Dronningen (2019)

Wederom een sterke film van Deense makelij. Uiteraard krijgen wij hier alleen de topfilms te zien, ze zullen wellicht ook wat bagger maken dat niet tot hier komt, maar toch. Hetgeen hier raakt, is vaak top en daar is ook Trine Dyrholm geen onbepalende factor in. Sowieso één van de topactrices van/uit Europa. Een ijzersterke prestatie alweer die ze neerzet als gerenommeerde advocate in verkrachtingszaken. Haar perfecte en stabiele leventje komt op de helling te staan wanneer Gustav, haar stiefzoon, zijn intrede doet in het huis.

Anne wekt de sympathie op van de kijker omwille van haar vastberadenheid, haar job en haar goed draaiend huishouden waarbij zij als sterke leidende vrouw de spil is. Haast ingenieus complexe rol wordt knap omkleed door May el-Toukhy door de kijker stelselmatig te verwarren met het tegendeel. Wat volgt is een psychologisch machtsspel die ze als geen ander tracht uit te spelen. Dronningen kent een indringende intense sfeer en houdt die de hele film vast.

Toch ook een paar minpuntjes. Ik vond het moment dat de klik maakte tussen Anne en Gustav iets te makkelijk en te overhaast. Ook met het subplot toen haar zus haar betrapte op het feestje werd achteraf niet veel meer gedaan. Voor de rest een puike film met een snijdend en wrang einde. Mooi, dikke 4,0*!

Het eerste shot geeft meteen een uitdagend signaal af en toont de wereld niet in het juiste perspectief. Terwijl hoofdpersonage Anne met haar hond door een winters bos wandelt, vangt de camera de kale bomen eerst ondersteboven en glijdt daarna met een draai van 180 graden tergend langzaam naar het normale perspectief. We zijn gewaarschuwd.

Het is een provocatieve film die een ambivalent en prikkelend verhaal vertelt, waarin Anne alles op het spel zet dat voor haar belangrijk is. Haar huwelijk met Peter. Haar carrière. Haar landelijk gelegen droomhuis. Wat drijft een intelligente vrouw, die zich beroepshalve voor minderjarige slachtofers van misbruik inzet, ertoe om een affaire met een minderjarige knaap te beginnen? Nou daar gaan we dan.

Dronningen is een moralistische film over zelfdestructie. Hoofdpersonage Anne is in dat opzicht een raadselachtig karakter. Aan de ene kant is zij de geweldige carrièremoeder die haar huis perfect op orde heeft en zich beroepshalve bekommert om misbruikte mensen. Aan de andere kant is zij de nietsontziende verleidster van haar eigen minderjarige stiefzoon.

Trine Dyrholm heet de actrice in de rol van Anne. Zij is ongelooflijk goed. Het lukt haar om alle tegenstrijdige facetten van Anne heel geloofwaardig onder te brengen in één personage.

Het is een film die zinspeelt op mogelijke oorzaken die ten grondslag zouden kunnen liggen aan haar drang tot zelfdestructie. Een traumatische gebeurtenis uit haar verleden? Zelfgenoegzame overheersende mannen zoals haar man Peter of haar businesspartner? Midlife? Machtswellust? Of gewoon de verleidelijke prikkeling van het verbodene? De diepere motivering mag de kijker zelf bedenken.

De film registreert. De film legt geen verklaringen af. De film geeft mogelijkheden aan. De film geeft subtiele voeding om over na te denken. Men neme bijvoorbeeld het boek “Alice in Wonderland” waaruit Anne ‘s avonds aan haar kinderen voorleest. Die repeterende gebeurtenis zou voor de kijker heel goed een aanwijzing kunnen zijn dat Anne (on)bewust in haar hoofd al bezig is om gelijk Alice af te dalen naar een amorele wereld om aldaar haar blijkbare onvrede kwijt te raken. En wat te denken van de alternatieve filmtitel ‘Queen of Hearts’? Naar het gelijknamige boekpersonage dat iedereen die aan haar autoriteit twijfelt, een kopje kleiner wil maken.

Misschien betekent het allemaal heel veel. Aan de andere kant. Misschien betekent het ook allemaal heel weinig of zelfs helemaal niets.

Het is een trage film met ruime aandacht voor de interactie tussen de personages. Veel spetterende dialogen worden niet gevoerd. Veel gebeurt zonder spraak. Met een blik. Met miniek. Met een vluchtige aanraking. Het is subtiel. Het voelt onnatuurlijk intiem.

Juist door de misplaatste intimiteit van de interacties ontstaat al snel het gevoel dat er iets onaangenaams staat te gebeuren. Er is onderhuids onbehagen aanwezig. Er loert iets dat de perfecte façade zal gaan doorbreken.

Vreemd genoeg voelen de gebeurtenissen die in gang worden gezet juist daardoor heel voorspelbaar en heel natuurlijk aan. Hoewel afschuwelijk destructief, shockeren de gebeurtenisen nauwelijks. Zelfs de expliciete seksscènes voldoen op de een of andere manier aan de verwachting. Ze passen in de opwaartse gang richting escalatie. Ze passen in de afbraak van de façade van perfectie. Ze passen in de gestage teloorgang van het perfecte droomhuis met alles erop en eraan.

De film registreert. De film toont de dingen zoals ze zijn. Dat levert een ijskoud drama met thrillerelementen op. Dat levert een ijzersterke Trine Dyrholm als Anne op. Dat levert een fijne en verontrustende film op met fantastische beeldspraak.

Genoten!

#metoo
maar dan met een vrouwelijke predator.
ongemakkelijke film.

pampelonne: ongemakkelijk thema, geen ongemakkelijke film vind ik. Verder wel goed omschreven door jou.

Zeer goede acteursprestaties in een hele sterke film. Als je zware fouten hebt begaan en er toch mee kan wegkomen, zullen de meesten onder ons er toch proberen mee weg te komen.....Wroeging de rest van hun leven, zal dan hun deel zijn.

Zonder verwachtingen deze eens bekeken en het was nog een bijzondere film. Geen alledaags thema (hopelijk), maar het werd wel goed gebracht. De cast deed het prima en visueel zag het er ook goed uit.

Vond het wel een aanrader!

Die gast ziet er uit als 25 , het begin is te saai en het einde laat zich raden

Sterke film, en het het ltste half uur kwam toch als verrassing.
De orale bevrediging was wel heel duidelijk in beeld gebracht. Daarna kwam de film ook op gang met de hele dramatiek die hiermee gepaard ging.

Zojuist gezien op Film1. Een controversieel thema waarin de gedragingen van Anne m.i. tengrondslag liggen aan haar verleden en wellicht ook haar professie. Hoewel het op het eerste gezicht niet leek op misbruik was dit het natuurlijk wel. Uiteindelijk bekoopt Gustav dit met de dood. Natuurlijk heeft ook Gustav een verleden waardoor hij nooit een ware connectie met zichzelf heeft kunnen krijgen. Juist hierom was het natuurlijk erg fout waar Anne mee bezig was. Haar manipulatieve gedrag later in de film veraadde dat ze zeer zelfbewust was, maar helaas werd ze gedreven door lust en onderliggende traumatische ervaringen. Erg triest, maar wel een realistisch scenario.

Al met al een zeer boeiende film die van begin tot het eind prikkelt.
Een 4.

Degelijke film maar voor mij duurde die veel te lang.

Mémé wou nog eens een jong veulen haha.

Deense dramafilm over de affaire tussen een rijpere vrouw en haar minderjarige stiefzoon.....

Realistische cinematografie, buiten veel blauwgrijs, binnen warmere tinten. Afwisselend buiten- en binnenscѐnes. Mooie beelden van het zwemmen in het meer met de weerspiegeling in het water. De gebruikte muziek is minimalistisch, maar wel mooi en gevoelig. De cast zet een goed stuk werk neer, ze spelen hun rollen vol overtuiging.

Stiefzoon Gustav komt weer bij zijn vader wonen, de relatie met zijn eigen vader verloopt moeizaam, maar daarentegen kan hij goed met zijn stiefmoeder Anne opschieten. Het leidt tot een affaire met grote gevolgen.......

Dronningen betekent 'de Koningin', dit is naar het Engels vertaald als 'Queen of Hearts', de hartenkoningin. Nou, een koningin mag je Anne zeker noemen! Deze complexe rol van Anne wordt uitstekend neergezet door Trine Dyrholm. Deze carrierevrouw heeft alles op orde, althans zo lijkt het, toch heeft ze een zwakke plek...... In haar werk als jurist begeleidt ze misbruikte jongeren en dat maakt dat ze Gustav beter aanvoelt dan zijn vader. Maar de motivatie van Anne om juist datgene te doen, waar ze in haar werk tegen aggeert, daar mogen we slechts naar raden........

De film was dramatischer en realistischer dan ik verwacht had. Je voelt gaandeweg dat dit onmogelijk goed kan aflopen en de film stevent af op een onvermijdelijk gitzwart einde......

Uitstekende film over een vrouw wiens opstandige stiefzoon bij haar gezin intrekt. Goed opgebouwd, maar het duurt hierdoor wel even voordat de film echt goed op gang komt. Een boeiend hoofdpersonage (ijzersterk neergezet door Trine Dyrholm, die de film draagt). Het tweede gedeelte bevat een aantal indringende en aangrijpende scenes.

Het werkelijke thema is machtsmisbruik in deze film en als kijker word je een fuik ingetrokken van misbruik en manipulatie, maar dat wordt zo gewiekst gedaan dat het overtuigend lijkt. Lijkt, want het is maar schijn en voor mij werkt het niet.

Bovendien ben ik bepaald geen liefhebber van Deens, het doet pijn aan je oren. bijv. Noors horen en spreken we juist heel graag, maar Deens is een straf, die lelijke keelklanken, nog meer dan Nederlands.

Deze film is dus zeer overbodig, de bekende acteurs ten spijt en geneuzel van derden om het anders te zien is zoals gewoonlijk erg overbodig. Dronningen av hjerte? Mijn neus!

Waarvoor alle begrip, de gustibus et coloribus.... Maar dáár kan je een film toch niet op afrekenen ?

Ik vind Engels niet bepaald de mooiste taal. Stel je voor dat daarom elke Engelstalige film punten zou aftrekken....

Een film met een voorspelbaar scenario maar zo geweldig geacteerd dat het een top film is geworden. Kijken dus.

Ik sluit mij aan bij de mooie positieve reacties die hierboven te lezen zijn: ijzersterke film met een geweldige cast, in de eerste plaats natuurlijk Trine Dyrholm zelf. Bijna een Griekse tragedie in een moderne psychologische setting! Ook regie, camerawerk en muziek vond ik schitterend.

Wat een Horror-thriller. Gruwelijke film om te zien. Bij momenten trok ik het niet meer van de spanning. Onheilspellend, dat zwaard van Damocles dat heel voorspelbaar neer gaat komen… maar hier zijn duizenden manieren waarop het fout kan lopen en de manier waarop het dan allemaal gebeurt, blijkt dan toch nog verrassend, maar tegelijkertijd perfect verklaarbaar én de gruwelijkste afloop die je je kan indenken.
Knap gezien om hier een advocate neer te zetten die (blijkbaar met succes) de integriteit van kwetsbare jongeren probeert te bewaren en dan privé alles kapot maakt wat er maar kapot te maken valt: Gustavs leven, figuurlijk en letterlijk, haar eigen leven, dat van haar man, de vader van haar kinderen en uiteindelijk ook de levens van haar dochters, halfzusters van Gustav… Zij sleurt echt echt alles mee met haar misstap.
Want ja, zij wordt wel degelijk veroordeeld. Wat aanvankelijk toegeven is aan verlangen en liefde, blijkt uiteindelijk niets minder dan een puur misdadige tragedie. Na de bekentenis van de zoon wordt de film (die voordien enkel naar een voorspelbare ontknoping scheen te sukkelen) plots razend interessant en supersterk. Het ontwaken van de tijgerin die alles in de strijd gooit om haar eigen vel te redden (en zo alleen maar nog véél meer, voor eeuwig onherstelbare schade aanricht) en dan de spiraal naar de allesvernietigende ondergang. Hoe gaan die twee mensen nog kunnen samenleven? Hoe gaat zij nog met zichzelf kunnen leven? Een zware straf… maar net als de zuster voel ik misschien nog een beetje begrip, maar geen medelijden.
Toch één oneffenheid: de tattoo (bij haar) wordt nadrukkelijk in beeld gebracht. Aanvankelijk vond ik dit een opzichtig zaadje dat geplant werd om ergens bij de ontknoping op de proppen te komen, wat ik zwak zou vinden… maar er dan niets mee doen is óók dom. Sterker nog: na het aandacht schenken aan het verwijderen van de cassette, zou je denken dat Gustav de tattoo toch als tastbaar bewijs zou aanvoeren. Of moeten wij uit de woed-uitbarsting van de vader op het einde concluderen dat hij dat gedaan offscreen wél gedaan heeft?
Tja… tenzij ik het verkeerd begrepen heb: schoonheidsfoutje in een verder perfect gruwelijke, ongemakkelijke kijkervaring waar ik deze morgen meteen mee wakker werd… en dat wil toch wat zeggen.

De tattoo is wel degelijk een opzichtig zaadje, stefan dias, niet voor de ontknoping, maar wel voor de groeiende relatie. Maar dat Peter hier niks van merkt/zegt, is inderdaad een beetje vreemd. Anderzijds is het wel een mooi symbool voor hoe ze blijvend getekend is...

Maar wat bedoel jij eigenlijk met het "begrip van de zuster"?

Op een bepaald moment zegt haar zus letterlijk dat ze geen medelijden heeft met haar zus (wanneer ze bij haar langs gaat). En ja… ergens heb ik wél medelijden natuurlijk. Deze vrouw doet een enorme stommiteit waarmee ze op het eerste gezicht vooral zichzelf in gevaar brengt… dat haar onvergeeflijk dom gedrag zulke verregaand domino-effect en gevolgen zou hebben zag ook ik niet aankomen.

Ik blijf het raar vinden dat Gustav, die gek werd omdat niemand hem wil geloven, die tattoo niet ter sprake brengt. Maar verder: grootse tragedie (en dat zag ik bij het begin ook niet aankomen).

Films over dit thema blijven vaak steken in puberale kolder, maar el-Toukhy opteert voor een bloedernstige aanpak. Dat getuigt van lef. Zeker in het begin levert het spannende, mysterieuze cinema op die de kijkers opscheept met een lastig moreel dilemma.

Maar hoe langer de film duurt, hoe opzichtiger de mindfuck wordt en hoe meer het allemaal als een formule aanvoelt, bedacht door een "edgy" marketingbureau. Dronningen wil vooral heel erg controversieel zijn en verliest het menselijke aspect volledig uit het oog.

Verder zal die onderkoelde Deense sfeer nooit helemaal mijn ding zijn. Toegegeven: het oogt allemaal zeer strak, zeer professioneel, maar ook wel zeer zielloos. En dan te bedenken dat deze film zich in het heetst van de zomer afspeelt… Je zou bijna verlangen naar een portie zuiders melodrama.

Sof. 2*

Kun je dat wat meer toelichten, Joe?

ThomasVV Ik vond het te veel een formulefilm. Aanvankelijk had ik nog het gevoel naar echte mensen te kijken. Hoe onbegrijpelijk de keuzes ook waren die het hoofdpersonage maakte, het werd wel geloofwaardig gebracht. Op dat moment kon het verhaal nog alle kanten uit, maar helaas kozen de makers de weg van de (makkelijke) sensatie. Voor nuance was geen plaats meer, er werd vooral gemikt op het hoe-zou-dit-nou-aflopen-effect. Ook de "ironie" van de situatie - de advocate die zich schuldig maakt aan de praktijken die ze bestrijdt - lag er veel te dik bovenop.

Volgens mij doet de vrouw juridisch gezien hoegenaamd niks verkeerd, JoeCabot, en dat maakt de film psychologisch gezien voor mij juist wél subtiel en genuanceerd. Natuurlijk is er de ironie, maar die is subtieler dan je zou denken! Gustav is een kwetsbaar persoon, hoe dan ook, en dat maakt het allemaal zo moeilijk: haar rol is van bij het begin ambigu, en de reden voor zijn gedrag en uiteindelijke daad is velerlei en heel complex...

Het is al lang geleden dat ik zo weggeblazen ben door een film. Hoe flikken die Denen dat toch? Dat je tijdens de aftiteling met een heel groot 'what the fuck' vraagteken op de bank achterblijft, met dagen stof tot nadenken. Wat als de rollen (lees de geslachten) waren omgedraaid? Waarom stelde Anne (een fenomenale rol van Tryne Dyrholm) zich op het eind zo hardvochtig op? Is er sprake van schuld en zo ja van wie? Films die een mens aan het denken zetten zijn vaak de beste. Wat dat betreft, en om vele andere redenen, is Dronningen/Queen of hearts een hoogtepunt.

Zij doet niks verkeerd? Zij is de volwassene, Gustav is minderjarig, althans dat wordt gesuggereerd (hij mag nog niet op zichzelf wonen en wordt nog niet in staat gesteld zijn eigen keuzes te maken). Daarnaast is zij advocate, die ook nog eens kwetsbare jongeren juridisch bijstaat. Dus zij zit hoe dan ook fout, zowel in juridisch opzicht maar ook moreel gezien.

Daarnaast; zij spreekt doodleuk een zojuist vrijgesproken verdachte aan in de parkeergarage, waarvoor ze door haar leidinggevende op de vingers wordt getikt. Misschien doet ze dat in de heat of the moment, en wellicht heeft ze in moreel opzicht best een punt, maar professioneel is het niet. Dat staat natuurlijk los van haar affaire met Gustav, maar toch. Dus Anne zit hoe dan ook fout, in mijn optiek.

Seksueel minderjarig??? Bedoel je dat Gustav volgens jou geen 16 jaar is, narva77??? Of dat Anne geweld gebruikt? Ik heb het hier over de juridische (wettelijke) kant van de zaak! De psychologie van en de spanning tussen Anne, Gustav en Peter, is volgens mij héél complex, en daarom is het voor mij dus ook niet zomaar een "formulefilm" , zoals JoeCabot het noemde.

Meerderjarig ben je vanaf je achttiende, niet vanaf je zestiende. Althans, in Nederland. Ik ben het eens met de complexiteit, maar zij is hoe dan ook degene die beter hoort te weten, om de redenen die ik hierboven noemde.

Sorry, narva77, maar ook in Nederland ben je volgens mijn informatie wel degelijk seksueel meerderjarig vanaf je 16de! In Denemarken en Zweden is dat naar verluidt zelfs al op je 15de! En ik heb het dan niet over wat Anne volgens jou of mezelf al dan niet "beter hoort te weten", maar over de wet!

Oké, dan praatte ik voor mijn beurt. Dan blijkt het toch een lastigere materie te zijn dan ik in eerste instantie had gedacht. Wat de film alleen maar boeiender maakt in mijn optiek, en misschien wel nog meer vragen oproept mbt een eventuele schuldvraag...

Dat het er te dik bovenop ligt, daar heb je ergens een punt, anderzijds zie je wel vaker de ironie of tragedie van mensen 'die beter zouden moeten weten', kijk maar naar heel het Kaouakibi verhaal in België…
Maar bij mij voelde de film net andersom: in het begin was het 'oh nee, het zal toch niet' en dan 'oh, dit gaat uitkomen, en dan…' Ik vond ook dat er wel heel snel, bijna onaanwijsbaar in een relatie gesukkeld werd, wat te snel, niet heel subtiel opgebouwd…
Maar als de bom ontplofte, werd het net wel psychologisch interessant. Anne deed op zijn zachtst gezegd wat te veel haar best om empathisch over te komen, zonder daar al te veel bij na te denken. Ze was daarbij ook wel héél roekeloos… maar kom, anders hebben we geen film. Als de etter in het rond spettert, voelt ze plots de grond onder haar voeten wegzakken. Die scène is ook knap, hoe zij in een split-second een strategie moet bedenken. Als een kat in een hoek gedreven, gaat ze frontaal in de tegenaanval… Haar overlevingsinstinct (voor haar leven, gezin, kinderen) dwingt haar voluit te gaan, een middenweg is er niet. Dat vond ik best realistisch en geloofwaardig. Niet iedereen zou zo reageren, maar het is begrijpelijk.
Het is uitermate tragisch dat ze daarbij ongewild Gustav slachtoffert (toch niet in de mate dat het uiteindelijk gebeurt, die scène in de badkamer maakt dat heel duidelijk (dat hij daarbij even in de spiegel verscheen, was dan weer onnodig en flauw)). Vooral omdat ze uiteindelijk tóch nog alles zal verliezen, want dat drama moet zich nog voltrekken wanneer de aftiteling over het beeld rolt. De rest van haar haar holle, waardeloze leven lang…

Dat is trouwens een hatelijke gewoonte van Canvas om de beslissing van de regisseur, 'hoe beëindig ik mijn film' volledig te spoilen met een programma-aankondiging voor het programma erna. GRRRRR. Foei, Canvas.

Ik heb de film integraal opnieuw bekeken, en ik zat voor de tweede keer vanaf het eerste tot het laatste beeld op het puntje van mijn stoel. Alles viel nu nog beter op zijn plaats. Elke scène, elk beeld heeft zijn betekenis! Ik vind deze film echt van absoluut topniveau.

Het feit dat een paar openingen uiteindelijk tegen de eerste verwachting in niet verder uitgewerkt worden, zoals de tattoo (hierboven al vermeld), de cassette en Anne's expliciete bekentenis in haar kantoor (die Gustav bijvoorbeeld zou hebben kunnen opnemen), maken volgens mij de tragedie alleen nog veel groter, maken er eigenlijk pas echt een tragedie van, in de volste zin van het woord...