Mulholland Dr. (2001)

Mulholland Drive in de herziening.

De setting waarin ik de film keek was niet bepaald ideaal. Wat is het toch warm bovenin het huis, ‘s avonds nog met 32 graden. Al zwetend zag ik de Hollywodiaanse, altijd schitterend blijvende plaatjes aan. De sfeer die wordt gecreëerd blijft sterk. De soundtrack die eronder hangt evenwel.

Toch heeft de film mij niet verder in weten de dammen dan 4*. Hij blijft vrij traag, niet geheel mijn ding. Ook komt de film nogal gedateerd op mij over wat met het camerawerk te maken kan hebben. De overgangen tussen de scènes zullen vast bijdragen aan de hallucinante ervaring van de film. Echter lijkt de film hierdoor wel ouder dan uit 2001. Ook de zo nu en dan vage shots sluiten hierbij aan... Niet geheel mijn ding.

Het achteerwerk van beide dames, vooral Naomi Watts is fantastisch. Wonderbaarlijk dat zij hiervoor geen Oscar nominatie in de wacht wist te slepen. Het verschil tussen Betty en Diane is tamelijk bizar de noemen. Ook de overige personages mogen er zijn en dan vooral Theroux.

Langzaamaan kom ik erachter dat het vage gebeuren wat Lynch neerzet niet geheel mijn ding is. Zo ervaarde ik Lost Highway en Eraserhead ook al. Toch mag deze er dan zeker nog wel zijn gezien boven genoemde zeer sterke punten, om over het verhaal nog maar te zwijgen.

Een film die eigenlijk nog niet klaar is na het kijken.

Een heerlijke film waarin ik opeens helemaal het pad kwijt was. Dat werd me allemaal te ingewikkeld en ik heb ook geen zin om films 10 keer te bekijken om hem te begrijpen.

Maar wat is die Laura Harring een mooie vrouw. Vooral als ze opeens naakt in bed stapt en er een mooie liefdesscene volgt.

shrink deze film zal je nooit begrijpen. ook niet na 10x. dat is de kracht.

Prachtige film over een vrouw die naar Los Angeles komt om het te maken in de filmindustrie. David Lynch geeft je de puzzelstukjes, maar de puzzel mag je zelf oplossen en het uiteindelijke plaatje kan er iedere keer anders uitzien. Een mysterieuze sfeer (ook dankzij de mooie muziek van Angelo Badalamenti). Een intrigerend laatste gedeelte waarin de aanwijzingen bij elkaar komen. Voor Naomi Watts was dit haar doorbraak-rol (en het is te zien waarom).

In de zoveelste herziening stem verhoogd naar 4.5 sterren.

Rare film, maar als je gaat googlen naar de uitleg van de film, begrijp je hem beter

Mijn David Lynch-kennismaking startte met het geniale Twin Peaks, en sindsdien ben ik op gestadig tempo door zijn film-oeuvre aan het gaan. Mulholland Dr. is, volgens de opinie van velen, toch wel zijn befaamdste werk, dus de verwachtingen waren in ieder geval hooggespannen. Tot nu toe is nog geen enkele film van Lynch me tegengevallen, maar je weet het uiteindelijk nooit op voorhand.

Mulholland Drive maakt de hoge verwachtingen echter helemaal waar. Vanaf de eerste tien seconden word je helemaal ondergedompeld in die typische Lynchiaanse sfeer, en dan weet je eigenlijk gevoelsmatig al dat het niet meer stuk kan. Ik had me voorgenomen om bij een eerste kijkbeurt gewoon alles over me heen te laten komen, maar uiteraard kon ik het toch niet laten om de hele tijd te zitten puzzelen in m'n hoofd. En dat hoort voor mij persoonlijk ook wel bij de charmes van een Lynch-film. Ondanks de heerlijk surreële en absurdistische momentjes die er in de film verpakt zitten, moest ik tot mijn verrassing wel concluderen dat pakweg het eerste anderhalf uur vrij rechtlijnig is. Het keerpunt is het schitterende stukje in De Silencio. Het gedeelte dat hierna volgt is Lynch op zijn surreële hoogtepunt. Ik was voor een tijdje even de draad kwijt, maar Lynch heeft toch altijd die bepaalde kwaliteit die ervoor zorgt dat je als kijker gefascineerd blijft kijken, ook al weet je niet goed naar wat je nu aan het kijken bent. Althans, dat effect hebben zijn films altijd op mij. Tegen het einde van de film vielen grotendeels de meeste stukjes op hun plek, in ieder geval hoe ik het zie of interpreteer. Alles wat zich in het laatste halfuur afspeelt met Diane en Camilla is ècht gebeurd. Diane besluit uit jaloerse redenen om Camilla te laten vermoorden door een hitman. Nadat dit gebeurd is wordt Diane verscheurd door schuldgevoelens en pleegt ze op het einde zelfmoord. In de periode voordat ze zelfmoord pleegt beeldt ze zich een andere realiteit in, of droomt ze over hoe het anders had kunnen lopen. In deze droom is ze een succesvolle actrice, is Camilla verliefd op haar, en belandt de regisseur Adam, haar liefdesrivaal, van de ene in de andere ongelukssituatie. De ingebeelde realiteit/de droom kan echter niet volgehouden worden, en spat noodlottig uit elkaar. De maffia-personages en het monster kan ik echter niet helemaal plaatsen, en ook het feit dat Betty in haar droom haar eigen lijk kan zien, terwijl ze dan nog niet zelfmoord heeft gepleegd lijkt me kan ik moeilijk duiden. Maar dat is juist het mooie, want er zullen nog wel tientallen andere manieren zijn waarop je het verhaal kan interpreteren. Het is hetzelfde als een puzzel die je op vele manieren correct in elkaar kan steken. Dat nodigt natuurlijk uit om de puzzel opnieuw en opnieuw te maken. Wat ik in het geval van Mulholland Dr. zeker van plan ben.
Buiten het verhaal is de muziek van Badalamenti zoals altijd erg sfeervol, en moeten vooral de acteerprestaties benoemd worden. Laura Harring maar vooral Naomi Watts spelen absoluut schitterend. Die laatste is sowieso een van mijn favoriete actrices, maar hier is ze echt ongekend sterk. Justin Theroux schat ik ook heel hoog in, en zet hier ook een prima prestatie neer. Ook heb ik genoten van die typische absurde humor, zoals de incompetente huurmoordenaar, Adam die z'n vrouw in bed betrapt, de espresso-scène, of die Cowboy: het is zo absurd dat het grappig is. De humor deed me denken aan Twin Peaks The Return.

Lynch mengt hier van alles bij elkaar; surrealisme, absurdisme, mysterie, horror, humor, schitterende beelden, veel sfeer en interessante thema's over droom/realiteit. Als Twin Peaks Seizoen 3 nooit gemaakt was kon deze film als de culminatie van zijn oeuvre gezien worden, maar nu valt die eer wel aan eerstgenoemde. Persoonlijk vind ik het wel niet zijn beste film tot nu toe; die eer ken ik nog steeds toe aan Lost Highway. Maar dat is moeilijk om te zeggen na één keer kijken; ik voel nu al een verhoging aankomen bij herzieningen. 4*.

Nog nooit Twin Peaks gezien maar wel veel over gehoord. Ik was dan ook vol verwachting hoe deze film mij zou bevallen. Kort gezegd: ik begreep er geen hout van. Dus dat betekent dat ik na afloop op zoek moet gaan naar antwoorden en daar heb ik een hekel aan. In dit geval had ik beter eerst een paar commentaren moeten doorlezen van moviemeter dan had ik het misschien beter begrepen. Maar er zit veel symboliek in en dat is altijd op je eigen manier te interpreteren. Wat betreft het acteren kan ik me helemaal voorstellen dat dit de grote doorbraak was voor Naomi. Misschien ga ik deze film nogmaals bekijken al is het alleen al voor de bedscene!

Weet niet of ie al es geplaatst is, maar hier wordt de film van a tot z uitgelegd.

Heb deze in de pre-order staan. Wat was het lang wachten op een mooie (4K) release van deze film. Kan niet wachten om hem in 4K te herzien.

Mulholland Drive - 4K Ultra HD 20th Anniversary Collector's Edition (2021 Restoration) | Zavvi.nl

Mooi, met een ode aan een schilderij van Edward Hopper: Morning Sun, 1952 by Edward Hopper - edwardhopper.net

Het is geen rare film maar gewoon een flutfilm. Vanavond heb ik me dan eindelijk weten te dwingen om Mulholland Dr. helemaal te kijken. Ik had het al zo vaak geprobeerd, maar het lukte me gewoon niet om tot het einde vol te houden, tot vanavond dus wel. Ik blijf het wel onvoorstelbaar vinden dat deze film zo'n hoge waardering krijgt. Het zal er wel mee te maken hebben dat het een film is van David Lynch, en dan moet het blijkbaar goed gevonden worden. Ik lees hier zelfs, een meesterwerk Ik denk dat Lynch zijn lul uit z'n broek lacht als hij dat zou lezen. Het maak echt heel veel goed dat Naomi Watts hier misschien wel haar beste rol neerzet, want dat is de reden dat ik de film toch uitgekeken heb. Wat acteert ze hier ontzettend goed. Dat deed eigenlijk de hele cast wel, maar ik vond Naomi Watts er toch wel bovenuit steken. Maar qua verhaal kon Mulholland Dr. me totaal niet boeien. En voordat ik aangevallen wordt, het zal best wel goed in elkaar zitten en goed gemaakt en weet ik wat al niet meer, maar ik word hier in ieder geval niet warm of koud van. Ik dacht toch dat Lynch betere films, dan wel series gemaakt heeft. Maar goed, na 20 jaar dan toch eindelijk gezien. Want als je de film niet helemaal zag mag je er vind ik ook niet over oordelen.

Waar blijkt dat dan uit?

Veel Lynch fans (waaronder ik) vonden deze film na de eerste kijkbeurt geen meesterwerk. Ik was zelfs redelijk gefrustreerd omdat ik er niet veel van snapte.

Pas na meerdere kijkbeurten begon ik in te zien hoe ingenieus deze film in elkaar zit.

Dus ook al heb je er de komende tijd waarschijnlijk helemaal geen zin in, zou ik je toch aan willen raden om de film nog eens te bekijken

In een tijd waarin velen niet tevreden waren met films die te rechtlijnig waren, creëerde David Lynch deze film die precies het tegenovergestelde is.

De film geeft uiteindelijk niet duidelijke antwoorden en hoewel er veel in de film te waarderen is, liet het me iets ontevreden achter om het volledig te waarderen. Er zijn veel uitgebreide recensies geschreven over de aanwijzingen die Lynch biedt voor het mysterie maar die zijn van die aard, dat deze beter worden opgepikt bij het opnieuw bekijken van de film. Dit overkwam ons tenminste. Het zal waarschijnlijk meer voldoening geven bij een tweede keer, maar is dat hoe een film bedoeld is? Een uitstekende film kan beter worden bij herhaalde bezichtigingen, maar hij moet ook de eerste keer voldoening geven is onze mening. Zoals eerder vermeld, is er echter nog veel dat in de film kan worden gewaardeerd zonder volledig inzicht.

Het is een zeer intrigerende film, over het algemeen technisch goed gemaakt, stijlvol en met een goede score, ook bij ons. Maar het ontbreken van een lineair plot maakte het voor mij nogal grimmig. Je kunt het zeker waarderen, zelfs als je het antwoord moet zoeken om het te begrijpen, maar zonder een gulden middenweg te vinden tussen te rechtlijnig en niet rechttoe rechtaan genoeg, is dit geen gemakkelijke film om te bewonderen en leuk te vinden.

Toch waarderen we de film na de 2e keer bekijken met een.....8!

Ik vind het nooit erg als ik een film niet helemaal begrijp. Het biedt stof tot nadenken. Dat vind ik juist leuk. Daarom ben ik ook fan van open eindes. Het maakt dat je zelf deel kunt uitmaken van het creatieve proces.

Mulholland Dr. begreep ik de eerste paar kijkbeurten ook niet helemaal. Logisch want de meeste clou’s worden pas op het eind vrijgegeven. Wel was mij direct duidelijk dat het over de Hollywood dream gaat, eentje die voor de meeste mensen in werkelijkheid uitpakt als een nachtmerrie. Veel verder kwam ik niet en wat er in de blauwe box zat bleef een groot raadsel. Nu hou ik niet van raadsels of cryptogrammen dis parkeerde ik die maar zonder al te veel zorgen voor later.

Lynch echter gaf aan dat zijn film logisch in elkaar steekt en ook alle aanwijzigingen bevat om die op te lossen. Dat intrigeerde mij dan wel. Nu ben ik niet iemand die op Internet op zoek gaat naar de oplossingen of interpretaties van anderen. Die open eindes hou ik graag zo.

Voor één film of liever gezegd serie maakte ik een uitzondering: Twin Peaks. Ook daar zou een 360 graden logica aan ten grondslag liggen. Zo stuitte ik op een 4,5 uur durende youtube video die alles uiteen zou zetten. Die analyse bleek zo haarscherp en briljant dat ik 4,5 uur aan mijn telefoon gekluisterd zat. Om het uur een pauze, naar adem happend.

Die uitleg overtuigde mij dat ook Mulholland Dr. te doorgronden moest zijn. Het gaf mij tevens inzicht in de manier waarop Lynch zijn cryptische films in elkaar zet.

Vandaag dus de film gezien. Het zal de 4e of 5e kijkbeurt zijn geweest. Had net de 4k UHD binnen gekregen. En wauw wat een mooie transfer is dat. Een van de mooiste die ik ken. Zo zat ik vanaf de openingsscene, de gewonnen danswedstrijd, direct aan het beeld gekluisterd. Terwijl ik opging in de fantastische sfeer en het boeiende noir achtige drama, noteerde ik de ene na de andere clou: De film ging over Lynch, een aanstormend getalenteerd regisseur. De oudjes (machthebbers in Hollywood) halen zijn leven (en dat van anderen) overhoop. Dat het een soort droomwerkelijkheid is, wordt in de 2e scene duidelijk gemaakt, al komt die onthulling voor velen pas op het eind. We beleven de American dream van Betty, tot daar plots de stilte de film onderbreekt en we te horen krijgen dat alles vooraf is opgenomen.

Tot zover de makkelijke clou’s waarmee je een hoop kunt ontcijferen. Maar dan blijft uiteindelijk dat blauwe doosje over en wat daar in zit….

De eerste keer dat we het doosje zien is het leeg. Dus misschien is de vraag wel wat er niet in zit… De tweede keer komen er de twee oudjes uit die in het begin Betty met warmte en aanmoedigingen omarmden, maar ditmaal haar tot wanhoop drijven.

Ik ben er geloof ik wel achter hoe het zit.

De film is volgens mij Lynch zijn 8,5 en gaat over het maken van Dune. Daar leek alles op rolletjes te lopen. Als aanstormend talent kreeg hij alle ruimte en waren de opnames een groot avontuur.

Maak m zelf maar af…..

5*

Ik ben er wel uit.

Heb je een linkje van die YouTube-video over Twin Peaks? Wil hem graag weer eens herzien. (voor de 3e keer dan) Met name dat 3e seizoen was echt buitenklasse, nooit eerder gezien in een serie. The Leftovers komt er misschien nog bij in de buurt.

Mulholland dr. heb ik nooit helemaal begrepen, maar staat al een tijdje in m'n top 10. Ergens wil ik hem ook niet begrijpen, daarvoor is de sfeer en hele ervaring nog te indrukwekkend, maar misschien moet ik er ook maar eens aan geloven.

Echt briljant!

Twin Peaks ACTUALLY EXPLAINED (No, Really) - YouTube - m.youtube.com

Overigens verandert het ‘begrijpen’ van Mulholland Dr. de film nauwelijks. Het is meer dat je sommige zaken daardoor nog wat beter kunt plaatsten. Het blijft allemaal associatief.

Ik wil dit feestje niet verstoren, maar volgens mij gaat Mulholland Dr. over veel meer dan de projectie van Lynch eigen ervaringen in de film-industrie; het is slechts een aspect van de film. Veeleer is MD een studie van de mens in relatie tot de moeilijk te ontwarren kluwen van waan (droom) en werkelijkheid. En als dan uiteindelijk blijkt dat de nachtmerrie niet plaatsvindt binnen het kader van de droom maar zich juist manifesteert in de werkelijkheid, ja dan zijn de druiven zuur.

De mens (althans de ambitieuzen onder hen) heeft een droom(beeld) nodig om aan zijn toekomst te werken. Wie vastberaden en volhardend zijn droom najaagt, zal worden beloond; ook wel bekend als onze meritocratie. Awel, de werkelijkheid is veel weerbarstiger en de omkering is eerder usance dan een uitzondering; de aan scherven liggende droom, wringt alle energie uit de kwetsbare mens - zelfs uit bed komen wordt dan een martelgang van Kromme Leendert.

Afijn, MD dus, is een geniale analyse van de falende mens. "Cinema is a dark road. And it is getting darker and darker." Aan de optimistische kant ... in dat falen schuilt een enorme contradictie, want MD zelf stond in de kinderschoenen om als heuse serie door het leven te gaan, maar Lynch kreeg er (alweer) geen budget voor; Hollywood zag 't niet zitten. Uiteindelijk is zijn hele plan op de schop gegaan en uit arren moede heeft ie er maar een speelfilm van gemaakt.

Ach, je zult er vast meer uit kunnen halen en aangezien Lynch zich er zelf niet over uitlaat, sta je er vrij in. Twin Peaks ACTUALLY EXPLAINED (No, Really) - YouTube - m.youtube.com

Voor mij is de hele film nu duidelijk inclusief de rol van de oudjes en het blauwe doosje.

Overigens denk ik zelf dat jij dieper graaft dan nodig. Als ik deze denkwijze (van Lynch bij Twin Peaks) volg, laat MD zich voor mij ontrafelen.

Twin Peaks ACTUALLY EXPLAINED (No, Really) - YouTube - m.youtube.com

Volgens mij heeft hij ook een uitleg van MD. Misschien moet ik die maar checken.

Overigens helemaal in de oorsprong was MD een spin off van Twin Peaks waarbij Audrey naar Hollywood zou gaan….

Precies. In grote lijnen is het de beleving die verfilmd wordt, met in het eerste deel een wensdroom verfilmd als werkelijkheid en het tweede deel de werkelijkheid verfilmd als nachtmerrie. Op Inland Empire gaat Lynch daar nog een stapje verder in en kruipen we helemaal in de psyche van het hoofdpersonage.

Niet iedereen kent de bij-betekenis van het Engelse/Amerikaanse woord "box". Toevallig staat de vulgaire variant (uit de online slang/urban dictionaires) niet ver verwijderd van het Nederlandse woord "doos". Met deze banale achtergrondkennis krijgt de masturbatie-scene veel meer lading, en de verbinding met die twee tot waanzin drijvende oudjes en daarbij opgeteld de insinuaties naar SCA (sexual child abuse) geven een duidelijker beeld van de gehele puzzel, die Lynch ons voorschotelt. Maar ook het voorgaande is slechts een "zienswijze," want er zijn uiteraard nog veel meer plausibele interpretaties mogelijk. Afijn, zie maar.

Andermaal gezien, derde keer nu vermoed ik, en de film begint meer en meer te bevallen. Zo valt me ook steeds meer op hoe de film op verschillende wijzen vertaald kan worden. Uiteraard zijn er tal van rare en niet gemakkelijk te duiden scènes, maar Lynch weet van dit onnavolgbare raadsel, waar zonder hulp bijna niet uit te komen is, net als Lost Highway, een samenhangend en interessant geheel te maken.

De beste van Lynch is het voor mij niet met The Elephant Man in mijn toptien en Lost Highway in sfeer net wat sterker. Maar een opwaardering naar een hoger cijfer is wel op zijn plaats na deze kijkbeurt al is het alleen maar vanwege het vrouwelijk schoon.

Dissociatie lijkt me toch een beetje het sleutelwoord voor deze film. Het is best meesterlijk uitgevoerd; elk puzzelstukje heeft een eigen betekenis maar Lynch strooit ze at random rond. In de kern is het een misdaadverhaal waarin een vrouw haar lesbische vriendin uit jaloersheid wil laten vermoorden, maar daarna verliest ze haar grip op de realiteit en dwingt ze haar geest te vluchten in een alternatieve leefwereld om niet met de werkelijkheid geconfronteerd te moeten worden die haar mentaal kapot maakt .

Het is best een pittige film geworden, waarbij Lynch soms redelijk abstract te werk gaat (de Silencio scène, het "monster" achter het restaurant, de cowboy, de blue box) ... Maar het stoort niet en je rekent er intuïtief op dat dit allemaal wel een plaats krijgt. Ik vond Mulholland Drive dus wederom een knappe film van Lynch, die eigenlijk makkelijker wegkijkt dan ik voor ogen had en pas in het laatste half uur alles op zijn kop zet. Ik zou het niet mijn favoriete Lynch durven noemen maar ik ben er verdomd hard in opgegaan.

Die blauwe doos leek me dan nog één van de evidentere zaken. Dit symboliseert de uithoek van haar geest waarin ze de echte realiteit heeft verdrongen/opgesloten. Wanneer de doos opengaat, komt die realiteit waarvan ze tot dan toe ontkoppeld was, eruit springen, en dat is ook wat je daarna te zien krijgt : wat er werkelijk is gebeurd. Die doos is dus vooral niet letterlijk te nemen.