Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun (1999)

Ja ja,

Alles ziet er erg mooi uit (Ja, een goeie rip JayLunar). De schets-achtige stijl werkt zeer goed. Leuk is het om te zien dat er soms ineens met veel meer detail gewerkt wordt(de scéne met de motor-gang). Daar tegenover staat weer dat je af en toe naar een vrijwel blanco pagina kijkt, wat ook weer zeer goed werkt in deze film.

De muziek is natuurlijk weer fantastisch, en de film eindigt weer fantastisch met een knal. Vuurwerk en met paraplu vliegende hoofdpersonen inbegrepen; zoals het hoort dus. Heerlijk.

Gaat dit zien, en u zult de rest van de dag vrolijk zijn. 4,5*

Heerlijke film die mij in positief opzicht verraste.

Allereerst vond ik de tekenstijl, die afweek van de andere Ghibli `s die ik tot nu toe gezien heb, fantastisch! Ik zat gelijk in het verhaal en werd helemaal gegrepen door deze eenvoudige, sympathieke en voortkibbelende familie.

Mijn favoriete personage was de oma. Wat een heerlijke vitale meid zeg! Ik heb me krom gelachen toen ze pa en ma de schuld gaf van het achterlaten van het meisje . En dat terwijl ze zelf ook niets opmerkte. Deze film is voor mij nu een soort ode aan de vele keren dat mijn broertje koekjes op mijn kamer ontvreemdde. Heerlijk herkenbaar, al die vetes. Nergens berekend maar lekker impulsief, zoals echte mensen wel eens kunnen happen..... Maar daarna samen tv kijken, lekker knus met zijn vijven. Wat een warmte! Ik zou zo een nachtje in het Yamada huis willen verblijven en de hele nacht niet gaan slapen om te mogen genieten van de karakteristieke eigenschappen van The Yamadas.

De muziekkeuze was geweldig en Takahata zorgde bij mij voor de juiste sfeer door af en toe eens lekker surrealistisch bezig te zijn. Bv. toen de familie op een planeet, de lucht in ging en na een conflict weer moest lachen. Lekker luchtig, net zoals je het leven moet nemen. Geniet van je familie en van alle kleine dingetjes om je heen. Doe eens gek en dans de tango.

Het einde van de film maakte hem voor mij dan definitief een waar meesterwerk. Onder het pakkende Que Sera Sera, die af en toe wordt onderbroken door een grappige gebeurtenis en weer verder deint. Ik heb non - stop genoten van zoveel menselijkheid en af en toe krom gelegen van het lachen! De ultieme feel - good movie! Ik kijk al weer uit naar mijn volgende Takahata. Dit ware meesterwerk krijgt van mij een hoge ranking in mijn top 10 en een dik verdiende 5*

Dit citaat waar ik erg om heb gelachen, gaf de situatie trouwens perfect weer toen ik deze film bekeek:

I didn `t even noticed it was getting dark!

Schattige animatie, over een gezinnetje waar soms wel wat herkenbaarheid in zit Zoals de vader die in de sneeuw staat terwijl de rest tv kijkt

Erg luchtig filmpje, waar je wel vrolijk van moet worden. Een van de leukste Japanse animaties die ik gezien heb 5*

Derde Takahata. Tweede tegenvaller van hem. Eerste keer in lange tijd dat ik een film niet uitkijk.

Vervelend simplistische animatie, onderverdeeld in clouloze sketches. Ik kon er helemaal niets mee. Wat is de katalysator achter mijn onvrede? Moeilijk uit te leggen, want ik weet het zelf ook niet precies. Is het de tekenstijl die een obstakel vormt voor verbondenheid en identificering met de personages? Wellicht. Of misschien wel gebrek aan inhoud? Zou ook kunnen, er gebeurt immers bar weinig.

En toch heb ik voor beide mogelijkheden een tegenvoorbeeld. Het banale Chin Chan is net zo abstract getekend, maar daar kon ik altijd hard om lachen. Verder lijkt Cha no Aji qua opbouw vrij veel op Tonari no Yamada-kun: ook een apart gezin dat op sketchachtige wijze afgebeeld wordt, zonder dat ze veel meemaken. Chin Chan is als tekenfilm een stuk drukker, Cha no Aji is weer een stuk rustiger in de narratie.

En daar lijkt me het probleem te liggen. Het gezin in Tonari no Yamada-kun wordt steeds met veel bombarie afgebeeld, maar er gebeurt uiteindelijk niets. Niets grappigs en niets moois of sentimenteels. Het bleef altijd maar afwachten tot er niets gebeurde. Het vervelende was dat dát nog gebeurde ook. Dit is waarschijnlijk zeer persoonlijk, want hoe kan deze film anders zo hoog staan? Ik kan er in ieder geval niets beters van maken dan 1*. De halve ster extra komt door de muziek, die mede door het vrolijke themadeuntje wel goed te behappen was.

Na het ontroerende Grave of the Fireflies wist Takahata mij bij de Yamada's opnieuw erg te verrassen. De erg bijzondere en simpele tekenstijl in combinatie met de prachtige hilarische (en soms erg herkenbare) verhaaltjes en de schitterende muziek maken Yamada tot een erg warme, gezellig en dolkomische animatie.

Ik hou het eerst voorzichtig op een score van vier hele dikke sterren, maar de kans dat deze score na een herziening nog flink omhoog gekrikt gaat worden naar 4,5 (of misschien zelfs de volledige 5) sterren is aardig groot. Dit is in ieder geval zeker een film om vaker te zien.

4 sterren.

Beetje een tegevaller. Leuke en herkenbare sketches worden afgewisseld met wat saaiere waardoor ik soms mijn aandacht er niet helemaal bij kon houden en zelfs twee keer in slaap ben gevallen (en dat bij een film van 104 minuten). Daarnaast kon de tekenstijl me niet heel erg bekoren, geef mij de 'normale' Ghibli's maar.

3*

Zal hem een keer herzien wanneer ik wat frisser ben.

Had hem veel leuker ingeschat. Het tekenwerk was wel aardig, maar ik vond dat er ondanks sommige grappige herkenbare situatues, nogal gebrek was aan leuke personages en echt goede grappen. Ik heb namelijk hooguit af en toe moeten glimlachen en daarbij regelmatig op de klok gekeken om te kijken hoe lang hij nog duurde.

Erg zonde, dit was de laatste 'grote' Ghibli-film die ik nog niet gezien had, en nu is ook dat voorbij . Deze kon ik nergens vinden en dus heb ik hem maar gekocht - spijt heb ik er in geen geval van.

Het is een film die erg kwetsbaar is voor kritiek: eenvoudig, weinig opzienbarend, schattig, herkenbaar, boordevol keukenfilosofietjes en oma-wijsheden, maar als je ervoor in de stemming bent en de film een kans geeft, is het bijna twee uur louter genieten. Mij deden de verhaaltjes nog het meeste denken aan de strips van Casper & Hobbes, maar dan meer op het gezin gericht ipv op de kinderen alleen (vooral de ouders en grootmoeder gaan met de pluimen lopen hier, het zoontje is wel leuk, maar nergens echt uitzonderlijk en de dochter heeft maar een kleine rol). Ik heb verschillende keren echt moeten lachen (van die sluimerlachjes - je vindt iets grappig als je het ziet, maar vooral de minuut daarna besef je dat het écht heel grappig was), soms is de film ontroerend, soms gewoon mooi en leuk om te zien. De tekenstijl vond ik niet super of zo, maar wel erg passend bij de sfeer van de film en heel constant van kwaliteit, de schitterende animatie zat steeds perfect en de personages zijn heerlijk.

Moeilijk in te passen in de rest van het Ghibli-oeuvre (leunt nog het dichtste aan bij Totoro, maar ook weer niet echt), maar een erg aangename, plezierige en mooie film is het sowieso. Voor ik het vergeet: schitterende muziek ook!

Heel leuk en universeel herkenbaar! En weer gaat hier op: minder = meer! ik vind het heel knap hoe men hier met slechts enkele simpele pennenstreken zoveel emotie en sfeer weet over te brengen.

Vooral om vader kon ik vaak erg lachen; hij is echt mijn favoriete personage. Prachtig de sketch waar niemand hem een paraplu wil brengen en hij zegt die dan maar zelf te gaan kopen. Waarop zijn vrouw vraagt of hij dan meteen maar even varkensvlees mee te nemen? "Jaaah, vergeet dàt maar!!!" Maar als de boosheid is uitgeraast dan toch braaf de varkensvlees meenemen, waarna hij halverwege zijn gezinnetje met paraplu's tegenkomt!

De sketch waarin het meisje zoek is is ook wonderschoon en zeer vermakelijk.

Ik had niet gedacht dat ik zoiets als deze film ooit leuk zou vinden, maar ik heb zeer genoten en gelachen.

Inderdaad. Best aardig hoor, maar waarom dit door de animatie-liefhebbers nu juist als geweldig leuk wordt ervaren tov het verderfelijke en simpele Pixar of Disney is me een raadsel. Dit is nog vele malen oudbolliger en doet qua opzet inderdaad veel denken aan eenvoudige Amerikaanse sitcoms met 'uit het leven gegrepen situaties die grappig gemaakt worden'. Alleen is het daar allemaal simpel en stom en hier opeens schattig, leuk en herkenbaar. Whatever.

Animatiestijl is geinig, muziek ook, maar alles is veel te sketchmatig en fragmentarisch om het echt als een geheel te zien.

My Neighbours the Yamadas is toch een kleine teleurstelling geworden. De films uit de Ghibli stal wisten mij tot nu toe telkens wel te vermaken en sommige zijn zelfs geweldig, maar bij deze film lukte dat niet. Het tekenwerk is anders dan van de andere “Ghibli’s” en dat zag er op zich wel goed uit.

Het grote probleem van deze film voor mij is het gebrek aan leuke grappen en personages. Goed er zitten wel wat aardige herkenbare situaties in, maar meer dan een glimlach brachten die niet teweeg bij mij. Qua personages is de vader veruit het leukst, maar verder is het erg karig. Ook loopt de film door de vele afzonderlijke fragmenten niet altijd lekker door en voelde het vaak fragmentarisch aan, i.p.v. als een hele film.

Toch komt de film op het einde nog even sterk terug met het Que Sera Sera moment, die op alle punten letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van deze film is. Jammer echter dat de rest van de film niet van dat niveau is.

2,5*

Het begon zeer matig met een voice-over maar die kwam gelukkig sporadisch terug. Vond de tekenstijl in het begin niet echt geweldig maar dat was waarschijnlijk even wennen. Na een kwartier zit je lekker in het rompslomp verhaaltje en ontdekte ik dat de tekenstijl juist krachtig is.

Wat erg sterk was dat bij de "motor bende" ineens het hele beeld werd benut. Mijn gevoel was dat de vader zich in een oplettende fase bevond en ogen tekort kwam, vandaar die verandering.

Ook verwacht je soms dat bepaalde situatie's uit zullen monden in een dramatische wending. Gelukkig reilt en zeilt het dan lekker onverwacht. Zo is er dus niks op het verhaal aan te merken maar kan je wel je vraagtekens zetten op het einde, alhoewel dat natuurlijk óók weer onverwacht is

En ja, vond het wel lekker zo'n happy end.

Best leuk.

Erg grappig was het weliswaar niet, de keren dat ik moest lachen is op een hand te tellen (en dan kun je nog 1 of 2 vingers missen). Wat het vooral de moeite maakt is de erg luchtige liefelijke sfeer en het mooie tempo. Animatiestijl is wennen, maar vaak in de wat meer complexere scenes valt de klasse wel op. Muzikaal is het niks, vooral dat laatste liedje was een beetje to much blij gedoe, viel niet echt goed.

3*

My Neighbors the Yamadas kent eigenlijk één probleem. Prachtige momenten worden afgewisseld door mindere en zelfs saaie momenten. Heel jammer dat dit verschil in kwaliteit zo duidelijk is. Vooral bij een tweede kijkbeurt werd dit al snel duidelijk.

Wat ik bijzonder vindt aan een aantal van deze goede momenten, is dat Takahata werkelijk de tijd durft te nemen. Dat zou je niet verwachten bij een film die op deze wijze geanimeerd is. Overigens is dit een film waarvan ik graag een vervolg zou zien.

Charmante film van Takahata. De simpele animatiestijl is best leuk (al zou ik er niet veel meer animatiefilms in willen zien) en de humor en toon zijn bijzonder aangenaam. Het moet het vooral hebben van kleine observaties en wat dat betreft zitten er een aantal pareltjes in die het inderdaad van herkenbaarheid moeten hebben. Erg mooi vond ik met name een rustmoment waarop vader thuiskwam van het werk en rustig een sigaretje rookte en een banaan at. In theorie zo saai als de pest, maar hier werkte het. De finale is zoals meerdere al hebben aangegeven grandioos, al hoop ik wel dat dit de laatste film is waarin ik Que Sera Sera hoor (na The Man Who Knew Too Much en Mary and Max).

Nu ik Mary and Max erbij heb gehaald, dat niveau haalt Yamadas niet. Niet dat ik ooit echt iets tegen de film had, maar de film werd zelden meer dan gewoon aangenaam. Niet dat ik de indruk heb dat de film meer wilde zijn dan dat, maar ik vond het wat teveel voor het goede voor 104 minuten. Het werd daarin nooit saai, maar ergens denk ik dat de Yamadas beter tot hun recht waren gekomen in een televisieserie van afleveringen van tien minuten. Een lekker dagelijks tussendoortje. Voor een lange film hebben ze te weinig afwisseling te bieden. Toch goed voor een dikke 3,5*.

Toch wel weer een heel stuk beter dan Pom Poko, maar zeker geen meesterwerk.

Allereerst de animatie. Hoewel het er erg simpel uitziet is het prachtig gedaan. De simpele animaties geven de goede sfeer neer van een simpele familie. Daarnaast heb ik ook genoeg moois in die simpele animaties gezien. Af en toe komen er erg mooie shots voorbij. Toch wel heel anders dan je van Ghibli gewend bent, maar het pakt zeker goed uit. Simpel maar toch ook erg complex, erg goed gedaan. Daarnaast is ook het geluid noemenswaardig. Dit is prachtig vormgegeven. Overal hoor je wat, van vogels tot voorbij rijdende auto's. De prachtige muziek ondersteund het geheel ook goed.

Verhaal is niet echt aanwezig in The Yamadas, het is een greep uit het alledaagse leven van een doodgewoon gezin. De strubbelingen met het dagelijkse leven, en de onderlinge relaties zijn erg herkenbaar en brengen daarom ook wel een lach teweeg juist omdat het zo herkenbaar is. Daarnaast is het gezin ook wat abnormaal, dit is leuk om het geheel wat kleurrijker te houden, maar werkt nooit even goed. Het eerste uur is erg sterk, maar helaas zakt het in het laatste half uur wat in. Komt ook omdat het net wat te lang duurt allemaal. Het is niet echt interessant genoeg om de gehele speelduur mee te vullen. Datzelfde probleem had Pom Poko ook. Het einde maakt dan wel weer erg veel goed, en laat je toch met een erg goed gevoel achter. De moraal was gelukkig nergens echt storend.

Een erg warme en leuke film, die net wat te lang duurt en daardoor de aandacht niet echt kan vasthouden.

Soms snap ik die kritiek van mensen op de Pixar/Disney/Dreamworks animatiefilms niet en ik zie hier wel hoge cijfers staan. Deze film is namelijk zo saai dat ik zelf genoodzaakt was om de film af en toe door te spoelen, dat gebeurt voor mij zelden bij een film. Er gebeurt gewoon niks, nada, noppes in de bijna uur en drie kwartier durende film. Toch een gigantische teleurstelling als je kijkt naar de regisseur en de animatiestudio.

Het zou zogenaamd zo herkenbaar moeten zijn, maar op herkenbaarheid na moet een animatiefilm als dit ook vermaken en dat doet de film gewoon totaal niet! Of je moet zelf erg gelukkig worden van een man die een paraplu koopt, in de sneeuw staat buiten en niks doet, mensen die hun spullen vergeten wanneer ze de deur uit gaan, gezeur om de tv zender of een panisch gezinnetje dat op zoek is naar hun dochter en eindigt met een sof. Nergens zit er een climax of een clou in de verschillende sketches. Daarnaast kent de film nog meer zwakke punten: het voelt veel te fragmentarisch aan, er zit geen lijn in het verhaal(welk verhaal?), de film bevat geen greintje humor en je voelt gewoon niets met de extreem saai uitgewerkte personages(ze bevatten geen greintje persoonlijkheid).

De simpele animatie was ook even wennen, maar daar ligt toch nog de charme van de film, voor zover die er nog is. Jammer dat ze naast de simpele animatie ook nog is voor een verhaalloze film hebben gekozen. Op de animatie en de eindscene na is dit een van de meest nietszeggende animaties die ik ooit heb gezien en dat zegt nog wat. Er zit geen enkel moraal o.i.d. in de film en heeft op die schijnbare herkenbaarheid verder helemaal niets te bieden.

Ik ben beter gewend uit de Ghibli stal, ik ben nu gewoon geneigd om er een andere in te gooien. Om de vieze smaak van deze film weg te spoelen. Ben de hele film nu alweer vergeten.

1*

Geweldige film. Wat Ghibli absoluut nodig heeft gehad en nog steeds wel heeft, was/is iemand als Takahata. Iemand die volwassenere films maakt, maar vooral films die anders zijn. Begrijp me niet verkeerd; de film van Miyazaki zijn geweldig, maar dit is toch wel de broodnodige afwisseling die de studio nodig heeft.

En wat is dit ook weer een frisse, geestige, herkenbare, af en toe hartverwarmende film. Mooie muziek, aparte (maar vaak ook prachtige) minimalistische animatie en heerlijke personages. Vooral halverwege zijn het iets te veel skeches met situaties die het verhaal wat ophouden, maar het is een detail. Hoewel het wel het verschil is tussen een all time favorite en gewoonweg een fantastische film. 4,5 sterren.

Het bekijken van dit filmpje heb ik lang uitgesteld omdat de afbeelding op de poster mij de indruk gaf dat ik hier niet bepaald met een film voor volwassenen te doen zou krijgen. Bovendien leken mij ook de animaties niet bepaald interessant. Achteraf viel het gelukkig allemaal nogal mee, maar echt enthousiast kon ik niet worden bij het kijken naar deze film van Takahata. Ik vond de animaties van de mensen gewoon lelijk. Hadden ook een veel te grote mond, letterlijk wel te verstaan. De animaties van de huizen, de straten etc waren niettemin zeer mooi.

De fel gele Engelse ondertiteling kwam de in zachte kleuren weergegeven animaties bepaald niet ten goede. Ik heb daarom in het begin de in het Engels gesproken versie zonder ondertiteling bekeken en ben daarna toch weer overgegaan op de originele versie met Engelse ondertiteling. Ik hecht nu eenmaal bij het kijken naar films veel waarde aan de originele taal.

3,0*

Blijft magisch.

Nog steeds de beste Ghibli. Heerlijk luchtig en herkenbaar. Vooral leuk dat je eigenlijk de hele tijd naar de eigenaardigheden van een familie zit te kijken, en het net dat is wat alles zo herkenbaar maakt. Die individuele trekjes van elk familielid die net de band tussen de 5 scheppen.

Verder ook gewoon perfect geanimeerd. Volgens mij nog steeds de film met de meest realistische animatie. Tekenstijl blijft uiteraard enorm simpel maar past perfect bij de film. Ook de muziek is aardig eigenzinnig maar blijft lekker doorzinderen na de film. Iets om gezellig mee te neurieën.

Perfecte animatie dit en Takahata's hoogtepunt. Eentje waar ik naar kan blijven kijken, en hoe je dit in hemelsnaam met Amerikaanse sitcoms kan vergelijken

5,0* en een uitgebreide review

Met afstand mijn favoriete Ghibli-film.

Wat deze film voor mij in positieve zin onderscheidt van andere Ghibli-films is denk ik gelegen in drie zaken. 1. Allereerst vond ik de speelse, opgewekte en schattige animatiestijl van de film echt geweldig: het past fantastisch bij de andere onderdelen van de film, en de karakteranimaties en achtergronden sluiten enorm goed bij elkaar aan, wat zeer zeldzaam is. 2. Ten tweede werd de muziek mijns inziens erg sterk gebruikt: de opgewekte klassieke muziek en popmuziek waarvoor gekozen is spreken me op zichzelf zeker niet aan, maar het stoorde me nooit en het is uitstekend geïntegreerd met de rest van de film (dat het vrij spaarzaam gebruikt werd hielp waarschijnlijk ook). 3. En ten slotte vond ik ook de inhoud en de personages van de film in positieve zijn opvallen: de karikaturale personages vond ik namelijk erg leuk, vermakelijk en sympathiek (de personages behandelen elkaar meestal als gelijken) en de "sketches" van alledaagse situaties in het leven van een gezin vond ik meestal leuk en soms zelfs erg komisch (de scène met het meisje en de paraplu, de honkbalscène met vader en zoon, de verliefde zoon die in het rond springt, etc.). De alledaagse, luchtige sfeer die uit al de bovenstaande elementen voortkomt spreekt mij in ieder geval een stuk meer aan dan de kinderlijke, avontuurlijke en soms ook sentimentele sfeer die eigen is aan veel andere Ghibli-films. En dat het eindigt met een stoïcijns levensadvies dat ik ook hoog heb staan (accepteer dingen (ook van anderen) die je niet kunt controleren/veranderen in plaats van je er steeds kwaad over te maken) is ook een pluspunt.

Perfect is de film uiteraard niet: naar het einde toe wordt de animatiestijl door gewenning minder indruk-wekkend, en mede (maar niet alleen) daardoor gaan de situatieschetsen soms wat repetitief aanvoelen. Verder wordt de film simpelweg nooit écht indrukwekkend: vermakelijk is het wel, maar niet meer dan dat.

Maar 3.5* kan ik aan deze in alle opzichten geslaagde film wel nipt kwijt. Niet uitmuntend, wel erg leuk.

Cadeautjes kopen. Voor een verjaar, feestdag of speciale aangelegenheid, in alle gevallen vind ik het ronduit lastig. Zeker als iemand niet echt een specifieke hobby heeft is het een onmogelijke opgave om met iets passends en/of origineels aan te komen zetten. Toch is het het altijd weer waard geweest als je het tot op het laatste moment goed geheim hebt weten te houden en je vol onzekerheid, met of zonder bonzend hart/zwetende handen, dan toch een glimlach op iemands gezicht te zien verschijnen als het uitpakken eindelijk voltooid is. Of het nou je partner is, een goede vriend(in) of een familielid, dat is toch wel een groot geneugte te noemen. Het was lang geleden maar afgelopen week had ik dan eindelijk weer eens zo'n ouderwets moment waar ik mijn vriendin verrastte met een dvd-box waar alle officiele Ghibli's (op Only Yesterday en Ocean Waves na) inzaten. Het was lang zoeken en ik voelde me eerst wat teleurgesteld toen het pakje op de mat kwam vallen aangezien het er wat knullig uitzag en meer naar bootleg neigde dan een echte dvd. Maar de kwaliteit en prijsverhouding waren uitstekend dus mocht ik niet klagen. Bovendien geeft meisje lief helemaal niets om dat verschil, die was alleen maar blij dat ze haar favoriete films nu eindelijk verzameld en voor zichzelf had met nog zeker 10 te kijken titels.

Maar wat loop ik hier nu zoetsappig te flateren vragen degene die de moeite doen dit te lezen zich misschien wel af? Dat lijkt me duidelijk want natuurlijk moet je dan meekijken.

De laatste Ghibli die ik zag dateert nog van 2010, Whisper of the Heart was dat geloof ik, of Kiki's Delivery Service, durf me er niet op vast te spijkeren maar dat het lang geleden was is een feit. Ik meen dat ik mezelf destijds eens had voorgenomen de hele serie in korte tijd te bekijken, wat niet gelukt is. Mijn probleem met animatie-films in het algemeen is dat ik er erg van kan genieten maar mezelf er echt toe moet aanzetten ze te gaan zien en als dit me dat al lukt dan voel ik nooit die ''inside flame'' er meteen een tal van te bekijken, wat ik bij andere genres dan weer wel heb. Toch probeer ik het altijd weer graag en na eerst het vermakelijke maar langdradige en lichtjes gedateerde Laputa was de keus voor mij en aangezien dit uit al de 20 officiele Ghibli's toch wel het luchtigst beschreven staat (en oke, vooruit: onder de 2 uur grens zat) leek dit me de beste voor dat moment...

Ik was er ooit wel eens aan begonnen maar toen stond de wat knullige animatie me wat tegen en werd ik er zelfs een beetje moe van na een tijdje. Dit is helaas niet echt verranderd. In het begin moet het echt heel erg wennen en als je er eenmaal een beetje inzit zie je de charme er wel van in. Ergens wel bewonderingswaardig ook dat ze dit tussen 2 van zulke grote studioproducties in hebben durven realiseren, maar wat het verder zo bijzonder maakt? Ik moest meermaals denken aan die good old Fox-kids series die ik als kind altijd keek, Chin Chan, Life With Louie, en kill me: zelfs een beetje Pokemon Erg ADHD en deadpan vooral met zo nu en dan wat schattige momentjes. Vermakelijk maar eigenlijk meer leuk om op de achtergrond op te hebben staan. Ik vraag me trouwens af hoe het gemiddelde hier was geweest als dit een experiment van Disney was geweest ofzo, aangezien die bij de wat meer kritische gebruikers hier vaak minder goed wegkomen met hun zoetsappigheid en gemakzucht... (2,5*)

Al een tijdje genomineerd om te herzien, maar na Kaguyahime no Monogatari, die in zekere zin een soortgelijke stijl heeft, was er geen ontkomen meer aan.

Het eerste wat aan deze film opvalt is die stijl. Ogenschijnlijk erg simplistisch, schetsmatig en minimalistisch, maar bevat wel alles wat essentieel is. Het is eerder opgemerkt, soms zijn het maar een paar lijntjes, maar wel voldoende om alles precies herkenbaar te maken. En dan ineens een paar scènes waar een ontzettend weelderige en vloeiende animatie zich laat kennen. Erg interessant.

Verder mooie muziek, waarbij klassiek niet overgeslagen wordt. Leuk om Chopin en Mahler voorbij te horen komen, naar de laatste wordt ook gerefereerd, waardoor je het gevoel krijgt dat Takahata er misschien ook echt affiniteit mee heeft. De overige muziek mag er ook zijn, met name de koekoek-muziek was dikwijls bijzonder goed op z'n plaats.

Het verhaal is nogal episodisch, en gaat over een Japans modaal gezin. Het sprak me wat meer aan dan de vorige keer dat ik deze film zie. Ik kon er in ieder geval genoeg in herkennen, mooi zo'n scène waar vader niet de grote held is als er hangjeugd herrie trapt, en vervolgens wegdroomt dat hij een held is die z'n gezin redt. Wie heeft nou niet zulke dagdromen? Prachtig uitgevoerd. Verder kenmerkt de film een droog soort humor, waar ik ook echt om kon lachen. Apart, want daar kon ik me weinig van herinneren van de eerste kijkbeurt. Mijn favoriete personage is denk ik de dochter, die grappig genoeg op dezelfde manier "geboren" wordt als de hoofdpersone uit Kaguyahime no Monogatari.

Ruim vier jaar sinds de eerste kijkbeurt en de film is zeker gegroeid. Of ben ik gegroeid? Voor nu in ieder geval een halfje erbij, maar de film zit dicht bij nog een halfje extra. Misschien over nog eens vier jaar. 4*.

Bij vlagen echt een bijzonder leuke film. Een geinig gezinnetje, de 'Yamadas'. Regisseur Takahata zorgt ervoor dat kleine alledaagse eigenaardigheden, probleempjes en lolletjes op een fijne manier op het scherm getoverd worden, d.m.v. bijzonder treffende animatie. Jammer dat de film wat mij betreft te lang duurt. In ieder geval weet Takahata me - vooral in de 2e helft - niet meer constant te overtuigen. Toch zal deze prent me zeker positief bijblijven. Leuk om gezien te hebben, misschien één om vaker te zien.

Een ode aan het alledaagse en de normale, verre van perfecte, familie.
Wie de buurman/ -vrouw van de Yamaha's eigenlijk is wordt niet duidelijk, maar het is een vrij normaal gezin, waarbij met name de oma voor wat geglimlach zorgt. In plaats van een film is het vooral een serie korte sketches, met een paar wat langere episodes, die doen denken aan de strips in de krant. Soms gaat wel iets lost in translation, vermoed ik althans, want was het nogal clouloos.

De tekenstijl is innovatief en werkt prima. Soms lijkt het alsof echte beelden zijn overgetekend, zoals bij de baseballwedstrijd op TV.

Sterkste stukken vond ik de langere sequenties: de scene in het begin als ze de bruidstaart opsleëen; als Nonoko kwijt raakt en ook wel het stuk met de motorbende (waarbij ik overigens pas na een minuut of wat merkte dat de tekenstijl volledig was veranderd), en verder met name oma's belevenissen. Maar de meeste stukjes hebben wel een zekere charme en herkenbaarheid.

Toch maar een magere 3 sterren, omdat het me als film te weinig boeide- zoals andere users al eerder opmerkten werkt dit beter als losse sketches van een paar minuten dan als film van anderhalf uur.

Mja, weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Eerst en vooral vond de anime apart, minimalistisch, maar toch geslaagd. Alles is aanwezig om toch de juiste mimiek, intonatie of gevoel mee te geven met de personages om zich te tonen aan de kijker.

Het jammere is dat de film is opgebouwd uit diverse verhaaltjes: sommige zeer kort, andere iets langer. Dit betekent uiteraard dat je een duidelijk verhaal mist. De familie zelf is vrij interessant met zijn diverse personages. Er wordt gebruik gemaakt van veel satire en humor en dat slaat wel aan. Het zijn herkenbare sketches ook over het alledaagse leven met zijn problemen waarop de eigenwijze en zelfstandige familie altijd wel raad mee weet.

Zoveel beter bij een nieuwe kijkbeurt. Minimalistische animatie, waardoor alles meer tot zijn recht komt. Een familie waarin het soms zwaar botst, maar die samenhangt met liefde. De vele 'verhaaltjes' schetsen een leefwereld waarin die conflicten en verzoeningen hand in hand gaan.

Het is net door die vele herkenbare dingen weer te geven en geen groot drama dat het beeld van de liefdevolle familie zo sterk en herkenbaar maakt. Het gaat meestal over vele kleine dingen en soms gaat de fantasie dan wel eens op hol. Om telkens weer in een warme thuis te landen na een vlucht op de wolken.

Niet per se mijn favoriete tekenstijl, zeker niet voor deze lengte. Daarvoor zit er ook net te weinig ontwikkeling in om de volle speelduur te blijven boeien, maar eerlijk is eerlijk, de film wordt nergens zwakker. Dit is bij tijd en wijle een enorm vermakelijke film vol kleine losse scènes met heel herkenbare familiesituaties. Dan mag dit een Japanse film zijn, dat soort familiedingetjes lijken universeel. Typisch voorbeeld is in het begin als een jochie is achtergelaten in een winkelcentrum. Niet het drama daarvan is de kern van de scène, nee, de ruzie en frustratie in de auto. 4,0*.

De buren.

My Neighbours the Yamadas is een luchtig en charmant filmpje. De animatie is geweldig, zeker de minimalistische tekenstijl zorgt voor een groot aantal mooie beelden en sfeervolle scènes. Deze stijl ligt mij echt stukken beter dan de weinige andere Ghibli-films (Princess Mononoke en dergelijke) die tot dusver gezien heb, zeker als het over de personages gaat.

Verder uiteraard herkenbaar en het ontbreken van een plot is in deze zeker een pluspunt. Niettemin is het toch allemaal wat sketch-achtig en de herkenbaarheid alleen is toch net wat te weinig als clou van het verhaal om behalve de look ook op andere vlakken het onderste uit de kan te halen.

3

Ghibli.

Niet de eerste Ghibli-film die me teleurstelt, en ik denk ook niet dat het mijn laatste gaat worden. Toch moet ik wel zeggen dat deze specifieke film anders is dan de meeste Ghiblis die ik heb gezien. Geen fantasiewezens die hier de primaire focus krijgen, maar een gestoorde familie waarvan ieder lid op z'n eigen manier uniek is.

Ik vond dat de film nog best aardig opende en direct een redelijk aparte manier kent van animeren. Op het eerste gezicht ziet het er namelijk niet uit, maar regisseur Takahata laat op een goede manier zien dat schijn bedriegt. Er zitten een hoop prachtige beelden in deze film, met getekende details waar hedendaagse animatoren u tegen mogen zeggen.

De stemmencast is dan weer heel vervelend, en maakt de boel wat mij betreft alleen maar ongemakkelijker. Nu heb ik van nature ook weinig met dit soort personages. Drukke, energieke verschijningen die door dwaas te doen een reactie van de kijker proberen te trekken. Uiteraard dolkomisch bedoeld allemaal, maar ik heb er gewoon helemaal niets mee.

Ondanks dat het voor een tijdje aardig wegkijkt begon ik me erg te vervelen nadat de eerste 30 minuten voorbij waren gegaan. Een duidelijk verhaal zit er niet in, veel wordt via animatie een betekenis gegeven. Dat werkt voor een halfuur, maar ik zie uiteindelijk toch liever een wat duidelijkere lijn. Het mag deze film wel onderscheiden van andere animaties, mij overtuigt het gewoon niet.

Geen slechte film, die enkel en alleen voor de animatie deze score krijgt. Ik heb gewoon niks met de studio, en ik zie vanaf nu ook weinig reden om mijn tripjes door Ghibliland voort te zetten. Had misschien ook al eerder moeten gebeuren, maar nu is echt alles van de lijst. Voorlopig. Ik denk dat ik mijn hoop er gewoon voor moet opgeven.