Dronningen (2019)

Tja, met deze film is weinig mis: goed verhaal, goed geacteerd, stijlvol gefilmd. En was dit een van de eerste Deense films die ik zag, dan had ik hem zeker hoger gewaardeerd.

MAAR. Hoe ontkom je aan de doem dat je sommige acteurs en actrices niet meer kunt zien in een rol? Ik zie voortdurend de actrice Tryne Dirholm en niet haar rol van Anne, zo vaak heb ik haar nu al gezien in series en films in diverse rollen...

Jammer. Soms is onbevangen kijken niet meer mogelijk.

Echt heel goed. Razend knap hoe je zowel met stiefmoeder als zoon meegaat in hun verstoorde relatie. Voor even hoop je zelfs dat ze het redden. En vooral Trine Dyrholm is een feest om naar te kijken, hoe vaak je haar ook gezien hebt.

weergaloos..hoe wordt aangetoond dat ook vrouwen zich vergrijpen aan een minderjarige..stijlvol gebracht!! En erg herkenbaar in vele gebroken gezinnen denk ik..

Het eerste anderhalf uur van de film is doorbijten want saai: er is geen enkele dramatiek of spanning en je zit al die tijd alleen maar te kijken hoe een oudere advocate, die slachtoffertjes van misbruik en verkrachting bijstaat, nota bene zelf een seksuele relatie begint met haar minderjarige criminele stiefzoon die bij haar in komt wonen. Nu laat de liefde zich niet bevelen en weet je nooit in wiens harten Cupido zijn pijlen schiet, maar deze relatie is zo onwaarschijnlijk dat hij om een verklaring schreeuwt. De film is daar echter weinig duidelijk over anders dan dat het suggereert dat zij zo jaloers is op de losbandige levensstijl van de bad boy, omdat zij zo’n avontuurlijk leven niet had als jong meisje, dat ze besluit ook met terugwerkende kracht het jonge rebelse meisje uit te gaan hangen en/of dat het brave advocaatje haar saaie leven wil opspicen met een verboden seksueel avontuurtje en/of het gelegen is in de bekende vicieuze cirkel omdat ze zelf is misbruikt. Maar wat voor psychologische verklaring je ook kunt verzinnen voor haar verlangens, het blijft onwaarschijnlijk en naïef dat juist zo’n advocate zich met zoiets inlaat en denkt daarmee weg te komen qua haar gezinssituatie (ook al is ze misschien juist als advocate cynisch geworden over het rechtssysteem zodat ze meent daarvan niets te hoeven vrezen). En als ze haar seksuele verlangens naar bad boys niet onder controle heeft, waarom gaat ze dan niet naar bed met de jonge boefjes die ze als advocate de hele tijd zal tegenkomen?

Maar als dan na anderhalf uur wachten eindelijk haar avontuur uitkomt en er dramatiek en spanning in het verhaal komt is de film wel heel goed en weet het het saaie eerste anderhalf uur toch nog min of meer goed te maken. Je verwacht dat ze zal bekennen maar ze doet wat ze als advocate alle daders heeft zien doen: ontkennen en het slachtoffer beschuldigen c.q. straffen voor het uit de school klappen. Alle protestantse thema’s die zo kenmerkend zijn voor Scandinavische films worden dan opgediend: zonde, schuld, berouw, bekentenis, schijnheiligheid, etc. De morele afgrond die zich in het (ver)zwijgen openbaart is meesterlijk verfilmd. Overigens, ook het gedrag van de jongen begrijp ik niet helemaal – waarom trekt hij het zich zo aan dat hij niet de waarheid mag vertellen over z’n avontuurtje? – maar zal eveneens (net als bij de vrouw) in het trauma van zijn jeugd zijn gelegen toen zijn vader hem verliet zodat zijn verwijt dat hij zou liegen onverteerbaar is.

Al met al is het laatste half uur een groots psychologisch en moreel drama waar de Scandinaviërs patent op hebben en waarvan deze film een nieuw hoogtepunt vormt. Alleen jammer dat het anderhalf uur lang saaie romantiek met een paar tamelijke expliciete scenes (**½) moet duren voordat we bij die grootsheid (****½) komen.

Wrang!

Rustige aanloop naar een ontluisterend eindstuk.

De film komt wat langzaam op gang maar eenmaal de romance tussen Anne en Gustav oplaait, zit je toch naar gedurfde en originele cinema te kijken in een steeds preutser wordend landschap. De aanloop ernaartoe is echter zeker geen martelgang, met een goed stuk karakterisering van Anne. Fraaie scene als zij hunkerend danst op ''Tainted Love'' enigszins verwaarloost door haar man en saaie gasten die iedere vorm van durf en expressie uitgebannen lijken te hebben. Wat dat betreft is Anne`s bevlieging in het begin vrij sympathiek. Pas als zij gaat liegen belandt ze in een heimelijke, onomkeerbare situatie. Ja, sterke film omdat ik echt wel had verwacht dat de tot dan toe sympathieke Anne gewoon de waarheid zou gaan vertellen.

Niets bleek minder waar en dat doet pas echt pijn! 4*

Het duurde lang voor ik erin kwam en ik vond het begin nogal saai, maar toen het verhaal eenmaal op gang kwam, werd ik er wel in meegezogen. Sterke acteerprestaties, een broeierige en spannende sfeer en wat expliciete scènes. Mooi en helder in beeld gebracht. Een 7. 3,5*

Een vrouw [Trine Dyrholm] gespecialiseerd in jeugdrecht verleidt haar getroebleerde stiefzoon [Gustav Lindh]. Zoals de stiefzoon in kwestie zelf zegt: juist zij zou beter moeten weten. Het scenario geeft nauwelijks inzicht in de motieven voor de vrouw van middelbare leeftijd, afgezien van een soort onbevredigd seksueel verlangen. Het zich langzaam voltrekkende drama lijkt een opmaat te zijn naar een explosief einde, maar daar is helaas geen sprake van. Het is te danken aan de spelregie van May el-Toukhy en een fraaie tour-de-force van Trine Dyrholm - in mijn ogen de beste Europese actrice van haar generatie - en het even knappe ingetogen tegenspel van Magnus Krepper als haar aanvankelijk nietsvermoedende echtgenoot dat deze film ver boven het matige scenario uitstijgt. En ja, ik dacht even dat de film 'Grunningen' heette.

Licht schokerende film met een weergaloze vertolking van Trine Dyrholm. Zij weet deze film uitermate goed te dragen. Het is zeker geen snelle film en de aanloop is wat traagjes. Hoe de romance afloopt is niet direct hoe je het zou verwachten en wat er vervolgens gebeurt is nog minder voorspelbaar.

Een succesvolle advocate die een seksuele relatie begint met een minderjarige stiefzoon terwijl die advocate ook nog eens jeugdige slachtoffers van misbruik bijstaat en bovendien ook nog eens een paar leuke dochters heeft. Zo'n relatie klinkt niet allemaal erg geloofwaardig als je het mij vraagt. Ik had daarom ook enorm veel moeite om mij in de hoofdpersonages in te leven. Maar….het moet gezegd worden. Aan het acteren viel niets aan te merken. Dat was zonder meer geweldig. Het open einde vond ik trouwens erg goed. Zou de advocate zo'n last krijgen van haar geweten dat ze haar werk in de advocatuur nog naar behoren kan uitoefenen was voor mij de vraag. Hier krijgen we geen antwoord op maar het lijkt mij erg moeilijk. Toch wel een interessant drama dus dit Queen of Hearts dat van mij toch een ruime voldoende krijgt ondanks het niet al te geloofwaardig scenario.

3,5

Manipulatie in de overtreffende trap door een advocate, die in het dagelijks leven jonge slachtoffers van seksueel misbruik bijstaat. Dat staat lijnrecht tegenover haar gedrag in huiselijke kring, wanneer zij eerst haar stiefzoon in een seksuele relatie met haar manoeuvreert en vervolgens alle schuld van zich afschuift door de stiefzoon in een kwaad daglicht te plaatsen. De gevolgen zijn desastreus.
Een ongemakkelijk familiedrama met stereotype vertolking van Trine Dyrholm.

'Dronningen' kabbelt in 1e instantie rustig voort. Fraai geschoten beelden, sfeervol - het leren kennen van de personages, mooi huis, drukke banen en de stiefzoon die er gezellig bij komt. Het wordt pas echt interessant als Anne - geweldig gespeeld door Dyrholm - begint te liegen; ''niks van waar'' zegt ze. Ja dan kun je een bepaalde behoefte hebben, waarbij de drang zo sterk is dat je er ook nog écht werk van maakt, maar de gevolgen zijn natuurlijk niet te overzien. Dit soort ongein moet je natuurlijk ook nooit aan beginnen, maar ja. Goede film, met een kleine boodschap; laat het maar bij een vieze gedachte.

Tja. Ik ben even stil tijdens de aftiteling.

Een erg sterke film, met sterke acteurs en een zeer sterk onverwacht verhaal. Beter niets te weten op voorhand. Het eerste uur dacht ik 'waar kijk ik naar? Een slaapverwekkende IKEA catalogus of zo?' Maar toen kwam de wending. En daarna nog een onverwachte wending, en daarna het gevreesde en onvermijdelijke einde.

Ik zoek nog steeds naar de zin van het verhaal en wat het mij brengt. In ieder geval een knap staaltje van de kijker meesleuren in tegengestelde richtingen. Dat zeker.

En ook een groter besef van de verantwoordelijkheid die wij volwassenen hebben jegens kinderen en jongvolwassenen.

Goede film over een hulpverlener (advocate van jeugdrecht), die zelf over de schreef gaat. En de gevolgen van haar doen en laten niet wil erkennen. Weer mooi gespeeld door Trine Dyrholm, die in de serie The Legacy en films zoals Festen en In A Better World reeds wist te overtuigen.

Dronningen

Sterk. In Dronningen is de spanning en het gevoel van naderend onheil constant voelbaar, en de grauwe en ijzingwekkende sfeer (waar de Scandinavische films om bekend staan) is ook hier weer volop aanwezig. Je wilt soms tegen de personages schreeuwen om bepaalde dingen niet te doen, maar als kijker is het natuurlijk ook wel leuk om naar zo’n ‘autocrash in slow motion’ te kijken. Actrice Trine Dyrholm heb ik in veel films voorbij zien komen, en ook hier is ze weer fantastisch op dreef in een moeilijke rol vol expliciete scenes. Je hebt in het begin nog sympathie voor Anne, maar dat verandert al snel en slaat uiteindelijk helemaal om naar afschuw.

De schets van de onderlinge relatie van de 3 hoofpersonages en de karaktertekening is knap, waarop men gemakkelijk het vervolg kan inschatten, maar het is het laatste kwart van de film die zorgt voor verrassingen en ongemeend boeiend is.
Niet alleen op feiten maar zeker ook op psychologisch vlak valt er heel wat te beleven, zeker in de persoon van de man die verder moet met twijfels over de correctheid van zijn vrouw en over zijn mogelijke schuld bij het verlies van zijn zoon.
De vertolking van Magnus Krepper is dan ook erg knap, natuurlijk naast de veelzijdigheid van een Trine Dyrholm.
Een sterk relatiedrama.

Haha, wow. Naughty stepmoms!

Maar even serieus, dit is echt ijzersterk gescript en geacteerd waardoor alles compleet geloofwaardig overkomt

Ik zat me wel weer eens af te vragen waarom dergelijk volwassen, modern en niet-stoffig drama kennelijk niet in Nederland gemaakt kan worden. Die Denen maken om de haverklap dit soort pareltjes. Maar toen las ik dit

Wederom een sterke film van Deense makelij. Uiteraard krijgen wij hier alleen de topfilms te zien, ze zullen wellicht ook wat bagger maken dat niet tot hier komt, maar toch. Hetgeen hier raakt, is vaak top en daar is ook Trine Dyrholm geen onbepalende factor in. Sowieso één van de topactrices van/uit Europa. Een ijzersterke prestatie alweer die ze neerzet als gerenommeerde advocate in verkrachtingszaken. Haar perfecte en stabiele leventje komt op de helling te staan wanneer Gustav, haar stiefzoon, zijn intrede doet in het huis.

Anne wekt de sympathie op van de kijker omwille van haar vastberadenheid, haar job en haar goed draaiend huishouden waarbij zij als sterke leidende vrouw de spil is. Haast ingenieus complexe rol wordt knap omkleed door May el-Toukhy door de kijker stelselmatig te verwarren met het tegendeel. Wat volgt is een psychologisch machtsspel die ze als geen ander tracht uit te spelen. Dronningen kent een indringende intense sfeer en houdt die de hele film vast.

Toch ook een paar minpuntjes. Ik vond het moment dat de klik maakte tussen Anne en Gustav iets te makkelijk en te overhaast. Ook met het subplot toen haar zus haar betrapte op het feestje werd achteraf niet veel meer gedaan. Voor de rest een puike film met een snijdend en wrang einde. Mooi, dikke 4,0*!

Het eerste shot geeft meteen een uitdagend signaal af en toont de wereld niet in het juiste perspectief. Terwijl hoofdpersonage Anne met haar hond door een winters bos wandelt, vangt de camera de kale bomen eerst ondersteboven en glijdt daarna met een draai van 180 graden tergend langzaam naar het normale perspectief. We zijn gewaarschuwd.

Het is een provocatieve film die een ambivalent en prikkelend verhaal vertelt, waarin Anne alles op het spel zet dat voor haar belangrijk is. Haar huwelijk met Peter. Haar carrière. Haar landelijk gelegen droomhuis. Wat drijft een intelligente vrouw, die zich beroepshalve voor minderjarige slachtofers van misbruik inzet, ertoe om een affaire met een minderjarige knaap te beginnen? Nou daar gaan we dan.

Dronningen is een moralistische film over zelfdestructie. Hoofdpersonage Anne is in dat opzicht een raadselachtig karakter. Aan de ene kant is zij de geweldige carrièremoeder die haar huis perfect op orde heeft en zich beroepshalve bekommert om misbruikte mensen. Aan de andere kant is zij de nietsontziende verleidster van haar eigen minderjarige stiefzoon.

Trine Dyrholm heet de actrice in de rol van Anne. Zij is ongelooflijk goed. Het lukt haar om alle tegenstrijdige facetten van Anne heel geloofwaardig onder te brengen in één personage.

Het is een film die zinspeelt op mogelijke oorzaken die ten grondslag zouden kunnen liggen aan haar drang tot zelfdestructie. Een traumatische gebeurtenis uit haar verleden? Zelfgenoegzame overheersende mannen zoals haar man Peter of haar businesspartner? Midlife? Machtswellust? Of gewoon de verleidelijke prikkeling van het verbodene? De diepere motivering mag de kijker zelf bedenken.

De film registreert. De film legt geen verklaringen af. De film geeft mogelijkheden aan. De film geeft subtiele voeding om over na te denken. Men neme bijvoorbeeld het boek “Alice in Wonderland” waaruit Anne ‘s avonds aan haar kinderen voorleest. Die repeterende gebeurtenis zou voor de kijker heel goed een aanwijzing kunnen zijn dat Anne (on)bewust in haar hoofd al bezig is om gelijk Alice af te dalen naar een amorele wereld om aldaar haar blijkbare onvrede kwijt te raken. En wat te denken van de alternatieve filmtitel ‘Queen of Hearts’? Naar het gelijknamige boekpersonage dat iedereen die aan haar autoriteit twijfelt, een kopje kleiner wil maken.

Misschien betekent het allemaal heel veel. Aan de andere kant. Misschien betekent het ook allemaal heel weinig of zelfs helemaal niets.

Het is een trage film met ruime aandacht voor de interactie tussen de personages. Veel spetterende dialogen worden niet gevoerd. Veel gebeurt zonder spraak. Met een blik. Met miniek. Met een vluchtige aanraking. Het is subtiel. Het voelt onnatuurlijk intiem.

Juist door de misplaatste intimiteit van de interacties ontstaat al snel het gevoel dat er iets onaangenaams staat te gebeuren. Er is onderhuids onbehagen aanwezig. Er loert iets dat de perfecte façade zal gaan doorbreken.

Vreemd genoeg voelen de gebeurtenissen die in gang worden gezet juist daardoor heel voorspelbaar en heel natuurlijk aan. Hoewel afschuwelijk destructief, shockeren de gebeurtenisen nauwelijks. Zelfs de expliciete seksscènes voldoen op de een of andere manier aan de verwachting. Ze passen in de opwaartse gang richting escalatie. Ze passen in de afbraak van de façade van perfectie. Ze passen in de gestage teloorgang van het perfecte droomhuis met alles erop en eraan.

De film registreert. De film toont de dingen zoals ze zijn. Dat levert een ijskoud drama met thrillerelementen op. Dat levert een ijzersterke Trine Dyrholm als Anne op. Dat levert een fijne en verontrustende film op met fantastische beeldspraak.

Genoten!

#metoo
maar dan met een vrouwelijke predator.
ongemakkelijke film.

Zonder verwachtingen deze eens bekeken en het was nog een bijzondere film. Geen alledaags thema (hopelijk), maar het werd wel goed gebracht. De cast deed het prima en visueel zag het er ook goed uit.

Vond het wel een aanrader!

Zojuist gezien op Film1. Een controversieel thema waarin de gedragingen van Anne m.i. tengrondslag liggen aan haar verleden en wellicht ook haar professie. Hoewel het op het eerste gezicht niet leek op misbruik was dit het natuurlijk wel. Uiteindelijk bekoopt Gustav dit met de dood. Natuurlijk heeft ook Gustav een verleden waardoor hij nooit een ware connectie met zichzelf heeft kunnen krijgen. Juist hierom was het natuurlijk erg fout waar Anne mee bezig was. Haar manipulatieve gedrag later in de film veraadde dat ze zeer zelfbewust was, maar helaas werd ze gedreven door lust en onderliggende traumatische ervaringen. Erg triest, maar wel een realistisch scenario.

Al met al een zeer boeiende film die van begin tot het eind prikkelt.
Een 4.

Deense dramafilm over de affaire tussen een rijpere vrouw en haar minderjarige stiefzoon.....

Realistische cinematografie, buiten veel blauwgrijs, binnen warmere tinten. Afwisselend buiten- en binnenscѐnes. Mooie beelden van het zwemmen in het meer met de weerspiegeling in het water. De gebruikte muziek is minimalistisch, maar wel mooi en gevoelig. De cast zet een goed stuk werk neer, ze spelen hun rollen vol overtuiging.

Stiefzoon Gustav komt weer bij zijn vader wonen, de relatie met zijn eigen vader verloopt moeizaam, maar daarentegen kan hij goed met zijn stiefmoeder Anne opschieten. Het leidt tot een affaire met grote gevolgen.......

Dronningen betekent 'de Koningin', dit is naar het Engels vertaald als 'Queen of Hearts', de hartenkoningin. Nou, een koningin mag je Anne zeker noemen! Deze complexe rol van Anne wordt uitstekend neergezet door Trine Dyrholm. Deze carrierevrouw heeft alles op orde, althans zo lijkt het, toch heeft ze een zwakke plek...... In haar werk als jurist begeleidt ze misbruikte jongeren en dat maakt dat ze Gustav beter aanvoelt dan zijn vader. Maar de motivatie van Anne om juist datgene te doen, waar ze in haar werk tegen aggeert, daar mogen we slechts naar raden........

De film was dramatischer en realistischer dan ik verwacht had. Je voelt gaandeweg dat dit onmogelijk goed kan aflopen en de film stevent af op een onvermijdelijk gitzwart einde......

Uitstekende film over een vrouw wiens opstandige stiefzoon bij haar gezin intrekt. Goed opgebouwd, maar het duurt hierdoor wel even voordat de film echt goed op gang komt. Een boeiend hoofdpersonage (ijzersterk neergezet door Trine Dyrholm, die de film draagt). Het tweede gedeelte bevat een aantal indringende en aangrijpende scenes.

Een film met een voorspelbaar scenario maar zo geweldig geacteerd dat het een top film is geworden. Kijken dus.

Het is al lang geleden dat ik zo weggeblazen ben door een film. Hoe flikken die Denen dat toch? Dat je tijdens de aftiteling met een heel groot 'what the fuck' vraagteken op de bank achterblijft, met dagen stof tot nadenken. Wat als de rollen (lees de geslachten) waren omgedraaid? Waarom stelde Anne (een fenomenale rol van Tryne Dyrholm) zich op het eind zo hardvochtig op? Is er sprake van schuld en zo ja van wie? Films die een mens aan het denken zetten zijn vaak de beste. Wat dat betreft, en om vele andere redenen, is Dronningen/Queen of hearts een hoogtepunt.

Het lijkt wel of de Denen er patent op hebben om hele heftige films te maken die nog lang na blijven dreunen. Na Festen en Jagten is Dronningen er weer zo een. Het verhaal bouwt super mooi op naar een einde waar je niet aan zou durven denken. En dat is weer heel knap gedaan. Alle details kloppen en er wordt ook weer heel knap en mooi geacteerd. Er zitten sowieso ook hele knappe scenes en sfeeropbouw in de film. Goede film hoor. Maar hij laat je wel weer met een heel naar gevoel achter. En het had ook zomaar een hele andere film kunnen zijn die ook heel mooi had kunnen zijn. Maar de regisseur had deze weg gekozen en daarmee is het zeker geen doorsnee film geworden. Dat is ook een keuze die te respecteren valt.

Plak er een sticker op met Deens of Scandinavisch vlag en heel MovieMeter gaat uit haar dak.

Maar Queen of Hearts is gewoon een enorm platte film. Niet dat ik de acteurs niet geloof of dat de film niet sfeerloos is, maar het is vooral de onderlinge relatie die lachwekkend tot stand komt. Paar zwoele blikken over en weer en een aanrakinkje her en der en ze zijn al hoteldebotel op elkaar. Het thema is inderdaad gewaagd en kan interessant zijn, maar de regisseur probeert opzichtig te provoceren en er zit 1 expliciete scène in die gewoon overbodig is en puur voor de shock value erin zit. Ik snap totaal de aantrekkingskracht niet tussen de twee en dit is voor mij ook zo'n moment dat ik de regisseur niet snap en het gewoon een tuthola vind. Het bevestigt alleen maar dat dit een enorm banale film is.

Daarna gebeuren er wellicht dingen die je niet ziet aankomen, maar ik voelde zo'n enorme afstand dat ik het niet meer geloofde en er weinig mee kon. Het einde deed me ook vrij weinig.

Beetje een overtrokken gemiddelde hier.

2,5*

Deze Scandinavische Drama film zag ik voorbijkomen op "Film 1" en leek me wel interessant en dat met name door de Deense Trine Dyrholm welke ik een mooie vrouw en goede actrice (ik zag haar voor het eerst in de uitstekende Drama film "Festen (1998)") vindt. "Queen of Hearts" is behalve een dramafilm ook een psychologisch thriller, waarbij je als kijker meerdere emoties moet zien te verwerken. Het is ook een film dat vragen oproept. Een volwassen man die verliefd wordt op een tienermeisje, dat kan natuurlijk niet. Maar wat als een oudere vrouw voor een jonge knul valt? "Queen of Hearts" is zeker het kijken waard, al is het alleen maar vanwege de prachtige inmiddels 50-jarige Trine Dyrholm, die zich fysiek zeer breekbaar durft op te stellen, maar dat vervolgens als een kracht gebruikt.

"Queen of Hearts" gaat over de veertigplusser Anne (Trine Dyrholm) en sensualiteit is het enige wat lijkt te ontbreken in het leven van haar. Ze heeft een knappe en leuke man, te weten Peter (Magnus Krepper), prachtige tweelingdochters, te weten Frida (Liv Esmar Dannemann) en Fanny (Silja Esmar Dannemann), een hond en een goede baan als advocaat, waarvoor ze verkrachtingsslachtoffers bijstaat. Bovendien bezit ze een prachtig huis aan de rand van een bos met Scandinavische designmeubels en een ideale lichtval , dat zo in een woonblad past. Maar dan komt de zestienjarige tiener Gustav (Gustav Lindh), de lastige puberzoon van haar man uit een eerdere relatie, bij hen wonen en lijkt hun leven te worden verstoord. Anne ziet het als haar taak om zich over de jongen te ontfermen, maar doet dit op een andere manier dan je zou verwachten. Ze verleidt hem en de twee beginnen een geheime liefdesaffaire met alle gevolgen van dien.

"Queen of Hearts" begint goed met een weergaloos gefilmde openingsscène, waarin het draaiende beeld door de bossen bij het prachtige huis van het gezin een voorbode lijkt te zijn voor de rampspoed die ze te wachten staat, oftewel een beklemmend en hypnotiserend begin. Hoewel het vrij smaakvol gedaan is, bevat de film ook een aantal expliciete seksscènes en zien we o.a. expliciet in beeld hoe Anne Gustav pijpt en waarna Gustav haar op zijn hondjes mag nemen. Ook zien we hoe Gustav Anne beft in de badkamer, hoe Gustav en Anne met elkaar vrijen / neuken en zien we Anne ook neuken met haar man Peter, waarbij ze hem regelmatig in het gezicht slaat.

Trine Dyrholm geeft zich letterlijk en figuurlijk expliciet bloot en dat vond ik persoonlijk ook een pluspunt aan deze film. Trine Dryholm speelt de rol van de stijlvolle Anne (een dame met meerdere gezichten van liefhebbend, impulsief, manipulatief tot bikkelhard) erg goed, waarbij ze meerdere malen breekbaar in beeld komt. Die breekbaarheid zet zij om in een kracht. De actrice pakt je in ieder geval volledig in en het is te zien dat haar personage een lange weg van voorbereiding heeft afgelegd.

Door Trine Dyrholm voel je ook spanning en opwinding bij de film en ze zorgt voor een enorme gelaagdheid en complexiteit in het personage van Anne. Het begin van de film laat zien dat Anne een moderne vrouw is. Ze lijkt zonder probleem een succesvolle carrière met haar gezinsleven te combineren. In haar werk staat ze jonge meisjes gerechtelijk bij die verkracht of mishandeld zijn. Dit maakt het des te schokkender als Anne in een nogal expliciete scène besluit Gustav te verleiden. Nadat deze grens overschreden is komt een steeds duisterdere kant van Anne naar voren. Trine Dyrholm weet geweldig dit sinistere te laveren met de kant van Anne die liefdevol voor haar kinderen wil zorgen. Trine Dyrholm zet zich tevens op de kaart als één van de beste actrices van Europa.

Overigens speelt ook haar tegenspeler Gustav Lindt (die overigens al 23 jaar was ten tijde van de opnamen) verdienstelijk. Aanvankelijk lijkt hij de bovenliggende partij, met zijn dwarse gedrag en zijn ontoegankelijke instelling. Maar Anne blijkt gewiekster te zijn en zo haar manieren te hebben om het roer volledig over te nemen, wat leidt tot de letterlijke ondergang van Gustav. En verder deed Magnus Krepper het als de goeiige echtgenoot ook verdienstelijk.

"Queen of Hearts" een sterke en spannende Scandinavische film, die langzaam onder je huid gaat zitten en niet meer los laat. De spanning gaat zo af en toe wel verloren door de lengte van de film en de film kakt her en der wat in. Regisseur May el-Toukhy stelt vragen over thema’s als seks, misbruik, dominantie, macht en manipulatie en levert daarmee een zeer boeiende en tevens gewaagde film af. Kortom heftig, intens en zeker de moeite waard!

Op het einde leek iedereen wel gevangen te zitten in hun sociale constructies; de zus die eerst nog contact vermijdt, duikt toch weer op en zelfs de vader snapt uiteindelijk hoe het zit, maar blijft toch (vooralsnog) bij Anne. Anne, die waarschijnlijk zelf misbruikt is (dat deurtje zet de regisseur tenminste wel pontificaal open), heeft zich opgewerkt tot een succesvolle advocate die echter wel flink loopt te manipuleren - met de blinde gedachte dat het ten goede is (bedoeld) - en zo ziet ze niet in wat ze doet als ze Gustav uit haar gezinsleven werkt.

Lastig in te schatten in hoeverre dit nu echt een realistisch scenario is, maar toch maakte het wel indruk op me, mede door het uitstekende acteerwerk en de sterke cinematografie. 'Festen' en 'Jagten' zijn hier al genoemd, dus noem ik nog even 'Anklaget', waar ik ook aan moest denken.


Kleine zeven.

Even op tv meegepakt vooral vanwege de beoordelingen zonder dat ik wist waar het nu precies over ging. Maar het bleek toch wel iets dat tegenwoordig behoorlijk actueel is, iets dat gelukkig ook ver van mijn bed staat en iets waar ik wel wat moeite mee heb, maar opzich ontwikkelde Queen of Hearts zich uiteindelijk toch tot een redelijk drama.

In tegenstelling tot sommige andere gebruikers, die het eerste uur beter vinden dan het tweede, heb ik totaal niets met de beginfase en de tot standkoming van de situatie met de ontmoetingen, de contactvormen, het geflirt en geplaag en al wat daar uit voortvloeit. Net als de hele toestand en wijzende vingertjes momenteel bij Studio Sport snap ik niet dat de mens niet iets meer remmingen heeft, niet beter nadenkt bij wat hij veroorzaakt of op het spel zet en de situatie met teleurstelling en spanningen die nadien zullen ontstaan. En dan is deze dame in die zin ook nog een hulpverlener die beter dan wie ook emotie, liefde, lust en de hele rataplan van elkaar hoort te kunnen scheiden, objectiviteit noemen ze dat. Ja ja...oke, ze is ook maar een mens en er zal ongetwijfeld iets zijn rond mevrouw die in een tweede sexuele jeugd geraakt en dat een dergelijke situatie je eerder overkomt dan een bewuste keuze blijkt te zijn.

Goed geacteerd wordt er dan ook wel, de locatie met het huis is mooi, maar de film begint toch pas echt interessant te worden wanneer de spanning zich langzaam opbouwt rond dat ze betrapt zijn. Gast iemand het verraden? Gaat iemand iets zeggen? Hier komt uiteraard ellende van, en plotsklaps vind ik de film na het gezapige begin toch eindelijk interessant, met het gesprek tussen het drietal als hoogtepunt. En plotseling is het heel duidelijk met de definitieve ontmaskering van Anne als een naar en kil wijf die alles doet om gezichtsverlies te voorkomen. Duidelijk is dan al dat ze die jongen de afgrond in drijft want ja, wat heeft hij verder? Zijn vader? Niet meer dus. Fijn is uiteindelijk de doodse sfeer richting het einde waar in toch wel duidelijk wordt dat ondanks alle damage control de situatie en sfeer voorgoed naar de knoppen is.

Maar, waar heb ik nu eigenlijk naar zitten kijken vraag ik me na de tijd af. Het zoveelste voorbeeld van dat de mens zich niet kan gedragen en aan zelfbehoud doet? Of blijkt Queen of Hearts een voorbeeld van omgekeerde psychologie te zijn, een wel erg subtiele aanklacht omtrent alle huidige veranderingen in de maatschappij omtrent onaanvaardbaar gedrag en andere sexueel gerichte dingen. De macht die een vrouw tot op zekere hoogte heeft, de macht die in het gesprek op kantoor in de simpele bewoordingen 'niemand gelooft jouw' doorklinkt? En dat samen met de casus die Anne in het begin van de film behandeld met het meisje die weggezet wordt als slet die er zelf om vroeg, want Anne is van onbesproken gedrag...

Het is toch die einde fase die misschien meer doet vermoeden en de film wellicht een gelaagdheid geeft die er in eerste instantie niet in lijkt te zitten. Psychologen voer wellicht, maar mij kan het op het tweede uur na maar moeilijk interesseren hoewel het richting het einde redelijk te noemen is. Maar een tweede kijkbeurt zal er niet snel inzitten. Een 3 voor de moeite en het tweede deel.

een erg lange film maar wel een prima drama.

zo zie je maar waar een schijnbaar "onschuldig" slippertje op uit kan draaien.

alle acteurs spelen goed en toch....ik ken er geen eentje van.

en al helemaal een gegeven is dat zij zelf dagelijks met zulke wantoestanden te maken heeft .

zo zie je maar dat ondanks alles , een slippertje in een klein hoekje zit

Degelijk.

Goed geacteerd en deftig geschoten - strak en kil, hetgeen past bij de psychologische lading van de film. Wel een film die op gang moet komen en je moet wat inlevingsvermogen hebben, want de ommezwaai van (stief)moeder is nogal gemakkelijk. Nadien wordt het een tikkeltje grimmiger als het misbruik niet meer fysiek, maar wel mentaal de spuigaten uitloopt.

Trine Dyrholm, maar ook Gustav Lindh als stiefzoon en Magnus Krepper als nietsvermoedende vader zetten allen sterk acteerwerk neer. Eigenlijk is alles wel degelijk aan deze film. Het is maar dat ik het eerste half uur niet bijster sterk of interessant vind, dat het mij eigenlijk niet zo veel doet als het misschien zou moeten doen.

3