Menschen am Sonntag (1930)

Alle regisseurs zijn Duitsland op tijd ontvlucht.

Billy Wilder heeft writing credits. Das apart.

Alle 5 hebben ze Hollywood films gemaakt.

"Menschen am Sonntag" werd gedraaid zonder geld, zonder professionele acteurs, zonder producent en op basis van een in het café verzonnen verhaal. Absurd uitgangspunt, maar deze stomme film wordt nu beschouwd als een klassieker.

De film treedt in de voetsporen van Walther Ruttmanns "Berlin: Die Sinfonie der Großstadt (1927)", een avant-gardistische film over de grote stad als symbool van industrie en vooruitgang.

"Menschen am Sonntag" wordt gezien als vooroorlogse voorloper van het neo-realisme: het doet aan als een documentaire, de niet-professionele acteurs spelen zichzelf. Zie verder voor een discussie over het neo-realisme bij Il Vangelo Secondo Matteo.

vr 27 aug 21:00 te zien op de Uitmarkt in Amsterdam (op het museumplein).

Sip

Film was nergens te bekennen gisteravond.

Hier vanaf 11 april te koop op DVD.

Geen onaardige film. Anders dan bij eerdere 'stille films' die ik zag, was hier de muziek wel erg aangenaam. Tenminste niet steeds eenzelfde pingeltje, maar een fatsoenlijk (film-)orkest was daar verantwoordelijk voor. Juist in een film zonder andere geluiden vind ik dat een vrij bepalend iets.

En inderdaad, de film doet documentaire-achtig aan, hoewel het thema lekker luchtig is: mensen die zich op zondag uitleven na een week hard werken. Natuurlijk nu nog steeds een erg herkenbaar en dus tijdloos onderwerp.

Leuk om een keer te zien. 3,5*

Toch maar eens gehuurd.

Fantastische fotografie en Camerawerk (voor die tijd), en een tijdloze compositie hoe een zondag kan verlopen met mensen die je net kent, zo vol verwachtingen, en hoe die verwachtingen niet altijd uit blijken te komen.

Prachtige muziek ook. Tijd vloog voorbij.

4 hele dikke sterretjes.!

Kun je vermelden over welke muziek je het hebt? Ik ken sowieso al drie geluidsversies bij drie dvd-versies in europa: nl-versie, duitse versie en bfi-versie. Ik vermoed dat je de Nl versie met muziek van het Alliage-orkest bedoeld. Maar die heeft ander hoesje dan hier op moviemeter bij de titel staat afgedrukt.

Dat plaatje is van de Duitse dvd-versie waarop twee alternatieve audioversies staan: muziek van het Czech Film Orchestra (score van Elena Kats-Cherin) en van percussionist Steve Garling naar een eigen score. De score van Elena Kats Chenin staat ook, maar dan als enige optie, op BFI-versie

NL-versie: verkrijgbaar hier:

http://www.dvdview.nl/

DU-versie: verkrijgbaar hier: http://www.stevengarling.com/seiten/shop/shop.html

BFI-versie: verkrijgbaar hier: http://www.bfi.org.uk/booksvideo/video/details/peopleonsunday/

'Cinema vérité', of 'neo-realisme', ik weet het niet precies maar de film geeft wel een prachtig beeld van zomaar een zondag eind jaren 20 in Berlijn.

Hoewel er sprake is van een losse verhaalstructuur is dit vooral een impressie en een sfeerbeeld van het Berlijn tussen de twee wereldoorlogen in. In die zin zijn de scenes in de stad en aan het strand het meest interessant. Vooral de montage van de portretfoto's tijdens de strandscene is buitengewoon mooi.

Opvallend is ook de vrije moraal en de wijze waarop deze in beeld gebracht wordt. Zonder echt expliciete beelden is toch zondermeer duidelijk dat er in het bos een stevige vrijpartij plaats vindt. Ook wordt er niet al te moelijk gedaan over het feit dat het hier om one night stands - of liever gezegd one day stands - gaat.

Hierboven is al gemeld dat vrijwel alle makers van de film in de jaren daarna een glanzende carriere op zouden bouwen. En dat allemaal op basis van een film die misschien wel één van de eerste 'indies' genoemd kan worden.

Een prachtige film, die in het verlengde ligt van Berlin: Ein Synfonie der Grossstadt.

De film siert zich door prachtige beelden van een zonnig en zwoel Berlijn anno 1930.

We volgen als kijker een groepje mensen die een zondag doorbrengt aan het strand. Er gebeurt eigenlijk niks, maar het stoort absoluut niet. Integendeel.

De prachtige en ook op sommige momenten dromerige muziek, maakt de bijzondere sfeer compleet.

Voor mij althans een film om nooit te vergeten.

4,5*

Vooral als tijdsdocument natuurlijk erg leuk. Verder fris en lekker wegkijkend. Deed me denken aan (het tevens in de BFI-box zittende) 'Man with the Moviecamera', al vind ik deze film beduidend leuker door het verhaaltje wat we volgen.

Wat me vooral opviel was de totale afwezigheid van nazi's en symbolen in de film. Ofwel door de makers opzettelijk weggelaten, ofwel nog niet zo pontificaal aanwezig in 1929-1930?

De vergelijking met Berlin: Die Sinfonie der Großstadt gaat voor een deel op. We krijgen in Menschen am Sonntag bijzonder veel schitterende beelden te zien van Berlijn waarbij het enkel om het tonen van die beelden gaat. Een ander belangrijk aspect is dat de film vooral gaat over hoe mensen in die tijd en in die stad met hun vrije zondag omgaan. Het verschil met Sinfonie zit hem er in dat Menschen am Sonntag ook duidelijke hoofdpersonen heeft gekozen en tussen al het documentaire materiaal door ook nog een verhaal verteld (in al haar luchtige kwaliteiten...). Het is een beetje een bizarre combinatie en het dramatische aspect is niet veel meer dan wat charmant zijn. De luchtige toon, authentieke sfeer en schitterende tijdsbeelden maken Menschen am Sonntag voor mij toch nog wel een redelijk gedenkwaardige film.

Open deur intrappen?

Waren simpelweg nog helemaal niet aanwezig toen. Het nazisme scheerde pas echt hoge toppen vanaf 1932.

Leuke film, prima voor een luie zondagmiddag, over vier zorgeloze tieners/twintigers die een zondag met elkaar doorbrengen. Het is leuk om te zien hoe mensen toen hun vrije dag doorbrachten- een dagje naar het strand, beetje waterfietsen, wandelen in het bos, het is kennelijk van alle tijden. Mooie beelden van het vroegere Berlijn, dat 15 jaar later in puin zou liggen, en een flink aantal close-ups van mensen die voor een fotograaf poseren: een regelmatig gebit was in die tijd niet vanzelfsprekend. Een opmerkelijk losse structuur, veel geëxperimenteer met de camera, de film is met kennelijk plezier gemaakt.

Wel aardig, af en toe fijn modern gefilmd. Maar het kabbelt me allemaal wat te veel. Wel erg leuk om allerlei plekken te herkennen in Berlijn. Maar mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de al eerder genoemde Berlin – Die Sinfonie der Großstadt.

Over Nazi's, ik zag er wel een aantal lopen, bij het stukje waar ze filmden tussen Siegessäule en Brandenburgertor. Of althans lui die met een vaantje op een stok liepen in optocht. Lijkt me op die plek in die tijd geen padvinderij.

Nog iets wat me opviel, kennelijk waren er in 1930 bananen te koop in Berlijn, althans ik zag daar een advertentie voor op een Kiosk.

We spelen de film deze maand twee maal: 08.11 & 15.11 CINEMATEK - Programma - Menschen am Sonntag

De crisis lijkt al weg en Hitler lijkt er nog niet te zijn in deze semi-documentaire met veel aandacht voor een zondags Berlijn - welke stad anders in 1930 ? - en een verhaaltje rond een vijftal personages, met eerste ontmoetingen. Een beetje stout maar gevat hoe de spelers die voorheen nooit voor een camera hadden gestaan, menselijke gevoelens uitbeelden wat de karige tussenteksten toelaat.

Vijf bekende cineasten werkten aan de regie met daarnaast Billie Wilder die instond voor de "screenplay".

Gepast van lengte, zou ik zeggen, interessant als tijdsbeeld en aangenaam om volgen.

In deze docu/productie schetst Menschen am Sonntag een doordeweekse zondag in het bruisende Berlijn van begin de jaren 30. Nog voor de macht aan Hitler werd overgedragen ervaar je een vrije losse moraal in en rondom Berlijn. Op een prachtige zomerdag zie je de mensen genieten, elkaar ontmoeten en gewoon "te leven". Een groot verschil met wat hen enkele jaren later te wachten staat. Niets (of bijna niets) wat lijkt op het nationaalsocialisme.

Stilistisch gezien erg knap gemaakt. Maar vooral de soundtrack vond ik geweldig aanstekelijk. Leuke deuntjes, maar ook fijn sfeerbepalend voor de visuele beelden. Voor een productie zonder een plot en geluid redelijk vermakelijk al verwacht ik in principe wel wat meer.

Een absoluut juweel van vooroorlogse filmkunst, waar ik met plezier en bewondering naar heb zitten kijken. Geen moment gestoord dat dit een 'zwijgende' film was, de schaarse teksten doen het wel. Al snapte ik eigenlijk niet veel van de onderlinge verhoudingen tussen die twee jongens/mannen en die twee meisjes. Wie kende nu wie? Maar dat doet er ook niet zoveel toe. Ze zijn gezellig naar het strand, waar de onderhuidse spanningen regelmatig boven komen drijven.

Maar wat maakt deze film zo bijzonder? Dat deze na bijna honderd jaar nog zo fris en herkenbaar is. Want ook nu gaan gezinnen, vrienden, stelletjes op een mooie zondag naar het strand, naar een meertje of naar de bossen. Recreëren. Maar dat was toen nog niet zo gewoon. Het is het beeld van de grote stad, de drukte van het verkeer, de bedrijvigheid in de winkels, mensen op weg naar hun bestemming. Maar niet deprimerend, eerder opgewekt. En zondags was het tijd voor een verzetje.

Wat de film ook fascinerend maakt, we zien het vooroorlogse Berlijn in volle glorie: de winkelstraten, de U-Bahn, de stations, de kleding van de mensen, Unter den Linden, de Brandenburger Tor, en zelfs een glimp van de Rijksdag. Alles ademt optimisme, vrolijkheid, vooruitgang. De economische crisis van de jaren dertig had nog niet toegeslagen en Duitsland was nog een democratie. Zo moet het geweest zijn en daar zijn niet veel beelden meer van. Prachtig hoe deze sfeervolle beelden zijn verweven met het leven van gewone mensen.

Ik had wat meer verwacht, meer een optimistische experiment al la The Man with the Movie Camera (mijn favoriete zwijgende film is of die of La Passion de Jeanne D'arc). Dit bleek een stadsportret te zijn met normale mensen op een normale dag in Berlijn die gewoon leven. Bij vlagen een fraai stadsportret en het besef wat er kort erna in de lucht zou hangen is ook heftig. Ik vond de muziek op mijn DVD (Allege-orkest) niet zo best en wil dit nog eens terug zien met andere muziek.