'Schokkende' thriller 'Primetime' wordt Robert Pattinsons hoogtepunt genoemd

De nieuwe psychologische misdaadthriller Primetime van regisseur Lance Oppenheim heeft tijdens het Filmfestival van Venetië diepe indruk gemaakt op de aanwezige filmcritici. De door A24 geproduceerde titel beleefde op 5 september zijn wereldpremière in de hoofdcompetitie en dong mee naar de prestigieuze Gouden Leeuw. Na de eerste vertoning kon de zaal rekenen op een langdurig applaus en recensenten bombardeerden de rolprent dan ook meteen tot een van de meest spraakmakende projecten van dit najaar. Met een indrukwekkende score van 94% op Rotten Tomatoes lijken de vroege reacties het grotendeels eens te zijn over de impact van de prent.

In de film kruipt Robert Pattinson in de huid van een fictieve en buitengewoon ijdele variant van televisiepresentator Chris Hansen. Het verhaal spitst zich toe op diens geruchtmakende periode bij het televisieprogramma To Catch a Predator van Dateline NBC in 2006. Het scenario, geschreven door Ajon Singh, is daarbij losjes gebaseerd op het artikel 'Tonight on Dateline This Man Will Die' dat journalist Luke Dittrich in 2007 schreef voor tijdschrift Esquire. We zien de reconstructie van een noodlottige undercoveroperatie in de Texaanse plaats Murphy, waarbij de zelfmoord van verdachte Bill Conradt het programma hevig deed wankelen en Hansen meesleepte in een duistere neerwaartse spiraal vol stress en hallucinaties.

Lof voor intense hoofdrol

De acteerprestatie van hoofdrolspeler Pattinson, die overigens ook als producent aan het project verbonden is, wordt door recensenten unaniem geprezen. Critica Yasmine Kandi benadrukt de overgave waarmee de Britse acteur zijn rol neerzet: "Hij overgeeft zich met heel zijn hart aan de grillige impulsen van Hansens persona in een vurige vertolking die even instinctief als doelbewust aanvoelt." Filmcriticus Marshall Shaffer sluit zich daar volledig bij aan en trekt een duidelijke conclusie: "Een nieuw hoogtepunt voor Pattinson." De vertolking levert de acteur dan ook nu al vroege voorspellingen op met het oog op het aanstaande prijzenseizoen.

Naast Pattinson zien we in de film een ensemblecast met rollen voor onder anderen Merritt Wever, Skyler Gisondo en muzikante Phoebe Bridgers, die in de gedaante van undercoverlokvogel haar officiële debuut als actrice beleeft. Regisseur Lance Oppenheim, die je wellicht al zou kunnen kennen van documentaires als Ren Faire en Some Kind of Heaven, maakt met deze titel zijn debuut binnen de fictieve speelfilm. Recensent Dallas King toonde zich alvast gegrepen door het werk van de filmmaker: "Lance Oppenheim levert een schokkende maar vermakelijke onthulling af waarvan je je ogen niet kunt afwenden."

Beklemmende sfeer en wisselende reacties op script

Visueel pakt Oppenheim de zaken bewust claustrofobisch aan. Director of Photography David Bolen koos ervoor om de film te draaien in een benauwende 4:3-beeldverhouding met een zware kleurverzadiging. Recensente Jessica Kiang omschrijft die esthetische keuzes treffend: "Cameraman David Bolens vette, verzadigde beelden zijn zo fel van korrel dat het voelt alsof ze vuil onder je nagels achterlaten." De beklemmende vormgeving onderstreept hoe de sensatiezucht en de jacht op hoge kijkcijfers alle ethische grenzen deden vervagen.

Toch zijn de critici niet over elk aspect van het script even enthousiast. Zo plaatst recensent Ryan Lattanzio openlijk zijn vraagtekens bij de narratieve ontwikkeling: "Er is nergens heen te gaan en bijna geen boog van begin tot eind, maar dat maakt de resultaten van deze vieze satire er niet minder somber opwekkend om." Ema Sasic deelt deels die gemengde gevoelens over het geheel: "Hoewel Primetime misschien niet helemaal een verhalende voltreffer is, valt er nog steeds genoeg over te roemen." Martin Tsai wijst op zijn beurt op het ontbreken van een duidelijk moreel kompas: "Naarmate de film vordert, begint het vermijden van oordeel minder aan te voelen als neutraliteit dan als een plichtsverzaking."

Vergelijkingen en ophef met Chris Hansen

De thematiek rondom de jacht op kinderlokkers op de beeldbuis werd eerder al onder de loep genomen door filmmaker David Osit in zijn documentaire Predators. Volgens recensent David Rooney weet deze speelfilm dat eerdere werk echter niet te overtreffen: "Hoewel Primetime op een zieke, dwaze manier vermakelijk is, toont het te weinig intellectuele of psychologische nieuwsgierigheid om Predators te verdringen als de serieuzere studie en laat het je misschien afvragen voor wie en wat deze anti-datefilm bedoeld is."

Tegelijkertijd zorgt het project achter de schermen voor de nodige frictie met de werkelijke hoofdpersoon. Zo werd eerder al duidelijk dat het hoofdpersonage van Primetime wegliep bij een vroege screening: de echte Chris Hansen nam fel afstand van de productie. Hansen weigerde resoluut een geheimhoudingsverklaring te tekenen, noemde de film zonder omwegen een 'belediging' en kondigde zelfs tegenmaatregelen aan door advertentieruimte voor zijn eigen streamingkanaal TruBlu in te kopen rondom de voorstellingen. Het Amerikaanse bioscooppubliek kan vanaf 25 september zelf een oordeel gaan vellen over het eindresultaat.