gake no ue no ponyo en meer van dergelijke pareltjes.

Eindelijk lukte het me om deze film te zien. Moeilijk te vinden in reguliere winkels of videotheken. Ik ben eerlijk gezegd een leek om films te kopen via het net, laat staan te downloaden. Maar het is me gelukt, ik heb de film kunnen zien.

Tonari no totoro deed me direct denken aan de kinderlijke charme van Ponyo en soms ook aan Hotaru no haka (dat quasi tegelijkertijd werd geproduceerd). Een film dat soms nogal te kinderlijk overkomt in het begin, maar je toch doet meeslepen in net die kinderlijke nieuwsgierigheid. Gaandeweg zit je er zo in, dat elke emotie enorm sterk is. En dat zonder de nodige violen of andere trucks. Warme scènes, prachtige emoties (om het woord nog maar eens te gebruiken), meeslepende muziek op de juiste moment en gewoon de perfecte combinatie van fantasie en menselijke werkelijkheid...

Tja, wat moet ik nog toevoegen aan alles wat hierboven al gezegd is.

De film is inderdaad ontzettend mooi en zit vol mooie beelden, leuke karakters en een kinderlijk leuke kijk op gebeurtenissen.

Hij kijkt heerlijk en makkelijk weg en voor je het weet begint ineens de aftiteling.

Wederom een succesvolle Hayao Miyazaki en een handig verdiende 4*

Net als 'Ponyo' met mijn bijna-4-jarige dochtertje gezien (de Engelse ondertitels hardop vertalend) en ik denk dat de magie ook haar wel kan boeien. Altijd van die kleine-beestjes-details te ontdekken. Prachtige landschappen. Herkenbare karakters (ook voor een bijna-4-jarige) en een zeer welkome afwisseling op alle Disney overweldiging.

Binnenkort ook maar eens Spirited Away aandurven?