Logboek

Beautiful boy vertelt het relaas van een veelbelovende tiener die alle kansen die zich aandienen kan grijpen, maar op één of andere manier toch is afgegleden en kampt met een ernstige drugverslaving. De film vertrekt vanuit het standpunt van de vader van de verslaafde. Een standpunt dat minder gewoon is omdat bij 'drugfilms' vooral de kant van de gebruiker sterker belicht.

David Sheff voert een haast hopeloze strijd om zijn zoon op het rechte pad te krijgen en vooral te houden. Zijn onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en goedheid straalt van hem af. Zijn gezin steunt hem, maar naarmate de film vordert, merk je duidelijk dat hij in een tweestrijd beland is. Zeer sterke prestatie van Steve Carell. Die blik - tegelijk angst en wanhoop uitstralend - komt een aantal keer sterk in beeld. Uiteraard bij de contacten bij Nic, maar die angst straalt hij ook uit wanneer hij zijn 2 jongere kinderen gade slaat tijdens een toneelstuk of zwemwedstrijd. Alsof alle levensvreugde weg is, angstig of ook zij ooit ten prooi zullen vallen van drugs.

Want ook Nic was een onbezorgd kind, net als zijn halfbroer en -zus. Hij was "a beautiful boy". Dit illustreert Van Groeningen door veelvuldig met flashbacks te werken. Jammer genoeg misschien bij momenten net té veel flashbacks. Soms was dit verwarrend of haalde het de schwung uit de film.
De film brengt een oprechte ontroerende boodschap van wat drugs kan aanrichten op de naaste omgeving. Herval maakt deel uit van het herstelproces werd een paar keer aangehaald. Ook als ouder dien je ijzersterk te zijn hiermee om te gaan ... De ontgoocheling moet immens zijn, de liefde ook. Ik voelde ook bij mezelf de ontgoocheling (en het begrip) in het gedrag van Nic. Als een film dat doet, dan is hij zeker geslaagd.

Felix van Groeningen is niet aan zijn proefstuk toe met deze film. Eerder maakte hij ook reeds indringende portretten met "De helaasheid der dingen" en "A broken circle breakdown". En ook deze "A beautiful boy" is een schot in de roos en geeft nog maar eens weer wat voor een getalenteerd regisseur hij is. Ook Timothée Chalamet toont na "Call me by your name" en "Lady Bird" waarom hij terecht één van de grootste talenten van Hollywood is vandaag de dag. De interacties tussen vader en zoon zijn ijzersterk en de kleinste emoties worden subliem weergegeven. A beautiful boy onthoudt zich van elk moreel oordeel over drugs en kan zich bijgevolg volledig focussen op de emoties zonder sentimenteel over te komen. Top!

The blob is een geweldige nostalgische horror. In mijn jeugd diverse keren gezien en bij elk gorgelend geluid uit de gootsteen moest ik angstvallig denken aan de film. Nu vind ik het eerder een leuke gore komedie dan pure horror. Scare jumps zijn er niet en behoudens die typische eighties bloederige taferelen die je ook vaak terugzag in de zombiefilms uit die tijd is er niet zo heel veel aan.

Zeker van genoten gisterenavond, maar bij momenten een totaal foute film. Alleen al het begin waarbij de opschriften tevoorschijn komen in gloeiende letters. Het duidt op SF en behoudens die meteoriet (die er vrij goedkoop uitzag) is er weinig SF aan te zien. Het slijmerige wezen zelf zaait dood en vernieling en het is even wachten tot iedereen het doorheeft. Doet me wat denken aan Nightmare on Elm Street waarbij de schelm eerst de schuld krijgt en de jonge mooie deerne het wel verkeerd gezien zal hebben.

Jammer dat die space cowboys eraan te pas komen. Past eigenlijk niet bij de film en het haalt de schwung en sfeer uit de film. De dialogen en acteerprestaties zijn niet al te hoogstaand, maar dat drukt de pret evenmin. The blob is zo fout dat het gewoon geweldig is. Het wezen lijkt log en is dat ook vaak totdat het bij momenten toch wel erg snel vooruit beweegt, maar kom, hoe meer slachtoffers hoe beter. Verrassend was wel dat zelfs kinderen niet gespaard bleven. De dominee was een interessant personage en leek geplukt te zijn uit Silver Bullet (1985), die andere klassieker. Het open einde is wat lame, want er waren wel meerdere diamantjes verspreid dan enkel dat potje, maar bon.

Wolfgang Amadeus Mozart was naar verluidt een vrij irritant, kinderlijk en arrogant persoon. Of dit strookt met het personage uit de film met zijn scherpe schaterlach laat ik in het midden. Wereldwijd geroemd als onbegrensde muziekvirtuoos is het nooit een onbesproken figuur geweest, zo blijkt. Vooral zijn dood en begrafenis zal me nog even bijblijven. Berooid verliet hij het aardse leven en diende hij afscheid te nemen via een sobere begrafenis en massagraf. Het contrast kan haast niet groter zijn voor één van de grootste muzikale genieën aller tijden.

De film zelf vertrekt vanuit het standpunt van Antonio Salieri, de hofcomponist van keizer Jozef II. Hij was minder getalenteerd dan Mozart - wie niet als zelfs Beethoven bij hem op les kwam - als dit uitte zich in jaloezie, afgunst en haat jegens Mozart. Het verhaal wordt verteld via de memoires van Salieri, als een soort biecht aan een priester waarbij hij zijn ziel op tafel legt.

Tom Hulce zette een schitterende vertolking neer van Mozart. De acteur doet me wat denken aan de Vlaamse Jonas Van Geel, quasi een lookalike. Mozart komt naar voor als een levensgenieter met vervelende trekjes. Maar ook Salieri is niet zomaar een bad guy. Zijn jaloezie is weinig onmenselijks, alleen maar een pijnlijke vaststelling. Het zijn net die scènes waarbij Salieris gevoelens in beeld worden gebracht met op de achtergrond de prachtige oeuvres van Mozart die de film zo sterk en verbonden maakt.

Uiteraard is het een understatement om de veelvuldige klassieke compostities geweldig te vinden. Prachtig gewoonweg en een echte toegevoegde waarde. Ook decor een aankleding waren van een hoog niveau. Dikke 3,5* en zelfs een 4,0* waard.

Ik had wat schrik om Victoria & Abdul te zien omdat ik het vooroordeel had om een saai nietszeggend kostuumdrama te moeten zien. Niets is echter minder waar. Nu niet dat elke filmkijker wild zal zijn van deze film, maar wie bvb The Favourite (2018) van Lanthimos, The King's Speech (2010) of The Remains of the Day kan appreciëren, zit ook hier wel goed. Het op waarheid beruste verhaal was me onbekend, maar dat was het blijkbaar voor iedereen tot 2010.

Geen meesterwerk, zeker niet, daarvoor komen bepaalde scènes wat geforceerd over. De overgekomen familie bvb was iets te slordig uitgewerkt. Judi Dench doet het fantastisch als Queen, een rol die haar op het lijf geschreven is en eentje die waarmee ze reeds ervaring heeft opgedaan in Mrs Brown (1997). Ali Fazal blijft wat onder de radar ten aanzien van Dench, maar dat is geen schande. De anderen kwamen ook wat karikaturaal over.

De film kijkt verrassend genoeg vrij lekker weg met enkele leuke grappige momenten waarbij ik regelmatig een glimlach tevoorschijn kon toveren. De reactie van de familie/hofhouding van de Queen is enerzijds kortzichtig, maar tegelijk leuk om volgen. Hoe meer de Queen haar Munshi opwaardeert, hoe meer haar hofhouding niet weet van welk hout pijlen te maken. Verder is de cinematografie, aankleding en decor prima. Fijn ook om even de eenzaamheid, de verplichtingen van haar bestaan en de kruiperigheid van haar hofhouding aan te raken. Goed om eens gezien te hebben. Verdiende 3,5*!

Dogville vond ik een geweldige film die ik dan ook uitzonderlijk met de maximumscore hebt beloond. Ook Manderlay heeft het nodige potentieel, maar heeft toch om diverse redenen een beperktere impact op mij gehad. Wederom schetst von Trier een vrij pessimistisch beeld van de samenleving waarbij weinig hoop en troost aanwezig is.

Zoals zovele vervolgfilm lijdt ook Manderlay eronder dat het vleugje originaliteit weggeëbd is. Het opzet/decor van de film met zijn studio's en ingebeelde muren creëert niet langer een verrassend gevoel bij de kijker waardoor het te gewoon wordt. Ook de onderliggende moraal vond ik net minder aantrekkelijk. In Dogville staat hypocrisie centraal, in Manderlay iets als vrijheid. En vrijheid is een vrij abstract loos begrip. Het opzet is echter wel mooi gebracht en het doet je nadenken of "gedwongen" vrijheid impliceert of je wel vrij bent? De vader van Grace bracht de passende metafoor van het kanariepietje. Ondanks de goede intenties en het beoogde doel, bekom je soms het tegenovergestelde en berokken je soms meer schade dan wanneer je niets veranderd had. Mensen die niet beter weten gedragen zich volgens een bepaald patroon. Wanneer je die houvast wegneemt, kan nog meer hulpeloosheid ontstaan. Uiteraard wil ik hiermee niet zeggen dat slavernij in stand gehouden dient te worden, maar het is te simplistisch om te denken dat het met een vingerknip op lossen is zonder rekening te houden met de neveneffecten. Mensen "anders" laten denken, voor zichzelf laten opkomen is niet zo evident als het tegenovergestelde eeuwenlang als vanzelfsprekend werd beschouwd. Niet voor de blanken, maar ook al helemaal niet als zwarte (en dat wordt vaak onderschat).

Er is een mooie wisselwerking tussen haar vader (en diens trawanten), passieve ex-slaven en de blanke familie die opeens niet langer aangewezen is op hun slaven. Voor Grace is dit uiteindelijk onhoudbaar en zij zal opnieuw het slachtoffer worden van haar eigen naïviteit en goedheid. Hoewel ik Nicole Kidman in Dogville geweldig vond doet ook Bryce Dallas Howard het lang niet slecht. Beetje aanpassen in het begin, maar ze haalt het maximale uit haar personage. Manderlay is een sterke film die je verder doet denken dan je neus lang is. Controversieel en gewaagd, waarheid of niet laat ik in het midden, maar von Trier heeft zich opnieuw doen spreken!

Wederom schuwt Lars von Trier de maatschappijkritiek niet in zijn films en probeert hij er alles aan te doen om zijn films niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Hij gaat hier soms ver in, al was het maar dat zijn films - voor sommigen zelfs onnodig - de aandacht trekken. Informeren als het kan, provoceren als het moet en dat laatste is vaak het geval.

Het uitgangspunt van The idiots is gewaagd, maar daarom nog niet onwaar. Het sociaal experiment waarbij mensen zich voordoen als mentaal gehandicapten om de reactie van de omstaanders te peilen zal wellicht niet bij iedereen in de smaak vallen. Respectloos, platvoers en opportunistisch zijn maar enkele kritieken die geuit zijn. Aan de andere kant moet je soms verder durven kijken dan dit. In ongemakkelijke situaties - of het nu om gehandicapten gaat of over iets anders maakt niet uit - zal de mens nu eenmaal gauw de andere kant uitkijken of zich erg oncomfortabel voelen. Wat de (hoge) sociale norm niet haalt, wordt niet aanvaard of wordt scheef bekeken in onze maatschappij. En von Trier durft het aan dit aan de kaak te stellen. Soms een beetje te met zijn pornografische scène, maar hij heeft zeker een punt.

Ook zijn Domastijl slaat aan om de puurheid en de authenticiteit te bewaren zoals in het alledaagse leven. Naarmate de film vordert zakt het wat in, maar in zijn geheel genomen een geslaagde film. Al dient hij wel op te letten niet te veel een karikatuur te maken van zijn film en personages. Bij momenten op het randje, vandaar ook ‘slechts’ een degelijke 3,5*.

Puss in boots is een herziening voor mij. Ik herinnerde me niet te veel meer van de film, maar na deze afloop kan ik dat best begrijpen. Deze spin-off van Shrek is een op zichzelf staande film waarbij de kat een voldoende sterk personage is om een eigen animatiefilm te dragen.

Het personage van de kat wordt behoorlijk uitgewerkt met een flashback en is vrij sterk. De beste momenten van de film wat mij betreft. Voor de rest stelde het verhaal bitter weinig voor en is het zelfs flauw. Het verhaal is veel te ver gezocht en is absurd. Daarentegen kan je wel genieten van de actiemomenten en de meer dan behoorlijke grafische elementen. Antonio Banderas past perfect bij de kat en is uitstekend gecast dus. Het ei vond ik maar een vervelend personage en ergerde ik me voortdurend aan.

Hier en daar wel een grappig moment, maar onvoldoende om me echt te raken. Het verhaal van de bonen had wel iets, maar het creatuur nam opnieuw de geloofwaardigheid weg. Gemengde gevoelens dus bij deze film die zeker geschikt is voor de kleinsten onder ons. Voor volwassenen daarentegen verwacht ik een iets beter verhaal. Bij momenten ook erg voorspelbaar en clichématig. Jammer, net geen voldoende.

Blijkbaar passeerde deze voorlopig laatste Shrek al eens de revue, want vele stukken kon ik me nog herinneren. Shrek 4 behaalt niet het niveau van de eerste 2 delen, maar was naar mijn gevoel stukken beter dan het vorige deel. De plotlijn met Repelsteeltje is leuk uitgewerkt en biedt een duidelijke moraal. Een moraal die wat niet origineel is en zelfs wat afgezaagd klinkt, maar het nog steeds over een animatiefilm die ook op kinderen toegespitst is.

Het gras is inderdaad niet steeds groener aan de overkant en ja, mensen zouden beter stilstaan met wat ze wel hebben en niet uitgaan van wat ze missen. Aan de andere kant kan je de lijn doortrekken naar wie je echt bent. Zijn we echt wie we willen zijn in deze georganiseerde maatschappij waarbij het huisje-tuintje-boompjeprincipe het ideaalbeeld is? Op dat vlak snap ik Shrek wel. Een aap blijft een aap, ook al leer je hem manieren ...

Donkey blijft echt in het oog springen en de grappen en insteken blijven amusant. Ook de heksen hadden wel iets. De gevolgen van het contract door die ene dag weg te laten zijn wat bij de haren getrokken, maar iedereen moet kunnen volgen natuurlijk. Shrek heeft me vanaf de eerste film meegevoerd en heeft me globaal gezien meegevoerd naar enkele leuke uurtjes entertainment. Mooi zo!

Mulholland Drive heb ik steeds voor me uitgeschoven wegens de belachelijke reden dat ik het nooit zag zitten om een erg gecompliceerde film te bekijken waaraan ik kop noch staart zou krijgen. Onterecht zo blijkt achteraf. Mulholland Drive is lang niet zo ingewikkeld als "de mythe" deed uitschijnen. Uiteraard kan ik niet aan alle gebeurtenissen de juiste verklaring geven, maar de grote lijnen vallen best mee. Het is net fijn dat Lynch je aan het werk zet en het is net de charme van dergelijke films dat er steeds een zweem van mysterie over de film hangt over zaken die niet onmiddellijk te verklaren vallen.

De film valt uiteen in twee delen en vooral het eerste gedeelte kent een trage aanloop waarbij je niet altijd goed weet wat er aan de hand is. Mijn focus werd al gauw verplaatst naar het main subject van de twee vrouwen. Prachtige vrouw overigens die Naomi Watts, destijds net als in 21 Grams onder andere. Ook Laura Harring deed het prima. Realiteit en droomwereld kruisen elkaar en maken het de kijker niet makkelijk. Uiteindelijk valt alles wel min of meer in de juiste plooi.

Schitterende cinematografie en montage tillen de film naar een hoger niveau. Het mysterieuze nachtelijke LA zorgt mede voor een onbehagelijke sfeer. En ook de hypnotiserende muziek draagt zijn steentje bij tot die sfeer. Mulholland Drive is een film waar je je moet aan overgeven waardoor je ondergedompeld wordt in de unieke sfeer die alleen Lynch kan brengen. Mulholland Drive is een film die je blijft achtervolgen en waar je dagen later nog steeds over namijmert. Top!

Voor mij persoonlijk het minste deel van de vier. Dit zal ook ongetwijfeld te maken gehad hebben met het irritante en hoogst oninteressante personage van Prince Charming. Al vond ik zijn eerste toneeloptreden met de paardenstok best grappig.

Bovenal vond ik de uitwerking van het plot vrij mager. Simpel ook en eenvoudig in elkaar gezet. De ommekeer op het einde toe volgde dezelfde lijn met een slordig en goedkope oplossing. Alsof men er precies geen zin meer in had. En het personage van Artie was ook al zo flets en niet tot de verbeelding sprekend. Op één of andere manier waren de grappen en grollen ook minder grappig voor mij. Merlijn vond ik vervolgens ook maar flauw en overbodig. Misschien ook omdat Donkeys rol iets minder naar voor kwam dat het me minder kon boeien?

Niet dat ik de film helemaal wil afbreken. Daarom zijn er te veel kleine leuke insteken die het steeds vermakelijk houden. Maar hij mist wel wat scherpte. Deze derde film is de voorloper van de vierde film waarbij de gevoelens om Oger te zijn bij Shrek opsteken. Hij wil geen koning zijn en in het vierde deel gaat dit zelfs nog verder. Leuk om eens gezien te hebben, maar een beetje meer peper en zout dat typisch is voor de Shrekfilms mocht wel.

Sing street is een meer dan behoorlijke film die vrij onder de radar is gebleven. Zonde, want deze kleine film heeft heus wel wat te bieden. Conor (Ferdia Walsh-Peelo) heeft het niet makkelijk om zich door het leven te slaan. Wegens geldgebrek maken zijn ouders veel ruzie wat leidt tot een verhuis naar een strenge kostschool. De sfeer is erg deprimerend en troosteloos en op macrovlak situerend in de jaren 80 van Ierland.

Conor vindt een uitweg via de muziek. Wat eerst als een uitvlucht gold om een meisje te imponeren, met name Raphina (Lucy Boynton), wordt al gauw wat serieuzer. Na het bijeen scharrelen van wat local guys sticht hij zijn nieuwe band genaamd Sing Street. Het enthousiasme en de sfeer waarmee dit gepaard gaat is aandoenlijk. De muziek is geweldig. McKenna doet het fantastisch en springt erbovenuit. De film is authentiek en is een ode naar de jaren 80 en blijft de gehele duur boeiend.

Hoewel ik niet zoveel met muziek heb toch van genoten. Leuke feel good movie met een tikkeltje humor. Dikke 3,5*!

Als ik moet kiezen tussen het mooie Finding Nemo van Pixar en deze Shark tale, dan is mijn keuze erg vlug gemaakt. Deze Shark tale is een aaneenschakeling van ontgoochelingen waarbij erg weinig positieve elementen aan de oppervlakte komen. De film is doorspekt met een absolute topcast zoals Will Smith, Robert De Niro, Angelina Jolie, Martin Scorsese en Renée Zellweger, maar boet totaal in op inhoudelijk vlak. Het verhaal is ronduit zwak en ondermaats.

Ook visueel vond ik de film povertjes en spreken de personages totaal niet aan. Integendeel zelfs, want ik ervoer alleen maar ergernis. Neem nu Oscar, geen enkele affiniteit had ik met deze vis. Met zijn hiphop-gedragingen en arrogantie, die totaal niet aansloegen, wist ik maar niet te plaatsen wat de makers ermee wilden bereiken.
Eén van de weinige positieve vondsten van de film waren de haaien die veel weg hadden van de familie Don Corleone uit The godfather. Maar ook dat redt de film hoegenaamd niet, laat staan dat je deze ingeving als wereldschokkend inventief moet bestempelen. Ik vond trouwens ook dat de haaien er vrij vreemd uitzagen. Dat ze meestal rechtop zwommen deed daar nog een schepje bovenop. Ook de vegetarische haai Lenny doet veel denken aan Bruce uit Finding Nemo. Weinig identiteit en originaliteit dus deze Shark tale waardoor deze snel in de vergetelheid zal raken...

Shrek 2 ligt zo goed als op dezelfde golflengte als het eerst deel. De film blijft amusant, spitsvondig en verveelt niet. De grappen en grollen van het duo Donkey en Shrek blijft geweldig aanstekelijk. Fiona moet je er maar bijnemen, maar stoort op zich niet. De toevoeging van het personage van de Gelaarsde Kat is tevens een voltreffer geweest en biedt de film het extra cachet dat een vervolgfilm nodig heeft.

De leuke verwijzingen naar andere films blijft een leuke zoektocht door de film heen zodat het voor mij althans nog leuker is om te volgen. De fee en haar zoon waren irritant, maar als het ermee slecht afloopt, dan haal je daar ook wel voldoening uit. Draak heb ik wat gemist in het verhaal, maar voor de rest prima filmpje waarvan ook de kinderen genoten hebben. Ook Pinokkio mocht wat mij betreft nog verder uitgewerkt worden.

Dreamworks stak hier destijds Pixar de loef mee af, met het later uitgekomen Shark tale versus The incredibles was dat helemaal niet meer het geval. Visueel zeker geen Pixar de Shrek-reeks, maar qua amusement kunnen ze zeker tellen. Nipte 3,5*.

Geen herziening, wel een film waarvan ik hier en daar al flarden van heb gezien. Bij momenten zeker vermakelijk al wordt het ook nodeloos complex gemaakt en zijn er ook wat dooie momenten. De film start eigenlijk vrij goed met goede actie en spanning aan de brug. De sfeerschepping zit goed en ook het mysterie en decor slaan aan.
Een andere beroemde scène is de inbraak bij de CIA met een zwevende Cruise. Een beeld dat in elke commercial wel terugkomt. Los van het realisme van het welslagen van de actie, zit de scène wel goed in elkaar. Ook hier weer spanning en zelfs mooie montage en camerahantering.

Tenslotte echter was ik vrij ontgoocheld in de laatste grote actiescène van de film op de TGV. De aaneenschakeling van slechte CGI - al vind ik dat nog niet zo erg - en onrealistische, zelfs lachwekkende beelden waren zo legio dat ik met een domper de film afsloot. Dit einde is één van de hoofdredenen waarom ik bij blockbusters en actiefilms vaak afhaak. En ook van Cruise zal ik nooit een superfan worden. Zijn echte topfilms - Magnolia en Eyes wide shut - zijn in de minderheid. Vrij doorsnee actiefilm zonder de "waw".

Roadmovies behoren sowieso tot één van mijn favoriete genres. Deze Lynch is één van zijn meest toegankelijke films zonder dubbele bodems of gecompliceerde plots zoals in bijvoorbeeld Lost highway. Al was dit niet zijn eerste meer “normale” film, want ook met The elpehant man gooide hij al hoge ogen. The Straight story is een simpel, maar aandoenlijk verhaal van een oude koppige man die een lange reis plant met zijn grasmaaier naar zijn zieke broer die hij al 15 jaar niet meer sprak.

Het personage dat Richard Farnsworth geeft mooi gestalte aan Alvin die via het principe “less is more” het avontuur intrekt en wel ziet wat de dag brengt. Richard Farnsworth is overtuigend als Alvin, een man die met zijn diepe groeven in zijn gezicht duidelijk al één en ander heeft meegemaakt. Dit blijkt ook wanneer hij een andere oorlogsveteraan tegenkomt en ze elk ongeforceerd hun wedervaren vertellen. Het heeft zijn leven bepaald want alcohol heeft ook veel kapot gemaakt. Of het relaas van zijn gehandicapte dochter biedt voldoende diepgang aan het verhaal zonder sentimenteel over te komen. Lynch raakt steeds de juiste snaar en Richard Farnsworth is hiervoor het perfecte middel.

Er zit een mooie balans in de film waarbij beetje bij beetje de gevoelens van Alvin geopenbaard worden. Geen scherpe vinnige alwetende dialogen, laat staan discussies of morele oordelen, maar gesprekken op mensenmaat waarbij luisteren en empathie centraal staan. Ook stiltes laten spreken, daar gaat het om. Vrij herkenbaar allemaal en op het lijf geschreven van het personage Alvin. Het gesprek met de dominee is hiervan een mooi voorbeeld. De fijne landschappen en ingetogen muziek maken het alleen maar af. Superervaring, verdiende 4,5* wat mij betreft!

Naar Girl keek ik ontzettend uit en de film ontgoochelde me hoegenaamd niet. Meer nog dan over transgenders gaat de film over identiteit en het feit dat vele jongeren op zoek zijn naar zichzelf en soms moeilijk kunnen aanvaarden wie ze zijn. De maatschappij legt bepaalde idealen op en het is soms moeilijk hieraan te kunnen voldoen.

Girl straalt al bij al een positieve boodschap uit over transgenders. Er zijn weinig tot geen negatieve kritieken geuit tegenover Lara. Zij wordt aanvaard voor wie zij is. In de eerste plaats en in het bijzonder haar vader die ontzettend meelevend is en haar steunt. Uit mannelijk oogpunt had hij het begrijpelijkerwijs emotioneel wat moeilijk wanneer de praktische kant van de transformatie aan bod kwam. Ook de rest van de familie aanvaardt de situatie van Lara. En ook de schoolmeiden hebben er geen probleem bij. Het feestje gaat niet om afwijzing, maar eerder om puberaal meisjesgedrag.

Er is wat kritiek op de film, de ene commentaar is al wat absurder dan de andere. Wat ik wel kan begrijpen is dat het psychologische proces van een transformatie niet ophoudt wanneer het lichaam voltooid is. Ook daarna blijken transgenders nog vaak te lijden onder de situatie. Voor mij is Girl in de eerste plaats een verhaal over doorzettingsvermogen en de wil om er iets van te maken als je je volledig inzet. Dit kan zowel betrekking hebben op haar transgender zijn, maar ook op haar balletcarrière. De balletscènes kwamen misschien net te veel aan bod, maar stoorde mij persoonlijk niet. Fijn om op te merken was haar resolute mening en emotie wanneer het proces in gang wordt gezet. Blij en opgelucht enerzijds, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, zonder één greintje vertwijfeling. Anderzijds de moedeloosheid en ongeduld waarom het niet sneller vooruit ging.

Lara is vrij teruggetrokken en is sociaal ook minder vaardig. De eerste scëne in de klas aarbij de leerkracht een erg directe vraag stelt, was confronterend net als kotfeestje waarbij het transgender zijn wordt geëxploiteerd. Al dient men het niet zo negatief te zien. Girl blijft innemend, sterk en met het nodige respect gemaakt. Het is een film over een meisje. Dit hoeft niet altijd de referentie of het voorbeeld te zijn voor de hele transgendergemeenschap. Ook Lara verwoordt dit in de film. Ze is en wil geen voorbeeld zijn..

Elle start sterk met een verkrachtingsscène en het mysterie naar de zoektocht naar de dader. Als nadien blijkt dat ze gestalkt wordt en ze ook belaagd wordt met pornografisch materiaal is de toon gezet voor een degelijke thriller. En dat is het ook tot op een bepaalde hoogte.

Michèle is een erg verzekerde vrouw. Iets té zelfverzekerd in mijn ogen. Eentje waarbij ik weinig sympathie kan voor opbrengen. Ik vond het vrij bizar om vast te stellen hoe zij zich gedroeg gedurende de film alsof het een accident de parcours was. Ik verwacht daarom niet perse een gebroken huilende vrouw, maar dit was toch een ander uiterste. Alsof ze ervan genoot en Stockholmgewijs de aandacht wou trekken van de dader en er extra van genoot.

De plotlijnen van haar omgeving daarentegen vond ik veel interessanter om te volgen. Met zo goed als elke partner van haar directe contacten had ze problemen. Problemen waarmee ik me ook wel zou kunnen identificeren. De zoon, de moeder, de ex en in mindere mate de buurman hadden een relatie die hoogst bijzonder was. En ook de relatie met haar vader is erg complex en haktin op haar kille sterke persoonlijkheid.

Bij momenten is de film shockerend en is het thrillergehalte duidelijk aanwezig. Langs de andere kant was de geloofwaardigheid zoek bij divere scènes (kleinkind, haar houding, de bekentenis aan haar vriendin, ...) waardoor ik wat tussen wal en schip zit. Ook het min of meer 'happy' end waarmee alles vlugvlug opgelost raakt, stemt me minder gelukkig. Positief was wel de sterke acteerprestatie van Isabelle Huppert. Gemengde gevoelens heb ik bij deze Elle. Niet slecht van Verhoeven, film met duidelijke kwaliteiten, maar toch net niet. Strenge 2,5*.

Een winnaar van de Gouden Beer in Berlijn laat ik niet zomaar aan me voorbij gaan. Deze Pozitia Copilului - Child’s pose - is een ingrijpende en meeslepende Roemeense film over het verstikkende bepamperende effect dat een moeder kan hebben over haar volwassen zoon. De relatie tussen Cornelia en Barbu staat op een laag pitje. Liefst van al ziet hij zijn bemoeizuchtige overbeschermende moeder zo weinig mogelijk. Ze heeft geen idee waarom het zo fout is kunnen lopen tussen hen.

Tot plots Barbu de hulp van zijn moeder meer dan nodig heeft wanneer hij een dodelijk verkeersongeval veroorzaakt. Moeder Cornelia kan zich volledig uitleven op het politiebureau en ver daarbuiten. Het is voor haar ook een soort compensatie om dingen uit het verleden uit te wissen. Netzer schept overigens geen zwart-wit beeld van Cornelia, noch van de andere personages. Haar houding ten aanzien van de ouders van het slachtoffer werd sereen en oprecht gebracht al verdenk je haar ervan nog steeds uit eigenbelang te handelen. Corruptie, manipulatie, mja, maar de film vertelt meer over Roemenië dan dat. De houding van Cornelia overigens, is dat geen typisch menselijk trekje te handelen uit eigenbelang en zelfbeklag? In de film Shi (2010) van de Zuid-Koreaanse regisseur Chang-dong Lee zit je wat met hetzelfde gevoel ...

Het is een film die draait om verantwoordelijkheid en het leren loslaten. Voor sommigen niet makkelijk om hun verwende hulpeloze prinsjes over te leveren aan de boze slechte wereld ... Fijne acteerprestaties en goed verhaal en dialogen. Mooi, dikke 3,5*!

Breaking the waves is een vrij toegankelijke film van Lars von Trier waarbij het dramagehalte hoog opspeelt, maar nergens het randje opzoekt of erover gaat. De film greep me mee van in het begin waardoor het geen moment verveelde en ik me betrokken voelde bij het duo Bess en Jan. De debuterende Emily Watson presenteert een geloofwaardig diepreligieus personage waarbij haar onschuld, liefde en naïviteit centraal staat. Haar intimiteit met Jan is innemend en zeer sterk.

Hoewel de film over religie gaat, wordt religie niet zomaar afgebroken door von Trier. Dit is geen atheïstische film, wel wordt de waanzin van het geloofsfanatisme aan de kaak gesteld zoals dat nog wel meer gebeurde in onder meer het jaren 60-70 in de Angelsaksische landen. Ook the Magdalene Sisters is daar een goed voorbeeld van.

Op filmisch vlak doet de film nogal oubollig aan met verouderde beelden, sobere technieken waardoor de principes van dogma naar boven komen. Het draagt bij tot de troosteloze antipathieke sfeer in de film. Alleen de liefdesrelatie tussen Bess en Jan zorgen voor een lichtpunt in het conservatieve Schotland van destijds. Vrouwen werden ook als minderwaardig beschouwd omdat ze niet mochten spreken in de kerk of aanwezig mochten zijn bij uitvaarten. Degoutant waren dan ook de wederkerende woorden bij een begrafenis waarbij een overleden ongelukkige werd toegesproken als: “Je was een zondaar, en je verdient je plekje in de hel."

De metamorfose van Bess is aangrijpend en haar motieven zijn niet geheel duidelijk. Uiteraard is haar krachtbron de liefde voor Jan, maar ook haar zwakzinnigheid en psychoses maken deel uit van haar acties. Ze bloeit dan ook helemaal open bij Jan waarbij ze de grenzen van haar seksuele driften en identiteit ontdekt. Dit wordt haar niet in dank afgenomen Religie is een middel om mensen te onderwerpen. Wie niet leeft volgens de regels van de (kerk)gemeenschap wordt zonder pardon een paria en wordt uitgestoten. Breaking the waves is een meeslepend drama van von Trier waarbij hij net als in zijn andere films een duidelijke boodschap of maatschappijkritiek naar voren schuift. Een aanrader!

De grote waarde van het tweeluik Flags of our fathers en deze Letters from Iwo Jima ligt hem niet in de afzonderlijke films op zich, maar in de combinatie van beiden waarbij Eastwood het schitterende idee opvatte om de slag bij Iwo Jima in twee verschillende perspectieven te belichten: één vanuit Amerikaans standpunt en eentje vanuit Japanse ooghoek.

De motivatie - namelijk het eervol verdedigen van Japanse heilige grond - wordt goed weergegeven. De wilskracht, motivatie en overgave voor hun eigen land van de Japanse soldaten was boeiend om te volgen. Alleen al hierdoor hadden de Amerikanen een vette kluif aan deze Japanners waardoor de inname van het eiland langer duurde dan gedacht. De generaal die in de Verenigde Staten heeft gestudeerd kent van die typische dilemma’s die nogal clichématig overkomen. Wel interessant waren de conflicten met zijn ondergeschikten.

Het niveau wordt niet de gehele film gehaald waardoor de film wat balanceert tussen matig en goed. De gevechtsscènes zijn sterk en ook de grijze donkere belichting dragen bij tot de grauwheid van de oorlog. Prima ook dat de soldaten Japans spreken en niet bvb Engels. De film geeft een mooie inkijk op de strijd op Iwo Jima en dat vanuit het “oog van de vijand”. Een typische Eastwood met dikwijls degelijke tot goede films zonder echt te spreken van een onvergetelijke topper.

Robinson Crusoe is een film die hinkt op twee gedachten. Enerzijds is de film erg geschikt voor jonge kinderen, perfect op maat voor de kleinsten onder ons. Voor volwassenen vind ik de film minder geschikt omdat het verhaal vrij povertjes is. Vrij ontgoochelend zelfs bij momenten. Zeker omdat het visueel zeker niet misstaat met een duurdere Amerikaanse versie.

Behoudens de gestrande ongelukkige heeft het verhaal bitter weinig met Robinson Crusoe te maken. In de plaats krijg je een bonte dierentuin en enkele psychotische katten voorgeschoteld. Grappig is het wel bij momenten, maar origineel of inventief is het allerminst. Jammer dat het plot weinig ontwikkeling krijgt, want in zijn geheel had de film potentieel. Uiteindelijk een filmpje die gauw naar de achtergrond zal verdwijnen ...

Ik kan me inbeelden dat de echte Queen-fans ontgoocheld zijn met het resultaat van de film. Ik, als pure filmliefhebber die nota bene bitter weinig interesse heeft in de muziekwereld, kon de film daarentegen wél enorm smaken. Want op puur filmisch vlak heeft Singer het meer dan prima gedaan. Ik heb vanaf de eerste tot de laatste seconde echt genoten van de film en de ronduit fantastische muziek. De film en de muziek hebben me echt geraakt en ik wou absoluut dit gevoel ervaren op het grote doek.

Maar ik las inderdaad her en der de kritieken dat de film niet de "echte" Freddie Mercury benadert met deze vrij softe lightversie. Alle scherpe kantjes zijn er wat afgevijld waardoor de realiteit onrecht wordt aangedaan. De extravagante drugfuiven en seksorgieën - zo liet ik me vertellen - waren destijds wat, nuja, diepgaander dan wat blijkt in de film. Ook qua timing zou het niet allemaal kloppen over zijn kennisgeving aan de band dat hij aids had. Dat de kassa extra ringde op Live Aid toen Queen het podium stal was wel wat een flauwe insteek. En een wereldhit schut je ook niet zomaar uit je mouw, laat staan een hele hoop ...

Desalniettemin ontzettend genoten van de film en de toch wel zeer knappe performance van Rami Malek die bij momenten de echte Freddie Mercury benaderde met zijn charisma en flegmatiek. Dit kan toch niet onopgemerkt voorbij gaan op de eerstvolgende Oscars? In de film werd ook duidelijk dat Freddie Mercury worstelde met zijn privéleven waarbij eenzaamheid, loyaliteit en vertrouwen centraal staan. God op het podium, maar daarnaast was hij erg gevoelig en kwetsbaar.
Ook op vlak van montage, geluid en camerahantering zat het allemaal prima. Fijn ook om de echte beelden van Live Aid mee te integreren in de film. Vele songs passeerden de revue - allen uiteraard geweldig. Eentje miste ik aanvankelijk, tenzij ik even niet oplette, nl Bicycle Race. Ik wou eerst een 4,5* toekennen, maar een dikke 4,0* misstaat eveneens niet.

Wegens de goede commentaren ook deze eens geprobeerd. Let the right one inis een apart horrorfilm die niet zomaar te vergelijken is met de rest van het genre. De film bevat wel wat bloederige momenten, maar zijn eigenlijk puur functioneel voor het verhaal en de film is nooit op zoek naar sensatie of overdrijving. Eli is nu eenmaal een vampier en een vampier moet eten (bloed drinken) om te overleven.

Lina Leandersson en Kåre Hedebrant Doen het uitstekend als kindacteurs en zijn goed op elkaar ingespeeld. Hun vriendschap is puur. Beiden zijn buitenbeentjes, maar ze gaan elk op hun manier hiermee om. Ook de cinematografie en het serene verhaal zorgen voor een bepaalde geloofwaardigheid. De sfeer zit goed met de donkere koude en kille winterperiode. Ook de eindscène in het zwembad is een mooi staaltje van vakmanschap: mooi gefilmd!

Een aantal zijplots deden er echter niet toe en de houding van die katten vond ik er wat over. Niet 100% mijn ding, maar ik kon de film best appreciëren.

Flag of our stars is een behoorlijke film met een boeiend uitgangspunt. De wereldberoemde foto van de vlaggendragers op Iwo Jima ten tijde van de Tweede Wereldoorlog wordt ontdaan van de werkelijkheid. De beroemde scène is niets meer dan een stukje propaganda, onthutsend om vast te stellen, maar op zich ook weer niet zo verrassend, want de geschiedenis staat bol van dergelijke feiten.

Eastwood slaat met deze film een geheel andere weg in en het heldendom wordt hier niet verheven tot het bovenmenselijke. Integendeel, de definitie van wat een held is, wordt in vraag gesteld en de helden in dit verhaal zijn gewone mensen zoals jij en ik, met elk hun gebreken en kwaliteiten. Geen patriottisme ook vanuit het standpunt van Eastwood, toch iets waarvan Amerikanen gek van zijn. Desalniettemin wel veel patriottisme waarbij de soldaten niet goed weten hoe ze zich moeten gedragen in het bomvolle stadion bvb. Het deed me wat denken aan de slotscène van We were soldiers waarbij een meute perslui gretig foto's nam van de stille getuigen van de strijd die reeds gestreden was. Hetzelfde gevoel ervoer ik hier: alsof het een daguitstapje was, een kermisattractie op de foor, waar iedereen deel van uitmaakt. Pure economische misplaatste uitbuiting bij momenten, gruwelijk!

Interessant was dus vooral de idee hoe geschiedenis geschreven en bepaald wordt door diegenen die het opleggen. Hallucinant was het bevel om de vlag voor de fotocamera te herplanten. Laat staan dat de strijd toen al gestreden was (ook al laat men dat uitschijnen). Om de vaart en het tempo in de film te houden werd veel gewerkt met flashbacks en herhalingen. Voor mij kwam het soms verwarrend over omdat dit te pas en te onpas gebeurde.

Ira Haynes was het meest interessante personage. Als soldaat met indiaans bloed ontkwam hij als "held" nog steeds niet aan de racistische opmerkingen in de straat. Hij kon moeilijk om met zijn nieuwe status en dit werd hem niet in dank afgenomen. De film kent ook een aantal mooie beelden: de aanval vanop zee met de duizenden schepen was indrukwekkend. Geen topper, maar zeer zeker wel de moeite. Ben benieuwd naar het volgende luik van Letters from Iwo Jima.

Lars von Trier deed andermaal van zich spreken met voor mij één van zijn sterkste films “Dancer in the dark”. Ondanks het feit dat de spanningen tussen Björk en von Trier tijdens de opnames hoog opliepen, valt er op beiden niets aan te merken betreffende de kwaliteit en professionaliteit die zij geleverd hebben voor deze film.

Dancer in the dark doet me een beetje denken aan Dogville – Breaking the waves zag ik nog niet en volgt later deze week. Hier en ook daar is het hoofdpersonage een ontwapende onbaatzuchtige vrouw die op zich goedheid en vriendschap uitstraalt. Die goedheid dito naïviteit wordt echter misbruikt. Von Trier schrikt er dan niet voor terug om deze boemerang keihard in je gezicht te gooien alsof hij een bikkelhard standpunt wenst duidelijk te maken. Voor velen shockerend, voor anderen een prima staaltje cinematografie dat jezelf of de maatschappij in vraag stelt.

Björk doet het geweldig als de ‘simpele’ Selma. Ze acteert zo puur en geloofwaardig. Ze werd destijds dan ook terecht (meermaals) bekroond. Fijn ook om de sterke prestaties van Hollywoodacteurs als David Morse en Peter Stormare te mogen zien. Net als Catherine Deneuve presteren ze op een hoog niveau. Het komt de kwaliteit van de film alleen maar ten goede.

Von Trier vertelt zijn verhaal aan de hand van een musical. Een bijzondere keuze in die zin dat een musical meestal blijheid en vreugde uitstraalt, iets wat de climax van de film op zijn kop zet. De muziek is een ontsnappingsroute voor Selma in haar troosteloos niet te benijden leven. De scène aan de spoorweg met Stormare vond ik trouwens de mooiste uitvoering. Het brengt een soort ontroering en positieve hoop met zich mee. Het einde van de film blijft door mijn hoofd spoken en is schokkend. Niet zozeer de actie zelf, maar des te meer het resultaat en hetgeen hij ermee bedoelt. De uitkomst is wreed, maar de processen die eraan vooraf gaan minstens evenzeer. Altruïsme lijkt de toon te zetten, maar uiteindelijk – net als in Dogville – is het ieder voor zich uit zelfbehoud en –bescherming.

Om nu hieruit te besluiten dat von Trier er een satanisch genoegen in schept om een tragisch personage zoveel onrecht aan te doen, lijkt me te veel eer voor von Trier. Het lijkt erop dat een prent van von Trier een self fulfilling profecy is. Von Trier staat nu eenmaal gelijk aan schokkerende geweldsporno, niet? Als we maar kunnen bashen … Ik las zelfs dat de moordscène op Bill ook onnodig gruwelijk was. Qué? Voor mij is het net die uitgebarste opgekropte emotie van Selma die het voor mij zo sterk maakte. Zelden een happy end dus bij von Trier, maar vaak inderdaad een groot contrast tussen einde en de idee die de kijker denkt te ervaren gedurende de film. Net de (uitstekend naar voor gebrachte) relatie tussen moeder en zoon maakt de film zo sterk. Het einde is inderdaad een mokerslag, maar net daarom is hij zo intens. De muziek is hierbij een sterk katalyserende factor. Mooi en dik verdiende 4,5*!

Hostel is een herziening van een hele poos terug. Verbazingwekkend ook hoe veel ik me nog van de film kon herinneren. Hostel kwam destijds bijna tegelijkertijd uit met Saw, die andere gore slasherprent. Hostel is niets meer dan een combi tussen American Pie met zijn goedkope blote borsten versus het gore van Saw. Alleen is het plot wat minder, veel minder.

Hoewel de gruwelelementen best nog tof zijn om te zien. Dat oog bvb is vies en die boormachine/kettingzaag zijn best interessante marteltuigen, maar voor de rest stelt het allemaal niet zoveel voor. Ergens in een Slowaaks dorp komen rijke lui samen om voor veel geld de kick te beleven van het martelen en het doden. De ultieme kick naar verluidt, ver voorbij de achterhaalde kicks van seks, drugs en rock & roll. De aanloop naar the clue neemt veel tijd in beslag. Je wordt wat zoet gehouden met blote borsten, maar vooral met archislechte acteerprestaties van onder meer het olijke trio. Ze verdienden haast niet beter zou je bijna denken.

Het plot rammelt langs alle kanten en een aantal zijsprongen zijn ongeloofwaardig en niet interessant zoals die kinderbende bvb. Let’s kill for a bubble gum! ... Naar het einde toe neemt de film een loopje met zichzelf waarbij het hoofdpersonage ineens de stoere held wordt op wraak uit is. De betrokkenheid is nul en dat geldt zowel voor de personages als voor de film. Geen sfeer, geen spanning, nada. Alleen wat geweldsporno met blote tetten. 2,5* is nog mild, maar in mijn db op 20 alvast een afronding naar beneden.

Wegens de sterke commentaren deze ook maar eens gezien. Eentje waarvan ik het gevoel krijg van “net niet”. Het begint allemaal vrij sterk waarbij twee broertjes een bank overvallen. Uiteraard loopt dit fout af en het is Nick, de minder begaafde broer, die het onderspit moet delven. Ik vond het sowieso al een vreemd uitgangspunt dat Connie - ondanks de goede relatie met zijn broer - beroep op hem deed bij zo’n hachelijke onderneming. Alsof het sowieso niet gedoemd was om te mislukken.

Ook de ontsnappingspoging, het onderduiken en het daarbij gepaarde misverstand is verhaalvulling dat nergens op slaat. Weliswaar een sterke rol van Pattinson en een leuke soundtrack, maar de film zal voor de rest snel uit het geheugen gewist worden. Al bij al een vermakelijk misdaadverhaaltje, maar vrij doorsnee. Het verhaal valt na een sterk begin wat stil, maar wordt constant opgepompt door de soundtracks en hyperactieve camera-uitvoering.

Inderdaad niet Hitchcock's beste film, maar zeker geen onaardige film met een degelijk plot. De hand van Hitchcock kennende viel hier amper te bespeuren waardoor de film niet zo gekend is bij het grote publiek, behoudens het feit dat dit Hitchcock's laatste film was. Er zijn geen dubbele bodems of speciale camerastandpunten te bespeuren.

Twee verhaallijnen komen in deze family plot samen tot één geheel. Enerzijds heb je Blanche die mensen oplicht door te profiteren van de goedgelovigheid en de emotionaliteit van mensen. Zij wordt bijgestaan door George - een leuke rol overigens van Bruce Dern. Anderzijds heb je het gewiekste duo Arthur en Fran wiens criminele activiteiten op een veel hoger pitje staan. Door een toeval kruisen beiden elkaars wegen. De film is fel verouderd en vertoont foutjes waardoor het wat gebricoleerd over kwam zoals de dolle autorit bvb. Ook het einde was vluchtig en snel afgehaspeld. Alsof Hitchcock er gewoon geen zin meer in had. Die knipoog op het einde alleen al. Het had wat weg van pakweg Santa Barbara of Dallas ofzo ...

Desalniettemin toch genoten van de film door de leuke duo's en de misverstanden die tussen hen opleefden. Net niet wat mij betreft, maar alsnog een nipte voldoende.

Shrek blijft een knotsgekke animatiefilm, laat ons daar niet aan twijfelen. Wel was het genot voor mij persoonlijk na al die járen toch minder aanwezig dan gedacht toen ik hem gisteren terug zag. De kinderen vonden hem ook geweldig, maar de vele inside jokes en verwijzingen naar andere films ontging hen volledig. Een animatiefilm voor volwassenen dan, mja, daarvoor vond ik hem net te kinderachtig geworden om écht hoge toppen te scheren op de quality meter.

Het duo Shrek en Donkey is een ideale mix tussen de norse met zelfbeklag vullende groene Ogre en aan de andere kant een hyperactieve praatzieke aanhankelijke ezel. Beiden zijn elk op hun manier grappig. Dat komt ook mede door de perfecte casting van de stemmen van Mike Myers en Eddie Murphy. Bij momenten wel hilarisch.

Het uitgangspunt dat vertrekt vanuit een sprookje is fijn gedaan. Ook de holderbolder mix van talloze andere sprookjes is al bij al mooi verwerkt. Dat betekent natuurlijk dat je voor een tweede deel iets nieuws moet toevoegen en dat hebben de makers gelukkig gedaan met die kat. Qua verhaal vond ik het naar het einde toe wat afgezaagd worden met dat melige dertien in een dozijn huwelijk. Het blijft echter genieten om steeds kleine details te ontwarren die de makers in de film hebben gestopt. Alleen dat al maakt de film de moeite om te zien. Sterke 3,5*!

Paolo Virzi leerde ik recentelijk kennen via het degelijke La Pazza Gioia (2016) en uiteraard van het innemende hartverwarmde The Leisure Seeker (2017). Ook met deze Il capitale umano levert Virzi een erg mooie kwalitatieve film af. Een film die me onbekend was, maar eentje die ik zeer wist te appreciëren.

De film koppelt een aantal verhaallijnen aan elkaar en bekijkt (herhaalt) ze vanuit verschillende personages. Geen originele verhaaltechniek, maar wel steeds boeiend om te volgen. Sommige scènes keren terug vanuit een ander perspectief, maar echt repetitief wordt het nooit omdat er steeds nieuwe nuances aan het licht komen. Dino is een wat eenvoudige goedgelovige kleine makelaar die door de relatie van zijn dochter met haar vriend in contaxt komt met diens aristocratische vader Giovanni. Dino’s naïviteit wordt mibruikt en hij investeert een grote som geld in één of ander fonds. Een andere verhaallijn gaat over een verkeersongeval dat een donkere schaduw werpt over beide gezinnen.

Het fijne aan de film is dat Virzi veel aandacht schenkt aan de uitdieping van de verschillende personages. Giovanni is iemand die over lijken gaat en zijn zaakjes liefst zo ver mogelijk weghoudt van zijn vrouw Carla. Carla daarentegen zit gevangen in haar gouden kooi en verlangt naar een eigen carrière én leven. Verder is er aandacht voor de mooie Italiaanse sfeer en de grandeur die je ook tegenkomt in La grande bellezza of La pazza gioia.

Doordat Virzi zichzelf nooit verliest in het verhaal en de acteerprestaties top zijn, heb ik erg genoten van deze film. Een kleine aanrader. Mooi!

Being John Malkovich is een degelijke film waarbij een gebuisd poppenspeler in het hoofd kruipt van de grote John Malkovich. Een absurd en surrealistisch uitgangspunt, maar wel vrij origineel te noemen. Wat betekent het om de controle van iemand anders over te nemen? Wat doet het met je als je voelt én denkt als iemand anders? En wat als je die beheerst en kan sturen? Interessante vragen die tijdens deze film aan bod komen, het zij op een luchtige komische manier. Mocht de film duisterder geweest zijn, had ik hem wellicht nog meer kunnen appreciëren. Identiteit staat centraal in deze film. Het is een beetje als een nieuw leven, een nieuwe start. In de huid van een ander kan je misschien alsnog je dromen waarmaken.

Ik hou er wel van om als kijker uitgedaagd te worden voor iets wat verder staat van onze realiteit. Zeker wanneer het algemeen kader je wel vertrouwd voorkomt. Zo vindt Craig op zijn nieuwe saaie baan een geheime doorgang die recht uit Alice in Wonderland lijkt te komen. Maar hoe langer de film duurt, hoe meer absurd hij wordt. Jammer, want ik verloor er zo de aandacht wat bij. Bij momenten is het te gek voor woorden.

John Malkovich zelf doet het uitstekend en speelt de diverse (opgelegde) persoonlijkheden met verve. Ook de anderen kwijten zich uitstekend van hun rol. Leuk om eens gezien te hebben!

Jacques Audiard overtuigt me wederom niet en ik mag stilaan besluiten dat dit niet mijn favoriete regisseur is. Desalniettemin merk ik wel dat ik wel potentieel zie in de films die ik al van hem zag, maar ik op één of andere manier me er nooit mee betrokken voel. Ook De Battre Mon Cœur S'est Arrêté heeft een veelbelovend script waarbij een man worstelt met zijn persoonlijkheid en niet goed weet welke richting hij uit wil. Hij is een kwestie van daadkracht en vooral het maken van keuzes. Een intrigerend (filosofisch) uitgangspunt met andere woorden.

Tom dient hierbij te zoeken naar een evenwicht of zelfs keuze tussen zijn vader en moeder. Althans, het is een keuze die hij zichzelf oplegt omdat hij beide idealen moeilijk verenigbaar vindt. Alsof hij de ene zou verloochenen of zou ontgoochelen als hij de andere in de armen sluit. Zijn (overleden?) moeder was een pianiste die hem de muziek met de paplepel heeft meegegeven. Hij herontdekt en herneemt zijn vroegere passie. Daartegenover staat zijn gewelddadige en agressieve optreden tijdens zijn vastgoedactiviteiten. Ook vuile klusjes opknappen voor zijn vader valt hieronder. Tom is alles behalve een aimabel of sympathiek persoon. De rol wordt uitstekend ingevuld door Romain Duris. Tom balanceert tussen zijn rol als louche zakenman en als pianist. Audiard wenst bij zijn film mee te geven - denk ik - dat eenieder zelf de keuzes maakt of verantwoordelijkheid moet opnemen - voor het leven dat hij of zij voor zichzelf uitstippelt.

De Battre Mon Cœur S'est Arrêté is een ingetogen goed geacteerd psychologisch drama. Geen slechte film, maar ik miste iets voor dat tikkeltje meer. Voldoende dus, 3,0*.

The Sisters brothers is geen gewone westernprent geworden. Twee broers die op zich erg weinig raakvlakken hebben, willen voor een laatste keer nog eens samen een laatste opdracht aanvatten. Charlie is grootste "cowboy" van de twee en schuwt het geweld niet. Eli, daarentegen, de oudere broer van Charlie, is het bloedvergieten beu en snakt naar rust en kalmte. Oorspronkelijk zou ik deze film links laten liggen, maar alleen al voor de geweldige cast - een Gyllenhaal laat ik nooit aan me voorbij gaan - wou ik deze zien. John C. Reilly is een bekend en gerespecteerd acteur die voornamelijk sterke bijrollen vertolkte - te veel om op te noemen eigenlijk. En ook Joaquin Phoenix is de laatste 2 decennia een monument in Hollywood. Aan Jacques Audiard twijfelde ik wat, want zowel Dheepan (2015) en De Rouille et d'Os (2012) stelden me teleur. De Battre Mon Cœur S'est Arrêté (2005) is voor vanavond of morgen, maar legde ik vorige week al vroegtijdig naast me neer...

Ook hier bij deze The Sisters brothers loop ik niet helemaal warm voor Audiard. Prachtige cast, dat wel, maar puur inhoudelijk, puur als verhaal zijnde bleef ik op mijn honger zitten. Het script kabbelt rustig verder op de stap van de paarden: gemoedelijk en onbezorgd. Hier en daar probeert Audiard er wat schwung in te krijgen door wat actie-elementen toe te voegen of een 'komische' noot te brengen met die spin, de grappige titel of leuke conversaties tussen Eli en Charlie. Maar ik miste vooral de pit om er een topper van te maken.

De sterkste scènes lagen voor mij naar het einde toe met het goudzoeken in de rivier en gevolgen die daaruit voortvloeiden. De chemische brol blijkt erg effectief te zijn en de pijnen die de mannen moesten doorstaan was hels. Vooral de emotionele beladenheid met Charlie was groot toen hij zich al kreunend in slaap wiegde terwijl de camera gericht was op de ogen van Eli. Al bij al een redelijke film waarvan ik sowieso meer had van verwacht. Ik miste niet het geweld, maar wel de betrokkenheid die ik op het einde wel ervoer. Voldoende dus, niet meer

Sterke film die ik zou beschouwen als een semi-klassieker. Komt zeker niet tot het niveau van Sunset Blvd. (1950) van Billy Wilder, maar vertoont wel een aantal gelijkenissen. Beide films tonen aan hoe hard en hoe vergankelijk een showbizz-carrière kan zijn en dat het snel kan gaan eens je bent afgeschreven.

Margo Channing is een persoonlijkheid in de toneelwereld. Ze is een veel geziene geprezen actrice op diverse festivals en uitreikingen. Ze heeft vele aanbidders en komt toevallig in contact met een schuchtere gedreven fan (Eve Harrington). Dan ontstaat een soort kat-en-muisspelletje waarbij de echte bedoelingen van Eve boven water komen. Ook zij wil een gelauwerd toneelspeler worden.

De film start met een voice-over tijdens een gala-uitreiking waarbij Eve geprezen wordt. De uitdrukkingen op diverse gezichten te zien is op zijn zachtst gezegd erg koel en lauwtjes. Na een flashback waarbij het verhaal wordt verteld, keert men op het einde van de film terug naar de uitreiking. Net als in Sunset Blvd zie je op het einde van de film hoe vergankelijk en eenzaam roem kan zijn. Er wordt op manipulatieve wijze getoond hoe leep mensen kunnen zijn om hun doelen te verwezenlijken. Vaak luidt vervolgens het gezegde: je oogst wat je gezaaid hebt. De film kent erg sterke dialogen en het spel van Eve is geweldig om naar te kijken. Het script zit erg goed en de actrices (Bette Davis en Anne Baxter)kwijten zich uitstekend van hun rol. Knappe film!

Minority report is een herziening en intussen mijn 27e recensie hier op MM voor een Spielberg. Spielberg heeft een aantal absolute topfilms geproduceerd, maar tegelijkertijd ook heel wat rommel waardoor zijn gemiddelde fel naar beneden zakt. Deze Minority report daarentegen behoort tot zijn betere oeuvre. Alleen al het concept is erg sterk waarbij de maatschappij haast moordloos wordt omdat deze preventief verijdeld kunnen worden.
Daarnaast heb je een soort toekomstbeeld waarbij Big Brother overal aanwezig is en je via eyescans overal kan detecteren. Ook in het dagdagelijkse leven word je via “levende” reclameborden of andere videowalls geëntertaind.

De uitvoering van het mechanisme van de pre-cogs is wat eigenaardig en doet wat denken aan de lotto met de juiste balletjes. Ook het swipen van de beelden oogt wat raar en omslachtig. Desalniettemin erg knap gedaan met de pre-cogs en Schubert op de achtergrond. Hoewel de film wat plotgaten kent en bij momenten wat overdreven is, zit het verhaal goed in elkaar. Tom Cruise doet het erg goed en ergert me voor een keer geen moment. Ook altijd tof om Max von Sydow aan het werk te zien. Spielberg besteedt ook veel aandacht aan het utopische beeld van de wereld in 2054. Een voorlopertje van Ready player one... De telegeleide auto’s en de spiders bvb zijn erg creatieve vondsten. De vliegpakken van de agenten daarentegen vond ik wat minder.

Minority report is een uitstekende scifi-thriller met een degelijke inhoud en uitwerking. Diverse plotlijnen lopen door elkaar en de film kent een aardige twist. Eentje waarbij je kan stilstaan en gerust tussen pot en pint kan over filosoferen/discussiëren op café. Zo heb ik ze graag. Verdiende 4,0*!

Mississippi burning is een sterke film over de rassenhaat en -segregatie in de sixties in de Zuidelijke staten van Amerika. De rassenongelijkheid staat centraal en er wordt ook aandacht besteed aan de onderlinge spanningen binnen beide groepering. Het openingsshot was erg effectief en veelzeggend met de blik op 2 pompbakken, eentje voor de blanken en eentje voor de kleurlingen.

Het water is erg diep tussen beide gemeenschappen waar de KKK de plak zwaait en de corrupte politie maar al te vaak de andere kant opkijkt. Meer zelfs, meermaals nemen ze zelf deel aan bepaalde misdrijven en draaien ze hun handen niet om voor een beetje geweld en discriminatie. De angst en de haat zit diep en wordt knap in beeld gebracht. Aan de andere kant zie je een angstige zwarte gemeenschap die liever ondergaat dan te protesteren, te "klikken" of te spreken. Het water is diep, zeer diep en het is verbazingwekkend dat al deze conflicten en vooral onderhuidse angst/onwetendheid - heden zo afgevlakt is (los van enkele nieuwe incidenten de voorbije jaren). Toen had je echt de indruk dat er een volledig (politiek) apparaat was die deze segregatie in stand hield. Dit is vandaag toch anders. De haat werd overigens sterk doorgetrokken naar de bemoeizuchtige communistische bureaucratische snuifheren van de Noordelijke staten.

Als achtergrond dus een schitterende film. Inhoudelijk vond ik het iets minder met een karikaturaal en voorspelbaar tegengesteld FBI-duo die elk zijn manier en waarheid heeft om de zaken aan te pakken. Desalniettemin mogen de acteerprestaties van Willem Dafoe en Gene Hackman gezien worden. De afwerking van de arrestaties op het einde toe van het hoe, wat en waarom gebeurde snelsnel en vond ik jammer. Maar desalniettemin een erg sterke film die een blijvende indruk heeft nagelaten op mij. Een film om bij stil te staan, dat zeker!

Deze originele The exorcist zag ik vroeger als kind meermaals. Eentje waarbij ik ook steeds moet denken aan het eveneens occulte The Omen (1976) dat een paar jaar later uitkwam. Toch kan er weinig op tegen deze The exorcist dat in al die tijd moeiteloos overeind blijft staan. Friedkin maakte een perfecte balans tussen de rustige opbouw van de film en de gore elementen die vooral voorbij halfweg meer en meer naar boven komen. Al vond ik de woestijnscène wel wat lang en overbodig.

Het start allemaal met de beroemde plasscène op het tapijt. Vanaf dan word je aandacht echt naar het kleine meisje toegezogen en gaat het van kwaad naar erger. De film was destijds begrijpelijkerwijs erg controversieel. Vooral uit relgieus (katholiek) oogpunt kon men de film niet echt smaken. De grofbekkerij en blasfemie tiert welig net als de erg seksueel geaarde uitspraken. Echte schrikmomenten bevat de film echter niet - bvb door onverwachte uithalen van het meisje - al staat de film bol van creepy momenten. Het zwevende meisje boven haar bed is werkelijk een prachtscène en ook haar ronddraaiende hoofd doet me spontaan haast een stijve nek krijgen.

De hier nog jonge Ellen Burstyn doet het goed als aanvankelijk sterke moeder met een eigen persoonlijkheid. Ze verandert echter snel naar een wanhopige moegetergde moeder die van geen hout pijlen meer weet te maken. Ook Regan doet het goed. De scène in het ziekenhuis met de naald in de keel en de shocktherapie staan me nog steeds bij. Filmisch is de film sterk waarbij de grootste uitdagingen bij het personage van Regan zitten: Regans spasmen, verminkingen, stemvervorming enz ...

The exorcist is misschien een beetje gedateerd en vandaag de dag zijn we wel wat meer gewend, maar dit blijft een instant klassieker die je moet gezien hebben als liefhebber, al was het maar voor de mooie sfeersetting en het vakmanschap van Friedkin.

Een winnaar op het prestigieuze festival van Cannes schept natuurlijk hoge verwachtingen. Verwachtingen die jammer genoeg niet ingelost werden. Omwille van het oplopende geweld in Sri Lanka besluiten vluchtelingen veiligere oorden op te zoeken. Alle middelen zijn hiervoor goed en via bedrog vindt een schijngezin onderdak in één van de Parijse banlieus.

Een mooi uitgangspunt voor een film die alvast sterk begint. Er wordt sterk gefocust op het gezin (of wat er moet voor doorgaan). Alle drie de leden zijn totale vreemden van elkaar, maar zijn noodgedwongen aan elkaar vastgeketend. De dochter diende als pasmunt om een "go" te krijgen. Het leven in de banlieus loopt niet op wieltjes en de kleine onderlinge spanningen onderling zijn boeiend om te volgen. Van de jongste dochter wordt niet anders verwacht dat ze zich haast gedraagt als een volwassene. Van het opnemen van een ouderlijke rol of zorg is amper sprake.

Naar het einde toe verandert de film vrij bruusk van schouder en komt er geweld aan te pas. Alsof de regisseur wou aantonen dat je niet zomaar kan wegvluchten van het geweld. Het steekt altijd wel elders de kop op. Al valt een nietsontziende burgeroorlog helemaal niet te rijmen met wat straatcriminaliteit van jeugdbendes. Ik snap niet goed wat de regisseur hiermee wou bereiken? Ook Dpeepan verandert van een lome conciërge naar een halve moordmachine. Deze plottwist past niet in de stijl van de rest van de film waardoor ik wat op mijn honger bleef zitten.

Bolt zag ik ooit al eens en dit blijft een uitstekende animatiefilm die wat mij betreft net boven de middenmoot uitsteekt. Vooral het script is aanlokkelijk - geheel origineel zou ik het niet durven noemen. De idee waarbij een personage niet weet van zichzelf dat zijn leven eigenlijk bestaat uit een film komt ook erg duidelijk naar voor in The Truman Show (1998) van Peter Weir.

Door dit concept is het voor kleinere kinderen niet altijd even gemakkelijk om te volgen - men mag al eens nadenken - maar verveeld hebben ze zich zeker niet. De film bevat leuke “Incredibles actiemomenten” en biedt ook enkele humoristische momenten met de kat en de hamster. Vriendschap en trouw staan zoals zo dikwijls centraal. Ook de moraal van dieren als vervangobject of wegwerpproduct komt even aan bod.

Kortom, mooie prent met en zoet einde. Geen absolute topper, maar zeker ruim voldoende. Ook visueel staat hij nog steeds zijn mannetje. Het enige wat me een beetje stoorde was de karikaturale manager met zijn onhebbelijke trekjes, maar voor de rest prima filmpje. Verdiende 3,5*!

Een film van David Lynch is steeds genieten. Waar hij met Blue Velvet de richting insloeg van meer het satirische, heeft hij met Lost highway meer oog voor het thrillergehalte. Lynch slaagt er steeds in een bepaalde opinie of emotionaliteit los te weken bij zijn films. Er zijn superfans, maar er zijn er ook die zijn oeuvre maar helemaal niets vinden. Makkelijk maakt hij het de kijker nooit. Alles is steeds met een bepaalde reden meegeven en je krijgt het niet zomaar met de paplepel ingegeven.

Het verhaal is vervolgens opnieuw erg mysterieus en onduidelijk. De geheimzinnige en verwarrende boodschappen zuigen de kijker naar het scherm toe niet goed wetende wat hij ermee moet aanvangen. Daarnaast gebruikt Lynch de technische middelen waarin hij zo geslepen is: het geluid, donkere belichting, montage en camerastandpunten zorgen voor een sublieme sfeereffect. Dat camerastandpunt is vaak vanuit de hoogte van de kamer zodat het letterlijke effect wordt gecreëerd dat de bewoners écht in de gaten worden gehouden. De illusie wordt hiermee bewaarheid.

De film kent ook een creepy sfeertje met die videobanden en de telefoongesprek. De roadmarkeringen zorgen vervolgens ook mooi voor een overgang. Het is je niet geheel duidelijk waarover het gaat en dat is ook niet het doel van Lynch denk ik. Vooral ook het acteerwerk van Patricia Arquette springt hier in het oog. Bill Pullman vond ik bij momenten wat krampachtig.
De soundtracks droegen bij tot het geheel van de film: duister en onheilsspellend met Nine Inch Nails, Marilyn Manson en Rammstein. Je blijft met een voldaan gevoel achter ondanks de vele vragen van hoe het nu precies in elkaar zit.

Smallfoot is een amusante animatiefilm van Warner Bross. Geen absolute hoogvlieger, maar mooi passend in de middenmoot zonder ergens uit de toon te vallen. Het basisconcept is best fijn met het omgekeerde uitgangspunt vanuit de ogen van de bigfoots: mensen (smallfoots voor wie het nog niet doorhad) bestaan nu eenmaal niet.
De gehele cultuur van de bigfoots doet sterk denken aan eigen vervlogen religies. Alles heeft zo zijn reden en aan de almachtige wetten (stenen in dit geval) wordt niet getwijfeld, laat staan in vraag gesteld. De reden hierachter was niet zo verrassend omdat dergelijke plots niet geheel origineel meer zijn.

Maar de film blijft erg vermakelijk, grappig en leuk om volgen. Het script verloopt erg traditioneel via het zero-hero-zero-hero-verhaaltje. De yeti's zelf vond ik niet altijd even sterk uitgewerkt - ik zag al betere creaturen - maar echt storen deed ik me niet. De film bevat een sterke moraal en de mens mag voor de zoveelste keer nog eens in eigen boezem kijken. Ook de sneer naar de narcistische social media was prima gevonden. Het (bijna) einde was knap in elkaar gestoken, maar eindigt uiteindelijk toch weer in een minitwist en melige samenloop voor de kleintjes onder ons.

Geen slechte animatiefilm, zeker niet. Ga maar kijken als je er even de tijd voor hebt, maar het niveau van bvb Coco of Toy Story om er maar ineens twee te noemen, haalt dit jammer genoeg niet. Maar alvast een mooie voldoende met 3,0*!