Tonari no Totoro (1988)

Wat mij vooral aanspreekt in de films van Miyazaki/Ghibli is de unieke 'vrolijke' sprookjessfeer. Ze bezorgen me elke keer weer een positief gevoel en blijven lang naspelen in mijn hoofd. Deze heb ik samen met mijn dochtertjes bekeken. Totoro en zijn maatjes vonden ze schattig, maar ze werden helemaal ingenomen door Mei, het kleine zusje met een grote overdosis aan energie. Ook in deze film zie je het oog voor detail en de prachtige omgevingen die in de latere Ghibli films naar een nog hoger plan gaan.

Prachtig positief.

Nu op naar Porco Rosso.

Een film die niet stuk te krijgen is.

Ondertussen ook al talrijke keren gezien, maar de lieflijke en kleurrijke wereld van Miyazaki verveelt niet. Zo zie ik hem trouwens het liefst, mooie fantasie elementen en een beetje kritisch, maar nergens episch of overdreven. Subtiliteit past Miyazaki het best.

Totoro blijft een geniaal wezen, maar ook de gedragingen van Mei en Setsuko zijn perfect verbeeldt. Sterke animatie, cleane stijl en mooie luchten, de typische Ghibli zaken zitten er allemaal in.

De perfecte feel-good film, erg simpel, weinig drama, maar daar zit nét de kracht van de film.

4.5* blijven dik staan, uiteraard ook met een uitgebreide review

Schattig, snoezig en meer van dat soort bijvoeglijke naamwoorden met frisse lentekleurtjes, nostalgische trekjes, kinderen die bruisen van het leven, hele hoge nootjes halen en blinkende nootjes vinden. Heerlijk rolletje ook voor de vader. Sympathieker krijg je ze niet. Dikke pluim voor de speelse, onbevangen muziek. Het laatste wat je wilt is van dat tomeloze getetter, helemaal wanneer de fantasy de boel komt verrijken.

Want dat doen deze pluizige beestjes. Lekker nonchalant hoe Miyazaki ze erbij betrekt. Beetje avontuurlijk, beetje eng voor de kleintjes, maar als de bolle buik van Totoro gevonden is, is er geen houden meer aan. Even onweerstaanbaar als onvergetelijk, die grote. Absolute hoogtepunt is de scène bij de bushalte. Om verschillende redenen (die druppels!), maar de schitterende kattenbus mag niet onvermeld blijven.

Een plotje is er nauwelijks, maar ik hou wel van films die zich in een wereld settelen en die aan het werk zetten in plaats van een verhaaltje als stuwende factor. Vandaar dat het dramatische bochtje dat de film op een gegeven moment neemt, mij ook ietwat te scherp is. Staat net iets te haaks op het zorgeloze, vrolijke sfeertje dat de film tot dan toe uitademt. Een plooi die uiteraard wel weer wordt gladgetrokken. En hoe.

Erg mooie en schattige film. Het begon heel erg als kinderfilm en dat is het ook wel, maar ook voor volwassenen heeft het genoeg te bieden waardoor het het niveau van een kinderfilm verrassend genoeg weet te ontstijgen. De fantasie en magie is wederom prachtig, met die katbus als hoogtepunt qua originaliteit. Mooi getekend, lief, aandoenlijk, spannend, origineel, tikkeltje eng, noem maar op. Een van Miyazaki's beste. Dik 4*

Net weer eens gezien en mijn stem verhoogd van 4,5 naar 5. Dit is gewoon een van de allerfijnste films die ooit zijn gemaakt.

"To-to-ro? You're Totoro!... I bet you're Totoro..."

Weer een erg leuke film van Hayao Miyazaki. Dit keer wel wat kinderachtiger dan je van hem gewend bent, toch was ook Tonari no Totoro - tegen mijn verwachtingen in - prima te bekijken voor (jong-)volwassenen.

Ik heb hem met Japanse audio gekeken omdat ik de Engelse dub meteen al veel te kinderlijk vond, het licht waarschijnlijk aan mij maar Japans klinkt toch minder betuttelend als Amerikaans Engels. Voor zo ver ik het kan beoordelen deden de stem-acteurs het prima.

Twee meisjes verhuizen met hun vader naar het platteland omdat hun moeder ziek is en in een ziekenhuis in de buurt verblijft. In het huis vinden ze kleine zwarte stof-wezentjes en als het jongste meisje op een dag in de tuin speelt en een gek diertje volgt ontmoet ze Totoro, hun buurman. Totoro is een leuke kinderfilm over fantasie. Ik vond Totoro - die in mijn ogen een soort kruising is tussen een kat, een hond en een hamster - erg grappig met zijn brede glimlach en snorharen. Maar zelfs beter nog was de kat-bus, hoe krijgen ze het toch verzonnen... Ik wou dat ik deze in mijn jeugd had gezien.

De film komt een beetje langzaam opgang. Eerst zien we vooral de meisjes in hun nieuwe omgeving. Daarna zien we hoe ze met Totoro een paar avonturen beleven. En pas dan word de film wat minder vrolijk en luchtig als ze bericht krijgen uit het ziekenhuis. Het word een soort jeugd-drama met best goed werk van de stem-acteurs (het gehuil was wel even door een zure appel heen bijten). De film is ook deels autobiografisch, Miyazaki's moeder was vroeger ook lang ziek en verbleef lange tijd in het ziekenhuis. In een interview heeft Miyazaki ooit verteld dat het voor hem te pijnlijk zou zijn geweest om de film met jongens als hoofdpersoon te maken omdat het dan teveel op zijn eigen jeugd zou lijken.

De animatie was zo als gebruikelijk van hoog niveau, en de achtergronden waren schitterend. Alleen daarvoor zou je hem al kunnen kijken. Joe Hisaishi maakt weer de muziek en doet dat dit keer een beetje anders. In plaats van orkestrale muziek gebruikt hij dit keer elektronische muziek. Soms was het een beetje over-the-top maar er zaten een paar erg gave tracks bij.

De film is veel korter als Miyazaki's andere films en kijkt dan ook lekker weg. Voor kinderen moet dit helemaal geweldig zijn, al zullen ze af en toe raar opkijken van Japanse tradities. Vond het ook maar raar dat de ouders blij zijn dat ze in een spookhuis wonen en in plaats van grappig mee te spelen met de kinderen lijken ze werkelijk te geloven in de magische wezens die zich schuil zouden houden in het huis en bos. Aanrader.

Nee hoor... naam, faam of status interesseert me niet. Sterker; ik wil me altijd graag laten verrassen. Mijn eigen liefde voor animatie én de hoge waarderingen alom....; één en één is twee toch? Maar als de kritieken niet meer zijn dan een coup van een club dwepers, dan mag dat wel gezegd worden.

Nogmaals deze animaties halen het in de verste verte niet bij de Amerikaanse animaties. Op geen enkel terrein! Het enige dat ik kan bedenken zijn de af en toe prachte 'shots' of in ieder geval 'kijk' op beelden uit de natuur. Zeker. Ik zet het beeld dan gewoon even stil. Absoluut.

Verder.... ach... ik heb het al gezegd. Over de muziek heb ik het nog niet eens gehad. Een lachertje.

Nou ja... ieder vindt het zijne en hare er maar van, maar een appél op gezond verstand kan nooit kwaad dacht ik.

Het eerste wat me opvalt aan deze vierde film van Hayao Miyazaki is dat ondanks de hoge aaibaarheidsfactor er nergens in de voor de hand liggende valkuilen en clichés wordt getrapt. Er is geen spoortje vals sentiment te bespeuren in de film en de bosgeesten behouden hun mysterie. En dat is zeer knap met een verhaal wat toch alles in zich had om over het randje van sentimentaliteit te vallen. Het verhaal begint er mee dat de tienjarige Satsuki en haar jongere zusje Mei verhuizen met hun vader naar het platteland, terwijl hun moeder in het ziekenhuis moet herstellen van een ziekte. Het betreden van dat nieuwe huis is natuurlijk spannend voor kinderen en deze film laat deze grote gebeurtenis dan ook zien vanuit hun oogpunt. De nieuwe plekjes in het huis bekijken is een ontdekkingsreis, net zoals de omgeving om het huis heen. Daarbij zorgen de geesten die rond het huis wonen voor vertederende situaties. Totoro, een groot, goedaardig knuffeldier en een grote wollige kat die dienst doet als bus vertonen zich alleen aan kinderogen. Wat een simpele maar doeltreffende metafoor voor de kinderlijke fantasie is. Visueel is de film een wonderbaarlijke wereld van detaillering. Je voelt je weer kind bij het zien van de film. En dat oog voor detail is fantastisch! Het lijkt alsof het geen enkele moeite kost om bewegen van blaadjes of het in een paar seconden laten groeien van een boom te tekenen. De scène waarin Satsuki en Mei 's avonds onder een paraplu bij de bushalte staan te wachten op de bus die hun vader thuis zal brengen en daar onverwacht gezelschap krijgen van Totoro, behoort tot één van de mooiste van de film. En laat duidelijk Miyazki's genialiteit zien, de bizarre wereld waar avontuur en gevaar de klok slaan, komt hij juist met kleine, intieme en meest alledaagse details - zoals wanneer Satsuki de in slaap vallende Mei op haar schouders hijst - en dat weet de grootste ontroering te wekken. De films van Miyazki werken (bijna) verslavend.

Zo lief! En op een bepaalde manier ook zo realistisch, vooral hoe die kinderen zich gedragen, al die kleine details. Bijvoorbeeld de tranen (en snot!) op het gezicht van Mei, als ze door de nanny naar Satuki's school gebracht wordt. Schitterend vind ik zulke dingen. Deze films (Kiki's Delivery Service ook) zijn daarin toch wel vrij anders dan westerse animatie. Ik hou er wel van, van deze simpele films die niet veel fratsen en avontuur nodig hebben, maar gewoon heel lieflijk en sfeervol het dagelijks leven laten zien. Heb hier veel meer mee dan met iets als Spirited Away (of een schreeuwerige Dreamworks...)

Vond deze misschien iets minder goed dan Kiki, maar het scheelt niet veel.

4*

My Neighbour Totoro is een verademing ten opzichte van het eerdere werk van Miyazaki die echt een stuk drukker en schreeuweriger zijn. Deze animatie is lekker kleinschalig gehouden, met in de hoofdrol twee jonge meisjes die naar het platteland verhuizen en vooral genieten van de dagelijkse dingen in het leven. Rondjes rennen in huis, springen in plassen water en genieten in de natuur.

De fantasiewereld is heerlijk vormgegeven met natuurlijk Totoro als de koning van het magische bos. Met zijn bolle, zachte buik en enorme grijns is hij niet voor niets het boegbeeld van Studio Ghibli. Maar ook de dustbunnies en de catbus zijn een feest om te zien. De mensen in de film zijn ook stuk voor stuk poeslief, waardoor het bijna op een perfecte wereld lijkt. Een enorme goedzak van een papa, de behulpzame nanny en natuurlijk de zusjes Satsuki en Mei die erg schattig zijn. In eerste instantie zou er maar één meisje de hoofdrol invullen, maar dat is later veranderd naar twee wat voor meer interactie moest zorgen. Vreemd genoeg staat dat ene meisje op alle posters, terwijl ze niet in de film voorkomt.

Het kleurrijke tekenwerk in combinatie met de sprookjesachtige soundtrack laat de wereld echt tot leven komen. My Neighbour Totoro is zonder twijfel één van Miyazaki's beste werk.

Lekker lichte animatiefilm die makkelijk wegkijkt. Een vriend van mij wilde persé dat ik deze film zou kijken, ik ben akkoord gegaan op voorwaarde dat hij fight club ging kijken. Het duurt wel even voordat totoro in beeld kwam, had hem wel meer willen zien in de film want hij was niet heel vaak in beeld. Vond Mei af en toe wel een beetje irritant met haar geschreeuw. De film heeft in ieder geval wel een mooi en leuk verhaal. Aanrader!

Een prachtige film die bedoeld is voor kinderen maar zeker ook bekeken kan worden door volwassenen. De film is prachtig getekend. Het is echt een film waarbij je lekker achterover kan leunen en kan genieten van de wonderlijke wereld van Miyazaki.

Leuk en lief filmpje, zonder echt groot drama (dat is al bijzonder op zich) en een geinig groot beest (hoewel die glimlach eerder eng dan schattig was). Het stemmenwerk vond ik af en toe wat schreeuwerig en echt meeleven deed ik ook niet, dit was geen film die me echt raakte. Daarvoor kabbelt het allemaal te veel en spreekt het verhaal en vooral de locatie niet genoeg voor me. Hoewel de achtergronden wel mooi zijn getekend. Toch zie ik liever het allemaal wat gedetailleerder. 3,5*.

Op Hotaru no Haka (1988) na het beste dat ik al mocht zien van Studio Ghibli. Wondermooi animatiefilm waarmee Studio Ghibli zich destijds definitief mee op de kaart heeft gezet. Het wezen Totoro zelf werd commercieel gelinkt aan Ghibli en ging als knuffel (ed meer) vlot over de toonbanken.

Het verhaal is subliem in zijn eenvoud waarbij twee meisjes op het platteland gaan wonen omdat hun moeder nabij in het ziekenhuis herstelt. Het is even wachten op Totoro zelf, maar die geinige zwarte wollen spinnetjes geven al direct een impressie van de wonderlijke wereld van Miyazaki. Er straalt een enorme positiviteit uit van de film waardoor het lijkt dat de wereld rooskleurig is. Een lieve film waarbij de natuur centraal staat en waarbij de muziek zacht doorheen de film golft.

De bosgeesten en de katbus zijn mysterieus en intrigerend, maar zijn eveneens vertederend. Details springen uit het oog en visueel is de film een pareltje. Kinderen én volwassenen kunnen zich optrekken aan de fantasierijke wereld van Miyazaki. De scène aan de bushalte is er eentje om te koesteren en symbool staat voor de film. Die scène - die vriendschap, onschuld, eenheid en mysterie uitstraalt - is hét symbool van de film geworden en misschien wel van Studio Ghibli in zijn geheel. Knap!

Hm.

Iedereen lijkt hier heel enthousiast te zijn over Totoro, maar dan kom ik er even bijstaan dat ik de poezenbus toch een veel leukere vondst vond dan Totoro, ondanks dat de film blijft opleven eenmaal die pluizenbol in beeld mag verschijnen.

Japanse cartoons blijven bij mij laag in de ladder staan, en ook dit is daar geen uitzondering op. Ik heb me ook behoorlijk gestoord aan de designs van de karakters hier. Die twee kinderen lijken op zeepbellen. Vooral dat kleintje, schattig of niet, ziet er echt niet uit. Zal vast de stijl zijn, maar hier is het voor het eerst dat ik me eraan irriteer.

Toen de film 20 minuten erin zat begon ik de hoop te laten varen toen het irritante gekrijs van de kinderen er heel aanwezig bij kwam zitten. De eerste 10 minuten lijken bijna een aaneenschakeling van gekrijs naar stofkonijnen te zijn. Heb toen maar overgeschakeld naar Nederlandse dubbing, om later weer terug te schakelen naar Japans omdat Nederlandse dubbing echt compleet zoutloos is.

Je kan je afvragen waarom ik Aziatische cinema blijf opzoeken, maar daar kan ik dan de top 250 de schuld van geven. Maar af en toe wil er nog wel eens iets leuks bijzitten, in het achterhoofd dat ik Spirited Away erg sterk en leuk vond. Maar deze vond ik veel minder.

Wel kent de film hoogtepunten als de fantasie even mag uitpakken, ondanks dat er altijd wel iets bij komt kijken die zo'n scene om zeep helpt. Vaak is het irritant geschreeuw van de zeepbellen. Maar dat neemt niet weg dat de fantasy vaak wel goed gelukt is, en dat de film zo zijn menselijke momenten kent.

Ik kan mezelf gewoon niet over de voice-acting heenzetten. Maar de Nederlandse dubbing is echt nog vreselijker, en dan is er weinig keus. Zoals verwacht weer een mindere aanvaring met Aziatische cinema, maar ik denk dat er nog wel degelijke titels bijzitten. Grave of the Fireflies en Nausicaa zijn namelijk stiekem wel titels waar ik nog naar uitkijk.

Tonari no Totoro

Fijne film van Miyazaki. Tonari no Totoro is wat simpeler en rechtlijniger dan andere films van Miyazaki, maar dat is ook de grote kracht van de film. Totoro is een mooi en menselijk verhaal over opgroeien, de verbeeldingskracht van kinderen, de band tussen ouder en kind en die tussen zussen onderling, en het opkomen voor jezelf. Simpel, maar hier tot in de perfectie uitgevoerd. De film is feel good en tegen het einde zit je vol positieve energie, en dat Miyazaki dat voor elkaar kan krijgen laat nogmaals zijn vakmanschap zien.

Zo zeg, dit was echt schitterend. Wat heerlijk dat Netflix dit soort titels ook gewoon heeft. Het is mijn derde Miyazaki, na Princess Mononoke en Spirited Away en Totoro is absoluut de allerbeste. Binnenkort maar eens wat meer nog bekijken.

Totoro is vooral een enorm warme film, met lieve en menselijke hoofdrolspeelsters, met prachtig getekende kleuren vol met details, met creatieve bedenksels en met een hele mooie soundtrack. Het stuk bij de bushalte is echt prachtig en de kat-bus is niet minder dan geniaal bedacht. Erg leuk dat we 'm op het einde nogmaals zien, met vooral dat mooie shot als de kinderen met de kat-bus naar moeder in het ziekenhuis kijken. De film wil niet spannend zijn en gaat ook niet voor een hoog tempo. Dat zou ik normaal jammer vinden, maar hier past het gewoon. Totoro was echt heel ontspannend om te bekijken en de levenslessen die de film aan de kijker over wil breng zijn niet geforceerd, maar oprecht mooi.

4*

Matig.

My Neighbor Totoro is me al ietsje beter bevallen dan Princess Mononoke. Blijft natuurlijk wel dat dit soort cinema kennelijk niet echt aan mij besteed is, al zal ik de Top 250-noteringen van dit genre nog wel een kans geven.

Grootste barrière is de taal, denk ik. Schreeuwerig, schel en luid. Nu heb ik al langer een gezonde antipathie tegen schelle talen en klanken, maar dit soort film - of toch personages, want het zijn vooral de kinderen en zeker de jongste - helpt daar echt niet aan.

Blijft over wat kleurrijke achtergrondanimatie. De personages en creaturen zelf vind ik lelijk, zowel het design als de animatie. Ook Totoro en die bus kunnen mij niet echt bekoren. Ik heb de commentaren op deze pagina voor de verandering eens doorgelezen, en men lijkt dit "schattig" en "lief" te vinden. Mja. Het is kalm qua pacing en zo'n scène als de bushalte heeft uiteraard wel iets, maar een meesterwerk heb ik er geen seconde in gezien.

2,5

Mijn zoontje is nu 2,5 en ik was toch wel benieuwd geworden hoe hij op Totoro zou reageren.

Conclusie; nog net te klein. De grote Totoro vond hij toch nog een beetje te eng, hoewel hij ook niet wilde dat we iets anders gingen kijken en ook enkele dagen later wel eens over Totoro begint te praten. Het maakte dus wel indruk.

Ik had 'm zelf ook alweer wat jaartjes niet meer gezien en ben toch van mening dat het bijna de perfecte kinderanimatie-film is. Ongecompliceerd maar avontuurlijk en betoverend tegelijk. Zelfs in het Nederlands.. (brrrr)

My Neighbour Totoro is een animatie klassieker en dat heeft de bioscoop gelukkig ook gemerkt. Eindelijk op een groot doek kunnen zien, waar de warme getekende beelden van Ghibli nog meer tot hun recht komen. Sommige shots waren echt adembenemend. Niet de eerste keer dat ik het zie, maar het blijft ontroerend. Misschien niet de beste Ghibli, maar de lat ligt wel hoog bij de studio. Een pareltje dat kinderen toont die nog kind zijn. Zij staan centraal in dit verhaal over een man die met z'n gezin verhuist om dichter bij het ziekenhuis te wonen waar zijn vrouw ligt. Waarschijnlijk ook dichter bij de natuur voor haar gezondheid. We zien hoe de kinderen omgaan met die situatie in hun fantasie. Of is het een magische wereld die enkel bestemd is voor kinderen? Leuk trouwens hoe regelmatig een stiekeme lach in de bioscoop te horen was. Je merkte dat het publiek echt aan het genieten was.

Afsluiter van het Top 250 weekend met deze Tonari No Totoro en zonder enige twijfel de minste film van het weekend. Animatie, ik zeg het nog maar een keer, het is niet mijn ding, ik beschouw het voor kinderen en kan me er simpelweg niet in verplaatsen. Kan het dan toch goed zijn? Jazeker, want dat bewezen Spirited Away eerder dit jaar al en vanmiddag Grave of the Fireflies waar ik weinig ondubbelzinnig zei dat het een beladen onderwerp was en geen fantasie, geesten, vliegende draken of rare beesten en monsters in het bos waar ik natuurlijk deze film mee bedoelde. Afijn, toch maar draaien in naam van de Top 250 en dat werd voor het gevoel een lange zit want wat een gedoe.

Oké oké, ik zal me proberen te verplaatsen in de suikerzoete sfeer van twee uitgelaten kinderen, blijheid en vrijheid en alleen maar aardige mensen. Het is het paradijs op aarde waar de twee meisje onbevangen en vol onschuld het leven beleven en binnen de eeder genoemde sfeerschepping hun avonturen vol kinderlijke fantasie beleven met gekke monsters en aardige beesten. Uiteraard is het fraai gemaakt en is de combinatie sfeer en muziek mooi voor wie daar van houdt. Zo, dat was een positief verhaal, het is het zien van wat waarschijnlijk de bedoeling is.

Maar ja, daar is het dan ook mee gezegd want de hysterie en het gegil op zoek naar de dustbunny's hangt mij binnen minuten de keel uit. Het is in mijn beleving schreeuwerig en schel, en dat zogenaamde lieve en schattige waar iedereen zo mee weg loopt en roemt zegt mij gewoon niets. Ik heb hier helemaal niets mee ondanks dat ik het idee wel denkt te begrijpen, maar voor mij komt het niet verder dan een stel irritante en gillende kinderen. En waar Grave of the Fireflies toch echt zware kost was en duidelijk niet voor kinderen is dit echt wel voor kinderen en kan ik me er niets bij voorstellen dat dit in de Top 250 staat. Maar goed de meerderheid spreekt, de algemene consensus is duidelijk. Maar dit is absoluut niet aan mij besteed, daarom een 2,5 en verlang ik naar gisteren met Kokuhaku en eergisteren met Witness For The Prosecution, dat is pas andere koek.

Een aantal weken geleden de kans aangegrepen om My Neighbour Totoro in de cinema te gaan kijken, en dat heeft de film wel veel deugd gedaan. Het was destijds mijn allereerste Ghibli-film, en hoewel ik de film ook toen al best kon appreciëren, had ik toen op voorhand wellicht niet helemaal het juiste verwachtingspatroon. Intussen, een zevental Ghibli-films op de teller later, kon ik Totoro in een veel betere context plaatsen, en er nog zovéél meer van genieten. En de prachtige getekende wereld van Miyazaki op het grote scherm zien, was sowieso ook wel een schitterende ervaring. Het is sowieso één van de betere Ghibli-films, en het wezen Totoro is natuurlijk vreselijk iconisch en uitgegroeid tot het visuele boegbeeld van de hele Ghibli-stal. Een begrijpelijke keuze, want deze film is echt prototypisch Ghibli. Alle elementen zitten erin om een mooi, ontroerend, lieflijk en rustig verhaaltje te vertellen, geplaatst in een magisch-realistisch landschap in plattelands Japan, met prachtig handgetekende beelden, aandoenlijke personages en prachtige aanvullende muzieknoten.

Het werkt zo goed allemaal, en het is gewoon anderhalf uur genieten geblazen eigenlijk. De scène aan de bushalte is de beste die Miyazaki ooit gemaakt heeft, en vat eigenlijk alles wat Ghibli is, doet en probeert te zijn samen in een scène van drie minuten. De eerste keer vond ik het mooi, deze keer had ik bijna een brok in mijn keel. Hetzelfde geldt voor het verhaal van de twee zusjes, het trauma van hun zieke moeder en de zoektocht naar Mei op het einde. Dat kwam zoveel harder binnen allemaal deze keer. Het is zeker geen 'zware' film, absoluut kijkbaar voor een drie- of vierjarige, maar er zit wel onmiskenbaar een dikke melancholische laag onder de oppervlakte, met bovendien mooie boodschappen en gelukkig een hartverwarmend einde. De hele tijd ben je onbewust klaar voor een tragische wending, zowel wat betreft de moeder als wanneer de vader niet thuis lijkt te komen van zijn werk, maar het is een heel fijne keuze van Miyazaki dat hij die weg niet inslaat.

Ik verhoog in ieder geval van 3.5* naar 4*, maar dit is wel echt eentje die ik ga blijven herbekijken om de zoveel jaren.

De Aziatische film is bij mij nogal een serieuze blinde vlek en zeker de Japanse animatie. Het was alweer meer dan 10 jaar geleden dat ik deze My Neighbor Totoro had gezien en ik was benieuwd of de score van 4* nog overeind zou blijven.

Het begin is wel eventjes wennen aan de schreeuwerige kinderen en ook de rest van de film blijft dit toch wel een kleine storende factor. Maar zoals bij zoveel zaken raak je dit na een tijdje wel gewoon. Verder is het gewoon een prima feel-good film die gedurende de hele speelduur weet te boeien. Het begint al bij de dustbunnies die iets erg mysterieus hebben. Het personage Totoro is dat ook, maar is tegelijkertijd ook gewoon erg lief. De scène aan de bushalte was eigenlijk het enige dat ik me nog echt goed kon herinneren en het heeft ook bij een tweede kijkbeurt veel indruk nagelaten en is wat mij betreft het hoogtepunt van de film.

De score van 4* blijft wel niet overeind. daarvoor is het net niet speciaal genoeg.

3.5*

Deze hadden we nog niet gezien, maar om al wat in de Japan mood te komen, nu toch maar eens geprobeerd. Deze was misschien iets meer voor een jonger publiek in vergelijking met Spirited Away. Nu de film is natuurlijk erg fantasierijk en toch wel enkele originele vondsten zoals de kattenbus. Het duurt wel even vooraleer we Totoro zien. De film zag er natuurlijk weer prachtig uit en bevatte ook weer sfeervolle muziek. Een aanrader.