Mulholland Dr. (2001)

There is no band playing ... and yet ... we hear a band. Door die scene alleen al zou ik dit als meesterwerk noteren. Dat de rest even meesterlijk is, is een bonus. There is no film playing... and yet ... we see a film !

Een beetje een langzame film die mijn nieuwsgierigheid tot halverwege wel gepakt had maar daarna voor mij iets te zweverig werd. Er zat wel een aardige twist in maar dat kon de film niet meer redden. Het acteerwerk was in orde en de film zag er verzorgd uit. Ik kreeg erg het gevoel dat ik naar de nieuwste Hitchcock zat te kijken maar dat zal de adoratie van David Lynch voor hem zijn geweest.

Belichting, tempo, camera.

Gisteren deze film -voor mij de beste film ooit- voor het eerst op het grote scherm kunnen zien (in Maastricht houdt Lynch momenteel een grote expositie in het Bonnefanten Museum en als onderdeel hiervan wordt zijn volledige filmografie in Lumiere gedraaid tot en met eind april).

Laat ik het zo zeggen, de film wist me weer akelig in zijn greep te houden na afloop. Dit is zo'n film die steeds meer lijkt te rijpen naar mate het publiek zelf ouder wordt. Het mooie aan deze puzzel is dat Lynch hier alles in beeld brengt om de puzzelstukjes op de juiste plek te leggen, in plaats van alles "onafgerond" te laten, zoals in vele van zijn andere werken (en ook dat heeft zo zijn charme, laat ik dat voorop stellen).

Ik ken geen film die de diepte van het innerlijke wezen van het hoofdpersonage (de dromen, de angsten, de zelfverloochening en uiteindelijk het spijt) zo intiem en helder in beeld weet te brengen.

Diane die koffie zet gedurende het laatste deel van de film en Camilla hallucineert. Dat verdriet... zelden kwam dit zo bij mij binnen. Geef die vrouw een Oscar.

Grappig,, al die kenners die de film "begrijpen". Er valt niks te begrijpen, zijn allerlei scenes aan elkaar geflanst zonder enig verband. En 2 lekker wijven, dat wel. In die zin is het kunst, maar kom niet aan met "het verhaal begrijpen". Bullshit

Huh? ... Ok. Dat is voor iedereen anders bij dit soort films. Lost Highway, Eraserhead, Donnie Darko, Enemy, Fear X. Als iemand zegt hem te begrijpen wil dat niet zeggen dat dit dan letterlijk dé manier is hoe het is gegaan, maar meer zoals de persoon het zelf heeft beleefd/ervaart. Eerste keer dat ik Mulholland Dr. had gezien kon ik ook nog niet veel met het geheel, maar hoe langer ik hierover nadacht en meer interpretaties opzocht hoe meer ik het begreep. En al begrijp ik de film volledig wil dat niet zeggen dat dit dé manier is waarop het is gegaan. Dat is het mooie van o.a. Lynch. Iedereen kan hier zijn eigen interpretatie in zien en op een andere manier tegenaan kijken.

Dat heeft dus niks met "die zogenaamde kenners" statement te maken.

Als de werkelijkheid niet meer te onderscheiden valt van de droom en zelfs het schemergebied te duister blijkt om te doorgronden, ja dan zit ik midden in de wereld van David Lynch. Van Mulholland Dr. ben ik inmiddels de tel kwijt geraakt van hoe vaak ik 'm gezien heb. Wel weet ik dat ik 'm kan dromen en dat ik me vanavond met Canvas om 21:15 weer onderdompel in dit voortreffelijke meesterwerk.

Jullie toch ook?

Zet de koffie en servetten weer klaar, dit meesterwerk van Lynch is op tv vanavond?

Espresso hoort gewoon goed te zijn

'It's one of the finest expresso's in the world'. Weet trouwens niet of ik hem kijk hoor, teveel gezien dat wel, heb hem op blu Ray, maar deze film blijft je gewoon bij als je van Lynch houdt natuurlijk☺. Heb je seizoen 3 van Twin peaks ook gezien Grunt? Geniaal meesterwerk van Lynch, love die serie ?

Hersenpijniger. Goed opletten waar het verhaal 'scharniert', kan ik alleen maar zeggen, m.a.w. waar het 'ene in het andere overgaat'.

Over "scharnierpunten" gesproken. Deze viel me de laatste keer pas op. Na die hallucinerende bedscène met de aanzwengelende klanktapijten van Badalamenti en de bijbehorende dialoog "Have you done this before?" - "I don't know. Have you?" is het zachtroze, de kleur van de onschuld, van Betty ingeruild voor knalrood en draagt Rita diepzwart, wat daarmee fantastisch combineert. Liefde en de Dood als kleurenpalet op weg naar ... de blauwe Club Silencio.

Ja, ongekend!

Ja,geniaal vond ik vooral de scenes met dougie?, zegt bijna niks tot aan het einde van de serie, ik blijf dat stukje in het casino geweldig vinden, schreeuwt ie 'helloooooo' en dat oude vrouwtje in het casino wordt helemaal gek?. Hoogtepunt is toch wel aflevering 8, man de eerste keer dat ik die zag, je word er ingezogen, vooral dat het grotendeels in zwart-wit is, maakt het nog duisterder. Erg vermakelijk waren ook de dialogen tussen Audry en Charlie, man die ongemakkelijke stiltes, Lynch test de kijker echt wel om geduldig te blijven, ik moest er in ieder geval gigantisch om lachen.

Vanmiddag gezien. Bijna net zo bizar als de film...ik dacht dat ik film al had gezien. Bekende poster en ik dacht dat ik Watts via deze film heb leren kennen. Maar dat zal dan wel 21 Grams zijn.

Heerlijke film. Zat aan de bank vastgeplakt. Favoriete scène? Ene moment die in theater....espresso moment....dan dat het oude stel als miniaturen verschijnen.....van A tot Z top.

Verder weinig toe te voegen aan wat er allemaal al gezegd is...ben nog aan het bijkomen. Behalve de laatste Twin Peaks alle films gezien van Lynch.

Dan zal die laatste Twin Peaks je ook vast bevallen. Misschien wel het beste dat Lynch ooit gemaakt heeft.

Niet mijn type Lynch.

De man moet door mij zeker nog wat meer ontdekt worden. Toen de hoogst beoordeelde Lynch op MM eens langskwam dus maar gelijk even meegepakt. Ondanks dat de sfeer soms zeker herkenbaar was, was dit toch uiteindelijk niet helemaal mijn film.

Maar desondanks weet Lynch soms behoorlijk sfeer te creëren. Maar waar bijvoorbeeld Lost Highway mij behoorlijk de stuipen op het lijf kon jagen, weet deze me alleen spanning, die af en toe hoog oploopt, maar ook wel op een gegeven moment in een bui van ongemakkelijkheid weer weg is.

Enkele scenes barsten van de sfeer. Bijvoorbeeld de aanloop naar de Hobo-scare. Beroemde scene. Maar in het algemeen is de film voor mij meer een drama dat nooit erg interessant wil worden. Er gebeurd vaak niet al te veel en als de sfeer niet aanwezig is heb je niet veel meer over.

Het is wachten op het volgende "bovennatuurlijke" moment maar vaak duurt het even voordat de beklemmende toon weer terugkeert. Richting het einde gaan de remmen wat meer los, maar toen was het al een soort van te laat.

Watts en Harring doen het redelijk. Watts begint pas richting het einde echt te acteren, alles daarvoor voelt amateuristisch aan, maar dat zal vast de manier zijn waarop Lynch het wil doen. Voor de rest een aantal creepy personages en vreemde figuren, maar weinig maken nog indruk.

Omdat de sfeer wel erg knap blijft, gun ik deze film nog een voldoende. Maar waar ik Lost Highway bijvoorbeeld altijd interessant vond, wilde deze nooit helemaal lekker loskomen. Jammer, maarja.

Saai.

Cikx schreef:

Hij (regisseur David Lynch) heeft zelf 10 clues gegeven om kijkers op het juiste spoor te brengen. Iedereen kan er inderdaad zijn eigen draai aan geven, maar er is in mijn ogen zeker een sluitende verklaring te vinden.

Ik heb heb deze dus niet gevonden en zal de film binnenkort op nieuw herzien als ik helemaal alleen ben, Want ik had nu 2 logerende pups van 8 maanden en die vragen ( eisen ook de nodige aandacht )

Ik zie dat er wat uitspraken van/door Lynch nogal uit z'n context zijn geraakt. Wie iets meer houvast zoekt, kan hier terecht. En uiteraard is deze bewering van Lynch voormalig echtgenoot en redacteur/editor ook niet zonder waarde:

Verder heb ik deze nog in de aanbieding (uit 2007):

http://www.pastemagazine.com/articles/2007/01/a-damn-fine-cup-of-coffee.html

Tja ik zal dus niet de enige zin die de film niet begrijpt , sommige plots lijken vaag verband met mekaar te hebben maar het blijft allemaal wel vaag .

Ondanks dat dit niet zo mijn cup of tea is ( ik wil toch graag duidelijkheid ) wist de film me wel fascineren .

Ik ben na het kijken toch maar gaan lezen over de uitleg van de film, want ik bleef met veel vragen zitten. Het is dus geen gemakkelijke kost, maar dat maakt het niet minder de moeite waard. De film zit vol met memorabele unieke scenes, die kunstwerkjes op zich zijn. Daarnaast zijn de beide vrouwen een lust voor het oog. De film is ook niet vies van symboliek en ziet er ook nog eens geweldig uit. Artistiek gezien is Mulholland Dr. dus subliem gemaakt, het is me wel teveel gevraagd elk puzzelstukje te gaan analyseren en begrijpen.

Ik vind het een heel bijzondere film. Het kreeg mij niet gelijk in zijn greep, maar naarmate ik langer keek kwam ik er steeds meer in. Ik vind ‘m betoverend, dromerig en vaag, maar het vage vind ik er helemaal bij passen en het stoorde mij niet erg. Het is mysterieus en meeslepend. De sfeer is heel goed uitgebeeld, het acteerwerk vind ik ijzersterk en ik ben er zeker door gefascineerd. Het is een piece of art. Ik wil er nog wel wat meer over lezen om het verhaal misschien iets beter te begrijpen. Ik geef een 9. 4,5*

Na dan eindelijk het derde seizoen van Twin Peaks te hebben gezien had ik zin in meer Lynch, en aangezien het zeker 10 jaar geleden is dat ik zijn meesterwerk Mulholland Dr. zag (of is dat toch Twin Peaks...?) was de keus snel gemaakt. Blijft toch een heerlijke film, en grappig om ook weer de nodige bekenden uit zijn epische serie tegen te komen: naast hoofdrolspeler Naomi Watts o.a. Robert Forster in een klein rolletje, Mr Todd, en niet te vergeten Rebekah del Rio met een memorabel optreden, en dan heb ik er vast nog wel een paar gemist.

Watts is op haar allerbest, zij speelt geloofwaardig alle facetten van haar rol, van blijmoedig starletje tot wraakzuchtige ex. Maar ook Laura (what's in a name) Harring mag er zijn, die werd naarmate de film vorderde ook steeds verleidelijker. Natuurlijk weer de nodige weirde karakters in bijrollen en bitparts, als geen ander weet Lynch een film-universum naar zijn hand te zetten. Sommige scenes had ik nooit vergeten, zoals die sardonisch lachende oudjes of de regisseur die zijn vrouw betrapt, andere delen waren me minder goed bijgebleven, maar vond ik erg geslaagd zoals die hitman die de mist in gaat. Net als bij eerdere kijkbeurten vond ik het verhaal vanaf het kantelpunt vrij ondoorgrondelijk, al lees ik met plezier alle theorieën- ik werd vooral weer gegrepen door de sfeer, het mysterie, de humor ook. En de te prijzen afwezigheid van uitleggerigheid niet te vergeten. De prachtige muziek van Badalamenti moet ook vermeld worden, is wat mij betreft zijn beste score.

Sjee, wat heb ik net gekeken joh...

Een briljant stukje film ?

Ik kwam er in m'n eentje niet echt uit, maar na vanochtend wat hulp van jullie en een podcastje ingeschakeld te hebben, ben ik voorlopig op 3,5 ster uitgekomen.

Mulholland Dr. loont wel om meerdere keren te bekijken als je de film echt wil begrijpen. Ook al zijn er meerdere interpretaties mogelijk.

Echter geniet ik gewoon al van allemaal losstaande scènes zoals bijv de diner scène of de auditie. En ik waardeer hem voornamelijk om de onovertroffen L.A. sfeer.

De twee scènes die je noemt waren inderdaad geweldig. Lynch weet doorheen de film sowieso goed allerlei emoties te laten zien en op te wekken. Dat waardeerde ik wel, die mix van emoties in combinatie met de beelden werkten heel bevreemdend (op een positieve manier).

Ook de verandering die Watts doormaakt van het begin (hilarische aankomst in L.A.) tot eind (huilend masturberend) doormaakt was heel sterk.

Als ik de reacties hier lees (vooral die van Dievegge was heel nuttig op de vorige pagina), de podcast luister en zelf nog wat nadenk, ben ik ook overwegend positief. Het is compleet 'anders' dan dat je 'normaal' voorgeschoteld krijgt. De film laat je constant nadenken en je wordt allerlei kanten opgeslingerd. Maar sommige scènes waren me ook gewoon te traag, de speelduur net iets te lang, en het fragmentarische karakter werkte voor mij ook niet altijd even goed.

Wellicht dat ik 'm bij een volgende kijkbeurt meer weet te waarderen. Of juist minder. Hoewel ik 'm niet snel nog een keer op zal zetten, gok ik.