Letters from Iwo Jima (2006)

Het hele tweeluik valt me nogal tegen. Waar Flags of our Fathers weer zo'n standaard WO-II film was waar we er de afgelopen jaren al 10 van gezien hebben (wow! gevechten alsof je er zelf tussen zit, afgewisseld met flash forwards naar nu!! ) gaf dit tenminste nog een wat interessantere blik op de Japanse kant van het verhaal. Redelijk interessantere personages, aardige beelden, tragische ondertoon... best de moeite waard.

Een slagje beter dan het andere deel van Eastwood's tweeluik, maar om nu te spreken van "stukken beter", neuh.

Film vertelt het vanuit de kant van de Japanse soldaten gelegerd op Iwo Jima. In potentie kan dit gegeven heel interessant zijn vind ik, want uiteindelijk zijn er niet bijzonder veel films die het verhaal van de verliezers vertellen. De film slaagt er redelijk in een beeld te schetsen in welke bijna onmogelijke situatie de Japanners zich bevonden. Helaas, had ik bij deze film niet het idee te kijken naar een Japanse visie op de slag bij Iwo Jima. De drijvende krachten achter deze film, Eastwood en Spielberg, blijven op en top amerikanen, hoeveel Japanse adviseurs ze ook in de arm mogen nemen. Het resultaat is en blijft dan ook een typisch Amerikaanse oorlogsfilm met nu eens japanners in de hoofdrol. Subtiliteit is in deze dan ook weer ver te zoeken en ook deze film kent weer momenten waar het sentiment met kilo's tegelijk in de ogen van de kijkers gestrooid moet worden (Ik noem de scènes met, de amerikaanse soldaat en de brief van zijn moeder en dat hele gebeuren met die hond ). Al is het minder dik aanwezig dan in zijn voorganger.

Ook trapt deze film in dezelfde valkuilen dan Flags of our Fathers, het mist diepgaande en aansprekend hoofdpersonages (alhoewel Ken Watanabe wel erg zijn best doet). Het verhaal wordt wat beter verteld en kent veel minder overbodige flashbacks en weet gelukkig ook het nu er zo goed als buiten te houden (goddank geen oude mannen die mijmeren, of verhalen vertellen aan hun zonen). Toch wil deze film eigenlijk te veel vertellen, waardoor het verhaal op sommige punten erg fragmentarisch wordt en op andere momenten juist te langdradig. Met ritme zit het niet zo lekker in deze Letters...

Wel mooi en professioneel is, alhoewel niets nieuws onder de zon, de actie natuurlijk. Ook het rode, sepia-achtig filter (ik verzin zelf ook maar een naam) vond ik mooier dan het blauwige bij Flags... Het oogt en voelt warmer en ik had dan ook meer het idee van een bloedheet vulkanisch rotseiland. Bij Flags... had ik vaak het idee dat de soldaten zich op IJsland bevonden.

Samengevat; Minder sentiment en beter verteld verhaal met een boeiender uitgangspunt. Maar een meesterwerk heeft Eastwood helaas niet weten te produceren met zijn oorlogs-tweeluik. 3*

Nee, er komen ook Amerikanen in voor en die spreken gewoon Engels Maar iedereen praat verder in zijn eigen taal... Zoals het hoort.

Ik vind hem niet beter of slechter dan Flags Of Our Fathers. Hij is een tikje aangrijpender, en de uitzichtloze situatie waarin de Japanners op Iwo zich bevonden wordt geweldig goed weergegeven. Toch is de film niet overal even onderhoudend (tikkeltje langdradig).

Desondanks een sfeervolle, goed gefilmde actiefilm die samen met Flags een prachtig geheel vormt.

4 sterren

Letters from Iwo Jima is de Japanse tegenhanger van Clint Eastwood t.o.v. Flags of our Fathers over het eiland Iwo Jima. De film is wel wat beter dan Flags, maar ook zeker geen superfilm. De strijd die deze keer beken wordt vanuit Japans oogpunt kent een aantal interessante ontwikkelingen en heeft een wat boeiender verhaal en personages. Ook zijn er deze keer geen flashbacks wat de film zeker ten goede komt. Ondanks dit gegeven heb je soms het idee dat je bepaalde zaken al gezien hebt in de andere film en is de film een tikkeltje langdradig. Desondanks zijn er weer een hoop mooie beelden en dit voor liefhebbers van oorlogsfilms zeker wel een aanrader!

3,5 *

Wel beter dan Flags of our Fathers vanwege het verhaal maar verder ook een teleurstellende film. Als ze de actie beelden van Flags of our Fathers nu gecombineerd hadden met het verhaal van deze film dan had men tenminste nog 1 fatsoenlijke film gehad. Nu hou je echter gewoon 2 matige films over.

Van deze film was het verhaal best goed maar het duurde veel te lang voordat de film pas op gang kwam en toen de film dreigde opgang te komen vond ik de actie maar zeer karig en was het ook snel afgelopen.

Behoorlijke domper. Eerste uur was serieus kut; Clint wil hier wat karakters uitdiepen, maar faalt en zet enkel wat karikaturen neer. Komt bij dat het eerste uur nog eens bloedsaai is ook.

Dus dan hoop ik maar op sterke oorlogsscènes. De hele slag om Iwo Jima was echter belachelijk verfilmd. Nergens had ik het gevoel dat deze slag zo groots was als hij in werkelijkheid was, ik zou zweren dat die Japanners het eiland met niet meer dan 30 man aan het verdedigen waren. De ene na de andere ridicule scène volgt elkaar op, de meesten met hetzelfde onderwerp, namelijk dat de Japanners niet patriotistisch genoeg zijn etc. bla bla bla. Film gaat verder ook he-le-maal nergens heen. Ik ben dan ook bang dat Clint er geen goed aan deed twee films tegelijk te schieten; hij is de draad daarbij een beetje kwijt geraakt en heeft hier een losse flodder geproduceert. Hopelijk valt het andere deel nog mee. 2 sterretjes.

Eerder toevallig gezien deze film.

Reinbo weet eigenlijk redelijk goed te formuleren wat mij mateloos irriteerde aan de film:

Over historische correctheid laat ik mij niet uit, heb ik de ballen verstand van, maar Eastwood heeft geen enkele interesse om zich een beetje in de cultuur te verdiepen lijkt het wel. Hij komt met een verhaaltje over "eer", iets wat de laatste 50 jaar misschien wel het voornaamste (terugkerende) thema is geweest in de Japanse cinema, en weet daar niet veel meer mee te doen dan het geven van een Amerikaanse kijk op het gegeven.

Verder ook opvallend het verschil in filmcultuur. Qua timing en registratie compleet anders, wat vooral naar boven komt in de dialogen, de omgeving en de actiescenes.

Vond Iwo Jima een oersaai vertelseltje dat mij nergens wist te grijpen, met nogal opdringerige flashbacks en een zeer repetitieve structuur.

Wat er dan rest is een kleurenfilter die er aardig uitziet maar schromelijk ondergebruikt blijft terwijl het een unieke kans was om mooi met licht en schaduwspel aan de gang te gaan.

En natuurlijk wat gevechtsscenes zelf die compleet oninteressant en random verlopen. Saaie chaos die tijd dient te vullen zonder overzicht te bieden in wat er gebeurt. Een euvel waar veel oorlogsfilms onder leiden.

Iwo Jima is uiteindelijk een oerdegelijk conservatief prulwerkje, iets waar ik Eastwood al eerder op betrapt heb. Zal later nog wat meer van z'n films kijken, maar momenteel heeft Eastwood het imago dat Volvo 20 jaar geleden had. Degelijk, veilig en brengt je zonder al teveel hartkloppingen van punt A naar B. Maar als carfreak loop je daar nu niet bepaald warm voor.

1.0*

Gewoonlijk zien we dergelijke oorlogsgebeurtenissen uit een heroïsch amerikaans standpunt.

Nu zien wij dat vanuit het kamp van de toenmalige vijand en we ervaren beslist dat de gruwel en de menselijke en onmenselijke gedragingen en gevoelens daar eveneens aanwezig waren.

De film bevat knappe (gevechts)scènes maar heeft niet de kleur en de overdonderde dimensie die vele oorlogsfilms hebben. Hoeft ook niet.

Het beeld van de amerikaans schepen bij de invasie van het eiland deed me denken aan de beelden van Pearl Harbour uit "From here to Eternity", uit...1953 of andere oudere filmwerken over invasies.

Wellicht gewild evenals het overwegend wit-zwart gebruik.

Erg mooi gemaakt oorlogsfilm die de kant van de japanners laat zien.

Erg interessant verhaal omtrent Iwo jima.

sterk acteerwerk.

4,5 ster

Heel gemiddelde film van Clint Eastwood, die allemaal van die veilige zeventjes-films maakt (Gran Torino is een positieve uitzondeing). Stijlkenmerk van hem is het fletse kleurgebruik en ook hier viel dat helaas op. Ik vind het maar niet mooi en eerder saai. Het kijkje in de Japanse keuken van het leger was wel interessant.

Prachtig gefilmd, maar helaas niet boeiend genoeg....

Letters from Iwo Jima had ik al lange tijd op mijn lijstje staan vanwege 3 redenen:

1. Eastwood is de regisseur en alles wat de man maakt is bijna top.

2. WO II films interesseren me altijd.

3. Ik heb de tegenhanger ''Flags of our fathers'' wel gezien, dus dan moet je deze ook kijken he!

Letters from Iwo Jima heeft enkele grote plussen, maar ook enkele grote minnen.

Ik zal positief beginnen: de sfeer, de soundtracks, de aankleding en het filmen is geweldig. Je waant je sterk in die tijd en alles komt heel overtuigend over. Eastwood toont buiten de oorlog ook het nodige aan fraaie camerashots van het eiland. Zeker het shot van de duizenden vlootschepen van de Amerikanen die aan kwamen varen was heel indrukwekkend. Ook een shot van het Amerikaanse scheepsgeschut dat de bergen van Iwo Jima onder vuur neemt is erg fraai getoond.

Sowieso kent de film een paar indrukwekkende momenten. De groeps-zelfmoord en de soldaat die van boven door een vlammenwerper wordt afgemaakt zijn erg indrukwekkend. Wat de film wel goed toont is de Japanse denkwijze. Als alles verloren lijkt, dan geef je niet op maar ga je voor je vaderland sterven. Dat schijnt eervol te zijn. Raar volk, die Jappen...

Zeker de leidinggevenden vinden dit zinvol. De film toont wel goed hoe de normale soldaten hier toch moeite mee hebben. Zij zijn toch maar normale arbeiders met een gezin thuis.

Dit alles wordt continue weergegeven met een sterke soundtrack die precies past bij de scene.

Maar goed, helaas kan ik de minpunten niet verzwijgen. Ik vond de film helaas regelmatig erg saai. Het hele plot rondom de soldaten zelf met hun emoties en gevoelens deed me weinig. Ik vond het 1e half uur ook zeer saai. Helaas bleef het daar niet bij, want de film heeft vaker langdurig saaie momenten. Ik verwacht niet continue oorlogsbeelden, maar als je een verhaal verwerkt in de film, zorg dan dat het boeiend is. Mij raakte het ieder geval niet, waardoor de film me soms wel aardig lang duurde aangezien hij toch een hele ruime 2 uur duurt. Ik vind Letters from Iwo Jima dan ook duidelijk de mindere van Eastwoods Flags of our fathers.

3*

Ik had me toch iets anders voorgesteld van deze film. Desalniettemin was t wel eens leuk om WO II vanuit een ander perspectief te zien dan hetgeen dat we altijd voorgeschoteld krijgen. Deze keer eens geen zelfmoordbeluste Japanners die met oerkreten in de vijand storten, maar meer een melodramatisch verhaal. het is fantastisch om te zien hoe de Weg van de Samurai en de japanse cultuur toch wel enigszins naar buiten komt in de acties van de soldaten. Dit bracht enkele sterke en memorabele scenes teweeg zoals die kettingzelfmoorden en de dood van Shizuzu (die ene vent die werd doodgeschoten door die Amerikanen.....)

Toch overheerst er vooral een negatief gevoel na het zien van de film. Zo wordt er in de synopsis aangegeven dat de Japanse troepen 40 dagen het gevecht vol hebben gehouden, maar ik bij het zien van de film geen enkel gevoel van tijd had. Zo leek het wel alsof de hele oorlog om Iwo Jima zich binnen 4-5 dagen afspeelde.

Groot minpunt daarnaast vind ik het ontbreken van enig hulpimiddel of wat dan ook om er tijdens het kijken van de film achter te komen wat al die Japanse uitdrukkingen eigenlijk voor betekenis hadden. Dit had tot gevolg dat je een tijdje erover na begon te denken en zodoende voor een tijd de draad kwijt raakte. Ook werden er zoveel Japanse officiersnamen en gezichten (in het donker) naar me toe gegooid dat ik na een tijdje niet meer doorhad wie nou wie was en alleen zeker wist wie Saigo en Kuribayashi waren.

Daarnaast waren er nog enkele storende scenes die het totaal beeld naar mijns inziens wat uit balans brachten zoals de eindscene met de dood van kuribayashi die toch eigenlijk vrij emotioneel had moeten zijn maar door het zwaaien met de schoffel en het neer worden geknuppeld daar toch veel aan af deed.

Hoewel ik nu toch vrij negatief overkom, ben ik toch erg positief over de beelden en de muziek die erbij werd afgespeeld . Daarnaast waren de meerdere flashbacks en dat wat erin gebeurde meestal meer dan de moeite waard en zorgden zodoende voor kippenvel.

Offtopic: Wie weet eigenlijk hoe Clint een film die voor 99% in het Japans wordt gesproken voor elkaar heeft gekregen? Heeft hij het script in het engels geschreven en laten vertalen of kan die vent zelf Japans ?

3*

Mijn eerste oorlogsfilm vanuit het optiek van de Japanners. Wat zijn het toch een mafkezen met hun: Bonsaiiii, om vervolgens een granaat tegen het eigen hoofd te knallen.. Vond dat wel erg luguber en ook wel raar eigenlijk. Maar goed, verder vond ik het een erg interessante film. Vind het heel knap hoe Clint Eastwood een volledig Japanse film heeft gemaakt, welke ook totaal niet Amerikaans over weet te komen. Wist van tevoren niet dat het geheel Japans zou zijn, en was daar aangenaam door verrast.

Het verhaal is net te traag en net niet pakkend genoeg om door mij een meesterwerk genoemd te worden, maar het was zeker het bekijken waard.

3,5*

Interessante film, die de kant van de 'tegenstander' beter belicht.

Ik ben deze film gaan kijken na The Pacific, omdat het hetzelfde team is die het produceert.

Allereerst ben ik blij dat men goed de tijd heeft genomen om het beeld achter de oorlog heeft laten zien. Vooral de indoctrine van de Japanners, die een soort van gehersenspoeld worden door hun officieren, is erg interessant om te zien. Het is nogal lastig om voor te stellen wat de Japanners allemaal doen voor hun vaderland, maar deze erecode wordt mooi duidelijk gemaakt door Clint Eastwood. Er zijn zelfs bepaalde momenten in de film die me echt ontroeren, want deze film rust helemaal niet op zijn actie momenten.

Letters From Iwo Jima zijn sterkste momenten zijn de gesprekken tussen de soldaten, waar de kijker bewust wordt van de motivatie van zijn acties.

Al met al een hele goede oorlogsfilm die het niet moet hebben van zijn pief paf poef momenten, maar erg ontroerend en de oorlog achter de soldaten goed weergeeft.

@Parvus: als jij vind dat de Japanners als hersenloos worden afgebeeld, moet je nog eens goed kijken. Deze film probeert dat beeld, dat in al die andere oorlogsfilms en series als The Pacific, wordt neergezet juist te ontkrachten. Na het zien van deze film kan ik me veel beter voorstellen waarom de Japanners vochten tot hun dood.

Japanners worden in vele - lees: Amerikaanse - oorlogsfilms als brute woestelingen afgeschilderd. Daar valt wat voor te zeggen: Nanking, unit 731 en de jappenkampen zijn beruchte voorbeelden die het bovenstaande onderstrepen. Men moet echter niet vergeten dat Japanners ook mensen zijn. Zoals een Amerikaans personage in de recente oorlogsserie The Pacific zegt: "God created Japs too, right?" En dat wordt in Letters from Iwo Jima goed naar voren gebracht. De film kent talloze personages die zich wel laten leiden door hun militaristische ideologie met alle rampzalige gevolgen van dien. Los daarvan is Letters een sterke film die op alle vlakken hoog scoort. Misschien iets aan de lange kant, maar verder een interessante film die een zijde belicht die we nog maar zelden gezien hebben.

Best redeljike oorlogsfilm die zowel gefilmd wordt vanaf de Amerikaanse kant, als die van de Japanners. De bunker komt steeds dichterbij, je ziet dat ze in het nauw worden gedreven die spleetogen. Toch wel een beetje jammer, je kunt al voorspellen hoe dit gaat aflopen, al zo'n halfuur voor het einde. De actie is goed, emoties die worden toegevoegd ook prima. Al was het soms wat traag, in de 140 minuten, toch gaan de duimen omhoog voor Eastwood. Good job.

- 3,5 -

Kan me toch niet geheel aan de indruk onttrekken dat het Amerikaanse stempel toch wel erg doordrukt in Letters from Iwo Jima. Bekeken vanuit het Japanse kamp, maar ook daar lag een Westers brilletje klaar. Met name het karakter van Kuribayashi is nogal gevormd door zijn Amerikaanse jaren. Misschien in het echt ook wel, dat kan natuurlijk, daarvoor ken ik de materie rondom deze generaal niet goed genoeg.

Verder weinig verheffend, zeker qua intensiteit viel het wat tegen. Geen slechte film van ome Clint en het gegeven is allicht prijzenswaardig, maar de film zelf vond ik maar zo-zo.

2,5*.

Clint Eastwood is bij mij persoonlijk hard op weg om een imago op te bouwen van wat Onderhond al mooi verwoorden.

Erg fijn om deze quote te vinden want dit gevoel heb ik eigenlijk bij alle films van Clint die ik tot nu toe gezien heb. Daar doet helaas letters From Iwo Jima niks voor onder, ondanks de prachtige cover blijft deze film een érg ingekakt zooitje wat nooit van de grond af komt. De oorzaak is vrij simpel en dat is dat de hele film een gruwelijk laag tempo hanteerd en dat de karakters iedere vorm van inspiratie mist, helpt zéker niet mee. Het verrast me overigens wel dat Clint geen Amerikaanse schrijver voor deze film heeft ingehuurt, (Wel Amerikaanse achtergrond) want deze film ademt meer Amerikaanse lucht dan Japanse. Ik moet wel een kantekening plaatsen dat ik niet vanuit mijn slaapkamer kan oordelen over de karakters van de Japanners in de 2de oorlog,maar het helpt natuurlijk niet in het voordeel dat een Amerikaan een film gáát regiseren over een oorlog tegen Amerika in de 2de wereldoorlog. ik zou zeggen laat een Japanner films als deze over hun geschiedenis/cultuur regiseren want zij weten het beste hoe de cultuur van de Japanners in elkaar steekt ( Klein voorbeeldje Untergang)

Gelukkig is er op gebied van cinematografie wel genoeg te ontdekken dankzij de sterke gebruik van kleuren-filters wordt er in de film genoeg sfeer gecreëerd om het allemaal toch nog wat dragelijk te maken, want als je je opmaakt voor grootschalige oorlog scéne's kom je er bedrogen uit, want deze film richt zich meer op de karakter ontwikkelingen wat de soldaten doormaken in zo'n oorlog. Vooral het moraal. : 'Soldaten zijn net zo goed mensen noch komen ze uit Amerika of Japan' stéékt er pijnlijk boven-uit.

Clint heeft me wéér niet kunnen overtuigen als regiseur

Uitstekende oorlogsfilm die samen met Flags Of Our Fathers een tweeluik vormt over de slag op Iwo Jima, deze keer vanuit het perspectief van de Japanse soldaten. Van een echt verhaal is geen sprake, maar meer een redelijk indringend verslag van de gebeurtenissen op het eiland. De opbouw is een stuk duidelijker dan in Flags of Our Fathers, en ook interessant om de verschillende mentaliteit te zien tussen de Amerikaanse en Japanse soldaten. Traag, maar wel mooi. En dat er in de originele taal wordt gesproken is ook zeker een pluspunt.

Saaie bedoening.

Letters From Iwo Jima is een goedbedoelde poging van grootmeester Clint Eastwood, maar ook een gefaalde. Dat kan dan liggen aan 2 dingen: de Japanse kant van het verhaal of Clint's uitwerking van de Japanse kant van het verhaal. Het moge duidelijk zijn dat het het tweede is.

Het grote euvel is dat de Japanners zich eigenlijk westers gedragen. Het enige verschil met een doorsnee westerse oorlogsfilm is dat er wat meer de (geforceerde) nadruk gelegd wordt op waanverschijnselen zoals eer.

De gruwel van de oorlog komt niet echt aan bod. De kijker krijgt vooral jammerende soldaten in grotten te zien.

Het acteerwerk is over de ganse lijn vrij matig. Op Ken Watanabe na - die overigens vrij bleek staat te acteren - bestaat de cast uit nobele onbekenden. Ook daar zit echter geen rastalent tussen.

De locaties hadden voor wat spektakel kunnen zorgen, maar het strand wordt vrijwel overgeslagen en voorts krijgen we te maken met veel grotten, waar het uiteraard donker is.

Wat dan wel weer de moeite waard is, is de kleurenfilter die Eastwood gebruikt. Die zorgt voor een pak kilheid en dat past perfect bij dit soort film.

Op muzikaal vlak is er niets speciaal te melden. Het beperkt zich voornamelijk tot wat getrompetter.

Tegenvaller.

2

Mooi geschoten film, vaak met scenes in grijstinten of heel zacht getint (blauw, groen of sepia bv). Hierdoor vond ik de beelden er kunstzinnig grauw uitzien. De effecten waren meestentijds goed, in het begin vond ik bij sommige achtergronden gebruik van chroma-key opvallen.

De afwisseling tussen actie en rust vond ik erg mooi contrasteren, in een goede montage verwerkt.

Ik vond het erg interessant om eens de sfeer aan de Japanse zijde van de oorlog mee te krijgen. Ook achterliggende culturele dingen en achtergronden van personages kwamen naar voren in de film. En het draagt aan de sfeer bij, dat gedurende vrijwel de gehele film Japans gesproken wordt.

Dit is een van de weinige oorlogsfilms die ik graag nog eens zou zien, met name vanwege de goed opgebouwde vervreemdende sfeer en de prachtige visuele plaatjes.

Na enkele films van regisseur Clint Eastwood gezien te hebben, moet ik zeggen dat zijn producties mij tot nu toe prima bevallen.

Uitstekend oorlogsfilm...

Prima verhaal, maar toch een langdurige verhaal (141 minuten)...

Uitstekend acteerwerk...

Ook uitstekend camerwerk...

Prachtig mooi HD kwaliteit en mooi grijstinten (geen kleur)...

Perfect achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Wel jammer dat de Nederlandse ondertiteld met

achter buitenlandse tekst, toch een moeilijk leesbaar...

Bekende regisseur Clint Eastwood maakt deze film heel goed...

Vind dat Eastwood enkele geweldige Westerns heeft gemaakt (zeker 3), maar verder valt ie me steeds vaker tegen. Vind het een beetje een oude sentimentele zeur. Dit tweeluik (dit deel vind ik net wat beter dan Flags of Our Fathers) is daar helaas geen uitzondering op.

Wat voor veel van zijn films geldt is dat ze zo doordrenk zijn van sentiment, dat elke emotie je door de strot geramd wordt en ik het onmogelijk meer serieus kan nemen. De aanzwengelende trompetmuziek is af en toe om misselijk van te worden. De flashbacks naar het verleden zijn nogal leeg en een te makkelijke poging punten scoren (wat dus niet lukt). Ook veel andere sentimentele scenes werken gewoon niet. Het zijn trucjes van een filmmaker die wel heel duidelijk wat wil bereiken bij zijn publiek. En dan werkt het niet. Het komt gemaakt en nep over. Een ander duidelijk punt van kritiek (ik heb nog niets gelezen hier, maar ik weet zeker dat bepaalde gebruikers dit al genoemd zullen hebben) is dat dit overduidelijk een Amerikaanse film is. Dat de dialogen consequent in de eigen talen zijn, is lovenswaardig. Maar de Hollywoodsaus zit er duidelijk overheen. En die botsing van stijlen werkt niet echt.

De reden dat ik dit nu nog even het voordeel van de twijfel geef is, dat er enkele echt steengoede scenes inzitten. De zelfmoordscènes (met die granaten), enkele beschietingen/bombardementen (met die vreemde combinatie van spektakel en afschuw), de slenteringen door de gangen (moest aan kanal van Wadja denken) en echt nog wel wat scenes maakte best indruk. Technisch vaak goed ook. Jammer dat dit zo regelmatig wordt afgewisseld met bovenstaande gezeur. Verder vind ik het project an sich ook een moedige poging en ook voor een gedeelte het onderscheidend vermogen (in letterlijke zin). Een film die de visie vanuit verschillende partijen laat zien is niet zo heel bijzonder, daar zijn best goede voorbeelden van. Dat elke partij zijn eigen film krijgt wel. Hoewel je merkt dat Eastwood in beide films wel heel erg zijn best doet om genuanceerd over te komen en beide partijen 'zo eerlijk mogelijk' probeert weer te geven, is het tegelijk ook wel gelukt. Beide partijen zijn menselijk weergegeven en hebben slechte- en goede personages. Het standpunt dat een oorlog voor beide partijen even verschrikkelijk is, is nogal voor de hand liggend en misschien wel cliche, maar het klopt wel natuurlijk. Ik heb een tweeluik over de verschrikkingen van de oorlog met ogenschijnlijk goede bedoelingen. En daardoor ging Eastwood niet (te veel) in mijn irritatiezone zitten. Dat had namelijk wel de doodsteek gegeven.

En zo is het een film (en tweeluik) met twee gezichten. Eastwood valt met enige regelmatigheid op de ene helft van zijn bakkes, maar de andere kant geef ik het voordeel van de twijfel. 3,5 sterren. Maar ik sta niet raar te kijken als dit een keer op een onvoldoende uitkomt.

De betere van de twee, nog steeds geen twijfel over.

Blijf dus uiteraard bij mijn eerste mening.

Mooi tweeluik met Flags of our fathers, met de consistentie van niet alleen dezelfde gebeurtenis maar ook de identieke "ontkleurde" visuals. In dramatisch opzicht een stuk sterker dan de Amerikaanse tegenhanger doordat de plotlijn het eiland van de titel nauwelijks verlaat, hetgeen de hopeloosheid van de Japanse strijd (en de zinloosheid en melancholie die hun houding in sommige Westerse ogen zal aankleven) des te sterker naar voren doet komen. Afgezien van Watanabe voor mij bovendien geen enkel bekend gezicht, hetgeen de suggestie van realisme verhoogt. Indrukwekkend.

Ik had deze al een hele tijd liggen, vandaag maar eens gekeken, en het is een prima film met goed acteerwerk en het ziet er allemaal ook nog uitstekend uit. Mooi om het verhaal ook eens vanaf de andere kant te zien ook al is het een Amerikaanse film. Prima werkje van Clint.

De grote waarde van het tweeluik Flags of our fathers en deze Letters from Iwo Jima ligt hem niet in de afzonderlijke films op zich, maar in de combinatie van beiden waarbij Eastwood het schitterende idee opvatte om de slag bij Iwo Jima in twee verschillende perspectieven te belichten: één vanuit Amerikaans standpunt en eentje vanuit Japanse ooghoek.

De motivatie - namelijk het eervol verdedigen van Japanse heilige grond - wordt goed weergegeven. De wilskracht, motivatie en overgave voor hun eigen land van de Japanse soldaten was boeiend om te volgen. Alleen al hierdoor hadden de Amerikanen een vette kluif aan deze Japanners waardoor de inname van het eiland langer duurde dan gedacht. De generaal die in de Verenigde Staten heeft gestudeerd kent van die typische dilemma’s die nogal clichématig overkomen. Wel interessant waren de conflicten met zijn ondergeschikten.

Het niveau wordt niet de gehele film gehaald waardoor de film wat balanceert tussen matig en goed. De gevechtsscènes zijn sterk en ook de grijze donkere belichting dragen bij tot de grauwheid van de oorlog. Prima ook dat de soldaten Japans spreken en niet bvb Engels. De film geeft een mooie inkijk op de strijd op Iwo Jima en dat vanuit het “oog van de vijand”. Een typische Eastwood met dikwijls degelijke tot goede films zonder echt te spreken van een onvergetelijke topper.

De tweede film over de slag op Iwo Jima en beide keren als regisseur treffen we Clint Eastwood aan. Beide films kwamen uit in 2006 en we zien het vanuit beide kampen belicht. In deze "Letters from Iwo Jima" wordt het verhaal vanuit een Japanse visie belicht en in "Flags of our Fathers" wordt het Amerikaanse verhaal uitgelicht. Toch vraag ik mij af of Eastwood beide zijden kan beschrijven maar ondanks dat, heeft hij twee mooie films uitgebracht. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik persoonlijk meer 'plezier' had met de vlaggen van onze vaders maar dat zal ook grotendeels hebben gelegen aan de taal. Ik hoor nu eenmaal liever Engels dan Japans.

Ook heb ik het idee dat deze film iets dieper op de gevoelens van de soldaten inging. Dat zag je o.a. met het interview van een van de soldaten in de andere film.

Ondanks alles een prima film die van mij de 7+ meer dan waard is.

De eerste keer dat ik de film zag, was ik compleet overdonderd en overrompeld maar deze keer bij herziening vond ik dat de film wat pluimen heeft verloren. We kennen al een beetje de klassieke manier van film maken door Eastwood ; een sobere score (piano of trompet), een subtiel visueel palet van licht en donker (hier dus bleke kleuren met kleur accenten van rood) en een afdaling naar de donkere ziel van de mens. LFIJ is reeds de 4 de opeenvolgende film over schuld, boete en mannelijkheid. Het hoofdthema is dus niet de gruwelijkheden van een oorlog, niet de Japanse versie van een veldslag en niet een aanklacht over oorlog (dit zijn de achtergronden, de settings) maar volgens mij gaat het over opoffering, je leven geven voor het vaderland. Eastwood creëert hiervoor 2 personages. Personage van de commandant : Het is vrij snel duidelijk dat deze slag niet gewonnen kan worden. Toch worstelt de commandant met zijn plicht – hij zegt wel : ik sta voor jullie maar toch (zoals in zijn flashbacks en brieven wordt getoond) aarzelt hij. Hij zeg het ook letterlijk tegen Saigo, het 2 de personage. Saigo : zijn afkeer voor de Japanse legerleiding vindt zijn oorsprong in het thuisfront (prachtige flashback waarin 1 scene zo duidelijk toont hoe de bevolking door oorlog onrechtstreeks kan lijden). Daarenboven is hij een matige soldaat (hij lost volgens mij geen enkel schot op de vijand, alleen op oefening, ver naast het doel waarvoor hij straf krijgt). Dankzij zijn nuchterheid (hij kiest telkens voor overleven en kan dit argumenteren bv aan een dode soldaat heb je niks) ontsnapt hij telkenmale aan de erecode. Dat is waar het bij Eastwood om draait. Het moment van zelfopoffering Geloof je in de zaak ? De commandant wel en Saigo niet. Eastwood kiest niet voor een actie film, niet voor een spannend plot maar voor een rechtlijnig meesterlijk drama. Maar ik moet toegeven dat de film bij momenten stokt. Tuurlijk, de sterke scenes blijven overeind (de granaat scene, de flashback over de blaffende hond, Amerikaanse soldaten de hun gevangen doodschieten omdat ze geen zin hebben om de wacht te houden) maar toch is de aandacht af en toe aan het verzwakken. Misschien omdat de thema’s in een oorlogsfilm vaak dezelfde zijn. Ik heb onlangs Das boot gezien en het viel me op dat ook daar dezelfde verhaallijnen te zien waren nl gemis van een gezin, erbarmelijke omstandigheden van leven aan het front, stress en paniek van soldaten, arrogantie van legertop, officieren die geen meelevendheid tonen, etc. Misschien onvermijdelijk bij oorlogsfilms maar toch. Ook het einde, voorspelbaar natuurlijk, is minder beklijvend door de ietwat hoopvolle ending van een overlevende. Het strookt niet echt met de teneur van de film. Maar dit neemt niet weg dat dit project van Eastwood belangrijk is. We zien - soms letterlijk - de andere kant van zijn vorige film Flags of our fathers. Eastwood wou zo een menselijk gezicht geven aan de vijand die in meeste films als slechteriken worden afgebeeld. Ik moet beide films eens na elkaar bekijken om te kunnen zien hoe ze in elkaar passen. Het is zo dat er wel enkele overlappingen zijn (zelfs maar enkele seconden). LFIJ is en blijft een sterke film, aangrijpend en visueel interessant maar ontsnapt niet aan de voor de hand liggende thema's die een oorlogsfilm met zich meebrengt.

Het meer geslaagde deel uit Clint's tweeluik.

Een film die vooral slaagt in de vermenselijking van de Japanners en hun leed, in dit geval op Iwo. Daarnaast geeft de film en het verhaal, een prima inzicht op de Japanse commando structuur en cultuur met betrekking tot zelfdoding, de vrees voor de Kempetai en de ronduit belabberde en uitzichtloze situatie die ze op zoveel eilanden hadden zonder zich te mogen overgeven.

Visueel valt dezelfde stijl op als in Flags of our Fathers, eveneens weer de goed in beeld gebrachte strijd en CGI, maar scoort de film ook goed omdat hij dichter bij het eiland en de situatie daar blijft in plaats van kriskras rond te springen in allerlei tijdlijnen. Helaas worden hier ook weer enkele flashbacks gebruikt die niet gehoeven hadden, maar goed. Verder valt de omschrijving van Kuribayashi op, die goed gestalte gegeven wordt door Watanebe, erg op als de vernieuwende dwarse officier die liever brak met oude militaire tradities dan zich ter meerdere eer en glorie af te laten slachten. Keuzes en discussies die bij de rest van de staf niet bepaald goed viel, vooral toen hij de banzaiaanvallen verbood. De laatste aanval die hij leidt staat overigens niet te boek als banzai maar als een goed uitgevoerde tactische aanval die veel schade aanrichtte bij de Amerikanen. Daarnaast valt Baron Nishi, Olympisch kampioen, op wiens einde ook correct gebracht wordt.

Toch schiet het beeld tot op zekere hoogte tekort. De Japanse soldaten leefden al lange tijd op hongerrantsoen voor de aanval, en vooral de waterbronnen, met water dat geel zag van de zwavel, eisten een zware tol met veel doden en minstens de helft ziek, zwak en misselijk. De Jappen die men naarmate het einde naderde tegenkwam, waren uitgemergelde skeletten die amper staan konden van ziekte en uitputting. Omstandigheden die op zoveel van die eilanden voorkwamen. Dit zie ik, op één soldaat die ziek wordt en uiteindelijk dood gaat, nergens terug. Dan is er het feit dat het eiland 96 dagen lang gebombardeerd is vanuit de lucht en vanaf schepen, ook dit is een beeld wat maar heel kort voorbij komt. Dan hoe 'de brieven' en spullen van de generaal gevonden worden, men staat met spaden in de grond te steken alsof ze iets proberen te doden en vervolgens worden de spullen letterlijk de grond uitgetrokken. Nog nooit een archeoloog zo te werk zien gaan.

Al met al een prima oorlogsfilm vanuit Japans perspectief die heel erg slaagt in verband met de cultuur en vrees. Toch had het lijden op het eiland beter benadrukt kunnen worden en zijn vooral de beelden van het echte Iwo bijzonder aangezien het als iets 'heiligs' bezien wordt en grote delen nog verboden gebied vanwege het gevaar voor munitie en explosieven. Ten laatste de muziek te noemen die minder contrasteert dan die in FooF. In dit geval past de muziek beter bij de heroïsche en tragische strijd.