menu

Letters from Iwo Jima (2006)

Alternatieve titel: Iou Jima Kara no Tegami

mijn stem
3,62 (1185)
1185 stemmen

Verenigde Staten
Oorlog / Drama
141 minuten

geregisseerd door Clint Eastwood
met Ken Watanabe, Kazunari Ninomiya en Shido Nakamura

Tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1945 was Iwo Jima gedurende twee maanden het toneel van bloederige gevechten tussen Japanse en Amerikaanse soldaten. Generaal Tadamichi Kuribayashi vocht gedurende 40 dagen voor zijn Japan tegen de Amerikaanse troepen. Al snel komen de generaal en zijn troepen erachter dat ze aan een zelfmoordmissie bezig zijn.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=HglBp-j9lnc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Sergio Leone
2,0
Saaie bedoening.

Letters From Iwo Jima is een goedbedoelde poging van grootmeester Clint Eastwood, maar ook een gefaalde. Dat kan dan liggen aan 2 dingen: de Japanse kant van het verhaal of Clint's uitwerking van de Japanse kant van het verhaal. Het moge duidelijk zijn dat het het tweede is.
Het grote euvel is dat de Japanners zich eigenlijk westers gedragen. Het enige verschil met een doorsnee westerse oorlogsfilm is dat er wat meer de (geforceerde) nadruk gelegd wordt op waanverschijnselen zoals eer.
De gruwel van de oorlog komt niet echt aan bod. De kijker krijgt vooral jammerende soldaten in grotten te zien.

Het acteerwerk is over de ganse lijn vrij matig. Op Ken Watanabe na - die overigens vrij bleek staat te acteren - bestaat de cast uit nobele onbekenden. Ook daar zit echter geen rastalent tussen.

De locaties hadden voor wat spektakel kunnen zorgen, maar het strand wordt vrijwel overgeslagen en voorts krijgen we te maken met veel grotten, waar het uiteraard donker is.
Wat dan wel weer de moeite waard is, is de kleurenfilter die Eastwood gebruikt. Die zorgt voor een pak kilheid en dat past perfect bij dit soort film.
Op muzikaal vlak is er niets speciaal te melden. Het beperkt zich voornamelijk tot wat getrompetter.

Tegenvaller.
2

avatar van blackcat13
Hmm zit nu even op SBS6 te spieken maar wat is die dubbele ondertiteling irritant zeg. Had toch niet zo moeilijk geweest die amerikaanse ondertiteling weg te laten? Daarnaast ben ik een beetje huiverig voor films geregisseerd door Clint Eastwood aangezien ik J. Edgar dodelijk saai vond en mijn aandacht totaal niet kon houden. Een eerste observatie van een half uurtje gecombineerd met sommige reacties hier tonen aan dat datzelfde effect hoogstwaarschijnlijk ook hier weer van toepassing is.

Clint Eastwood moet gewoon naamloos met zijn revolver door de hete woestijn zwerven of als rebelse agent het gespuis in de stad aanpakken, want tot zover vind ik zijn regie erg tegenvallen (a perfect world uitgezonderd, er zullen ongetwijfeld meer goede films tussen zitten)

avatar van Uzza_Sparta
3,5
blackcat13 schreef:
Hmm zit nu even op SBS6 te spieken maar wat is die dubbele ondertiteling irritant zeg. Had toch niet zo moeilijk geweest die amerikaanse ondertiteling weg te laten? ....


inderdaad - weer een geweldige prestatie van die lui bij SBS.

Vorige jaar was deze film op Belgie te zien en die hadden toen geen probleem om dit fatsoenelijk te presenteren. SBS 6 had gewoon hun versie moeten uitzenden

4,0
Mooi geschoten film, vaak met scenes in grijstinten of heel zacht getint (blauw, groen of sepia bv). Hierdoor vond ik de beelden er kunstzinnig grauw uitzien. De effecten waren meestentijds goed, in het begin vond ik bij sommige achtergronden gebruik van chroma-key opvallen.
De afwisseling tussen actie en rust vond ik erg mooi contrasteren, in een goede montage verwerkt.

Ik vond het erg interessant om eens de sfeer aan de Japanse zijde van de oorlog mee te krijgen. Ook achterliggende culturele dingen en achtergronden van personages kwamen naar voren in de film. En het draagt aan de sfeer bij, dat gedurende vrijwel de gehele film Japans gesproken wordt.

Dit is een van de weinige oorlogsfilms die ik graag nog eens zou zien, met name vanwege de goed opgebouwde vervreemdende sfeer en de prachtige visuele plaatjes.
Na enkele films van regisseur Clint Eastwood gezien te hebben, moet ik zeggen dat zijn producties mij tot nu toe prima bevallen.

avatar van Decec
4,0
Uitstekend oorlogsfilm...
Prima verhaal, maar toch een langdurige verhaal (141 minuten)...
Uitstekend acteerwerk...
Ook uitstekend camerwerk...
Prachtig mooi HD kwaliteit en mooi grijstinten (geen kleur)...
Perfect achtergrond geluid (Dolby Digital)...
Wel jammer dat de Nederlandse ondertiteld met
achter buitenlandse tekst, toch een moeilijk leesbaar...
Bekende regisseur Clint Eastwood maakt deze film heel goed...

avatar van Leo1954
2,0
Saai, langdradig en oppervlakkig. Trucje om de film te ontkleuren of soms kleuraccenten te geven, zoals de rode zon op de vlag, dat zie je bij beginnende amateurs die net photoshop hebben ook. En dan de poging om de Japanners menselijk te doen overkomen, gewoon echt mislukt. Werkelijk geen enkel aspect van deze film vond ik boeiend, het spel niet, spanning ontbrak volledig, zelf de historische feiten kwamen niet goed over.

Historisch klopt het wel vrij aardig, maar het zijn voornamelijk de opgesomde feiten. De film gaf mij in ieder geval de indruk dat de Japanners continue alles verloren, terwijl er toch heftig is gevochten, de Amerikanen telden 21.000 slachtoffers, waarvan 7000 doden. De film geeft je de indruk dat het om enkele honderden soldaten gaat, de japanners verloren er 21.000. Dat er slechts 200 werden gevangen genomen komt wel goed over.

4,0
Geweldige film en goed om het eens van andere kant te laten zien, volledig zal dat nooit lukken en zeker niet door amerikaanse regiseur maar dit is een geweldige indrukwekkende film!

3,5
Vind dat Eastwood enkele geweldige Westerns heeft gemaakt (zeker 3), maar verder valt ie me steeds vaker tegen. Vind het een beetje een oude sentimentele zeur. Dit tweeluik (dit deel vind ik net wat beter dan Flags of Our Fathers) is daar helaas geen uitzondering op.

Wat voor veel van zijn films geldt is dat ze zo doordrenk zijn van sentiment, dat elke emotie je door de strot geramd wordt en ik het onmogelijk meer serieus kan nemen. De aanzwengelende trompetmuziek is af en toe om misselijk van te worden. De flashbacks naar het verleden zijn nogal leeg en een te makkelijke poging punten scoren (wat dus niet lukt). Ook veel andere sentimentele scenes werken gewoon niet. Het zijn trucjes van een filmmaker die wel heel duidelijk wat wil bereiken bij zijn publiek. En dan werkt het niet. Het komt gemaakt en nep over. Een ander duidelijk punt van kritiek (ik heb nog niets gelezen hier, maar ik weet zeker dat bepaalde gebruikers dit al genoemd zullen hebben) is dat dit overduidelijk een Amerikaanse film is. Dat de dialogen consequent in de eigen talen zijn, is lovenswaardig. Maar de Hollywoodsaus zit er duidelijk overheen. En die botsing van stijlen werkt niet echt.

De reden dat ik dit nu nog even het voordeel van de twijfel geef is, dat er enkele echt steengoede scenes inzitten. De zelfmoordscènes (met die granaten), enkele beschietingen/bombardementen (met die vreemde combinatie van spektakel en afschuw), de slenteringen door de gangen (moest aan kanal van Wadja denken) en echt nog wel wat scenes maakte best indruk. Technisch vaak goed ook. Jammer dat dit zo regelmatig wordt afgewisseld met bovenstaande gezeur. Verder vind ik het project an sich ook een moedige poging en ook voor een gedeelte het onderscheidend vermogen (in letterlijke zin). Een film die de visie vanuit verschillende partijen laat zien is niet zo heel bijzonder, daar zijn best goede voorbeelden van. Dat elke partij zijn eigen film krijgt wel. Hoewel je merkt dat Eastwood in beide films wel heel erg zijn best doet om genuanceerd over te komen en beide partijen 'zo eerlijk mogelijk' probeert weer te geven, is het tegelijk ook wel gelukt. Beide partijen zijn menselijk weergegeven en hebben slechte- en goede personages. Het standpunt dat een oorlog voor beide partijen even verschrikkelijk is, is nogal voor de hand liggend en misschien wel cliche, maar het klopt wel natuurlijk. Ik heb een tweeluik over de verschrikkingen van de oorlog met ogenschijnlijk goede bedoelingen. En daardoor ging Eastwood niet (te veel) in mijn irritatiezone zitten. Dat had namelijk wel de doodsteek gegeven.

En zo is het een film (en tweeluik) met twee gezichten. Eastwood valt met enige regelmatigheid op de ene helft van zijn bakkes, maar de andere kant geef ik het voordeel van de twijfel. 3,5 sterren. Maar ik sta niet raar te kijken als dit een keer op een onvoldoende uitkomt.

avatar van the hustler
3,5
De Blu-Ray ligt voor 5€ bij Saturn.

avatar van RuudC
4,5
Amerikaanse stempel of niet, Letters From Iwo Jima is in mijn ogen toch echt de beste van de tweeluik. Beide films laten zowel de strijd als het thuisfront zien, maar The Flags of our Fathers focust zich teveel op dat laatste in mijn ogen. De film laat dan ook een ongebruikelijk beeld zien van de Japanners. Niet als (wrede) bezetters of agressors, maar als verdedigers van hun eigen land. De film hamert logischerwijs op eer en zelfopoffering, maar ik vind het interessant om een slagveld vanuit twee perspectieven te zien. Goede keuze ook van Eastwood om twee films te maken. De liefhebbers krijgen twee prima films en de rest kijkt er een (of geen). Ik vond het dan ook een prima geacteerde film waarin de sfeer goed overkomt.

avatar van Tarkus
5,0
Tarkus schreef:
Deze film is stukken beter dan 'Flags Of Our Fathers'.
Daar waar in de eerste film het scenario zeer matig was is het in deze film uitstekend. Ook hier wordt gebruik gemaakt van flash-backs, maar ze zijn niet zo talrijk en komen wel op de juiste momenten en dragen bij tot de verduidelijking van het verhaal.
Ook hier zijn de actiescènes indrukwekkend en realistisch weergegeven.
Het is mooi dat er eens een film gemaakt wordt over de oorlog bekeken uit het standpunt van de verliezende partij, dan merk je ook dat er aan beide zijden mensen en barbaren waren.
Dit is weer een meesterwerkje van Clint Eastwood, wat helaas dus niet kan gezegd worden van 'Flags Of Our Fathers', maar misschien had hij het daar niet alleen voor het zeggen.


De betere van de twee, nog steeds geen twijfel over.
Blijf dus uiteraard bij mijn eerste mening.

avatar van louisvf
3,5
Eigenlijk de enige, van Amerikaanse bodem, afkomstige film dat met respect en zonder vooroordelens of kwezelarij de Japanse oorlogsvoering in beeld brengt. Eastwood geeft, de door westerse ogen, "immoreel" bestempelde Japaners, toch wat respect terug en geeft eigenlijk ook zo deels zijn afkeuring voor "Little Boy & Fat Man".

Alleen al hiervoor kan ik deze film moeilijk een negatieve score toedienen.

Verder is het inderdaad een lange maar toch mooi geschoten, leerrijke rit.

3,0
Is inderdaad iets beter dan flags of our fathers, vooral omdat Eastwood aandacht besteed aan de Japanners.

Iwo Jima is een forse kei die net boven de oceaan uitsteekt. Volgens Wikipedia had het ook geen strategische waarde. Het is een voorbeeld van hoe onzorgvuldig met mensenlevens werd omgegaan in WO2.

avatar van Antonev
3,5
yesplease schreef:
Is inderdaad iets beter dan flags of our fathers, vooral omdat Eastwood aandacht besteed aan de Japanners.

Iwo Jima is een forse kei die net boven de oceaan uitsteekt. Volgens Wikipedia had het ook geen strategische waarde. Het is een voorbeeld van hoe onzorgvuldig met mensenlevens werd omgegaan in WO2.


Geen strategische waarde? Vanaf Iwo Jima werd het vaste land van Japan bereikbaar voor de Amerikaanse bommenwerpers. Daarnaast was het een uitwijkroute voor Amerikaanse militaire vliegtuigen in nood. Als ik het zo moet geloven, dan hebben er 2000+ vliegtuigen een noodlanding gemaakt gedurende het restant van de oorlog.

avatar van Antonev
3,5
Prachtig geschoten oorlogsdrama, waarin ook nog eens ijzersterk en overtuigend wordt geacteerd. Natuurlijk ook heel mooi om ook eens het menselijke gezicht van de Japanse troepen te zien. In vrijwel iedere film over de oorlog in de pacific worden ze geportreteerd als brute beesten. Net als in (het fantastische) Unsere Mütter, unsere Väter, mogen we meekijken met de 'vijand'.

Wat ik wel een beetje teleurstellend vond, was de weinige aandacht voor het feit hoe hard de Japanners daadwerkelijk gevochten hebben op Iwo Jima. In het boek "Iwo Jima" van Richard F. Newcomb wordt beschreven hoe de Amerikanen letterlijk voor iedere meter hebben moeten vechten. Hoe ze de honderden bunkers en machinegeweer-nesten een voor een hebben moeten vernietigen. Vond het nu allemaal een beetje laf overkomen. Maar dat zal wel te maken hebben met het feit dat het accent van de film meer op de dramatiek lag dan op de oorlogshandelingen zelf.

avatar van Roger Thornhill
4,0
Mooi tweeluik met Flags of our fathers, met de consistentie van niet alleen dezelfde gebeurtenis maar ook de identieke "ontkleurde" visuals. In dramatisch opzicht een stuk sterker dan de Amerikaanse tegenhanger doordat de plotlijn het eiland van de titel nauwelijks verlaat, hetgeen de hopeloosheid van de Japanse strijd (en de zinloosheid en melancholie die hun houding in sommige Westerse ogen zal aankleven) des te sterker naar voren doet komen. Afgezien van Watanabe voor mij bovendien geen enkel bekend gezicht, hetgeen de suggestie van realisme verhoogt. Indrukwekkend.

avatar van Pazmaster
3,5
Ik had deze al een hele tijd liggen, vandaag maar eens gekeken, en het is een prima film met goed acteerwerk en het ziet er allemaal ook nog uitstekend uit. Mooi om het verhaal ook eens vanaf de andere kant te zien ook al is het een Amerikaanse film. Prima werkje van Clint.

4,5
Prachtig gefilmd realistisch oorlogsdrama over de, gezien de Japanse positie, nutteloze verdediging van het eiland Iwo To (oftewel Iwo Jima). Verwacht geen actiefilm, maar maar een anti-oorlogsfilm vol 'sfeervolle' beelden en toepasselijke muziek. Hiermee past de film beter in een rijtje met The Thin Red Line dan bijvoorbeeld Saving Private Ryan.

avatar van Fisico
3,5
De grote waarde van het tweeluik Flags of our fathers en deze Letters from Iwo Jima ligt hem niet in de afzonderlijke films op zich, maar in de combinatie van beiden waarbij Eastwood het schitterende idee opvatte om de slag bij Iwo Jima in twee verschillende perspectieven te belichten: één vanuit Amerikaans standpunt en eentje vanuit Japanse ooghoek.

De motivatie - namelijk het eervol verdedigen van Japanse heilige grond - wordt goed weergegeven. De wilskracht, motivatie en overgave voor hun eigen land van de Japanse soldaten was boeiend om te volgen. Alleen al hierdoor hadden de Amerikanen een vette kluif aan deze Japanners waardoor de inname van het eiland langer duurde dan gedacht. De generaal die in de Verenigde Staten heeft gestudeerd kent van die typische dilemma’s die nogal clichématig overkomen. Wel interessant waren de conflicten met zijn ondergeschikten.

Het niveau wordt niet de gehele film gehaald waardoor de film wat balanceert tussen matig en goed. De gevechtsscènes zijn sterk en ook de grijze donkere belichting dragen bij tot de grauwheid van de oorlog. Prima ook dat de soldaten Japans spreken en niet bvb Engels. De film geeft een mooie inkijk op de strijd op Iwo Jima en dat vanuit het “oog van de vijand”. Een typische Eastwood met dikwijls degelijke tot goede films zonder echt te spreken van een onvergetelijke topper.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:19 uur

geplaatst: vandaag om 08:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.