Mulholland Dr. (2001)

Waar heb ik nu eigenlijk naar gekeken? Na 2.5 uur is Mulholland Drive afgelopen. Of toch niet? Een filmervaring die ik nog niet eerder heb meegemaakt.

Het eerste wat bij mij opkwam na deze film is waar heb ik nu eigenlijk naar gekeken. Uiteraard heb ik de film meerdere keren teruggekeken om het te proberen te begrijpen. Ook heb ik een aantal maal de film als mp3 bestand geluisterd om zo niet beïnvloed te worden door alle hints die je kunnen helpen of wellicht op je verkeerde been kunnen zetten. Helaas heeft dat niet heel veel opgeleverd. Ook na wat speurwerk op internet zijn er zoveel verschillende belevenissen van deze film dat het voor mij lastig is om nu uit te leggen waar het precies overgaat.

Een oordeel geven over deze film is gelukkig minder lastig. Een film die nu toch al bijna een week vragen blijft stellen krijgt voor mij de hoogste beoordeling die ik pas 1 keer eerder heb gegeven: 4,5.

Dit is toch wel de wonderlijkste manier om een film te beleven die ik ooit heb gehoord

Dit is echt zo een film waarvan je achteraf zegt "What The Hell Did I Just Watch?"

Werid stuff tot en met waarvan je wel een liefhebber moet zijn!

Meesterwerk!

Vreemd, als filmliefhebber heb ik MD 17 jaar lang weten te vermijden of zo. Van Twin Peaks was ik geen liefhebber maar deze film van Lynch vond ik zeer goed. Watts speelt echt geweldig, siliconen Harring een stuk minder overtuigend en daarom geen 5 sterren.
Er is veel bizar en vreemd in en aan deze film en toen redelijk op het eind weer een nieuw personage ten tonele verscheen die erg op de hoofdpersoon leek maar niet helemaal, draaide mijn hersenen overuren. De asbakscene was voor mij het sleutelmoment, toen viel eindelijk bij mij het kwartje dat er twee realiteiten/fantasieën/flashbacks door elkaar heen liepen. In de scenes die daarna volgenden werd alles wat ik tot nu toe gezien had op zijn kop gezet en ik begreep nog steeds maar een beetje. Tot het lezen van een recensie en direct nogmaals de film bekijken (thanks Netflix).
Het rare was dat Betty en Diane zó anders werden gespeeld dat het tijdens mijn eerste keer kijken, het maar heel moeilijk doordrong dat ze dezelfde persoon was.
Een fijne film die enigszins traag loopt maar bij de 2e keer kijken met open mond viel me dat totaal niet meer op.

Driekwart van de film is gewoon redelijk. Pas daarna wordt die driekwart zeer goed.

duurde wel ff voordat ik de film snapte!

Berichten verplaatst naar David Lynch

Als je hier voor het eerst naar kijkt, raak je gegarandeerd de kluts kwijt. Dat komt doordat er gebruik gemaakt wordt van een onbetrouwbare verteller, een niet-chronologische weergave en inlassing van gedroomde en gehallucineerde fragmenten. Uiteindelijk is het wel mogelijk om tot een logische interpretatie te komen, al kun je eindeloos over details blijven discussiëren. Het komt er vooral op aan te onderscheiden wat er “echt” gebeurd is en wat zich slechts in het hoofd van een personage afspeelt.

De werkelijke gebeurtenissen draaien om Diane (Naomi Watts). Zij wint een plaatselijke jitterbugwedstrijd in Canada. In de hoop door te breken als actrice verhuist ze naar Hollywood. Daar begint ze een lesbische relatie met Camilla (Laura Harring), eveneens een aspirant-actrice. Ze doen auditie voor dezelfde rol. Camilla krijgt de rol. Ze maakt het uit met Diane, aanvaardt een huwelijksaanzoek van regisseur Adam Kesher (Justin Theroux) en kust met een andere vrouw (Melissa George). Diane vergaat van jaloezie op romantisch vlak en van professionele afgunst. Ze betaalt een huurmoordenaar om Diane uit te schakelen. Deze bezorgt haar een blauwe sleutel als teken dat de moord gepleegd is. De buurvrouw met wie ze van woning geruild heeft, komt haar waarschuwen dat twee rechercheurs haar zoeken. Verteerd door haar schuldgevoel begint Diane te hallucineren, te fantaseren en te masturberen. Er wordt op haar deur geklopt, maar in plaats van open te doen pleegt ze zelfmoord.

Na de openingsbeelden van de jitterbugwedstrijd ligt Diane te slapen onder haar purperen laken. Dan volgt één lange droom van ruim honderd minuten waarin namen en gezichten verwisseld worden, waarin absurditeiten voorkomen en waarin ware gebeurtenissen vermengd raken met fictieve. De gruwelfiguur achter het restaurantje, een symbool voor de dood, past in een nachtmerrie. Het grootste deel is echter een wensdroom waarin de maffia bepaalt wie de rol krijgt. De dwerg en de cowboy zijn surrealistische personages. Een kraal is een Afrikaans woord voor een omheinde lap grond voor vee. In de wensdroom heeft Camilla de moordpoging dankzij een onwaarschijnlijk toeval overleefd. Ze lijdt aan geheugenverlies en leent de voornaam van Rita Hayworth. Betty is een gedroomde, verbeterde versie van Diane, die wel succes heeft in de liefde en als actrice. Betty klinkt als better, Diane als dyin’. Adam Kesher is een anagram van shake dream.

Het blauwe doosje met de sleutel lijkt symbool te staan voor de overgang tussen droom en realiteit. Net als in Blue Velvet wordt muziek van Roy Orbison gebruikt, maar ook Connie Stevens en Linda Scott. Deze retro-elementen zorgen voor een bevreemdende effect, net als de nachtelijke sfeer, de felle kleuren tegen een donkere achtergrond, de rare overgangen en de voorstellingen in het theater Silencio. Daarbij komt het uitstekend acteren van vooral Naomi Watts, die dezelfde tekst op verschillende manieren zegt en een scala aan emoties vertolkt, van open en verwonderd tot verscheurd en getormenteerd. Afgezien van het puzzelen en interpreteren zijn het verrassende beelden en de hypnotiserende sfeer die bijblijven.

Zo 16 Dec te zien in LUX Nijmegen

Voor de Zuiderlingen onder ons ook vanaf 30 november t/m 5 januari te zien in de Lumière, Maastricht.

Kan niet wachten om deze film voor de eerste keer op het grote doek te zien.

Alle andere feature films die Lynch gemaakt heeft worden ook getoond in die periode.

Staat op netflix

Oh dan blijf ik denk ik thuis.

Mulholland Drive heb ik steeds voor me uitgeschoven wegens de belachelijke reden dat ik het nooit zag zitten om een erg gecompliceerde film te bekijken waaraan ik kop noch staart zou krijgen. Onterecht zo blijkt achteraf. Mulholland Drive is lang niet zo ingewikkeld als "de mythe" deed uitschijnen. Uiteraard kan ik niet aan alle gebeurtenissen de juiste verklaring geven, maar de grote lijnen vallen best mee. Het is net fijn dat Lynch je aan het werk zet en het is net de charme van dergelijke films dat er steeds een zweem van mysterie over de film hangt over zaken die niet onmiddellijk te verklaren vallen.

De film valt uiteen in twee delen en vooral het eerste gedeelte kent een trage aanloop waarbij je niet altijd goed weet wat er aan de hand is. Mijn focus werd al gauw verplaatst naar het main subject van de twee vrouwen. Prachtige vrouw overigens die Naomi Watts, destijds net als in 21 Grams onder andere. Ook Laura Harring deed het prima. Realiteit en droomwereld kruisen elkaar en maken het de kijker niet makkelijk. Uiteindelijk valt alles wel min of meer in de juiste plooi.

Schitterende cinematografie en montage tillen de film naar een hoger niveau. Het mysterieuze nachtelijke LA zorgt mede voor een onbehagelijke sfeer. En ook de hypnotiserende muziek draagt zijn steentje bij tot die sfeer. Mulholland Drive is een film waar je je moet aan overgeven waardoor je ondergedompeld wordt in de unieke sfeer die alleen Lynch kan brengen. Mulholland Drive is een film die je blijft achtervolgen en waar je dagen later nog steeds over namijmert. Top!

Gisteren, zo'n 17 jaar na mijn eerste kennismaking met toen 'n krantenknipsel met 10 aanwijzingen in de hand, opnieuw al mijn zintuigen de kostgegeven voor dé filmbeleving van de naoorlogse tijd: Mulholland Dr. Jawel, op 't grote witte doek achter de rode gordijnen in de bioscoop, uiteraard.

Nog dieper dan herinneringen aan mijn levendigste dromen, liet ik de bewegende beelden en geluiden in mijn onder- en bovenbewuste etsen. Alleen zo jammer dat naast mij 'n stel permanent de inwendige mens moesten blijven bevredigen middels versnaperingen uit zo'n vermaledijde kráákzak.

Desalniettemin is kijken naar deze film een ervaring die ongeëvenaard blijft. Na afloop verzuchtte iemand "tot aan de laatste 3 kwartier kon ik 't goed volgen, maar na die scene in die club weet ik niet meer wat ik ervan moet maken."

Er is hoop, want na het zien van de film beginnen de puzzelstukjes in het brein te schuiven, althans dat heeft mijn ervaring geleerd, om uiteindelijk vele (maar lang niet alle) geheimen prijs te geven.

Jammer dat Pathé hem dan weer niet draait. Dan maar thuis kijken.

Ik zou hem in ieder geval niet in de Joris Ivens zaal van LUX kijken, daar vertonen ze zo te zien alle Lynch films. Dan kan je beter even verderop naar O42 gaan (ook Cineville geldig), heb je een groter en beter doek.

Ik mag morgen dan eindelijk

Ja ik baalde ook al toen ik zag dat ze allemaal in de Joris ivenszaal draaien. Ben natuurlijk wel te gierig om voor o42 te betalen terwijl ik in de LUX gratis kan. Maar als je Cineville hebt zou ik in dit ene geval ook naar o42 gaan.

Die gare zaal naast de kassa.. Bedankt voor deze insides.

Sowieso benieuwd wanneer ik jou een keer tref bij 042/Lux.

Dat was MAGISCH

In Enschede draaien de 3 Lynch's pas in de 3e week van januari.. Geduld wordt op de proef gesteld. Na het geweldige Blue Velvet en Mulholland Drive van plan ze alle 3 op het grote doek te zien.

Net weer gezien in Kino en toen pas merkte ik dat ik hier nog niet gestemd had. Geweldige filmervaring weer, heerlijk.

Op het grote doek mogen zien!

Die espresso scène blijft goud.

En voor Naomi heb ik geen woorden.

Tien met een griffel.

Heb ‘m gisteren voor de eerste keer in de bios mogen aanschouwen en er vielen me serieus dingen op die me de eerste 20x ontgaan waren. ? Was weer een heerlijke ervaring, nu hopen dat Inland Empire ook ooit nog eens in de bioscoop vertoond wordt.

6 Februari @ Lumiere Maastricht

Fijne film, waarvan de mysterieuze elementen pas onthult worden op het einde. Dat betekent dat het zeker loont om de film 2x te zien, waardoor zaken die aan het begin spelen een duidelijkere context krijgen. Ogenschijnlijke losstaande scenes worden beter aan elkaar gelijmd. Genieten van de muziek, Naomi Watts en Laura Herring. Vooral Naomi Watts speelt fenomenaal. Enige minpunt vind ik een aantal scenes die aan het geheel te weinig toevoegen. Tot nu toe van Lynch Lost Highway, Elephant Man en Mulholland Drive gezien. De laatste is wat mij betreft de beste.

Wow...

David Lynch maakte een prachtig toegankelijk drama met The Elephant Man. Ik leerde hem echter kennen door het fantastische Twin Peaks. Afgelopen zomer heb ik voor het eerst kennisgemaakt met die serie en deze heeft me sindsdien in haar greep. Zeker niet over de gehele linie overal even sterk, maar desondanks heb ik zelden zo'n absurd, mooi, grappig en eng wereldje mogen aanschouwen. Na het zien van het eveneens goede Fire Walk with Me besloot ik niet alleen meteen door te gaan met het recent uitgekomen derde seizoen, maar ook wat meer films van Lynch te gaan bekijken. Mulholland Drive was natuurlijk een logische eerste keuze door de vele lovende kritieken. Ik was ergens wel een beetje huiverig. Ik las immers ook dat het leuk vinden van Twin Peaks klaarblijkelijk geen garantie hoeft te betekenen voor het kunnen waarderen van deze film.

Gelukkig gold dat wel voor mij. Eigenlijk is al binnen de eerste seconden van de film duidelijk dat je niet op een standaard thriller hoeft te gaan rekenen. Des te verrassender is het dat de film anderhalf uur later, enkele eigenaardigheden daargelaten, redelijk 'normaal' overkomt. Ik had verwacht dat ik meteen vanaf het begin al mijn best zou moeten gaan doen om bij te blijven. In zekere zin is dat natuurlijk ook zo, ik adviseer je niet om andere zaken te gaan doen en de film te laten doorlopen, maar het echte 'wat is dit?' effect komt pas vanaf de schitterende scène in het theater. Die scène klopt gewoon helemaal: het kleurgebruik, de absurditeit en natuurlijk die prachtige stem. Daarna gaat Lynch volledig los lijkt het wel. Ik was even dusdanig in de war dat ik niet eens doorhad dat Diane ook gespeeld werd door Naomi Watts. Op dat moment vlogen er al vliegensvlug allerhande theorieën door mijn hoofd, maar een echte conclusie trok ik niet. Daar kreeg ik helemaal niet de kans voor, omdat ik gefascineerd bleef kijken naar wat zich allemaal op het scherm afspeelde. Het einde (de zelfmoord van Diane) vond ik ontzettend eng en ik vind het lastig om uit te leggen waarom. Als je jezelf de gebeurtenissen in die laatste scènes hardop hoort beschrijven, klinkt het immers te belachelijk voor worden, maar ik zat nog net niet met mijn handen voor mijn ogen. Het zorgde er ook voor dat ik tijdens de aftiteling een beetje aangedaan bleef zitten. De film had overduidelijk behoorlijk wat indruk op me gemaakt.

Ik kan niets bedenken dat ik niet goed zou moeten vinden aan deze film. Mulholland Drive dekt de lading van het begrip 'filmervaring' volledig. Het acteerwerk van Naomi Watts en Laura Harring is zeer goed. Beide vrouwen zijn op hun eigen manier zeer aantrekkelijk en ik leefde oprecht mee met hun personages. Of het nou gaat om Betty's acteerambities, Rita die haar geheugen probeert terug te krijgen of de problematische relatie tussen Diane en Camilla: het blijft allemaal moeiteloos interessant. De andere personages worden ook goed neergezet, maar ik zal de film waarschijnlijk nog wat vaker moeten kijken om achter de exacte betekenis van sommigen te komen. Dat vind ik wel erg leuk overigens, want dat betekent dat deze film, net als bijvoorbeeld Donnie Darko, ontzettend geschikt is voor herziening. Bij elke kijkbeurt gaan me gegarandeerd nieuwe dingen opvallen. Naast het sterke acteerwerk heb ik ook ontzettend genoten van onder meer het veelzijdige verhaal, de muziek, de setting en, bovenal, de fantastische sfeer. De film wist, net als Twin Peaks, meerdere emoties bij mij los te maken, waardoor het constant boeiend blijft.

Mulholland Drive is een intense beleving. Er valt behoorlijk te speculeren over hoe de vork precies in de steel zit. Zelf dacht ik na afloop aan een theorie omtrent een parallel universum, maar ik vind het ook interessant om te lezen wat andere gebruikers hier denken. Ik zou de film een meesterwerk kunnen noemen, maar ik geloof dat de term 'kunstwerk' ook wel op zijn plaats is. Het is inmiddels een week geleden dat ik de film gezien heb, maar ik heb er nog iedere dag aan gedacht. Dit deed echt wat met me.

5*

Gezien voor de vierde keer, en net als meerdere van mijn bovenburen in dit topic dit keer op het witte doek. Tsja, ik kan nu gewoon niet meer om de volle mep heen. Mulholland Drive is gemaakt door een regisseur op de toppen van zijn kunnen in een project waarin alles op zijn plaats valt: narratief wordt het met elke kijkbeurt beter, de zwevende camera is geweldig, het kleurgebruik oogstrelend, de film kent enkele van de mooiste dissolves uit de filmgeschiedenis, Naomi Watts spat van het scherm, het geluid is top-notch evenals de score van Badalamenti en dan is er nog de fantastische opbouw en de resem aan goeie scenes, met als hoogtepunt die in club Silencio. Alles klopt. Meesterwerk.

de film heeft mij grotendeels vermaakt, mooie beelden, mooi geluid en muziek. Het verhaal was vaag en werd voor mijn gevoel wat afgeraffeld op het eind. Kunst zeker maar om het een meesterwerk te noemen gaat mij te ver.Ik laat het los en ga door 1x is genoeg voor mij....