Mulholland Dr. (2001)

Deze film is op de BBC website uitgeroepen tot beste film van de 21e eeuw (tot aug 2016). Voor mij niet noodzakelijkerwijs ook zo, al hoort het wel bij de beteren van deze eeuw.

Zie de lijst op: BBC - Culture - The 21st Century’s 100 greatest films

Good thing!

Alleen waar is Drive

en wat doet Requiem for a Dream op 100

Altijd leuk, lijstjes, ook al kun je het er onmogelijk mee eens zijn. In ieder geval fijn dat deze niet op de massa gericht is. En het doet me eraan herinneren dat ik In The Mood For Love nodig eens moet zien.

Why Mulholland Drive is the greatest film since 2000

Van mij hoeft dit niet zo... Hoewel ik een aardig idee had hoe de film in elkaar zou zitten, vond ik het allemaal erg ver gezocht. Zelf na het lezen van verschillende interpretaties op het internet. Voor mij is het dan ook niet zo duidelijk wat deze film zo bijzonder goed maakt.

De link boven je post maakt dat misschien wat duidelijker.

Mulholland Dr. blijft een prachtige film, maar is wat mij betreft niet een van Lynch' beste.

Geen schande natuurlijk, want wat is het toch een briljant regisseur. Eigenlijk heeft hij maar een paar echt fantástische films (Wild At Heart, Twin Peaks: Fire Walk With Me, Lost Highway en wellicht ook Inland Empire, die laatste moet ik nog herzien) gemaakt, maar die zijn ook gelijk van zo'n ongrijpbaar niveau dat Lynch eigenlijk een genre op zichzelf is geworden.

Mulholland Dr. komt qua impact samen met Blue Velvet bij die drie/vier films in de buurt, maar laat me net iets minder overweldigd achter. Enerzijds komt dat doordat de scènes wat minder blijven hangen. De zwerver achter het wegrestaurant is daar een uitzondering op, net als dat schitterende Silencio-stuk. Maar zo'n semi-erotische dansscène uit Twin Peaks: Fire Walk With Me, de ijzingwekkende Mystery Man uit Lost Highway of die horror-achtige Inland Empire-beelden beleef ik een stuk intenser.

Kritiekpunten kun je dat overigens nauwelijks noemen, want ik zet het nu af tegen de absolute carrièrehoogtepunten van een van de beste regisseurs aller tijden. En ook Mulholland Dr. bereikt een niveau waar de meeste regisseurs alleen maar van kunnen dromen.

Als een droom, dat is ook precies hoe ik Mulholland Dr. ervaar. Elk shot, elke dialoog en elke noot muziek draagt bij aan de mysterieuze, kalme sfeer. Naomi Watts en Laura Harring gaan daar perfect in op met hun vloeiende en broeierige spel. Ze verleiden de kijker net zo subtiel als elkaar en al na een paar minuten kijk je bijna ademloos toe hoe de beelden voorbij glijden.

Toch is het bij een Lynch altijd weer een strijd om niet te gaan puzzelen. Je weet dat je het beter niet kunt doen als je optimaal door de sfeer wilt worden gevangen, maar kunt het tegelijkertijd bijna niet laten. In Mulholland Dr. wordt het extra hard afgestraft als je je toch laat overhalen, omdat Lynch je eigenlijk anderhalf uur voor de gek houdt en het verhaal achteraf bezien verrassend grijpbaar is, afgezet tegen zijn andere films.

Desondanks laat het me niet los nadat de eindcredits over het scherm rollen. Altijd weer blijf ik met vragen zitten en heb ik het gevoel dat ik lang niet het onderste uit de kan hebt gehaald.

Prachtige belevenis, dat Lynch-oeuvre in chronologische volgorde kijken. Ben erg benieuwd hoe ik Inland Empire ga herbeleven met deze aanloop van de afgelopen weken in het achterhoofd.

David Lynch is niets voor mij. Ik heb het langer dan een uur volgehouden, maar ik heb toch afgelegd. Zijn stijl bevalt me niet.

Jammer! Met name het eerste uur van deze film vond ik sferisch echt fantastisch. Je zou het nog eens kunnen proberen met een film als The Straight Story, dat is weer een geheel ander type film van Lynch. Al blijf ik het schuldig als iemand mocht beweren dat zijn stijl in die film ook gewoon doorwerkt. TornadoEF5

eens. probeer The Straight Story

Ik denk dat ik nog een paar jaar wacht vooraleer ik iets van Lynch aanraak. Nu ben ik er nog niet klaar voor (interesseert of ligt het me niet, of wat de reden ook mag zijn). Genoeg ander werk dat ik nog moet zien, en daar wil ik eerst mee beginnen

Puzzelwerk ligt me over het algemeen niet echt, dat is een trend die toch vaker en vaker naar voorkomt. En visueel vind ik zijn films met momenten vrij flets (bij Blue Velvet dacht ik dat dat kwam door het tijdsvak, maar datzelfde kwam ook terug in Mulholland Dr. dus het lijkt een stijlkeuze). Een Refniaans kleurenpalet ligt me beter.

Het is ook geen verplichting, TornadoEF5. Kijk gewoon lekker waar je zin in hebt, wat maakt het uit wat voor aanzien zo'n regisseur heeft. Er is ook zoveel waar ik nooit m'n vingers aan zal branden.

Da's hetzelfde als zo'n USV-Porsche kopen en roepen dat je een sportwagen bezit; da's zo niet-Lynch dat je hem dan beter helemaal links kunt laten liggen.

The Straight Story heeft inderdaad weinig met Lynch te maken

Dat speelt dan wel weer juist in zijn voordeel, eigenlijk.

Alleen heeft het weinig nut om hem te kijken als je een Lynch wilt zien. En als je juist een film wilt zien die geen Lynch is, zijn er ook een miljard andere opties.

Gelukkig laat Lynch zich in geen, en al helemaal niet in een te benauwd hokje zetten. Alleen al de sfeer in The Straight Story barst uit z'n voegen van wat typisch Lynch genoemd mag worden.

Tuurlijk, en niet twee van z'n films zijn hetzelfde. Maar je zult het er toch wel mee eens zijn dat als je Twin Peaks FWWM, Inland Empire, Lost Highway, Eraserhead en Mulholland Dr. eruit licht en daar The Straight Story naast legt, dat die film de állervreemste eend in de bijt is? En dat je die film er niet als eerste bij pakt als iemand je vraagt in twee uur te laten zien wat Lynch zo speciaal maakt?

Er zitten wel herkenbare elementen in, maar het is zeker het buitenbeentje in z'n oeuvre.

Maar ach, gewoon lekker Inland Empire gaan kijken, want dat is zijn beste film .

Die moet ik ook nog zien!

Over buitenbeentjes gesproken wat is The Elephant Man (1980) dan? Hoe dan ook, alles van Lynch, of van eender wie, is klein bier vergeleken met Inland Empire (2006). Onbegrijpelijk dat filmliefhebbers zijn magnum opus 10 jaar laten liggen ; - )

Tijdje geleden dat ik The Elephant Man heb gezien, maar voor zover ik me herinner vond ik die toch wat herkenbaarder Lynch. Maar zal hem binnenkort eens herzien. Met je laatste zin ben ik het natuurlijk eens .

The Elephant Man is voor zijn doen inderdaad ook erg verhalend. Alleen heeft die dan nog dat visuele effect van een misvormd persoon; The Straight Story is precies wat de titel doet vermoeden.

Beide vielen me overigens tegen. Ik zie Lynch veel liever zonder handrem erop.

“Hey, pretty girl, time to wake up.”

Mulholland Drive is één van de vreemdste films die ik ooit heb gezien, maar ook één van de beste. De eerste dertig minuten vroeg ik me echt een paar keer af waar ik naar aan het kijken was, maar wanneer de bijpersonages terzijde worden geschoven en de focus komt te liggen op Betty en Rita, is het genieten geblazen. Er is lef en visie voor nodig om 80 procent van je film te laten bestaan uit een droom van een personage, maar David Lynch doet het haast achteloos en zijn film blijft boeien.

Het verhaal zit steengoed in elkaar en pas na de film besef je hoeveel oog voor detail Lynch heeft gehad. Eén van de mooiste scènes die ik ooit heb gezien zit ook in deze film. Dat is wanneer Rita en Betty in de zaal zitten te luisteren naar een zangeres die een prachtig nummer ten gehore brengt (even opgezocht, Llorando gezongen door Rebekah Del Rio). Dat nummer in combinatie met die tranen van Watts en Harring… Weergaloos. Het is eigenlijk moeilijk onder woorden te brengen hoe goed Mulholland Drive in elkaar steekt en hoe sterk Watts en Harring zijn. Mysterieus, spannend, sexy, vreemd en uiteindelijk triest, Mulholland Drive is het allemaal en het is een film die nog vele herzieningen vergt. Mooie cinema.

Alle films van Lynch zijn buitenbeentjes.

Een vrouw heeft een verkeersongeluk gehad en kan zich niets meer herinneren over zichzelf. Samen met Betty, een jonge actrice, proberen ze haar identiteit te achterhalen...

Op een of andere manier had ik verwacht dat Mulholland Dr. een van Lynch' meer gangbare films zou zijn. Daar zat ik toch flink naast. Hoewel ik The Elephant Man erg goed vind, ook (het zwaar ondergewaardeerde) Dune kan waarderen en een fan ben van de geweldige tv-serie Twin Peaks, vond ik het hier toch een beetje te apart.

Het schijnt dat Mulholland Dr. eigenlijk was bedoelt als Pilot-aflevering voor een tv-serie, een spin-off van Twin Peaks met een verhaal rond Audrey Horne. Toen die tv-serie niet doorging, riep Lynch de cast weer bij elkaar en filmde een einde. In de editing-room werd dat materiaal tot deze film gevormd.

Ik begreep tijdens het kijken nauwelijks wat van de film. We volgen twee vrouwen en tussendoor zien we verhalen over andere personages die op eerst niet belangrijk lijken te zijn. Vervolgens wordt een doosje geopend en draait het hele verhaal om. Blijkbaar was de hele film een droom van de overleden Diane Selwyn. Betty is eigenlijk Diane Selwyn en Rita is Camilla Rhodes. Alle figuren die een rol in haar droom vervullen, is ze in het echte leven tegengekomen. Volgens Lynch zitten er veel aanwijzingen in het eerste gedeelte van de film dat het om een droom gaat en achteraf klopt dat inderdaad, het heeft iets onwerkelijks en dromerigs. Maar bij een eerste kijkbeurt valt dat niet goed op, waardoor je hoofdpijn krijgt van de bizarre twist.

Het acteerwerk was wel goed. Met name Naomi Watts en Laura Harring speelde goed. Alleen vond ik het wel een beetje vaag af en toe. Veel personages grijnsde voortdurend. Nu begrijp ik dat Lynch hiermee een onwerkelijke sfeer mee op wil wekken. Bij Twin Peaks: Fire Walk With Me lukte dit toch beter.

De vergelijking met Twin Peaks is natuurlijk snel gemaakt. Toch vond ik het erg anders, net als bij Blue Velvet ontbreekt de sfeer die Twin Peaks bezat. Twin Peaks riep wel veel vragen op en was bij vlagen ook best vaag, maar behield een heldere rode draad in het verhaal en de personages kwamen wat beter over. Logisch, want dat is een hele serie en dit is eigenlijk alleen een Pilot. Mulholland Dr. is weer een tegenvaller voor mij, Blue Velvet vond ik veel beter, maar die bezat ook niet wat ik gehoopt had. Mijns inziens had Lynch beter energie kunnen steken in het oplossen van Twin Peaks. Nou lijkt het er op dat hij dat komende jaren ook gaat doen middels een nieuwe tv-serie.

Was de film dan slecht? Dat zeker niet. De film is erg mooi geschoten, prima cinematografie met hier en daar wat experimentele shots. De muziek van Angelo Badalamenti was mooi en onheilspellend. Het acteerwerk zou ik niet slecht willen noemen. De manier waarop jaren '50 muziek en Spaanse muziek in de film is gebruikt is schitterend. En onder die dikke laag van vaagheid zit een prima Drama.

Mulholland Dr was een lange zit en omdat ik een totaal ander soort film had verwacht viel dat bij vlagen zwaar. Ik vind het nu erg moeilijk om de film te beoordelen, wellicht dat ik hem na een tweede kijkbeurt meer kan waarderen. Niemand kan Lynch in ieder geval verwijten dat hij alledaagse films maakt.

baspls ik snap je wel, dit is niet Lynch' meest toegankelijke werk, maar als je Inland Empire ooit kijkt zul je er wel achterkomen dat het altijd 'erger' kan. Je zegt dat een stukje sfeer ontbrak, ik vond sfeer juist het sterkste punt hier, waardoor ik volledig de film werd ingezogen. Wellicht is het daarbij ook het beste om bij de eerste kijkbeurt niet meteen alles te willen begrijpen, en dat voor herziening te bewaren. Ik ben zelf pas na de film gaan zoeken naar uitleg, en heb dat aangevuld met wat ik al oppikte zonder er hoofdpijn van te krijgen ben benieuwd naar je mening bij evt. tweede beurt.

De nachtelijke scènes bezaten inderdaad wel wat sfeer, alleen vergelijk ik het (of ik het nou wil of niet) voortdurend met Twin Peaks, die zich in een sfeervol door mooie natuur omringt stadje afspeeld, en dat spreekt mij gewoon meer aan dan Los Angeles. Ik ga de film zeker nog een keer kijken, maar wel eerst nog Lost Highway en Eraserhead een keer kijken