Letters from Iwo Jima (2006)

De film wordt gezien vanuit de japanners. Zelden wordt er Engels gesproken in deze film. Maar deze film is zeker de moeite waard.

Mooie film, en beslist een uniek gezichtspunt op de slag om Japan. Hij duurt echter wel iets te lang, en dat is niet altijd nodig, soms is het een herhaling van zetten namelijk. Maar prima geacteerd en mooie beelden. 3,5*

Beetje onhandig systeem dan. Als je films hier van 0 t/m 10 zou kunnen waarderen zou jij dan cijfers van 0 t/m 20 gaan geven oplopend met 0,5 en dan door 2 delen?

een zeer rakende oorlogs film na een teleurstellende Flags Of Ours

Father.

ps: prachtige strijd scenes.

ik hoop dat die geen verkeerde plekken raak.

een prachtige film die eigenlijk een oscar verdiende, z'n film kan je niet altijd maken.

Eindelijk eens een eerlijke oorlogsfilm zonder dat het te oversentimeel wordt.

Prachtige camerawerk, sfeervol en met goed acteerwerk van de relatief onbekende cast.

Eastwood heeft na de lompe Flags and nog wat... weer alles goed gemaakt.

Wel een klein minpuntje: de film had wel korter gekund. Niet elke meesterwerk hoeft altijd langer dan 120 min te duren.

Prachtige film wat in mijn ogen wel wat korter had mogen duren.

Goed acteerwerk en mooie scenes.

Dat er alleen maar in het japans wordt gesproken maakt de film absoluut niet minder, juist het tegendeel.

Indrukwekkende film. Het Japans zorgt ervoor dat deze film zeer geloofwaardig overkomt.

Letters from Iwo Jima is de Japanse tegenhanger van Clint Eastwood t.o.v. Flags of our Fathers over het eiland Iwo Jima. De film is wel wat beter dan Flags, maar ook zeker geen superfilm. De strijd die deze keer beken wordt vanuit Japans oogpunt kent een aantal interessante ontwikkelingen en heeft een wat boeiender verhaal en personages. Ook zijn er deze keer geen flashbacks wat de film zeker ten goede komt. Ondanks dit gegeven heb je soms het idee dat je bepaalde zaken al gezien hebt in de andere film en is de film een tikkeltje langdradig. Desondanks zijn er weer een hoop mooie beelden en dit voor liefhebbers van oorlogsfilms zeker wel een aanrader!

3,5 *

Aangrijpende oorlogsfilm. Desondanks dat er japans gesproken word blijft hij hier en daar toch steken in de typische hollywood clichés. Dat neemt niet weg dat de film wel pakkend is. Het eerste deel is toch wel saai maar word dan vooral gebruikt voor karakterontwikkeling.

Mwoah ik vond deze niet zo heel goed. Ik vond de film een beetje klinisch, hij maakte eigenlijk maar weinig indruk. De acteerprestaties zijn niet geweldig, maar ook niet echt slecht. SE zijn dik in orde. Twijfel tussen 3 of 3.5 - voorlopig 3*

Ik vond film eigenlijk niet lang want er zitten geen langdraadige scene in en veel mooie scene in.

4*

Wel beter dan Flags of our Fathers vanwege het verhaal maar verder ook een teleurstellende film. Als ze de actie beelden van Flags of our Fathers nu gecombineerd hadden met het verhaal van deze film dan had men tenminste nog 1 fatsoenlijke film gehad. Nu hou je echter gewoon 2 matige films over.

Van deze film was het verhaal best goed maar het duurde veel te lang voordat de film pas op gang kwam en toen de film dreigde opgang te komen vond ik de actie maar zeer karig en was het ook snel afgelopen.

Deze heb ik meteen na Flags of our Fathers gekeken.

Erg interessant om het van de andere kant te zien.

Ik vond deze film wat beter dat Flags of our Fathers omdat het wat minder gezeur bevat en wat meer drama, drama in de goede zin van het woord.

Het acteerwerk en de regie zijn erg goed.

10 maal beter dan flags of our fathers

Behoorlijke domper. Eerste uur was serieus kut; Clint wil hier wat karakters uitdiepen, maar faalt en zet enkel wat karikaturen neer. Komt bij dat het eerste uur nog eens bloedsaai is ook.

Dus dan hoop ik maar op sterke oorlogsscènes. De hele slag om Iwo Jima was echter belachelijk verfilmd. Nergens had ik het gevoel dat deze slag zo groots was als hij in werkelijkheid was, ik zou zweren dat die Japanners het eiland met niet meer dan 30 man aan het verdedigen waren. De ene na de andere ridicule scène volgt elkaar op, de meesten met hetzelfde onderwerp, namelijk dat de Japanners niet patriotistisch genoeg zijn etc. bla bla bla. Film gaat verder ook he-le-maal nergens heen. Ik ben dan ook bang dat Clint er geen goed aan deed twee films tegelijk te schieten; hij is de draad daarbij een beetje kwijt geraakt en heeft hier een losse flodder geproduceert. Hopelijk valt het andere deel nog mee. 2 sterretjes.

Letters of Iwo Jima is (net als Flags of our Fathers) een indrukwekkende film. Alleen slaagde Flags of our Fathers er beter in het verhaal mooi te brengen. Letters from Iwo Jima komt erg traag op gang. De flashbacks die worden gebruikt zijn niet altijd even interessant. Pas op de tweede helft van de film wordt hij erg indrukwekkend. Vooral wanneer al die Japanners zelfmoord plegen. Vanaf hier tot aan het einde is de film erg mooi.

Erg goed van Eastwood om deze slag van twee kanten te belichten. Hoewel ik Flags of our Fathers iets beter vond is deze ook zeker het kijken waard.

4* (3,90*)

Inderdaad, indrukwekkend. Minder een verhaal dan Flags Of Our Fathers, wel nog sfeervoller, realistischer en grauwer. En in mijn ogen ook net wat beter. Het is vanaf minuut 1 al duidelijk wat het lot van de Japanners zal zijn, en hoe daarop een mengsel van wanhoop, hoop, patriotisme en twijfel volgt, vond ik ongelofelijk boeiend. Daarnaast prachtig vormgegeven, fijne sfeer en niks op aan te merken. Oorlogsfilm in haar beste soort, wat mij betreft.

Patriotisme ja. Toen ik de 18e (kan ook de 19e zijn) scène zag met wat schreeuwende Japanners over eer en patriotisme had ik het wel gezien.

Eerder toevallig gezien deze film.

Reinbo weet eigenlijk redelijk goed te formuleren wat mij mateloos irriteerde aan de film:

Over historische correctheid laat ik mij niet uit, heb ik de ballen verstand van, maar Eastwood heeft geen enkele interesse om zich een beetje in de cultuur te verdiepen lijkt het wel. Hij komt met een verhaaltje over "eer", iets wat de laatste 50 jaar misschien wel het voornaamste (terugkerende) thema is geweest in de Japanse cinema, en weet daar niet veel meer mee te doen dan het geven van een Amerikaanse kijk op het gegeven.

Verder ook opvallend het verschil in filmcultuur. Qua timing en registratie compleet anders, wat vooral naar boven komt in de dialogen, de omgeving en de actiescenes.

Vond Iwo Jima een oersaai vertelseltje dat mij nergens wist te grijpen, met nogal opdringerige flashbacks en een zeer repetitieve structuur.

Wat er dan rest is een kleurenfilter die er aardig uitziet maar schromelijk ondergebruikt blijft terwijl het een unieke kans was om mooi met licht en schaduwspel aan de gang te gaan.

En natuurlijk wat gevechtsscenes zelf die compleet oninteressant en random verlopen. Saaie chaos die tijd dient te vullen zonder overzicht te bieden in wat er gebeurt. Een euvel waar veel oorlogsfilms onder leiden.

Iwo Jima is uiteindelijk een oerdegelijk conservatief prulwerkje, iets waar ik Eastwood al eerder op betrapt heb. Zal later nog wat meer van z'n films kijken, maar momenteel heeft Eastwood het imago dat Volvo 20 jaar geleden had. Degelijk, veilig en brengt je zonder al teveel hartkloppingen van punt A naar B. Maar als carfreak loop je daar nu niet bepaald warm voor.

1.0*

Daar ben ik het hardgrondig mee eens. Ik heb me in tijden niet zo zitten vervelen bij een film. Ik vond het, op een enkele scene na, ook visueel erg matig.

Gisteren nog eens bekeken en ook deze film vond ik net zoals bij "Flags of our Fathers" de tweede keer beter dan de eerste keer. Ik verhoog mijn stem dus met 1 punt.

Er zit overigens erg weinig kleur in deze film of heeft men dat bewust gedaan.

Bewust gedaan natuurlijk. Wel vreemd dat u daar niet zelf aan gedacht hebt.

Na gisteren eerst Flags Of Our Fathers (3,5 *) gezien te hebben, was ik zeer benieuwd naar Letters From Iwo Jima. Gisterenavond bekeek ik hem op DVD. En maar goed zeg!

De film begint met het eiland in verdediging te stellen door de Japanners en met de kennismaking met bepaalde personages. Sommigen noemen de film hier langdradig, daar heb ik eerlijk gezegd niks van gemerkt. Het eerste gedeelte bevat een goed verhaal en is zeer leuk om te volgen.

Dan begint de slag met enkele dagen bombardementen vanuit zee en lucht. Net als bij Flags Of Our Fathers is dit weeral subliem gefilmd! (Vooral het bombardement op de berg/vulkaan ). Als de Amerikanen aan land komen, zie je perfect hoe de Japanners geduld hadden en gestationeerd lagen. Toen de Amerikanen oprukten naar de heuvels begint het "echte" gevecht. Vanuit alle hoeken krijgen de Amerikanen het te verduren, en in deze film laat men ook duidelijk zien dat de Japanners verbeten vechters waren, waar de meesten echt bereid waren te sterven voor hun vaderland, is het niet door vijandelijk vuur, dan maar door een eigen kogel, granaat of zwaard.

Gedurende dat hele "tweede gedeelte" is gewoon prachtig gefilmd met een paar schitterende vechtscenes. Ik zou afstevenen op 4 sterren dacht ik, maar na dat laatste uur begon ik meer en meer naar de 4,5 sterren te streven... Dat ga ik uiteindelijk ook doen, want deze film is echt een topper naar mijn mening!

PS: De vechtscenes en het camerawerk zit weer heel goed in mekaar, soms zelfs indrukwekkend, net zoals bij de vechtscenes bij Flags Of Our Fathers. Wat ik in Flags Of Our Fathers een beetje irritant vond waren de vele flashbacks/forwards... Deze heb je in deze film amper of niet, jij "blijft dus vooral op dat eiland." Dat vond ik beter en fijner om de film te volgen. Nogmaals, deze film is een aanrader!

http://www.imdb.com/title/tt0498380/

Gezien je persoonlijke top-10 had ik toch wel wat meer verstand verwacht over de Oosterse cultuur. Eer, respect en loyaliteit zijn/waren daar het hoogste goed en dus logisch dat het nogal vaak terug komt in films. Dus geen Amerikaanse kijk, het is gewoon een feit! En dit is en blijft een oorlogsdrama dus voor voor vrolijke kleurtjes, huizenhoge ontploffingen en mooi gechoreografeerde gevechtsscènes raad ik je Chock Norris aan.

Een film waar je effe voor moet gaan zitten.

Eindelijke een goede indruk van de andere kant van de oorlog.

In februari en maart 1945 was het onherbergzame vulkanische eilandje Iwo Jima in de Stille Zuidzee de inzet van één van de bloedigste veldslagen in de strijd tussen de geallieerden en Japan. Op 23 februari 1945 werd de Suribachi-berg op de Japanners veroverd (vijf dagen na de landing), maar het zou nog 31 dagen duren vooraleer het eiland volledig gecontroleerd werd door de Amerikaanse mariniers. In Flags of our fathers (2006) toonde Eastwood deze veldslag vanuit het standpunt van de Amerikanen en liet hij zien hoe de bekende oorlogsfoto van zes GI’s die de Amerikaanse vlag planten op de top van de Suribachi, gebruikt/misbruikt werd voor propagandadoeleinden. Letters from Iwo Jima vormt samen met Flags of our fathers een tweeluik, maar deze keer laat de Amerikaan Eastwood de veldslag zien vanuit het standpunt van de Japanners, met Japanse acteurs en Japanse dialogen. Dit gegeven is op zichzelf al een prachtig staaltje van grootmenselijkheid, als je beseft hoe gevoelig de slag om Iwo Jima en de Tweede Wereldoorlog (Pearl Harbour, de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki) in Japan nog steeds liggen.

Letters from Iwo Jima, gebaseerd op het boek Picture letters from commander in chief van generaal Tadamichi Kuribayashi, is veel eenvoudiger van structuur dan het door de vele flashbacks wat verwarrende Flags of our fathers. Begin en einde spelen zich af in 2005: een Japanse expeditie op Iwo Jima ontdekt een pak in de grond verstopte, nooit verstuurde brieven van Japanse soldaten die vochten op Iwo Jima. Daartussen zit het centrale gedeelte van de film dat zich afspeelt in 1945 en bestaat uit twee grote segmenten: de Japanners die zich onder leiding van luitenant-generaal Kuribayashi voorbereiden op de landing van de Amerikanen (via het uitgraven van grotten en gangen), en de slag om Iwo Jima zelf. De overgang tussen de twee delen wordt gevormd door het bombardement van jachtvliegtuigen en bommenwerpers dat aan de landing voorafgaat. Regelmatig wordt het middenstuk onderbroken door flashbacks, waarbij gefocust wordt op een viertal personages.

Kuribayashi zelf blikt onder meer terug op zijn bezoek aan de VS toen hij tijdens een diner met Amerikaanse officieren een prachtige colt cadeau kreeg. Met deze colt zal hij op het einde van de film, als de Japanse zaak verloren is, zelfmoord plegen. Verder is er de gewone soldaat Saigo, een brave, simpele bakker die zijn zwangere vrouw heeft moeten achterlaten en zijn dochtertje nog niet gezien heeft. Dankzij Kuribayashi, die hem de opdracht geeft alle documenten te verbranden en hem zo vrijstelt van de laatste Japanse wanhoopsuitval, zal Saigo de slag om Iwo Jima overleven (hij is het overigens ook die de zak met brieven begraaft). Soldaat Shimizu komt pas later aan op het eiland. Hij heeft de militaire school in Tokyo gevolgd en wordt er door de anderen van verdacht een spion te zijn, maar via een aangrijpende flashback komen we te weten hoe de vork in de steel zit. Tijdens een wandeling met een officier wordt hij verplicht de hond van een gezinnetje neer te knallen. Hij ensceneert de dood van de hond, maar door te blaffen verraadt het dier de zaak. De officier knalt de hond alsnog neer en Shimizu wordt uit de militaire school ontslagen. Shimizu zal later deserteren en zich overgeven aan de Amerikanen, waarna hij door één van de marines die hem moeten bewaken, laffelijk wordt neergeknald.

Een vierde belangrijk personage is luitenant-kolonel baron Nishi, een paardenliefhebber en ex-olympisch kampioen jumping (Los Angeles, 1932) die goede banden heeft met de VS. Een zeer ontroerend moment in de film is wanneer Nishi een gekwetste Amerikaanse marine in een grot laat slepen, om hem te ondervragen. Volgt dan een vriendelijk gesprek en nadat de Amerikaan overleden is, leest Nishi een brief van diens moeder voor, waarnaar de Japanse soldaten – sterk onder de indruk – ademloos luisteren. Dit is één van de beklijvendste, boodschapgeoriënteerde passages uit de film, samen met het gesprek tussen Saigo en Kuribayashi, vlak vóór de laatste wanhoopsuitval, waarbij de generaal zegt: De gedachte aan mijn familie maakt het juist moeilijk om mijn belofte te houden, namelijk te sterven voor mijn familie, en Saigo (die natuurlijk aan zijn eigen gezinnetje denkt) begint te wenen (waarna Kuribayashi hem vrijwaart van een zekere dood door die opdracht te geven om documenten op te ruimen).

In al zijn eenvoud en rechtlijnigheid is Letters from Iwo Jima een zeer geslaagde anti-oorlogsfilm die de verschrikkelijke waanzin van oorlog op een indrukwekkende manier doet uitkomen. Bewonderenswaardig daarbij is hoe Eastwood op een objectieve manier de goede en de slechte kanten van zowel de Japanners en de Amerikanen laat zien. De propaganda die de oorlog tot mythische dimensies opblaast, kwam in Flags of our fathers reeds uitgebreid aan bod (vanuit Amerikaans perspectief), maar speelt ook hier (vanuit Japans perspectief) weer een rol: zie het kinderkoor uit Kuribayashi’s geboortestad dat via de radio een tot verder vechten (en eigenlijk: zinloos bloedvergieten) aanzettend liedje zingt. Alweer een kippenvel-moment! Zeer functioneel is verder ook de fotografie, waarbij vooral gebruik werd gemaakt van gebleekte tinten met veel donkere zwartpartijen (het grootste deel van de film werd overigens opgenomen op zwarte zandstranden in de buurt van Reykjavik in Ijsland!).

Na het zien van deze prent kan je slechts concluderen: Clint Eastwood, ooit een cowboy in Rawhide en een coole Dirty Harry, is op zijn 77ste (!) een grote meneer in Filmland én een oude, wijze meneer die het hart op de juiste plaats draagt.

4*

Na Flags of Our Fathers, de tweede (anti-)oorlogsfilm van Clint Eastwood over Iwo Jima, maar nu vanuit Japans perspectief. Wederom heb ik met ontzag en huivering gekeken. Indrukwekkend. Eastwood verstaat zijn vak.