Mulholland Dr. (2001)

Zo dacht ik er ook over na mijn eerste kijkbeurt (buiten dat ik de sfeer wel geweldig vond), maar na een aantal theorieën gelezen te hebben en hem nog eens te kijken was ik onder de indruk met hoeveel er op zijn plaats viel. Nu is het mijn favoriete film, dus er is nog hoop.

Ah, in die zin snap ik het. Een kwestie van smaak voor de settings. Ik vind beiden fantastisch, maar omdat ik pas na MD aan TP ben begonnen heb ik de vergelijking nooit (bewust of onbewust) gemaakt (ook niet andersom, wat wel had gekund in theorie). Ik vind beide settings heerlijk.

Lost Highway heeft een aantal heerlijke scènes, maar ook, zoals arno74 al aangeeft, een aura van ongrijpbaarheid. Eraserhead zag ik nog nooit maar gezien de plotomschrijving verwacht ik ook daar tamelijk Lynchiaanse taferelen. Niet dat ik dat erg vind

superfilm.binnen kort maar weer eens zien.naomi watts en laura harring spelen het echt super.

4k restauratie te zien op het Flatpack Film Festival in Birmingham komende maand, gevolgd door een nieuwe Uk-release. In Nederland hoeven we vast niets te verwachten, maar mocht het ooit zo ver komen...

Fijn een nieuwe UK release. Ik zag dat Criterion deze titel al een tijd geleden had gedaan, maar ik vind dit niet echt een sterke remaster van hun (of het moet aan de filmmaster zelf liggen).

Hopelijk de nieuwe UK release wel.

Ik heb deze nog steeds op dvd, maar een goede blu-ray hiervan ben ik wel voor!

Van alle filmregisseurs die op dit moment nog rondlopen op deze wereld, is David Lynch wat mij betreft de meest begaafde, de meest interessante, de beste. Voor filmliefhebbers is het jammer dat hij zichzelf altijd heeft beschouwd als een beeldend kunstenaar en dat hij na Mulholland Drive nog maar één film heeft gemaakt, het nog wazigere Inland Empire en dat is alweer meer dan 10 jaar geleden. Lynch heeft sindsdien bepaald niet stil gezeten en gebruikt andere kunstvormen, waarmee hij altijd op zoek is naar nieuwe manieren om een bepaald gevoel, een geestelijke toestand te verbeelden. Het is de moeite waard om zijn kunstwerken zelf eens te bekijken, al is het maar om te zien hoe veelzijdig hij is. Maar Lynch komt binnenkort wel met een sequel op de cultserie [en veruit mijn favoriete TV-serie aller tijden] Twin Peaks, al is het voor mij nog wel de vraag in hoeverre hij ook de regie van die serie op zich zal nemen. Mulholland Drive is voor mij het hoogtepunt uit zijn werk en ik kan me de eerste keer dat ik deze film zag nog goed herinneren. Het was in de Metropolis in Merksem – tegenwoordig Kinepolis Antwerpen geheten – en mijn verwachtingen waren zeer hooggespannen: ik had Twin Peaks net herontdekt en was ook zeer onder de indruk van zijn vorige film Lost Highway [1997]. Mulholland Drive overtrof al mijn verwachtingen en het is de enige keer dat ik aan het einde van de voorstelling even moest blijven zetten en hardop tegen mezelf heb gezegd: “Wauw!”. Om vervolgens met een brede grijns de bioscoop te verlaten, mogelijk omdat ik toen al wist dat ik in ieder geval de komende 16 jaar nooit meer zo’n bioscoopervaring zou hebben.

Mocht je je aan deze film wagen, dan helpt het als je weet dat Lynch vooral interesse heeft in het oproepen van emoties en dat hij daarom volop experimenteert met beeld , geluid en met de vertelstructuur. Lynch toont hier ook zijn fascinatie voor de droomwereld en laat je als kijker steeds in het ongewisse als het gaat om de vraag of hij nu de werkelijkheid toont, of dat we in een droomsequentie is. Voor Lynch is film per definitie een droom, dus hoewel Mulholland Drive zich in een realistische setting afspeelt, zit de film vol scènes waarin hij die setting op onnavolgbare wijze manipuleert. Er is een aantal losstaande verhaallijnen, die tegen het einde min of meer bij elkaar komen. Maar denk niet dat je op het einde antwoord krijgt op de vele vragen die Lynch opwerpt. Dit is, net als bijvoorbeeld 2001: A Space Oddysey [32] een film waarover je eindeloos kunt discussiëren en die je geest prikkelt.

De film begint nog redelijke conventioneel: ’s avonds laat zit een jonge vrouw [Laura Harring] achterin een dure auto. De auto stopt plotseling, ze merkt op dat ze hier helemaal niet moet zijn, de chauffeur trekt zijn pistool om haar te liquideren, maar dan rijdt een auto met feestende, beschonken jongeren frontaal op hun in. De vrouw heeft het ongeluk overleefd, maar licht gewond aan haar hoofd. Duidelijk in shock strompelt ze door de struiken en zwerft over Sunset Blvd, waar ze uiteindelijk achter wat bosjes gaat liggen en in slaap valt. Dan volgt een scène in een restaurant waar een man een goede vriend vertelt over een nachtmerrie die hij heeft gehad over dit restaurant waarin hij een afschuwelijke ontmoeting heeft die hij maar niet uit zijn hoofd kan zetten. De twee vrienden besluiten de droom na te spelen in de hoop zo te bewijzen dat de werkelijkheid niet hetzelfde is als de nachtmerrie. Vervolgens maken we kennis met Betty [Naomi Watts], een stralende, ambitieuze, jonge actrice die in Los Angeles hoopt op een succesvolle carrière. Eénmaal aangekomen in het appartement van haar tante vindt ze daar de verwarde jonge vrouw, die zich niets meer kan herinneren en zich Rita laat noemen. Betty besluit ‘Rita’ te helpen. Een sleutelrol is er ook nog voor Justin Theroux als regisseur Adam, die te maken heeft met de uiterst veeleisende producers Luigi [Angelo Badalementi] en Vincenzo Castigliano [Dan Hedaya], die grote druk op hem uitoefenen om een door hun vooraf gekozen actrice te casten in de hoofdrol. De espresso-scène is één van de talloze hoogtepunten uit deze onnavolgbare film, waarin een keur aan kleurrijke karakters je blijven verbijsteren. Zo is daar ‘The Cowboy’ en een man met een klein hoofd en een veel te groot lichaam die in een enorme kamer achter glas op een stoel zit en regelmatig mysterieuze telefonische instructies geeft. Wie Twin Peaks heeft gezien herkent meteen het gezicht van Michael J. Anderson, de “Little Man From Another Place” en weet dat dit niet zijn lichaam is. En dan is er ook nog de ‘blue-haired lady’ die maar één woord zegt en één van de toeschouwers is in wat mogelijk de meest indrukwekkende scène uit de film is: de theatervoorstelling, geïntroduceerd door een flamboyante magiër [Richard Green] en uitmondend in een kippenvelbezorgende Spaanstalige vertolking van Roy Orbisons klassieker “Cryin’”. En zo kan ik nog wel doorgaan, maar laat ik mijn pleidooi eindigen door te zeggen dat dit een film is waarin je vooral tegen het einde van de ene in de andere verbazing valt en die je uiteindelijk met een wauw-gevoel achterlaat. Geen enkele andere film uit de 21e eeuw kan hier aan tippen!

Ik heb 'm nou 3 maal gezien en inderdaad het wauw-gevoel heb ik nog steeds!

Vage film, niet mijn genre.

Een vreemde film. Je vraagt je de hele tijd af naar wat je aan het kijken bent. Het is intrigerend, ook omdat je voelt dat het allemaal niet klopt. Naomi Watts die in het eerste stuk speelt alsof ze in een musical meedoet en elk moment kan beginnen zingen van verwondering. Verschrikkelijk. En toch zit er zo’n donker randje aan alles. Die dreigende sfeer zorgde ervoor dat ik bleef kijken, ook al had ik geen idee waarover het ging of hoe het zou aflopen.

Het eerste halfuur leek een vergissing, te geforceerd. Maar dan volgden een aantal sterke scènes die me aan het denken zetten. En het lachen ook, vooral bij die Espresso-scène waarin alles zo goed op mekaar was afgestemd. Maar echt bepalend vond ik het moment waarop Diane (Watts) auditie deed en we haar andere (dissociatieve) kant te zien kregen. Het is opvallend hoeveel emotie in de film zit, jammer genoeg komt het niet altijd volledig tot z’n recht door de complexe stijl.

De gelaagdheid van de film kon ik wel appreciëren. Maar op het einde begreep ik nog steeds maar de helft van wat ik gezien had. Het is dan wel leuk om het verhaal te gaan analyseren en verklaringen te zoeken, als dat het enige is dat ertoe doet hoeft het voor mij niet. Zeggen dat iedereen het zijne ervan moet maken, vind ik wat te gemakkelijk en ontwijkend.

De film hoeft ook niet zo complex te zijn. Er gebeuren veel dingen puur voor het oog als vermaak, zonder dat die om toelichting vragen. Ondersteund door mooie muziek. Een beetje een gecontroleerde chaos.

In wezen is de film ook niet complex, maar het is wel zo dat een nogal eigenzinnige logica de samenhang bepaalt. "Je ziet het pas als je het doorhebt."

Laatst las ik een interview met Michael Horse, die "Hawk" speelt in Twin Peaks:

Een uur zitten kijken en dat was het.

Wat een drama,zo slecht acteerwerk,leek wel een film uit de 50er jaren,zo theatraal met gezichts mimiek.

Dit is de eerste keer dat ik de film gelijk opnieuw heb gespeeld na het kijken ervan.

Wauw.

Elke seconde van deze film is gewoon pure kunst. Hij valt ook niet uit te leggen aan andere mensen; je moet zien om te geloven.

'There is no band!'

Dit is misschien wel een van de slechtste films die ik heb gezien, na het kijken van de film heb ik op internet uitgezocht om verklaringen te zoeken voor het hele verhaal en na het begrijpen hoe de hele verhaal in elkaar zit sprak het mij alsnog niet aan.

Kortom saaie film met slechte acteur werk op Naomi Watts na, zeer wazige film die op een hele rare en complexe manier word verteld, je moet er blijkbaar van houden.

0,5 voor deze slechte film.

Ik moest er ook bijna van huilen!

Sorry, dit wordt een lange post voor mijn eigen boekhouding.

(verwijderd) schreef:
De interpretatie dat het eerste gedeelte een droom is van de depressieve Diane hoe ze haar leven graag had gewild, is eigenlijk bijzonder simpel maar toch realistisch als hoofdlijn, ondanks de vage en mysterieuze bijkomstigheden zoals het kistje en de theater scène toch? Waarom dacht ik hier niet aan tijdens de film

Met deze interpretatie ben ik meer dan tevreden, voor mij maakt dit het al een heus meesterwerk. Maar ik neem geen overhaaste beslissingen, ik wil hier zo veel meer over weten..

Hoe denken de liefhebbers hierover?

Na lange tijd weer eens herzien en het blijft mij volstrekt duidelijk wat dit in mijn Top 10 doet!

De intro is al gelijk erg lekker met stemmige muziek in het begin die al snel uitmondt in het feestelijke Jitterbug. Daarna is het genieten van een autorit in de heuvels hoog boven L.A. die foutloopt waarna er zich een mysterieus verhaal ontvouwd vol eeuwigheidswaarde; iedere scene daarna kan namelijk prima op zichzelf staan, van de ijdele regisseur die weigert om concessies te doen ( Hallo Lynch! ) en een ware rampdag tegemoet gaat ''zeer komisch in beeld gebracht'' tot de kolderieke taferelen van een niet zo gedisciplineerde huurmoordenaar.

De essentie is wat mij betreft dat Naomi Watts bijna alles in het eerste gedeelte droomt Zo kan ze invloed uitoefenen en heeft ze van de vriend van Camilla een paria gemaakt die rampspoed ondergaat, immers zijn verdiende loon(!) en is Camilla getransformeerd in een hulpbehoevende, afhankelijke vrouw waar zij zich naar hartenlust op uit kan leven. Stukje bij beetje wordt de droom steeds woeliger, totdat hij knapt tijdens de auditie scene waar ze licht flirterig contact probeert te maken met de regisseur en hem plots herkend en wegvlucht. De tijd van het beïnvloeden is nu voorbij, kenbaar gemaakt door de man bij uitstek die zich niet laat ringeloren. De realiteit grijpt nu steeds meer in alle hevigheid om zich heen.

Een film vol hoogtepunten, van prachtige shots van L.A. bij nacht, tot magistrale helikoptershots van bovenaf, de Silencio scene natuurlijk en de wonderschone muziek. Een van de mooiste scenes is als de limousine voor de 2de keer tot stilstand komt en Camilla samen met Diane door het bos loopt onder begeleiding van zeer stemmige muziek! De auditie scene en het kijkje in de studio zal ik ook allicht niet vergeten, Lynch refereert liefdevol aan een andere tijd, maar doet dat zeer terloops en zo perfect dat het alleen maar meer sfeer oproept binnen zijn eigen film.

Ik kan nog steeds niet alles volledig plaatsen maar dat hoeft ook niet.

Modern meesterwerk; 5* en Top 10 notering blijven staan, met gemak!

Ja! Dit! Deze scene verstrengelt een diep verlangen naar een nieuw begin en een inktzwart voorgevoel van het naderende onheil waarbij alles aan diggelen zal gaan vallen. Zo ontluisterend mooi dat elke kijkbeurt opnieuw de paradox van climax en anti-climax nog sterker binnenkomt dan al die keren ervoor.

Het is de perfecte cinematografische vertaling van het verstand dat zegt "niet doen" en de emotie (liefde) die zachtjes fluistert "ach toe, geef je over."

https://filmgrab.files.wordpress.com/2014/09/5539.jpg?w=1280

Vanaf minuut 4 ongeveer kun je zien hoe dat er behind-the-scenes uitzag:

Mulholland Dr. - Rare footage from the set - YouTube

Ik ben geen David Lynch hater ( , maar ook geen fanboy meer ) en ben jarenlang zeer gepassioneerd geweest over Blue Velvet (1986) , maar ik vind het op z'n zachtst gezegd merkwaardig dat Mulholland Dr. (2001) al meer dan vijftien jaar de lijst aanvoert van de beste films van de 21e eeuw . Is hier een verklaring voor ?

Mulholland Dr. (2001) = een veredelde tv-film ...

Boven je reactie staan weet ik hoe veel recensies die dat haarfijn uitleggen.

Misschien ben ik een leek, maar wat is een tv-film. Hoe kwalificeer je zoiets?

Vraag is of dat erg is. Lynch had een geweldig idee en heeft er uiteindelijk een film van gemaakt ipv tv serie. Een zeer goede film die wordt bestempeld als de beste film van de 21e eeuw. Niet slecht voor een veredelde pilot .

Wat boeit 't of Rembrandt begon met schetsjes van mutsjes en weet ik niet wat om daar later de Nachtwacht van te maken? Het enige wat telt, is het uiteindelijke resultaat. Dat moet beoordeeld worden en niets anders.

Ik ga wellicht komende week nog eens een poging wagen.

Echt niet mijn ding. Ik heb achteraf even wat dingen opgezocht voor een mogelijke uitleg, maar als ik al artikels zie van "tien hints die je op weg brengen voor je aan deze film start", en een recensent die met trots zegt drie A4-bladen heeft volgeschreven met hints terwijl hij de film bekijkt, dan weet ik dat dit niets voor mij is. Ik wil geen wiskunde in een film. Ik wil geen vaagheid om vaag te kunnen doen. Er is nauwelijks een rode draad aanwezig. Neen, bij iedere scène komt er mysterie na mysterie bij, die nooit worden opgelost. Ik begrijp totaal niet waarom iedereen hier zo lovend over is. Ik denk niet dat ik ooit nog een film van Lynch ga opleggen, eerlijk gezegd.