Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun (1999)

Pracht van een film. Miyazaki mag dan wel het boegbeeld zijn van Studio Ghibli, geef mij maar Takahata. Deze film straalt zoveel menselijkheid uit, en is zo herkenbaar ... Een verhaal is er eigenlijk niet, het is eerder een kijk op een doogewone, maar soms erg vreemde, familie.

Eerste Ghibli film die volledig digitaal is opgenomen, maar alles ziet eruit als prachtige waterverf portretjes, met een ongezien oog voor afwerking (animatie dan).

Een uniek pareltje. Eigenlijk 5*, maar aangezien het weer even geleden is dat'k hem gezien heb 4.5*. Een goede reden om hem nog eens terug te zien, en hem te verhogen naar 5* lijkt me

Zoals ik eerder had aangekondigd, 0.5* erbij bij herziening. Heerlijke warme en humane film die rustig voorbijkabbelt. Kent voor zover ik weet ook geen vergelijkbare film in live-action.

Perfect. 5*

PS: nog twee quotes uit de film die ik zeker niemand wil onthouden:

1. Art Is Brief, Life Is Long.

2. Age Comes Easier Than Wisdom.

Fikse tegenvaller na het verschrikkelijk sterke Grave of the Fireflies. De minimale tekenstijl is fris en origineel, maar na een kwartier is de lol er wel vanaf en verlang je naar iets meer 'volume'. Een leuk experiment voor zo'n showreel wat mij betreft, geen materiaal voor een volledige animatiefilm.

Vooral inhoudelijk stelt dit me echter teleur. Ook hier wel een paar aardige momenten ('moeder wil de tv van het sportkanaal afzappen'), maar overall komt dat flauwe gekibbel toch op meer van hetzelfde neer. Niks mis met losse sketches, maar het wordt irritant als de krenten in de pap wel heel schaars blijken te zijn.

De film is inderdaad heel on-Ghibli's, zal dit niet snel aanraden aan liefhebbers van ander werk van deze studio. Leuk experimentje, paar aardige momenten, maar volgens mij gewoon een uit de hand gelopen shortfilm. Die quotes waren er maar met de haren bijgesleept trouwens, maakt het geheel ook vrij opsommerig en weinig consistent.

Fikse tegenvaller na je goeie muzieksmaak Goodfella, maar op filmgebied zijn we al eerder gebotst natuurlijk

Ik begrijp de kritiek wel, maar dan eerder op een "Star Wars fans zullen dit wel niks vinden" manier. Vreemd dat je inhoudelijk hier niks kan uithalen, want die Basho quotes (die toch de rode draad vormen) bevatten op zich meer kracht en inzicht dat de hele top 30 van MM samen (en ja daar zit Donnie Darko bij ).

De animatiestijl vloeit trouwens perfect met de film samen. Luchtig, fris, niet echt welomlijnd maar perfect in de uitvoering en afgewerkt tot in het kleinste detail, en veel ruimte openlatend voor een eigen invulling.

Zal het ook niet direct aan de die-hard Ghibli fans aanraden dit, maar ik heb het dan ook niet zo met die hard Ghibli fans.

Ja dat zei ik, met de haren erbij gesleept.. geforceerd wat extra diepgang toevoegen in plaats van die ontwikkeling direct uit het verhaal zelf te laten komen. Nu zijn het gewoon wat karikaturale sketches waar zo'n quoteje bijaan wordt geplakt, maakt het voor mij niet beter als de film an sich me niet weet te grijpen.

Maar nu ben ik toch benieuwd: eigen invulling geven aan deze animatiestijl? Ondanks het minimalistische karakter laat het weinig te raden over lijkt me.

Tja, niks maakt een film beter als de basis je niet weet te grijpen natuurlijk. Yamada's is origineel een fourpanel comic (korte gags dus), en ik ben blij dat Takahata dat gevoel behouden heeft. De Basho quotes worden er niet zomaar aangeplakt, maar slaan terug op stukjes die je net gezien hebt, of gaan komen. En dat kort, krachtig, to the point en zonder mannen in konijnepakken of vliegtuigcrashes.

De animatiestijl, geanimeerde waterportretjes zeg maar, doet sketchy aan. Alsof het allemaal snel getekend is. Dit laat je als kijker een heleboel details zelf invullen (omdat je het dikwijls zelf maar met kleurschakeringen en schaarse lijntjes moet doen). Toch zit er ook zo'n graad van afwerking in de animatie (beweging, hoe alles interageert) dat het geheel zeer gedetailleerd overkomt.

Net zoals de film dus. De sketches zijn duidelijk, hebben een duidelijk doel, maar laten de invulling en het koppelen aan eigen ervaringen volledig open. Soort van subtiele voorzetjes, gericht maar niet sturend.

Mja, je ziet het als een soort ambigue tekenstijl dus. Leuk voor jou , maar voor mij laat het helaas weinig open omdat het gewoon zeer duidelijk is wat men bedoelt en hoe men de poppetjes neer wil zetten.

Zie het normaal graag dat er veel aan de kijker wordt gelaten, maar het werkt voor mij niet als het hier om de basis van de film gaat. Anywhu, welke Takahata lijkt het meest op Grave of the Fireflies? Want ik moet die nare smaak natuurlijk zo snel mogelijk wegspoelen.

Ps. Donnie veegt de vloer aan met die bleke penseelstreken!

Tja, Takahata heeft niet echt iets in de lijn van Grave. Pom Poko is een vreemde raccoondog komedie, nogal milieubewust, Only Yesterday zo'n film waar echt niks in gebeurt, dus ook niks voor jou lijkt me. Goshu The Cellist is vooral oud, en meer iets voor fans only. Zou maar op zoek gaan naar andere anime directors .

Ps. Hou jij het maar bij je Lynch for kids.

Heel aangenaam om naar te kijken. En grappig.

Ben tevreden.

Ja ja,

Alles ziet er erg mooi uit (Ja, een goeie rip JayLunar). De schets-achtige stijl werkt zeer goed. Leuk is het om te zien dat er soms ineens met veel meer detail gewerkt wordt(de scéne met de motor-gang). Daar tegenover staat weer dat je af en toe naar een vrijwel blanco pagina kijkt, wat ook weer zeer goed werkt in deze film.

De muziek is natuurlijk weer fantastisch, en de film eindigt weer fantastisch met een knal. Vuurwerk en met paraplu vliegende hoofdpersonen inbegrepen; zoals het hoort dus. Heerlijk.

Gaat dit zien, en u zult de rest van de dag vrolijk zijn. 4,5*

Voor diegenen die geen (goede) rip kunnen/willen zien, er zijn nog een drietal kansen dit amusant filmpje te bewonderen op televisie.

13, 17 en 28 juni, op ARTE, originele versie met [tja] Duitse ondertiteling. Beter dan nagesynchroniseerd natuurlijk.

Zojuist weer herzien. Geniaal dit.

Door de herkenbare gebeurtenissen voelt deze film zeer vertrouwd aan, en zoals ik in mijn vorige post al zei ziet het er gewoon allemaal subliem uit. Bij de eindscene vliegen de vlinders nog net niet door mijn navel naar buiten; subliem.

Verhoog hem naar 5*

Arf, moet ik toch echt eens gaan zien! Ben nu toch wel benieuwd aan het worden

Iemand enig idee waar deze te krijgen is?

Bij playusa.com is hij te verkrijgen met een wat mindere cover.

http://www.playusa.com/playusa.asp?searchtype=r1title&searchstring=yamadas&page=search

Bij cdjapan.co.jp met de mooie voorkant. wel een stuk duurder overigens.

http://www.cdjapan.co.jp/detailview.html?KEY=VWDZ-8030

Anders zul je je moeten beroepen op de minder legale wegen.

Op de gangbare Japanse sites (Yesasia/cdjapan). Prijzig DVDtje wel, jammer genoeg.

Edit: Chr.S is veel duidelijker

Regio 1 release (USA) op 16 augustus 2005.

Zal daarna wel wat makkelijker te verkrijgen zijn... hoop ik.

Dan eindelijk gezien. Toen ik de film net opzette moest ik erg inkomen. Ik kon mijn aandacht niet echt op de film richten. Maar na een kwartiertje kwam ik in het ritme en begon ik de tekenstijl wel fijn te vinden. Leuk sketchy met leuke kleurvlakken en wit leegtes. Lekker recht voor zijn raap, lekker slordig, maar vol sfeer.

Soms erg grappig om de misverstanden, klungeligheden en idiote momenten binnen een gezin te zien. Die eigenlijk ook mij zouden kunnen overkomen. De film begint op driekwart wat saaier te worden, maar leeft op het einde weer helemaal op. Het eindigt met een mooie conclusie: zie het leven zoals het is, en verwacht er niet teveel van . Althans dit kon ik er uit halen. Een gedachte waar ik mezelf eigenlijk wel in kan vinden. Gebeurtenissen kunnen soms erg tegenvallen, omdat je er teveel van verwacht.

Het leven kan door kleine dingen eigenlijk best leuk worden. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”.

Zo kreeg ik tot mijn verbazing bij de aftiteling toch nog een kippenvel aanval. Ik eindig op 4*. Erg fijn filmpje, die ik zeker nog eens wil bekijken

Geweldige film. De stijl van de film is heel speciaal en het werkt voor Yamada-kun gewoon heel goed. De situaties in het gezin zijn zo uit het leven gegrepen en ik dacht ook regelmatig; dat zal mij ook zo kunnen overkomen. De sfeer is geweldig. Woorden schieten op dit moment tekort. 4,5* en ik duw hem hiermee verdient in de tiplijst.

Na Omohide Poro Poro m'n tweede Takahata en de beste tot nu toe. Gortdroge humor in al die familiesituaties die voorbij komen. De animatie is eenvoudig, maar dat draagt bij aan het heerlijke sfeertje wat de film schept. Helaas is er tegen het einde van de film af en toe wat variatie in de animatie en mijns inziens niet ten goede. Ik vond de 'eenvoudige' animatie beter bij de film passen dan de wat gedetailleerdere van de scenes van de jongens op motoren.

Heb weer zitten genieten van enkele fantastisch grappige scenes, dus die 4,5* is dik verdiend.

Beste Mensen,

Dit is gewoon een schitterend DVD'tje. Geniale absurde humor binnen een Japanse familie. En leuke animatie. het hoeft niet altijd de mega-animatie te zijn zoals bij Final Fantasy, Mononoke Hime, Steamboy e.a.

Een verfrissend werkje. En ik heb voor een prikje de originele Japanse editie gevonden. Cool þ

En dat was zeker de enige?

En niet vergeten stemmen

Net grote stukken herkeken (jammer genoeg nu even geen tijd voor hele film), en kwam gelijk weer het heerlijke gevoel boven. De vogeltjes die fluiten, de prachtige soundtrack, de stiltes waarmee grote delen van de film wordt gevuld, het gemompel van vader, het mopperen van oma, het hoge stemmetje van moeder.

Wat me nu ineens erg opviel, is hoeveel deze qua sfeer en verhaal lijkt op Taste of Tea. Ook hier een schets van een enigszins normaal gezin (deze iets normaler dan de andere) waar de kleinste gebeurtenissen worden uitgelicht, om uiteindelijk tot een prachtig geheel te worden gevormd. Poëzie zit in het kleine

Fuck it, ik verhoog hem gewoon naar 4,5 dikke sterren, dit is gewoon geweldig!

Bu san ook verhoogd zie ik.

Compleet mee eens. Best leuk en origineel geanimeerd (het is voor mij trouwens een raadsel waarom 1 scene in de film totaal anders geanimeerd wordt), best leuke sketches ooit (maar ook regelmatig met de humor van een gemiddelde amerikaanse sitcom) maar uiteindelijk snap ik niet dat Takahata dit materiaal rekt tot een volledige animatiefilm. Voor mij werd het naar het einde toe steeds moeilijker om de aandacht erbij te houden. De finale is wel weer erg leuk. De film heeft trouwens veel weg van een geanimeerde luchtige Ozu. 2,5*

De minste Ghibli die ik gezien heb. Leuk dat ze eens een andere tekenstijl proberen, maar dit is toch veel minder dan wat we gewend zijn. De korte verhaaltjes zijn aardig, maar niet meer dan dat. Dit maakt het, zoals anderen ook al gezegd hebben, ongeschikt voor een lange speelfim. Het had beter gewerkt als tv-serie met korte afleveringen van een minuut of 10.

2,5*

Na herziening van 3,5 -> 4*

Hij was leuker dan ik hem in herinnering had; zo herkenbaar!

Que sera sera...

Vond het juist erg afgezaagd om dat nummer weer langs te horen komen, is al te vaak gebruikt.

Erg sterke film. Geweldige stijl en leuke verhaaltjes. 4*