Flags of Our Fathers (2006)

Het einde vond ik ook te langdradig en zelfs een beetje vervelend, maar over het algemeen vond ik de film behoorlijk sterk. Over hoe een oorlog geen helden kent, idd. Maar vooral over propaganda en de kracht van het beeld.

Hierboven wordt enkele malen de kritiek geuit dat de film te warrig zou zijn, maar daar had ik geen last van. Inderdaad worden de oorlogsscenes telkens versneden met beelden van de 'vlagplaatsers' als zij worden gehuldigd (en gebruikt) als helden, waardoor liefhebbers van oorlogsfilms wellicht worden afgestoten. Maar de film vertelt vooral het verhaal van die 'helden'. En dan illustreren de flash-backs juist hoezeer de oorlog nog nadreunt voor hun. En ze zorgen dat er een tijdlang spanning blijft over de exacte toedracht van de foto.

Ik vond het een zeer indrukwekkende, maar soms ook zeer verwarrende film. Dat komt doordat ze nogal vaak terug blikten van heden naar verleden en andersom. Soms lastig te volgen.

Maar de keiharde oorlogsscenes waren weer erg indrukwekkend.

Het verhaal was ook mooi. Men verwerkte oorlog en emotie op een mooie manier. En zoveel goede films over de oorlogs in de Pacific zijn er in mijn ogen niet.

Ik vond de film wel wat lang, had wel een half uurtje korter gemogen.

Desondanks een mooie 3,5 ster.

Behoorlijk typisch amerikaanse ubersentimentele draak van een film. Nee, had uit de handen van de imo toch behoorlijk vaardige Eastwood een betere en vooral boeiendere film verwacht over de strijd in de Pacific.

Toegegeven de actiebeelden en veldslagen zien er indrukwekkend uit en zijn goed uitgevoerd. Het lijkt echter wel allemaal een beetje op "Saving Private Ryan Revisited" alleen is hier de CGI soms veel nadrukkelijker aanwezig.

Eigenlijk heeft deze Flags of Our Fathers twee grote manco's. Ten eerste voegt het niet bijzonder veel toe aan de films die al gemaakt zijn over WO2. Ten tweede gaat de film op de toer van het persoonlijk drama van de soldaten als ze terugkeren uit de oorlog. Helaas, slagen de acteurs er niet in om ook maar enige diepgang of ontwikkeling in hun karakters te krijgen. Niet dat ze daar veel kans toe krijgen, want door de hier bar slecht toegepaste vertelmanier dmv flashbacks is dat ook bijna onmogelijk.

Mijn advies voor deze film, skip al het saaie, langdradige en tegen het einde tenenkrommend sentimenteel gebeuren in het thuisland en bekijk slechts de stukjes op Iwo Jima. En ik hoop echt dat Eastwood wat meer gedaan heeft met het, in potentie interessantere, verhaal van de Japanse kant.

De Flag of Our Fathers blijft intussen een beetje jammerlijk halfstok hangen...

2.5*

Ben een fan van Eastwood (zowel zijn acteer- als regisseerwerk) maar was op voorhand erg sceptisch over deze film. Toch was het een uiterst positieve verrassing, vooral wat betreft het standpunt van het script. Niet overdreven Amerikaans, tikje kritisch zelfs, en een terechte boodschap.

De film had een goede balans tussen harde actie en rustige stukjes waar de personages goed uit de verf kwamen. Wat wel slecht was (vond ik) was dat je in de actiescènes bijna niet kan zien wie wie is.

Wat Saving Private Ryan is voor het USA/Duitsland conflict, is Flags of Our Fathers voor wat zich in de Grote Ocean afspeelde tussen de USA en Japan, met als interessante twist dat het hier om een soort tweeluik gaat waarbij je beide partijen te zien krijgt (moet "Letters From Iwo Jima" nog zien, trouwens). Het is wel jammer dat de Jap weer eens wordt neergezet als anonieme vijand, maar dit gemis wordt wel een beetje goed gemaakt door Letters from Iwo Jima denk ik.

Ook zeer sterk was de fotoslideshow op het eind.

4 sterren, goed zo Clint.

Mooie en realistische film van Clint "the master" Eastwood over het gevecht op het Japanse eiland Iwo Jima. De film wordt veelal d.m.v. flashbacks verteld en beetje bij beetje krijg je door hoe iedereen nu in elkaar zit. De gevechtsscènes van de film zien er erg goed en realistisch uit al kon je moeilijk zien wie nou wie was. Het camerawerk is echter zeer mooi gedaan en je hebt soms het idee dat je er zelf middenin zit zo echt is het allemaal. Ook het acteerwerk is dik in orde. Het is alleen jammer dat de film naar het einde toe steeds meer afzwakt en minder interessant wordt. Desondanks meer dan een aanrader voor liefhebbers van oorlogsfilms en ik ga zeker nog een keer de andere film van Eastwood over dit eiland bekijken!

3,5*

Ik heb de film vandaag nog eens gezien en ik moet helaas mijn mening drastisch veranderen want deze film is absoluut geen 1 punt waard. Het verhaal is boeiend en de eerste 40 minuten zijn zeer indrukwekkend. Waarschijnlijk heb ik de eerste keer half zitten te slapen dat ik hem zo laag beoordeelde. Hij krijgt van mij nu 3 punten.

Redelijke film, ben wel teleurgesteld. Minste tot nu toe die ik van Eastwood heb gezien. Misschien verwachtte ik ook teveel echt een oorlogsfilm ala Saving Private Ryan. Visueel is de film echt prachtig. De Gevechten zijn heel erg mooi gefilmd. Alleen het verhaal spreekt me niet echt aan, het is vaak erg langdradig en dus al gauw behoorlijk saai. Gelukkig zijn er ook genoeg goede momenten in, maar bijna de helft van de film was gewoon saai. Muziek was wel dik in orde.

Cast was goed, niet heel bijzonder allemaal.

3*

Eastwood weet maar geen eind te krijgen aan deze indrukwekkende film, die daardoor véél inlevert in het laatse half uur.

De film kent prachtige shots, indrukwekkende beelden op het slagveld, maar weet ook vaak genoeg de oorlog kleiner te maken, door zo dicht mogelijk op de soldaten achter de oorlog te focussen. Gelukkig weet Eastwood daar een interessante combinatie van te maken, door niet één stuk oorlog en uiteindelijk één stuk hedendaags drama te laten zien, maar door de beelden van de oorlog doormiddel van flashbacks steeds weer terug te halen. Het klinkt als een goedkoop truucje, maar het werkt, en houdt het geheel interessant.

Tot het laatste half uur dan, waar meerdere malen een gepast einde al inzicht lag, gaat Eastwood nog 30 (!) minuten verder met het totaal neersabelen van enige mogelijkheid van de kijker tot fantasie en wordt in de voice-over alles nog even uitgelegd. Met het schrijnende "but for my dad and these men, the risks they took, the wounds they suffered, they did that for their buddies" tekst als absoluut dieptepunt. Néé, echt meneer Eastwood, dat had ik zelf nog niet bedacht. Jammer...

Best nog een indrukwekkend oorlogsfilm van Clint Eastwood. Alleen wel weinig plot voor een Eastwood film. Om te beginnen was de plotlijn wel weer goed opgebouwt maar soms ook nog best wel rommelig en is het een aaneenschakeling van flashback naar heden en dan ineens weer flashbacks. Maar het laat wel op een mooie manier zien hoe die soldaten eraan toe zijn na hun overwinning. Ook die invasie scenes zagen er realistisch uit maar leken wel verdacht veel op die D-day scene uit Saving Private Ryan. Verder is het acteerwerk ook goed. Maar toch is FfoF wel een beetje een doorsnee oorlogsfilm en dat is dan wel weer jammer. Sommige scenes in het gewone leven kunnen nog wel indrukwekkend zijn en ik vond die ene indiaan ook echt een held. Maar verder had er nog wel een beetje meer aan gesleuteld kunnen worden. Het realisme dat Eastwood altijd in films gebruikt is ook weg en lijkt dit ook een beetje erg op een Amerikaanse heldenfilm. Maargoed. We zullen zien hoe het vervolg eruit ziet. En wat betreft dat Eastwood slechter word op zijn ouwe dag? Changeling en Gran Torino waren harstikke goed!

Al met al toch nog wel een onderhoudende oorlogsfilm.

3,5*

Erg genoten van deze film, misschien iets te hollywood achtige film en een overdreven soort romantisch verhaallijn maar toch kon het mij wel blijven boeien tot het einde.

Redelijke oorlogsfilm over de beroemde foto van de Amerikaanse helden die de vlag plaatsten op het eiland Iwo Jima. Op het begin worden er veel personages geïntroduceerd en is de montage wat rommelig, waardoor het lang duurt voordat de film zich ergens op concentreerd. En ook al is het verhaal van de mannen op de foto interessant, is de film wat langdradig. De gevechtscenes zien er sterk uit, en ook de rest van de film ziet er goed uit.

Rommelig, langdradig, de explosies en beelden bij de aanval op het eiland waren van geweldige kwaliteit voor een computerspel, maar schoten tekort voor een bioscoopfilm. Vlakke film, niet overtuigend, niet boeiend.

Een goede oorlogs/drama film...

Prima verhaal, maar toch een langdradige verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Ryan Phillippe, Barry Pepper (toevallig andere film

Unknow ook gezien) en Robert Patrick...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Uitstekend achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Uitstekend camerawerk...

Bekende regisseur Clint Eastwood...

Benieuwd of deel 2 dit interessante concept echt kan geven wat het verdient, want vond dit wat tegenvallen. De oorlogsstukjes zijn best indrukwekkend, maar toch ook wel gewoon al nog beter gedaan. Saving Private Ryan (daar heeft de film sowieso wel wat van weg) is bijvoorbeeld een stuk beter, met name op technisch vlak.

De scenes vlak na Iwo Jima waren veel te langgerekt (sowieso een Eastwood kwaaltje) en nogal vervelend. Het punt dat zogenaamde helden graag nogal willekeurig worden aangewezen en zij het daar dan moeilijk mee hebben was na 5 minuten wel duidelijk. Het blijft veel te lang hangen in reperterende scenes van het drietal dat moet op komen draven op evenementen en feestjes. Ryan Philippe had het er tegen het einde van de film helemaal mee gehad. Ik ook. Het punt dat je nooit kan afgaan op wat media je voorschotelt is oke (hoewel nogal simplistisch), maar Eastwood doet er twee uur lang heel gewichtig over. De scenes in de tegenwoordige tijd waren zo mogelijk nog vervelender.

Had de focus meer gekomen op de momenten op het eiland, had dit een bovengemiddelde oorlogsfilm geworden. Nu is het voorlopig vooral gemiddeld als je de uiteindelijk balans opmaakt. Nu maar hopen dat Letters from Iwa Jima deze film versterkt. Het concept om een tweeluik te maken en een oorlog vanuit de ogen van twee landen te maken, vind ik erg sterk in zijn eenvoud. 3 sterren.

Mooie film, maar wel ontzettend langdradig. Weinig gevechten, veel dialoog. De boodschap was mooi, maar ik kon mijn aandacht er niet helemaal bijhouden.

Ook opnieuw bekeken, en blijf volledig bij mijn eerste mening, het scenario is maar zwak.

Ook wordt er veel te veel over de foto van de vlag gepraat, of hij al dan niet geënsceneerd is, en veel te weinig over de landing op Iwo Jima zelf.

Een redelijke oorlogsfilm van Eastwood die een groot accent legt op het drama. Vooral de eerste helft is wel erg gericht op het vlagheffen. Daarna word het wel wat interessanter door het verhaal van de mannen na de oorlog.
De verhaallijn is wat dun voor een film van 2 uur, waardoor sommige stukken helaas wat saai overkomen. Verder is dit nog een best redelijke film met degelijk acteerwerk.

Een degelijke, typisch Amerikaanse film die toch niet geheel patriottisch is door de maatschappijkritiek die er zo nu en dan door heen sijpelt. De manier van vertellen vol flashbacks en flashforwards doet het geheel geen goed. De spanning is dan ook ver te zoeken.

Had het fletse Letters from Iwo Jima van Clint Eastwood al vele jaren eerder gezien,. Dat werk was alleen boeiend omdat het de Japanse kant belichtte rond de slag op Iwo Jima. Van Flags of Our Fathers (de Amerikaanse zijde) verwachtte ik dan ook niet zo heel veel, zeker in combinatie met de reputatie die Clint Eastwood heeft qua denkbeelden etcetera. Met zijn werk American Sniper heb ik bijvoorbeeld wel mijn bedenkingen. Echter deze film viel reuze mee en laat een prima genuanceerde indruk achter.

Flags of Our Fathers vertelt het verhaal rond de slag op het eiland Iwo Jima en de iconische foto waarbij de Amerikaanse vlag gehesen werd. In plaats van saai het verhaal van voor naar achteren te vertellen schuift de film heen en weer in de tijd. Ik denk dat het de film wel goed doet, want bijvoorbeeld één lange actiescene die opbouwt naar die bekende foto zou ook saai worden.

Wat deze film ook zo interessant maakt is dat een aantal misverstanden rond dat foto-moment ter sprake komt. Een van die zes soldaten werd bijvoorbeeld verkeerd geïdentificeerd en de soldaten vonden dat hele moment totaal niet heroïsch. Tegen wil en dank werden de drie soldaten helden en deze ongewilde status kon niet iedereen aan. Gedeeltes die zich nà de oorlog afspelen zijn vaak evenzo indrukwekkend als de oorlog zelf en deze film is daar geen uitzondering op! Het had weliswaar wel iets vlotter verteld kunnen worden, dat dan weer wel.

Wat een matige film van Clint Eastwood zeg. Saaie acteurs, matige effecten, lelijke filters, totaal niet bijzondere muziek en een oninteressant en traag gebracht geheel over het hijsen van de vlag. Ik had hier toch veel meer van verwacht. Ik mag toch hopen dat 'Letters from Iwo Jima' een stuk beter is.

Alle lof voor de intenties, maar het probleem ligt voor mij in de tweedeling van de film : de scènes over de gewetensbezwaren die de kop opsteken bij de drie soldaten en hun daaropvolgende plotlijnen zijn zeer interessant (en op zich al voldoende om een boeiende film van te maken), maar bij de invasie moet ik steeds denken aan Saving Private Ryan die een vergelijkbare landing al eerder (en "definitief") liet zien. Dus in z'n totaliteit is dit (FOOF) een ambitieuze en krachtige film die met name overzees enorme weerklank zal hebben, maar voor mij persoonlijk niet zo pakkend als gehoopt (en verwacht).

        Overigens is een andere overeenkomst met Saving Private Ryan de enorme hoeveelheid bekende koppen in bijrollen, hetgeen toch een beetje afleidt van de mogelijkheid om door deze film meegesleept te worden ("o kijk, daar gaat Barry Pepper, ik bedoel de sergeant!"). En onder hen David Patrick Kelly die een eind is gekomen sinds zijn dagen als supercreep in The warriors, Commando en The crow : hier speelt hij president Truman!

Geen meesterwerk deze film die echter, naast de klassieke battles en gruwels van de oorlog ook het accent legt op de trauma's die blijven hangen, het relatief begrip "held" en vooral de hypocrisie in het Amerikaans thuisfront waar alles in commerciële banen wordt geleid en het echte medeleven moet wijken voor show.

Duurt ook wat lang en is niet altijd heel duidelijk met de vele tijdssprongen (Tijdens, onmiddellijk na en veel later na de oorlog) en de vele acteurs.

Flag of our stars is een behoorlijke film met een boeiend uitgangspunt. De wereldberoemde foto van de vlaggendragers op Iwo Jima ten tijde van de Tweede Wereldoorlog wordt ontdaan van de werkelijkheid. De beroemde scène is niets meer dan een stukje propaganda, onthutsend om vast te stellen, maar op zich ook weer niet zo verrassend, want de geschiedenis staat bol van dergelijke feiten.

Eastwood slaat met deze film een geheel andere weg in en het heldendom wordt hier niet verheven tot het bovenmenselijke. Integendeel, de definitie van wat een held is, wordt in vraag gesteld en de helden in dit verhaal zijn gewone mensen zoals jij en ik, met elk hun gebreken en kwaliteiten. Geen patriottisme ook vanuit het standpunt van Eastwood, toch iets waarvan Amerikanen gek van zijn. Desalniettemin wel veel patriottisme waarbij de soldaten niet goed weten hoe ze zich moeten gedragen in het bomvolle stadion bvb. Het deed me wat denken aan de slotscène van We were soldiers waarbij een meute perslui gretig foto's nam van de stille getuigen van de strijd die reeds gestreden was. Hetzelfde gevoel ervoer ik hier: alsof het een daguitstapje was, een kermisattractie op de foor, waar iedereen deel van uitmaakt. Pure economische misplaatste uitbuiting bij momenten, gruwelijk!

Interessant was dus vooral de idee hoe geschiedenis geschreven en bepaald wordt door diegenen die het opleggen. Hallucinant was het bevel om de vlag voor de fotocamera te herplanten. Laat staan dat de strijd toen al gestreden was (ook al laat men dat uitschijnen). Om de vaart en het tempo in de film te houden werd veel gewerkt met flashbacks en herhalingen. Voor mij kwam het soms verwarrend over omdat dit te pas en te onpas gebeurde.

Ira Haynes was het meest interessante personage. Als soldaat met indiaans bloed ontkwam hij als "held" nog steeds niet aan de racistische opmerkingen in de straat. Hij kon moeilijk om met zijn nieuwe status en dit werd hem niet in dank afgenomen. De film kent ook een aantal mooie beelden: de aanval vanop zee met de duizenden schepen was indrukwekkend. Geen topper, maar zeer zeker wel de moeite. Ben benieuwd naar het volgende luik van Letters from Iwo Jima.

Prachtige film die een mooi verhaal op beeld brengt. Ook schijnt een groot deel gebeurt te zijn in werkelijkheid en sommige zaken zijn daarvan schrijnend voor de jongens die gevochten hebben in dat deel van de wereld om een einde te maken aan de 2e wereldoorlog. Beloften die werden gedaan door "grotere jongens": 'als dit allemaal achter de rug is, bel me en ik heb werk voor jou'. Indianen die dachten na de oorlog gelijk te worden gesteld aan de blanke Amerikaan. Allemaal teleurstellingen, het is zo en het blijft zo!

Misschien dat dit een deel van Clintwood's boodschap was met deze film, ik weet het niet.

De film toont in elk geval goed, hoe hard de oorlog is voor de mensen die het slagveld opgaan en de gevolgen voor de achterblijvende geliefden, families en vrienden. Deze film in de "tweeluik" over het einde van de 2e wereldoorlog op Iwo Jima, vond ik persoonlijk de beste. "Letters from Iwo Jima" sprak mij persoonlijk minder aan, ook waarschijnlijk omdat ik opgegroeid ben met Engels. Japans vind ik vaak "hard" klinken, vooral met leger taal.

Iedere keer realiseer ik mij even na een oorlogsfilm dat wij een van de weinige generaties zijn, die nog nooit een oorlog aan de lijve hebben ondervonden. En ook, hoe blij dat we eigenlijk behoren te zijn daarvoor!

Een ruime 7+ voor deze film!

We gaan verder met Eastwood en zijn studie over schuld, boete en mannelijkheid. Hier focust hij zich echter op het thema 'heroiek'. Het is zijn visie van het begrip 'held'. Als acteur weet hij immers heel goed hoe zo iets kunstmatig kan zijn, hoe zo iets enkel in perceptie kan bestaan. Er is die fantastische scene in het begin waar je eerst denkt dat je in de oorlog zit maar dan plots ontdekt (de camera gaat omhoog en onthult dat we in een sportstadium zitten) dat dit een show element is. Het plaatsen van de vlag in het kader van geldinzameling. Magistraal hoe Eastwood met die ene scene zowel zijn verhaal als zijn thema duidelijk en inventief in beeld brengt. Eastwood graaft dan dieper : enerzijds over de held : ze voelen zich zo niet, het is niet zo gegaan en hebben eigen angsten, trauma's en vinden zichzelf zwak. Anderzijds over het imago van een beeld : het plaatsen van de vlag werd gezien als een overwinning maar het was slechts een voetnoot in de oorlog, die duurde voort, mensen stierven (waaronder een paar die de vlag hielpen omhoog steken). Maar Eastwood is ook een cineast en weet wat een beeld kan doen, hoe een beeld een emotie kan oproepen. Hij doet het ook met 1 geniaal moment : tijdens geldinzameling aan receptie krijgen ze als dessert ijs in de vorm van de foto en de ober giet er bloedrode aardbeiensaus over – direct beginnen de soldaten te denken aan ginder, die oorlog, met de wreedheden, met de verminkingen. Prachtige cinema. Er is een zeer complexe vertelling die niet chronologisch verloopt, met verschillende standpunten, verschillende vertellers alsof de herinneringen aan de oorlog, aan het moment ook verwarrend zijn, ook uit verschillende perspectieven bestaat. Eastwood blijft dus ruimte laten over de precieze omstandigheden want ze worden verteld door verschillende mensen. Jammer dat Eastwood zijn punt te veel herhaald nl op het einde wordt nog eens letterlijk gezegd dat helden worden gecreëerd. Wel, we hebben dit in de laatste 2 uur in een meesterlijke film gezien.

We shouldn't be here Doc.

Een film waar ik destijds reikhalzend naar uitkeek omdat het een film over Iwo Jima was, en één van de meest iconische foto's van de Tweede Wereldoorlog, met name oorlog in de Stille Oceaan. De film blijkt vooral een prent te zijn met de nadruk op drama, en alles wat er rond de foto en de fotografeerden gebeurde, dan dat er een heel goed beeld gebracht wordt van de letterlijk beestachtige strijd op het slechts 20 vierkante kilometer metende eiland waar in zes weken tijd praktisch 25000 man sneuvelden. Over dure grond gesproken.

Eastwood start mooi met de pijnlijke flashback van de inmiddels oude Bradley waarna de film verder gaat met drie verschillende tijdlijnen die na de helft van de film toch wel een beetje tegen beginnen te staan. Zo wordt er geswitched met de mannen voor de landing en tijdens de gevechten, de drie overgebleven mannen inmiddels weer in Amerika voor propaganda doeleinden en Bradley junior die met veteranen zit te praten. Vooral de switch van de hectische oorlogsscenes naar de twee andere lijnen voelt wat mij betreft onnatuurlijk. De nadruk ligt vooral op de drie mannen die held tegen wil en dank zijn, Hayes kampt met het typische schuldgevoel van een overlever, Bradley kampt met een soort PTSS waarbij hij constant mensen om hulp hoort roepen en vooral met de dood van Iggy lijkt te zitten, slechts Gagnon, vreselijke wijf die Melanie Lynskey trouwens, denkt een slaatje te kunnen slaan met alle aandacht, maar zo blijkt later, legt het hem geen windeieren. Vooral een tragisch beeld komt naar voren van onbegrip, een erg tweedelig beeld van de mensen thuis die totaal geen benul hebben en vooral bot racisme en neerbuigendheid richting Hayes. Generaal Vandegrift is een plaatje maar die drie heerschappen die ze eerder tegen komen kunnen er ook wat van. That's Pima Indian talk, boy, don't you know your own language? Gewoon belachelijk. De realiteit van thuis is echter wel weer de fnuikende financiële situatie, hoe dat echter aan de jongens vertelt wordt door Bud Gerber, ook een lul eerste klas, is dan weer ronduit schrijnend net als het moment met het gezin dat op de foto wil met de dan al aftakelende Ira. Zo pijnlijk.

De film draait uiteindelijk vooral om de worsteling met het heldendom en hoe vluchtig iets dergelijks is. Als oorlogsfilm schiet Flags of our Fathers echter ernstig te kort als totaal beeld van de strijd op dat eiland. Weliswaar opent de landing met correct dingen zoals de stilte bij de landing, de Jappen lieten eerst zoveel mogelijk aan land komen en landinwaarts gaan voordat ze vanuit schuilplaatsen, onderling verbonden met kilometers lange tunnels, het vuur openden en een slachting aanrichtte op de concentraties van mariniers. De eerste dagen werd er zelden een Jap gezien of een confirmed kill genoteerd. Een strijd van zes weken duurde om bolwerken als het Amfitheater, de Hanenkam, de drie vliegvelden en verschillende onherbergzame heuvels slechts bekende door een nummer, en werden er weinig tot de verbeeldende namen bedacht als de Vleesmolen of de Dodenkloof. De drie dagen die gevolgd worden rondom de Soeribatsji en de vlaghijsing staan in geen verhouding tot de slepende en moordende strijd landinwaarts. Iets wat ik persoonlijk jammer vind, maar goed Eastwood had er een andere bedoeling mee. Desondanks, ziet de gevoerde strijd, dreiging en de CGI er prima uit. Mooie beelden vanuit de schuilplaatsen en fortificaties op het strand geven aan wat voor 'deathtrap' dat eiland van de eerste tot de laatste kilometer was.

De visuele stijl valt sowieso op, niet alleen is de CGI goed, tevens werken de filters met weinig kleur op het eiland prima die een soort authentiek beeld geven. De afstand shots vanaf de vulkaan zijn ook erg mooi en in die zin heeft Eastwood wel oog gehouden voor de grootheid van het gebeuren met een zee vol vaartuigen om maar eens wat te noemen. Verder valt de muziek op als een absolute misser, het melancholieke pingeltje op de piano slaat werkelijk als kut op Dirk en kan me er niet bij voorstellen wat Eastwood daarmee in gedachten hadden. Verder vallen een aantal historische kloppende dingen op. Minister Forrestal die aan land kwam en inderdaad de vlag opeiste, de fotograaf bij de eerste vlaghijsing en de daarop volgende schermutseling met een patrouille op de rand van de krater, het getoeter van alles schepen toen de vlag verscheen, de Jappen die niet schoten tijdens de landing maar dit pas na een half uur deden, en vooral het beeld bij terugkeer van de getormenteerde en onbegrepen Hayes met recht een interessant personage. De acteurs doen het prima, een rol die de moeilijke blik van Beech op het lijf geschreven is en Phillippe laat ook zien meer dan een 'prettyboy' te kunnen zijn.

Flags of our Fathers is een prima film maar laat zich het beste zien als een drama, niet alleen zal er in Europa weinig binding zijn met dit hele gebeuren en dus de interesse minder zijn, ook had de film baat gehad bij een chronologische volgorde, tevens had een inperking qua karakters goed gedaan. Dan maar geen Bradley junior die onderzoek pleegt. Zoals gezegd, desondanks een prima film, maar qua boodschap over heroïek niet direct genoeg en als oorlogsfilm een film die maar een fragment laat zien van de werkelijke strijd.

Ik vond dit een mindere film dan Letters from Iwo Jima. We schakelen hier heel de tijd van oorlog terug naar de "fake" wereld waar deze heldhaftige, teruggekeerde soldaten voor geldinzameling moeten zorgen. Het zijn niet langer soldaten maar mediafiguren. Dit zie je nog altijd denk maar aan voetballers en andere sporters die marketing doen voor grote multinationals als Coca Cola of Lays Chips. Als je snapt hoe de wereld in elkaar zit dan weet je eigenlijk dat dit helemaal geen helden zijn. Helden zijn de mensen die zorgen dat andere mensen eten hebben, die zorgen dat we kleding hebben om te dragen, die zorgen dat we sanitair hebben om ons te kunnen wassen, ... en dat voor een aalmoes. Voetballers zijn de grootste schandalen van het kapitalistische systeem. Ze kunnen in feite niks (buiten sommigen tegen een bal stampen) maar verdienen wel tientallen miljoenen per jaar. Mensen die dit idolen of zelfs helden vinden zijn gewoon ontzettend gevoelig voor propaganda en brainwashing. Ik was vroeger dol op voetbal maar hoe het er tegenwoordig aan toegaat, doet me walgen. Geen enkele match kijk ik nog.

Clint laat zeker goed zien dat deze soldaten zich geen helden vinden. Langs de ene kant vinden ze ook niet dat ze het echt verdienen, buiten Rene dan misschien, omdat ze niet eens de oorspronkelijke vlag hebben geplaatst. Langs de andere kant wou oa Ira de Indiaan gewoon blijven leven door de kogels te ontwijken. De beste marinier is gesneuveld zei hij zelf. Ondanks dat de moraal van de soldaten tijdens en na de oorlog goed worden bestudeerd, vond ik het steeds op en neerspringen vervelend voor het tempo van de film en voelde het verhaal fragmentarisch aan. Ik werd nergens echt overdonderd al zit de boodschap van de film op zich wel slim in elkaar.

Nadat Eastwood eerder al afrekende met het Wilde Westen, richt hij nu zijn 44 Magnum op valse oorlogsromantiek. Eastwood, de laatste jaren zelf toch ook niet vies van heroïek, portretteert de "helden" van Iwo Jima, terwijl hij de heldenverering, en de uitmelking daarvan, stevig bekritiseert. Het levert een bij vlagen sterke film op, met name de oorlogshandelingen doen denken aan de beste scenes uit Saving Private Ryan, maar het drama daaromheen is helaas wat matig. Geen enkele acteur weet tot grote hoogten te stijgen, en wat ook niet helpt is de structuur waarin de zoon van een van de helden diens oude strijdmakkers interviewt om meer over zijn vader te weten te komen. Maar die tijdsprongen verlopen niet vlekkeloos en voegen ook niet veel toe. Toch een interessante kijk over de totstandkoming van die iconische foto, wat al met al een combinatie is van geluk, timing en vooral storytelling, waarbij het fotomoment zelf buitengewoon on-glorieus, zelfs wat banaal is te noemen.

Clint geeft geschiedenisles.

En niet alleen over het primaire onderwerp - de slag om Iwo Jima - maar ook over de gang van zaken van de oorlog in de economische zin, het belang van propaganda en goed nieuws boven de feiten, boven de belangen van de individuele soldaat. Erg fraai en doelmatig in beeld gebracht in Clint's eigen stijl - dat wil zeggen, dienend aan het verhaal en zonder noemenswaardige verrassingen of ophef, maar aan de andere kant ook onovertroffen vakwerk.

Met misschien toch wel een klein schoonheidsfoutje in dit geval, want de casting van Barry Pepper zit me niet lekker. Het gebeurt wel vaker dat acteurs erg nauw getypecast worden, maar in dit geval is het toch echt een kwestie van te ver over de schreef.

Robert Patrick komt er aan de andere kant wel mee weg, hij is me niet opgevallen.

"This isn't just any island to them. This isn't Tarawa, Guam, Tinian, or Saipan. This is Japanese soil, sacred ground. Twelve thousand Japanese defenders in eight square miles, they will not leave politely, gentlemen! It's up to us to convince them."

Dit is de tweede keer dat ik hem heb geprobeerd te kijken, en ik vond het weer allemaal niet zo heel best. Niet mijn film dit, en dat kan uiteraard, maar nu wou ik hem wel echt even afkijken. Het patriottisme spat er van af, en hoewel de Amerikanen daar natuurlijk erg goed op gaan vind ik het allemaal een beetje teveel van het goede. Daarnaast vond ik de manier hoe Eastwood het hier in elkaar had gezet ook niet heel bijzonder, en misschien zelfs een beetje irritant. Als je net lekker bezig bent met een actie scene, ga je eigenlijk al gauw weer terug naar behoorlijk saaie en trage scenes die me eigenlijk allemaal niet zo interesseerde.

Wanneer we richting het front gaan pakte de film me erg goed, dit deed me erg goed en zo erg ben ik ook niet bekend met de Amerikaans-Japanse oorlog tijdens de tweede wereldoorlog, ik denk dat de foto (waar het allemaal om draait) onwijs iconisch is en iedereen die ook wel kent. Het hele propaganda stuk had ik overigens ook niet verwacht, en kwam wat rauw op mijn dak. Niet perse iets wat ik wou zien en wat me echt boeide ofzo.

Wat ik zeg; qua actie zit het hier wel goed. En dat wist me ook wel echt te vermaken, alleen de rest van de film haalde me niet over. En dat had het gevolg dat ik voor een tweede keer rond een uur vast liep, en eigenlijk helemaal geen zin meer had om deze film verder te kijken. En hoewel ik dat wel deed, is twee uur een tergend lange zit hoor.