menu

Flags of Our Fathers (2006)

mijn stem
3,20 (1098)
1098 stemmen

Verenigde Staten
Oorlog / Historisch
132 minuten

geregisseerd door Clint Eastwood
met Ryan Phillippe, Jesse Bradford en Adam Beach

Het is februari 1945. Terwijl de overwinning in Europa eindelijk in zicht komt, woedt de oorlog in de Stille Oceaan in alle hevigheid voort. Eén van de belangrijkste en bloedigste veldslagen speelde zich af op het eiland Iwo Jima. Vijf mariniers en een veldarts van de marine planten de Amerikaanse vlag op de Suribachiberg. De foto die daarvan wordt gemaakt, wordt een symbool van de overwinning. De Amerikaanse soldaten worden op slag beroemd en worden ingezet om geld bij het volk op te halen om de verdere oorlog te kunnen betalen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=1KiBildlym4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Roger Thornhill
3,0
Alle lof voor de intenties, maar het probleem ligt voor mij in de tweedeling van de film : de scènes over de gewetensbezwaren die de kop opsteken bij de drie soldaten en hun daaropvolgende plotlijnen zijn zeer interessant (en op zich al voldoende om een boeiende film van te maken), maar bij de invasie moet ik steeds denken aan Saving Private Ryan die een vergelijkbare landing al eerder (en "definitief") liet zien. Dus in z'n totaliteit is dit (FOOF) een ambitieuze en krachtige film die met name overzees enorme weerklank zal hebben, maar voor mij persoonlijk niet zo pakkend als gehoopt (en verwacht).
        Overigens is een andere overeenkomst met Saving Private Ryan de enorme hoeveelheid bekende koppen in bijrollen, hetgeen toch een beetje afleidt van de mogelijkheid om door deze film meegesleept te worden ("o kijk, daar gaat Barry Pepper, ik bedoel de sergeant!"). En onder hen David Patrick Kelly die een eind is gekomen sinds zijn dagen als supercreep in The warriors, Commando en The crow : hier speelt hij president Truman!

avatar van luukve
1,5
Ging er al niet met veel verwachtingen in, anders was ik er zeker bedrogen uit gekomen. Oorlogsfilms liggen mij niet echt (echte toppers daargelaten) omdat ze altijd de oorlogsscènes bagatelliseren en/of de gebeurtenissen ervoor of erna te vol smeren met patriottisme en cheesy clichés. Moet wel zeggen dat in deze film de oorlogsscènes behoorlijk indrukwekkend waren (CG daargelaten, maar dan kan ik wel vaak doorheen kijken), alleen alles erom heen kom niet boeien. Komt vooral omdat de film geen moeite doet om je te laten verbinden met een van de personages, ook al is er op papier een vrij interessant personage Ira. Dit heeft deels met het script te maken die ze geen diepgang geeft, maar ook door het matige acteerwerk. Het hele gejank om de oorlog heen was me allemaal te veel, en bij het einde kon ik het niet meer uithouden. Verder zat Eastwood er ook compleet naast met zijn score die veel te veel van de film deed afleiden.

1,5* voor wat aardige oorlogvoering en een op zich interessant verhaal, maar slechte executie

3,5
Geen meesterwerk deze film die echter, naast de klassieke battles en gruwels van de oorlog ook het accent legt op de trauma's die blijven hangen, het relatief begrip "held" en vooral de hypocrisie in het Amerikaans thuisfront waar alles in commerciële banen wordt geleid en het echte medeleven moet wijken voor show.
Duurt ook wat lang en is niet altijd heel duidelijk met de vele tijdssprongen (Tijdens, onmiddellijk na en veel later na de oorlog) en de vele acteurs.

avatar van Onceuponanytime
1,5
Het typisch Amerikaans optreden in de oorlog wordt opnieuw met veel macho-gedrag en te hoge patriottisme gehalte in beeld gebracht. De inhoud rammelt door zijn flashbacks en medeleven is ver te zoeken...

avatar van Fisico
3,5
Flag of our stars is een behoorlijke film met een boeiend uitgangspunt. De wereldberoemde foto van de vlaggendragers op Iwo Jima ten tijde van de Tweede Wereldoorlog wordt ontdaan van de werkelijkheid. De beroemde scène is niets meer dan een stukje propaganda, onthutsend om vast te stellen, maar op zich ook weer niet zo verrassend, want de geschiedenis staat bol van dergelijke feiten.

Eastwood slaat met deze film een geheel andere weg in en het heldendom wordt hier niet verheven tot het bovenmenselijke. Integendeel, de definitie van wat een held is, wordt in vraag gesteld en de helden in dit verhaal zijn gewone mensen zoals jij en ik, met elk hun gebreken en kwaliteiten. Geen patriottisme ook vanuit het standpunt van Eastwood, toch iets waarvan Amerikanen gek van zijn. Desalniettemin wel veel patriottisme waarbij de soldaten niet goed weten hoe ze zich moeten gedragen in het bomvolle stadion bvb. Het deed me wat denken aan de slotscène van We were soldiers waarbij een meute perslui gretig foto's nam van de stille getuigen van de strijd die reeds gestreden was. Hetzelfde gevoel ervoer ik hier: alsof het een daguitstapje was, een kermisattractie op de foor, waar iedereen deel van uitmaakt. Pure economische misplaatste uitbuiting bij momenten, gruwelijk!

Interessant was dus vooral de idee hoe geschiedenis geschreven en bepaald wordt door diegenen die het opleggen. Hallucinant was het bevel om de vlag voor de fotocamera te herplanten. Laat staan dat de strijd toen al gestreden was (ook al laat men dat uitschijnen). Om de vaart en het tempo in de film te houden werd veel gewerkt met flashbacks en herhalingen. Voor mij kwam het soms verwarrend over omdat dit te pas en te onpas gebeurde.

Ira Haynes was het meest interessante personage. Als soldaat met indiaans bloed ontkwam hij als "held" nog steeds niet aan de racistische opmerkingen in de straat. Hij kon moeilijk om met zijn nieuwe status en dit werd hem niet in dank afgenomen. De film kent ook een aantal mooie beelden: de aanval vanop zee met de duizenden schepen was indrukwekkend. Geen topper, maar zeer zeker wel de moeite. Ben benieuwd naar het volgende luik van Letters from Iwo Jima.

avatar van knusse stoel
3,5
Prachtige film die een mooi verhaal op beeld brengt. Ook schijnt een groot deel gebeurt te zijn in werkelijkheid en sommige zaken zijn daarvan schrijnend voor de jongens die gevochten hebben in dat deel van de wereld om een einde te maken aan de 2e wereldoorlog. Beloften die werden gedaan door "grotere jongens": 'als dit allemaal achter de rug is, bel me en ik heb werk voor jou'. Indianen die dachten na de oorlog gelijk te worden gesteld aan de blanke Amerikaan. Allemaal teleurstellingen, het is zo en het blijft zo!
Misschien dat dit een deel van Clintwood's boodschap was met deze film, ik weet het niet.
De film toont in elk geval goed, hoe hard de oorlog is voor de mensen die het slagveld opgaan en de gevolgen voor de achterblijvende geliefden, families en vrienden. Deze film in de "tweeluik" over het einde van de 2e wereldoorlog op Iwo Jima, vond ik persoonlijk de beste. "Letters from Iwo Jima" sprak mij persoonlijk minder aan, ook waarschijnlijk omdat ik opgegroeid ben met Engels. Japans vind ik vaak "hard" klinken, vooral met leger taal.
Iedere keer realiseer ik mij even na een oorlogsfilm dat wij een van de weinige generaties zijn, die nog nooit een oorlog aan de lijve hebben ondervonden. En ook, hoe blij dat we eigenlijk behoren te zijn daarvoor!
Een ruime 7+ voor deze film!

avatar van cinemanukerke
4,0
geplaatst:
We gaan verder met Eastwood en zijn studie over schuld, boete en mannelijkheid. Hier focust hij zich echter op het thema 'heroiek'. Het is zijn visie van het begrip 'held'. Als acteur weet hij immers heel goed hoe zo iets kunstmatig kan zijn, hoe zo iets enkel in perceptie kan bestaan. Er is die fantastische scene in het begin waar je eerst denkt dat je in de oorlog zit maar dan plots ontdekt (de camera gaat omhoog en onthult dat we in een sportstadium zitten) dat dit een show element is. Het plaatsen van de vlag in het kader van geldinzameling. Magistraal hoe Eastwood met die ene scene zowel zijn verhaal als zijn thema duidelijk en inventief in beeld brengt. Eastwood graaft dan dieper : enerzijds over de held : ze voelen zich zo niet, het is niet zo gegaan en hebben eigen angsten, trauma's en vinden zichzelf zwak. Anderzijds over het imago van een beeld : het plaatsen van de vlag werd gezien als een overwinning maar het was slechts een voetnoot in de oorlog, die duurde voort, mensen stierven (waaronder een paar die de vlag hielpen omhoog steken). Maar Eastwood is ook een cineast en weet wat een beeld kan doen, hoe een beeld een emotie kan oproepen. Hij doet het ook met 1 geniaal moment : tijdens geldinzameling aan receptie krijgen ze als dessert ijs in de vorm van de foto en de ober giet er bloedrode aardbeiensaus over – direct beginnen de soldaten te denken aan ginder, die oorlog, met de wreedheden, met de verminkingen. Prachtige cinema. Er is een zeer complexe vertelling die niet chronologisch verloopt, met verschillende standpunten, verschillende vertellers alsof de herinneringen aan de oorlog, aan het moment ook verwarrend zijn, ook uit verschillende perspectieven bestaat. Eastwood blijft dus ruimte laten over de precieze omstandigheden want ze worden verteld door verschillende mensen. Jammer dat Eastwood zijn punt te veel herhaald nl op het einde wordt nog eens letterlijk gezegd dat helden worden gecreëerd. Wel, we hebben dit in de laatste 2 uur in een meesterlijke film gezien.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:05 uur

geplaatst: vandaag om 06:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.