Mulholland Dr. (2001)

Heerlijk toch!

Ja, moest ik echt niets van film kennen zou ik verwachten dat deze film in de flop 100 zou zitten. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat ik deze film al aan vrienden moet gaan aanraden. Die vragen zich nu al af naar wat ik soms kijk. Velen zeggen het zelf: het is een pilot voor een TV-serie die gewoon geen coherent en volledig verhaal heeft. Het slaat nergens op. En je hoeft geen betekenis achter alles te gaan zoeken omdat er simpelweg geen betekenis in zit. Maar het zou wel meerdere interpretaties hebben, of een droom simuleren. Onder dat mom kun je ook alles gaan verfilmen natuurlijk.

Tja die frustraties na de eerste kijkbeurt. Die had ik toen ook. Heerlijk was dat!

Tja, ik denk niet dat het ooit zal komen bij deze film eigenlijk.

Waarom moeten alle losse eindjes per se aan elkaar worden geknoopt? Het is toch juist fascinerend dat iedereen zijn eigen draai eraan kan geven? Die eigen invulling maakt het ook zo persoonlijk voor veel fans van de film. Er zit in mijn ogen overigens wel degelijk een rode draad in die je in één zin samen kan vatten. Al zullen er vast mensen zijn die dat ook weer anders zien.

Ik was zelfs boos na mijn eerste kijkbeurt, en sowieso wat gefrustreerd! 22 jarig John Miltonnetje die boos die VHS tape terugbracht naar de videotheek. Heel misschien dvd...

Misschien maar goed dat je zolang mogelijk wacht met Inland Empire dan

njah, 15 jaar film- en levenservaring plus een herwaardering verder, moeten we iets safer zitten, toch?

Dat mag ik toch hopen Sjon

Sjon

Dat.klinkt.tokkie!

Ik ben ook 22 jaar. We have time.

Volgens mij is iedereens eerste kijkbeurt van Mulholland Drive een frustrerende ervaring. Ik weet nog dat ik de eerste keer het eerste anderhalf uur geweldig vond, om na de twist volledig de weg kwijt te zijn geraakt. Interpretaties op het internet lezen helpt, maar de beste manier om van deze film te kunnen genieten is door op te houden het te zien als een puzzel die moet worden opgelost. De sterkste kanten van Mulholland Drive liggen mijns inziens op het gebied van sfeer en de manier waarop afzonderlijke scènes zijn opgezet. Je zou de film haast kunnen zien als een verzameling korte films, zonder in te hoeven leveren op kijkplezier, zó goed zitten ze in elkaar.

Ik betwijfel of het zozeer met leeftijd te maken heeft. Zelf 35 (en paar keer gezien), maar ook niet geheel overtuigd van Lynch' gebruikelijke foortrucs in Mulholland Drive. De plot ademt in se de sensatiezucht van een doordeweekse TV thriller uit, audiovisueel ontstijgt het duidelijk de middenmoot maar ook daar blijft het wat braaf in vergelijk met bijv. Eraserhead. Dromerig en mysterieus daarmee scoort hij bij mij, alleen mis ik hier net iets meer ballen en verrassing op cinematografisch vlak. Zijn debuut toonde op elk punt evenveel kracht, terwijl bij het gros van zijn latere films 'vaagheid' zowat zijn belangrijkste stijlmiddel lijkt te zijn. Niet zo moeilijk om daarmee het publiek of op zijn minst een fanbase op de hand te krijgen, voor mij valt het me (ook) ergens te waterig uit. In principe kan ik de kritieken hier dus wel begrijpen, al zou ik er nooit een 1 aan geven.

Ik vond deze film meteen helemaal fantastisch hoor.

Super bizarre film natuurlijk. Nu zag ik hem vanavond voor de twee keer maar behalve de vage mini-bejaarden en de lesbi sexscenes, my god wat is die Harding toch een lekker wijf, wist ik er geen fuck meer van en kon ik redelijk blanco de film in. Na afloop riep mijn medekijker, die op zich wel wat gewend is: zeg jij het maar. En wonderlijk genoeg schudde ik een logica uit mijn mouw die volgens Wikipedia ook nog als 'waarschijnlijke logica' aan werd gegeven. het tweede deel is het werkelijke beeld aan de worstelende gemiddelde actrice in Hollywood met een 'crappy' baantje, voorbij gestreeft door collega's die het bv doen met hun baas en in dit geval ook nog bedrogen door een liefdespartner, regelt een aanslag en pleegt uit wroeging zelfmoord. Het eerste deel dacht ik een 'alternatieve' werkelijkheid te zijn omdat dé werkelijkheid te sneu is. Het zinde mij namelijk meteen al niet, braaf tutje komt naar de stad, happy happy blij blij, wildvreemde in het huis maar kennelijk de normaalste zaak van de wereld, krijgt een mooie auditie en levert een zelfs nog betere prestatie af, maar wat me nog het meeste irriteert, was is het een braaf en naïeve tutje in het begin die Watts. Ik verwachtte dan ook iets met een fout alter ego, zoiets als Fight Club, Maar dat blijkt simpeler.

Prima acteren, fijn sfeertje met muziek, en constant soort dreiging. De film ademt zeker een soort sfeer uit en anders zijn de 'scenes' tussen Harding en Watts wel de moeite waard.

Eindoordeel, bijzonder vage film. Alleen voor mensen die van een mysterie houden en/of films als Fight Club en 12 monkeys.

Een overweldigende film, door met name het geweldige acteerwerk, de dialogen die ook vaak verstrooiend waren, de suspense die continu aanhield, de vage muziek op de achtergrond, het geweldig camerawerk, de geloofwaardigheid van de situaties ondanks alle absurditeiten..., ja het was echt een klasse film.

Ik probeer en kan er zelf niet meer van de maken, dan dit een droomachtige aaneenschakeling was van scenes. Er zat nog enig lijn in doordat de avonturen van de hoofdfiguren gevolgd werden, en omdat dat de andere personages op een of andere manier weer terugkwamen op enig moment. En ja... ook het maffia-achtige karakter van de crue van een filmbedrijf was een constante... Maar daar is alles mee gezegd.

Misschien schuilt de kracht in de film omdat je geboeid en getergd naar een samenhang verlangt. In die zin is de film geslaagd, omdat je je een dag later nog afvraagt; waar heb ik nu naar gekeken?

Het antwoord blijf ik schuldig.

Ben ervan overtuigd dat als je er nog wat dieper induikt de puzzelstukjes op hun plek zullen vallen

Zolang Lynch zelf al zegt 'a lot of times I don't know the meaning of the idea, and it drives me crazy, I think about them, and I don't know what those things really ment, (...) so I should know the meaning for me (...), and you do know the meaning for yourself (...)' dan hou ik erop dat het bewuste vaagheid is, een bewuste clue-loze vaagheid van 'abstracties', en dat iedere individuele kijker vrij is om er al of niet een soort betekenis aan te geven.

Hij rept bovendien met geen enkel woord over een verborgen boodschap of diepere betekenis uit de abstracties die hij ons voorhoudt.

Dus het idee dat er 'iets' te begrijpen moet zijn, of zelf 'opgelost' kan worden als een raadsel lijkt mij niet juist.

Hij heeft zelf 10 clues gegeven om kijkers op het juiste spoor te brengen. Iedereen kan er inderdaad zijn eigen draai aan geven, maar er is in mijn ogen zeker een sluitende verklaring te vinden.

In een interview na INLAND EMPIRE zei Lynch het volgende:

Dan hoop ik Inland Empire ooit nog eens te zullen snappen.

Op te lossen met droomlogica. Ik had de eerste kijkbeurt veel moeite met Lynch' Lost Highway. Na één zin uit een artikel/review gelezen te hebben viel alles daarna op zijn plaats. Het is absoluut geen wiskunde. Gewoon droomlogica volgen.

Nu Mulholland Drive op Netflix is verschenen heeft het toch iets van zijn onaantastbaarheid verloren.

Daar heeft ie eerder op gestaan, kwam ik gister achter. Ik had hem al voor de helft op netflix gezien, enige tijd terug.

Hiermee doe je de film wel flink te min. Alle stukjes van de puzzel zijn er in deze film.

Geef het nog een kans (of meerdere). Als eenmaal de stukjes op hun plek vallen dan is het een meesterwerk

Omdat de film wat ouder is oogt hij traag. Maar dat droomgedoe is niets voor mij. Driekwart van de film is gewoon goed, maar op het eind wordt de film onvoldoende. 2.5