Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun (1999)

Heerlijke film die mij in positief opzicht verraste.

Allereerst vond ik de tekenstijl, die afweek van de andere Ghibli `s die ik tot nu toe gezien heb, fantastisch! Ik zat gelijk in het verhaal en werd helemaal gegrepen door deze eenvoudige, sympathieke en voortkibbelende familie.

Mijn favoriete personage was de oma. Wat een heerlijke vitale meid zeg! Ik heb me krom gelachen toen ze pa en ma de schuld gaf van het achterlaten van het meisje . En dat terwijl ze zelf ook niets opmerkte. Deze film is voor mij nu een soort ode aan de vele keren dat mijn broertje koekjes op mijn kamer ontvreemdde. Heerlijk herkenbaar, al die vetes. Nergens berekend maar lekker impulsief, zoals echte mensen wel eens kunnen happen..... Maar daarna samen tv kijken, lekker knus met zijn vijven. Wat een warmte! Ik zou zo een nachtje in het Yamada huis willen verblijven en de hele nacht niet gaan slapen om te mogen genieten van de karakteristieke eigenschappen van The Yamadas.

De muziekkeuze was geweldig en Takahata zorgde bij mij voor de juiste sfeer door af en toe eens lekker surrealistisch bezig te zijn. Bv. toen de familie op een planeet, de lucht in ging en na een conflict weer moest lachen. Lekker luchtig, net zoals je het leven moet nemen. Geniet van je familie en van alle kleine dingetjes om je heen. Doe eens gek en dans de tango.

Het einde van de film maakte hem voor mij dan definitief een waar meesterwerk. Onder het pakkende Que Sera Sera, die af en toe wordt onderbroken door een grappige gebeurtenis en weer verder deint. Ik heb non - stop genoten van zoveel menselijkheid en af en toe krom gelegen van het lachen! De ultieme feel - good movie! Ik kijk al weer uit naar mijn volgende Takahata. Dit ware meesterwerk krijgt van mij een hoge ranking in mijn top 10 en een dik verdiende 5*

Dit citaat waar ik erg om heb gelachen, gaf de situatie trouwens perfect weer toen ik deze film bekeek:

I didn `t even noticed it was getting dark!

Hehe, net even doorheen gescrolled en heb helemaal dubbelgelegen om die maffe figuurtjes alleen al.

Dit kan nog leuk worden!

In verband met het kijken van Shark skin man [personage dat Yamada heet], werd ik herinnerd aan deze film. Poeh, dat is al weer wat jaren geleden, My Neighbors the Yamadas.

Ja, heerlijke film, geweldige stijl, ga van de week meteen zoeken naar deze film. Moet te vinden zijn.

Blijft in al zijn simplisme, eenvoud en overdrijving de meest herkenbare film.

Losse sketches staan allen in verband tot hetzelfde thema, waardoor je nog moeilijk van losse sketches kan spreken. Familie en geluk staan centraal, waarbij er niemand dood gaat, geen ontspoorde onzin op het scherm verschijnt, noch zwaar emotionele wonden geheeld moeten worden.

De simpele dingen worden weer mooi in het zonnetje gezet door Takahata. Zoals blijkt ook vaak de dingen die het moeilijkst te begrijpen zijn.

Blijft erg sterk bij elke herziening, hoewel bij elke herziening de "geluksscenes" meer en meer respect krijgen. Vooral prachtig, de scene waar papa eerst belt om een paraplu te brengen, waarna uiteindelijk de hele familie komt opdagen. Bevat wat mij betreft nog steeds veel meer waarheden dan menig zwaar drama, en daarbij zijn de quotes enkel maar een kanttekening.

5* blijven mooi staan.

Schattige animatie, over een gezinnetje waar soms wel wat herkenbaarheid in zit Zoals de vader die in de sneeuw staat terwijl de rest tv kijkt

Erg luchtig filmpje, waar je wel vrolijk van moet worden. Een van de leukste Japanse animaties die ik gezien heb 5*

Derde Takahata. Tweede tegenvaller van hem. Eerste keer in lange tijd dat ik een film niet uitkijk.

Vervelend simplistische animatie, onderverdeeld in clouloze sketches. Ik kon er helemaal niets mee. Wat is de katalysator achter mijn onvrede? Moeilijk uit te leggen, want ik weet het zelf ook niet precies. Is het de tekenstijl die een obstakel vormt voor verbondenheid en identificering met de personages? Wellicht. Of misschien wel gebrek aan inhoud? Zou ook kunnen, er gebeurt immers bar weinig.

En toch heb ik voor beide mogelijkheden een tegenvoorbeeld. Het banale Chin Chan is net zo abstract getekend, maar daar kon ik altijd hard om lachen. Verder lijkt Cha no Aji qua opbouw vrij veel op Tonari no Yamada-kun: ook een apart gezin dat op sketchachtige wijze afgebeeld wordt, zonder dat ze veel meemaken. Chin Chan is als tekenfilm een stuk drukker, Cha no Aji is weer een stuk rustiger in de narratie.

En daar lijkt me het probleem te liggen. Het gezin in Tonari no Yamada-kun wordt steeds met veel bombarie afgebeeld, maar er gebeurt uiteindelijk niets. Niets grappigs en niets moois of sentimenteels. Het bleef altijd maar afwachten tot er niets gebeurde. Het vervelende was dat dát nog gebeurde ook. Dit is waarschijnlijk zeer persoonlijk, want hoe kan deze film anders zo hoog staan? Ik kan er in ieder geval niets beters van maken dan 1*. De halve ster extra komt door de muziek, die mede door het vrolijke themadeuntje wel goed te behappen was.

Dan heb je wel het fantastische einde gemist.

Deze film wil trouwens niet uitblinken in het creëren van spectaculaire momenten, het zijn juist de o zo herkenbare dingen die deze film zo mooi maken. De film dient als perfect identificatiemodel voor een doorsnee gezin. De film straalt daardoor een heerlijke herkenbare warmte uit, gelukkig niet sentimenteel en op meerdere fronten ook humoristisch. Denk alleen al maar aan de vele quotes die werden aangehaald en aan de territoriumdrift van oma.

Tekenstijl mag dan simpel zijn, de animatie is dat allerminst. Nog geen film gezien die realistischer oogt qua animatie dan deze.

Daarnaast kan ik niet begrijpen hoe je de sketches als clouloos kan zien. Het ligt niet echt onder 5 lagen metafoor verborgen. Redelijk straight-forward op dat gebied.

Mij lijkt het eerder een gebrek aan drama oid.

Met clouloos bedoel ik dat ik per sketch op een leuke twist zat te wachten, terwijl deze steeds met een sisser afliepen. Ik zat constant met een 'was-dit-het-alweer' gevoel. De herkenbare situaties vond ik tijdens de skecthes al niet grappig, warm of wat dan ook. Dus ja, voor mij een gebrek aan drama, humor, spanning, oid/enz.

Na het ontroerende Grave of the Fireflies wist Takahata mij bij de Yamada's opnieuw erg te verrassen. De erg bijzondere en simpele tekenstijl in combinatie met de prachtige hilarische (en soms erg herkenbare) verhaaltjes en de schitterende muziek maken Yamada tot een erg warme, gezellig en dolkomische animatie.

Ik hou het eerst voorzichtig op een score van vier hele dikke sterren, maar de kans dat deze score na een herziening nog flink omhoog gekrikt gaat worden naar 4,5 (of misschien zelfs de volledige 5) sterren is aardig groot. Dit is in ieder geval zeker een film om vaker te zien.

4 sterren.

Beetje een tegevaller. Leuke en herkenbare sketches worden afgewisseld met wat saaiere waardoor ik soms mijn aandacht er niet helemaal bij kon houden en zelfs twee keer in slaap ben gevallen (en dat bij een film van 104 minuten). Daarnaast kon de tekenstijl me niet heel erg bekoren, geef mij de 'normale' Ghibli's maar.

3*

Zal hem een keer herzien wanneer ik wat frisser ben.

Jeetje. Dat was een verrassing, zo zie je maar weer dat vooroordelen (in dit geval over de simplistische animatiestijl) er écht zijn om te worden onderuit gehaald. Zelden zo genoten van een animatie, waarbij de 'aquarel-look' echt fantastisch werkte. Echt top! Een auto is niet meer dan vier lijnen en twee bewegende stipjes. Het werkt...

Soms ontzettend leuke, in elk geval herkenbare, sketches, vooral die met de afstandsbediening, het honkbal, de bikers en met name de tango (voor mij het hoogtepunt). Het dochtertje Nonoko was erg schattig, zo ook haar scene in het warenhuis. Heerlijk, heerlijk, heerlijk.

Ondanks dat er een mooi gevoel en verhaal rond de film hing en eindigde in een mooie finale, had de film toch wel af en toe last van een inzakmomentje door het gebruik van losse sketches. Maar een ruime vier sterren (wellicht bij herziening meer) en wat mij betreft het hoogepunt in de films van Takahata die ik tot nu toe zag (4 stuks).

Had hem veel leuker ingeschat. Het tekenwerk was wel aardig, maar ik vond dat er ondanks sommige grappige herkenbare situatues, nogal gebrek was aan leuke personages en echt goede grappen. Ik heb namelijk hooguit af en toe moeten glimlachen en daarbij regelmatig op de klok gekeken om te kijken hoe lang hij nog duurde.

4 * voor deze film, leuke film die me een beetje aan the simpsons deed denken (de japanse simpsons ), ook een zeer originele stijl van tekenwerk.

Erg zonde, dit was de laatste 'grote' Ghibli-film die ik nog niet gezien had, en nu is ook dat voorbij . Deze kon ik nergens vinden en dus heb ik hem maar gekocht - spijt heb ik er in geen geval van.

Het is een film die erg kwetsbaar is voor kritiek: eenvoudig, weinig opzienbarend, schattig, herkenbaar, boordevol keukenfilosofietjes en oma-wijsheden, maar als je ervoor in de stemming bent en de film een kans geeft, is het bijna twee uur louter genieten. Mij deden de verhaaltjes nog het meeste denken aan de strips van Casper & Hobbes, maar dan meer op het gezin gericht ipv op de kinderen alleen (vooral de ouders en grootmoeder gaan met de pluimen lopen hier, het zoontje is wel leuk, maar nergens echt uitzonderlijk en de dochter heeft maar een kleine rol). Ik heb verschillende keren echt moeten lachen (van die sluimerlachjes - je vindt iets grappig als je het ziet, maar vooral de minuut daarna besef je dat het écht heel grappig was), soms is de film ontroerend, soms gewoon mooi en leuk om te zien. De tekenstijl vond ik niet super of zo, maar wel erg passend bij de sfeer van de film en heel constant van kwaliteit, de schitterende animatie zat steeds perfect en de personages zijn heerlijk.

Moeilijk in te passen in de rest van het Ghibli-oeuvre (leunt nog het dichtste aan bij Totoro, maar ook weer niet echt), maar een erg aangename, plezierige en mooie film is het sowieso. Voor ik het vergeet: schitterende muziek ook!

Kleine opmerking: ze wonen toch helemaal niet in een appartementje? Volgens mij hebben ze een gewoon huis in de suburbs (van Tokio of een andere stad, dat weet ik niet), en niet eens zo piepklein ook niet.

Vandaag weer herkeken en de magie blijft aanhouden. Prachtige humor wordt op een uiterst subtiele en droge wijze gebracht en weet me zo met gemak mee te nemen in de fijne wereld van de Yamadas.

Geen grootst drama, juist heel klein en daardoor erg ontroerend. De illustratieve haiku´s die doorheen de film verweven zijn geven de film alleen nog maar meer kracht mee.

Freud: Aan Casper & Hobbes heb ik nooit moeten denken eigenlijk (ben overigens best een groot liefhebber van de strips), vond dit toch vrij anders qua humor.

Na een vreselijk moralistische en oubollige opening volgen een aantal leuke kleine sketches die weliswaar voorspelbaar zijn maar toch stiekem ook wel weer prettig wegkijken. De animatie helpt ook want die is gewoon heel goed gedaan.

Mijn derde Takahata, en de eerste die me tegenvalt. Ik denk dat ik er niet omheen kan gaan dat de animatie erg mooi is, maar het is absoluut niet mijn ding. De film kent een paar schattige momenten en ook de muziek is erg mooi, maar na 20 minuten begon ik al naar de klok te kijken, wat sowieso al een slecht teken is, en op het eind kon het me gewoon niet meer boeien.

Ben absoluut geen fan van Ghibli in het algemeen en Takahata in het bijzonder, maar deze avonturen van de familie Yamada vond ik fantastisch.

Het overgrote deel dan toch. Het begin bevat nogal veel voice-over en even was ik bang dat die de hele film zou aanhouden, het middenstuk kent hier en daar een klein dipje, maar in “tijden van tegenspoed” kon ik me altijd vergapen aan de verbluffende tekenstijl. Noem het eenvoudig, noem het minimaal, noem het simplistisch… ik vind het vooral heel erg mooi. De achtergronden alleen al. Dikwijls in sterk contrast met voorwerpen, maar vooral kenmerkend door prachtig gebruik van kleurschakering. Knap dat zoiets ongecompliceerds toch zo goed weet te werken.

De haiku’s hadden wat mij betreft weggelaten mogen worden. Niet alleen zijn ze verantwoordelijk voor nare associaties met Confucius en andere halfgare wijsgeren, spiritualiteit is niet mijn ding, ook hebben ze gewoon weinig toegevoegde waarde. De inhoud is mij wel duidelijk aan de hand van de filmpje, daar heb ik geen tekstuele intermezzo's meer voor nodig.

De verhaaltjes zelf variëren van levensecht en dolkomisch (het zwaardgevecht met afstandsbediening en krant in plaats van degens) tot ongekend zoetsappig (vooral de soundtrack en het einde kunnen er wat van). Hoewel, ongekend... het is een beetje eigen aan een bepaalde tak van de Japanse animatiefilm. Sommigen houden ervan, ik duidelijk niet.

Even speelde ik met de gedachte 4.5* uit te reiken, maar dat zal onder invloed van “de magie van het moment geweest zijn”. Een moment waarop het gevoel het rede overstemt. Het moment waarop de overdonderende tekenstijl als veel belangrijker wordt geacht dan elk denkbaar minpunt.

Die momenten zijn helaas van korte duur, en inmiddels lijkt een 3.5* meer op zijn plaats.

Heel leuk en universeel herkenbaar! En weer gaat hier op: minder = meer! ik vind het heel knap hoe men hier met slechts enkele simpele pennenstreken zoveel emotie en sfeer weet over te brengen.

Vooral om vader kon ik vaak erg lachen; hij is echt mijn favoriete personage. Prachtig de sketch waar niemand hem een paraplu wil brengen en hij zegt die dan maar zelf te gaan kopen. Waarop zijn vrouw vraagt of hij dan meteen maar even varkensvlees mee te nemen? "Jaaah, vergeet dàt maar!!!" Maar als de boosheid is uitgeraast dan toch braaf de varkensvlees meenemen, waarna hij halverwege zijn gezinnetje met paraplu's tegenkomt!

De sketch waarin het meisje zoek is is ook wonderschoon en zeer vermakelijk.

Ik had niet gedacht dat ik zoiets als deze film ooit leuk zou vinden, maar ik heb zeer genoten en gelachen.

Tijden geleden gezien, zag hem net in een laddercompetetie voorbijkomen. Binnenkort maar eens herzien

Inderdaad. Best aardig hoor, maar waarom dit door de animatie-liefhebbers nu juist als geweldig leuk wordt ervaren tov het verderfelijke en simpele Pixar of Disney is me een raadsel. Dit is nog vele malen oudbolliger en doet qua opzet inderdaad veel denken aan eenvoudige Amerikaanse sitcoms met 'uit het leven gegrepen situaties die grappig gemaakt worden'. Alleen is het daar allemaal simpel en stom en hier opeens schattig, leuk en herkenbaar. Whatever.

Animatiestijl is geinig, muziek ook, maar alles is veel te sketchmatig en fragmentarisch om het echt als een geheel te zien.

Altijd leuk om Mahler terug te horen in een anime. De film duurde ook mij te lang. Beter hadden ze het kunnen opsplitsen in twee delen, het moment van de paraplu en het varkensvlees zou wat mij betreft een mooi einde van een eerste deel kunnen zijn, ik had daar namelijk zo'n gevoel van: "dit is het einde", en toen bleek er nog een uur aan vast te zitten. Is natuurlijk persoonlijk, wat voor mij beter zou werken, hoeft natuurlijk niet voor een ander te werken.
De animatie stoorde me overigens helemaal niet.

My Neighbours the Yamadas is toch een kleine teleurstelling geworden. De films uit de Ghibli stal wisten mij tot nu toe telkens wel te vermaken en sommige zijn zelfs geweldig, maar bij deze film lukte dat niet. Het tekenwerk is anders dan van de andere “Ghibli’s” en dat zag er op zich wel goed uit.

Het grote probleem van deze film voor mij is het gebrek aan leuke grappen en personages. Goed er zitten wel wat aardige herkenbare situaties in, maar meer dan een glimlach brachten die niet teweeg bij mij. Qua personages is de vader veruit het leukst, maar verder is het erg karig. Ook loopt de film door de vele afzonderlijke fragmenten niet altijd lekker door en voelde het vaak fragmentarisch aan, i.p.v. als een hele film.

Toch komt de film op het einde nog even sterk terug met het Que Sera Sera moment, die op alle punten letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van deze film is. Jammer echter dat de rest van de film niet van dat niveau is.

2,5*

Het begon zeer matig met een voice-over maar die kwam gelukkig sporadisch terug. Vond de tekenstijl in het begin niet echt geweldig maar dat was waarschijnlijk even wennen. Na een kwartier zit je lekker in het rompslomp verhaaltje en ontdekte ik dat de tekenstijl juist krachtig is.

Wat erg sterk was dat bij de "motor bende" ineens het hele beeld werd benut. Mijn gevoel was dat de vader zich in een oplettende fase bevond en ogen tekort kwam, vandaar die verandering.

Ook verwacht je soms dat bepaalde situatie's uit zullen monden in een dramatische wending. Gelukkig reilt en zeilt het dan lekker onverwacht. Zo is er dus niks op het verhaal aan te merken maar kan je wel je vraagtekens zetten op het einde, alhoewel dat natuurlijk óók weer onverwacht is

En ja, vond het wel lekker zo'n happy end.

Best leuk.

Erg grappig was het weliswaar niet, de keren dat ik moest lachen is op een hand te tellen (en dan kun je nog 1 of 2 vingers missen). Wat het vooral de moeite maakt is de erg luchtige liefelijke sfeer en het mooie tempo. Animatiestijl is wennen, maar vaak in de wat meer complexere scenes valt de klasse wel op. Muzikaal is het niks, vooral dat laatste liedje was een beetje to much blij gedoe, viel niet echt goed.

3*

My Neighbors the Yamadas kent eigenlijk één probleem. Prachtige momenten worden afgewisseld door mindere en zelfs saaie momenten. Heel jammer dat dit verschil in kwaliteit zo duidelijk is. Vooral bij een tweede kijkbeurt werd dit al snel duidelijk.

Wat ik bijzonder vindt aan een aantal van deze goede momenten, is dat Takahata werkelijk de tijd durft te nemen. Dat zou je niet verwachten bij een film die op deze wijze geanimeerd is. Overigens is dit een film waarvan ik graag een vervolg zou zien.

Ruim anderhalf uur de lotgevallen van een Japans gezin, met wat kleine probleempjes en in een voor de Ghibli-films vrij minimale naieve filmstijl.

In een paar wat aardigere stukjes krijgt het nog wel eens de klasse van Peanuts, maar vaker blijft het toch steken op matig Jan, Jans en de Kinderen-niveau.

Weinig magisch of sprookjesachtig.....jammer...

Charmante film van Takahata. De simpele animatiestijl is best leuk (al zou ik er niet veel meer animatiefilms in willen zien) en de humor en toon zijn bijzonder aangenaam. Het moet het vooral hebben van kleine observaties en wat dat betreft zitten er een aantal pareltjes in die het inderdaad van herkenbaarheid moeten hebben. Erg mooi vond ik met name een rustmoment waarop vader thuiskwam van het werk en rustig een sigaretje rookte en een banaan at. In theorie zo saai als de pest, maar hier werkte het. De finale is zoals meerdere al hebben aangegeven grandioos, al hoop ik wel dat dit de laatste film is waarin ik Que Sera Sera hoor (na The Man Who Knew Too Much en Mary and Max).

Nu ik Mary and Max erbij heb gehaald, dat niveau haalt Yamadas niet. Niet dat ik ooit echt iets tegen de film had, maar de film werd zelden meer dan gewoon aangenaam. Niet dat ik de indruk heb dat de film meer wilde zijn dan dat, maar ik vond het wat teveel voor het goede voor 104 minuten. Het werd daarin nooit saai, maar ergens denk ik dat de Yamadas beter tot hun recht waren gekomen in een televisieserie van afleveringen van tien minuten. Een lekker dagelijks tussendoortje. Voor een lange film hebben ze te weinig afwisseling te bieden. Toch goed voor een dikke 3,5*.