Tonari no Totoro (1988)

Zo'n 20 kijkbeurten verder en ik kan m nog steeds erg waarderen. Wat blijft opvallen is dat het voortkabbelt en er weinig 'hoogtepunten' zijn. Maar als er dan reuring is is die geweldig. Favoriete scenes (bij mij) de bushalte en de daarop volgende 'nootjes' die ontkiemen. Favoriete scenes van mijn dochter (de zwarte balletjes, het huis dat bijna instort bij de houten paal die het begeeft en de Totoro die achterlangs loopt 'en de poezenbus). Deze en Panda Kopanda worden nog steeds vaak gekozen als filmpje - boven Dumbo en Jungle Book (die toch ook wel populair zijn), maar zeker meer dan Ariël en Bambi (alleen Molletje is even populair).

Ik heb zo'n smerige lekkere MP3 gevonden van de My Neighbor Totoro Theme song. Volledig instrumentaal, maar waanzinnig!

Beestjes zijn schattig. Maar daar is het ook mee gezegd. ..hadden ze makkelijk in 20 minuten kunnen proppen!

Leuk, maar niet meer dan dat. Ziet er weer mooi Ghibli uit, daar niet van, maar miste een beetje de fantasie. Alhoewel er wel een paar toffe scènes in zitten en Totoro zo vet is dat hij zijn eigen serie verdient, zat er te weinig in om echt een geweldig werkje te zijn. Verder best schattig allemaal. 3,5*

Wat hebben de animaties van Miyazaki toch altijd een heerlijke sfeer zeg, het verhaal is niet helemaal top, maar de mooie en fijne beelden compenseren dat volledig.

Wat mij vooral aanspreekt in de films van Miyazaki/Ghibli is de unieke 'vrolijke' sprookjessfeer. Ze bezorgen me elke keer weer een positief gevoel en blijven lang naspelen in mijn hoofd. Deze heb ik samen met mijn dochtertjes bekeken. Totoro en zijn maatjes vonden ze schattig, maar ze werden helemaal ingenomen door Mei, het kleine zusje met een grote overdosis aan energie. Ook in deze film zie je het oog voor detail en de prachtige omgevingen die in de latere Ghibli films naar een nog hoger plan gaan.

Prachtig positief.

Nu op naar Porco Rosso.

Een film die niet stuk te krijgen is.

Ondertussen ook al talrijke keren gezien, maar de lieflijke en kleurrijke wereld van Miyazaki verveelt niet. Zo zie ik hem trouwens het liefst, mooie fantasie elementen en een beetje kritisch, maar nergens episch of overdreven. Subtiliteit past Miyazaki het best.

Totoro blijft een geniaal wezen, maar ook de gedragingen van Mei en Setsuko zijn perfect verbeeldt. Sterke animatie, cleane stijl en mooie luchten, de typische Ghibli zaken zitten er allemaal in.

De perfecte feel-good film, erg simpel, weinig drama, maar daar zit nét de kracht van de film.

4.5* blijven dik staan, uiteraard ook met een uitgebreide review

en uitgebreide review die exact mijn gevoel bij deze film weergeeft. Het ontbreken van een spanningsboog of diepgaand drama ervaar ik ook niet als hol. Integendeel, de film vult een holte die ik al sinds mijn kindertijd meedraag. De ware kracht zit in de simpele dingen van het leven.

Vandaag de Japanse versie herkeken met mn dochter van 5 en ze vond 'm geweldig.

Blijft doodzonde dat hier nooit een Nederlands gesproken versie van is gemaakt...

Zoveel beter dan veel hedendaagse computeranimatie die ook nog eens opgeleukt moet worden met het nutteloze 3D!

Een leuke film voor mensen die nog niet zo bekend zijn met de meesterwerken van Hayao Miyazaki en een absolute must-see voor alle fans.

Weer een prachtige Ghibli die zich ditmaal meer richt op de kleinste kindertjes. Alles is eigenlijk wel gezegd hier. Er gebeurt niets spectaculairs, maar de film straalt voortdurend iets lieflijks uit en is heerlijk sprookjesachtig. Het folkloregehalte is weer ouderwets hoog. Miyazaki presenteert altijd weer iets geheimzinnigs en leeft zich altijd perfect in in de fantasierijke gedachten van kinderen. Totoro is een fantastisch wezen, een heerlijke knuffelbeer. Na wat mini-avontuurtjes volgt er een kleine climax. Andere Ghibli’s zitten wel wat beter in elkaar, waardoor ik die zelf beter kan waarderen. Het tekenwerk is hier wel weer ontzettend goed. Dit lijkt me een perfecte film om samen met je koters te kijken. Ik hoop alleen dat mijn toekomstige kinderen niet constant zullen gillen als Mei en Setsuko. Mijn oren piepen er nog van.

3e Miyazaki film voor mij, en net als Spirited Away en Howl's Moving Castle was dit ook weer een topper. Totoro en z'n maatjes zijn zóóóó über schattig! Satsuki en Mei trouwens ook! Echt een lief klein verhaaltje, maar zo sterk. En dat maakt deze film ook zo goed! Totoro is zo een gaaf wezen, en dan vind ik die katbus ook zo geweldig! Ik vind het maar knap dat je zo'n fantasie hebt, dat je je zo kunt inleven in de gedachten en fantasie van kinderen. Dit is zeker weten mijn favoriete regisseur!

Veel over deze film gehoord, en ik ben gek op animatie films dsu ben deze film met veel verwachtingen gaan kijken..

Maar na het kijken ben ik toch enigszins teleurgesteld, de film wist me nergens echt te grijpen, en ik miste ook een beetje het echte ''magische'' in de film, het verhaal had gewoon net te weinig om echt boeiend en leuk of spannend of grappig te zijn.

Wellicht is het een aardige film voor de kleinere kinderen, want het is wel mooi en kleurrijk gemaakt... maar verder zou ik deze film toch echt niet aanrader en snap niet waarom hij zulke hoge beoordelingen krijgt

2*

Prachtige film met mooie animatie en mooi verhaal. 4.0* Studio Ghibli is echt geweldig.

Na het magnifieke Spirited Away te hebben gezien was deze film een dikke vette tegenvaller. Het is allemaal mooi en lief, en het lijkt me een fantastische film voor kinderen, maar voor mij was het gewoon saai.

Een en al schattigheid. Als je ooit een keer boos of bedroefd ben raad ik deze zeker aan. Een klein schattig meisje met een reuze slapend knuffelwezen. Echt van genoten. De meest kinderlijke Miyazaki die ik gezien heb maar voor een jongvolwassen man nog prima te doen maar het kan ook aan mij liggen.

Aaaaaa wat leukkk!!!!!!!!!!!!!!

Mijn eerste kennismaking was vorige week met Ponyo on the Cliff

Wat een betovering.. en nu nOg eentje waar ik zooo blij van word!

Hahaa bijna teveel schattigheid om te kunnen behapstukken.. en toch wil ik telkens dat de film eindeloos duurt!!

Oo ik had trouwens Howl's Moving Castle al lang geleden gezien, wist niet dat die er ook bij hoorde!

Gelukkig heb ik er nog een heel stel tegoed

Zeker fijn met dit gure weer buiten!

Zo, waar hij bijna tien jaar geleden wat langs me heen leek te gaan, kwam hij nu volop aan.
Wat een film!

Ontroerende schattigheid, vooral bij de wat kleinere scènes (bezoekje aan moeder, brief aan moeder (Mei zit als een krabje), groentes oogsten, etc). In tegenstelling tot velen lijk ik meer gecharmeerd door de kleine wezentjes dan door de grote. De confrontaties met zowel Totoro als de Neko bus vervullen natuurlijk perfect hun rol, maar het zijn niet dé scènes waarover ik lyrisch ben.

Poëtische cinema, die me diep weet te raken, misschien juist wel omdat het drama altijd een ontroerend positieve wending kent. En hoe gezapig, blij en vooral liefdevol wordt alles gebracht, en met wat een audiovisuele pracht.

Hoe (kinder)angsten worden verzacht door de warme gloed van het vertrouwen in grote wollige beesten

Schattig, snoezig en meer van dat soort bijvoeglijke naamwoorden met frisse lentekleurtjes, nostalgische trekjes, kinderen die bruisen van het leven, hele hoge nootjes halen en blinkende nootjes vinden. Heerlijk rolletje ook voor de vader. Sympathieker krijg je ze niet. Dikke pluim voor de speelse, onbevangen muziek. Het laatste wat je wilt is van dat tomeloze getetter, helemaal wanneer de fantasy de boel komt verrijken.

Want dat doen deze pluizige beestjes. Lekker nonchalant hoe Miyazaki ze erbij betrekt. Beetje avontuurlijk, beetje eng voor de kleintjes, maar als de bolle buik van Totoro gevonden is, is er geen houden meer aan. Even onweerstaanbaar als onvergetelijk, die grote. Absolute hoogtepunt is de scène bij de bushalte. Om verschillende redenen (die druppels!), maar de schitterende kattenbus mag niet onvermeld blijven.

Een plotje is er nauwelijks, maar ik hou wel van films die zich in een wereld settelen en die aan het werk zetten in plaats van een verhaaltje als stuwende factor. Vandaar dat het dramatische bochtje dat de film op een gegeven moment neemt, mij ook ietwat te scherp is. Staat net iets te haaks op het zorgeloze, vrolijke sfeertje dat de film tot dan toe uitademt. Een plooi die uiteraard wel weer wordt gladgetrokken. En hoe.

Ik vind die personages in dit soort animatiefilms altijd wel aandoenlijk, door hun expressies en uitlatingen. Maar ook soms overdreven met hun grote bekken en hysterisch gedoe. Plus heeft een Japanse animatiefilm met tot nu toe niet echt weten te overtuigen. Behalve Monoke-Hime dan misschien. Aardige film maar ik had meer avontuur verwacht in die 'ontdekte wereld'.

Heel gewoontjes, heel liefelijk. Ja, een film waar eigenlijk niet zoveel interessants in gebeurt. Maar toch blijft het boeien op een of andere manier. Ook de manier hoe de kinderen zijn neergezet vind ik aan de ene kant toch erg realistisch, ondanks de soms overdreven animaties. Gewoon een filmpje voor een lui zondagje, maar dan wel ééntje die blijft hangen.

Alice In Wonderland

Dit is mijn eerste Miyazaki-film en ik vind hem fantastisch. Samen met mijn dochter van 3 heb ik hem afgelopen kerstvakantie drie keer gezien en ik krijg een grote glimlach op mijn gezicht als ik eraan terugdenk.

Een sfeervolle en prachtig getekende film waar niet zo veel in gebeurt, maar juist daar zit hem de kracht. Miyazaki neemt uitgebreid de tijd het dagelijks leven van de zusjes Mei en Satsuki en hun vader te schetsen.

De magische scènes zijn schaars, maar juist daardoor onvergetelijk. Totoro en de andere wezens zijn knuffelbaar zonder iets van hun geheimzinnigheid te verliezen. Heel knap gedaan.

De 'dramatische' laatste scène doet wat mij betreft afbreuk aan de sfeer van de rest van de film. My Neighbour Totoro is echter een film die je meerdere keren moet zien om hem echt te doorgronden, hoe simpel hij op het eerste gezicht ook lijkt, dus misschien kom ik op deze kanttekening nog wel eens terug.

Schandelijk genoeg bestaat er geen Nederlands gesproken versie van deze film, die ook voor kleine kinderen heel leuk is, maar met een klein beetje uitleg kunnen ze het verhaal best volgen.

Dus eigenlijk niet schandelijk maar gewoon perfect

Op zichzelf is nasynchronisatie voor deze film inderdaad niet echt nodig, maar ik vrees dat hij door het ontbreken van een Nederlandse versie niet het publiek krijgt dat hij verdient. Veel ouders zullen redeneren dat een film die niet Nederlands gesproken is onaantrekkelijk of zelfs ongeschikt is voor hun kinderen.

Daar heb je wel gelijk in, gelukkig onderschat niet iedereen z'n kinderen

Ben je helemaal gek geworden ofzo? Als iets een anime om zeep helpt is het wel dub

Dat is een mening die je kunt hebben, maar geen feit. Ik hoor zelf ook liever de oorspronkelijke stemmen, maar de extreme afkeer van nasynchronisatie die ik hier vaak lees begrijp ik niet. Zeker bij visueel rijke films als deze is ondertiteling een minstens zo grote aantasting van het originele werk. Hierboven voerde ik nog een ander argument aan: een film als Totoro vindt op deze manier gewoon geen publiek in Nederland en dat is doodzonde.

Inmiddels ken ik Totoro gelukkig zo goed dat ik hem onvertaald ook kan volgen. Lekker in het Japans en zonder ondertiteling, ideaal.

Ik las die discussie van de week ook bij een andere Miyazaki (geloof Porco Rosso), maar ik luister juist altijd naar de Engelse dub. Ik vind Japans een onprettige taal (klinkt me teveel als vogelgetjilp), dus voor mij een logische keuze. En als je kijkt naar de namen zijn het vaak niet de minste stemacteurs. De Disney dub bij Totoro is bv. met Dakota Fanning. En bij Nausicaä kom je namen tegen als Shia LaBeouf, Patrick Stewart, Uma Thurman en Mark Hamill. Als er Nederlandse dubs waren zou ik misschien daar naar luisteren, maar Engels voldoet prima.

Zijn dat befaamde stemacteurs dan? Eerlijk waar, voor hun stemkwaliteiten worden ze echt niet gekomen, het zijn gewoon bekende namen die goed uitkomen als postervulling.

Patrick Stewart is wel bekend hoor als narrator! Nederlandse dubs zijn voor mij onbespreekbaar, ik zet bij een dual audio track wel eens de Engelse dus aan bij anime, maar ik maak zelden mee dat hij beter past. Alleen als de originele voice acting echt slecht is, heb ik in een enkel geval de dub wel eens opgezet.

Maar ik ben het wel eens met onderhond, animatiefilms als disney of ghibli zijn wel erg geschikt om je kind kennis te laten maken met bijvoorbeeld Engels. Kinderen leren erg makkelijk nieuwe talen op jonge leeftijd.