Letters from Iwo Jima (2006)

Maar de mentaliteit van de Japanners kan toch niet verloren zijn gegaan. En dat is toch wel hetgene waar Bart Simpson op doelt denk ik.

Die mentaliteit hebben ze toch al eeuwenlang, dat kan volgens mij niet veranderen na één of twee generaties.

Die mentaliteit had veel te maken met de autoritaire inrichting van de staat en de aanbidding van de keizer als een soort goddelijk persoon (letterlijk). En dat is echt totaal anders nu, veel aardser. Bovendien heeft het verlies van de tweede wereldoorlog en met name de twee atoombommen de Japanse samenleving heel stevig veranderd. Dat is echt een hevig nationaal trauma geweest en heeft destijds alles waar de Japanners in geloofden in twijfel getrokken.

Dat begrijp ik, maar toch denk ik dat die mentaliteit er nog steeds in zit.

Jij hebt Bashing toch ook gezien. Film over de hedendaagse samenleving waarin een meisje dat in het buitenland gegijzeld werd centraal staat. Terug in Japan werd ze verstoten, omdat haar gijzeling een schande zou geweest zijn.

De eer van het land hoog houden lijkt in die film toch heel erg belangijk. Ik kan me natuurlijk vergissen, maar bij mij kwam die film geloofwaardig en realistisch over.

En het zou ook nog eens gebaseerd zijn op waargebeurde feiten.

Japan heeft inderdaad een zelfverdedigings leger maar echt klein is dat niet, 24e plaats wereldwijd met actieve troepen (Nederland staat 68e in die lijst).

Ik geloof trouwens dat Japanse troepen (net zoals de Duitse) pas sinds een paar jaar weer in het buitenland mogen opereren voor vredesmissies.

Ik heb wel enige twijfels of je die film kunt zien als representatief voor de Japanse samenleving of dat het ook daar een extreem verhaal is. Maar buiten dat is het eergevoel uit die film (en waarvan ook nog wel sporen in de Japanse samenleving zitten) lang niet genoeg voor de mentaliteit van Bart Simpson het over heeft. Het is bovendien veel minder nationalistisch gericht en de keizer speelt al helemaal lang niet zo'n grote rol. Het pseudo-religieuze nationalistische hogere doel dat tot het einde van de Tweede Wereldoorlog zo belangrijk was en wat Japan in de Japans-Chinese en uiteindelijk in de Tweede wereldoorlog deed belanden is ondenkbaar nu.

Japan is de tweede economie ter wereld en staat tiende op het lijstje met meeste inwoners. Dat maakt die 24e plaats aan de lage kant. Overigens geven ze inmiddels wel meer geld uit aan defensie dan ik dacht, zie ik nu. Al is het nog steeds een heel klein percentage van het BNP (0,8%, in Nederland 1,6%, in de VS dik 4%)

Daar heb je inderdaad wel gelijk in. De film zal zeker niet representatief zijn voor de volledige Japanse samenleving. Het zal er tegenwoordig natuurlijk ook veel losser aan toegaan dan 60 jaar geleden.

Gelukkig maar. Het kan niet goed zijn als één man zoveel invloed heeft en in die tijd zelfs als een God werd gezien.

Maar dat eergevoel was bij de Japanners in WO II zo sterk dat een deel van het leger zich tegen de keizer keerde toen hij de overgave bekend wou maken. Toen waren de atoombommen zelfs al gevallen.

Animeigo heeft enkele Japanse oorlogsfilms uitgebracht die me zeer interessant lijken. Ik ga er binnenkort ook naar op zoek.

Bij deze wil ik ze hier even aanbevelen voor de liefhebbers.

- Japan's Longest Day

- Father of the Kamikaze

- The Battle of Okinawa

Ten eerste:

Nederland heeft een leger van tussen de 26.000 en 44.000 man, dat is ook heel erg weinig voor een bevolking van bijna 17 miljoen. Daarnaast staat Nederland 16e op de lijst van rijke landen.

Ten tweede:

Japan staat 2e op de lijst van rijke landen. Dus die 0.8% voor Japan is misschien wel 10x zoveel als die 1.6% die Nederland uitgeeft voor defensie. Het Nederlandse leger beschikt ook over veel minder materiaal en ook ouder materiaal dan het leger van Japan.

Ten derde:

Je kunt de VS niet vergelijken met Japan, of welk ander Europees land dan ook. De VS is het rijkste land ter wereld, bijna net zo rijk als de gehele Europese unie bij elkaar. De VS is daarnaast ook de grootste vijand van Communistische landen, zoals Rusland. Ook heeft de VS veel conflicten achter de rug met Communistsche landen, zoals dat met Cuba (dit land is nu niet meer communistisch volgens mij) tegen de bekende Che Guevara. Ook heeft de VS nog meer vijanden om zich heen, veel problemen in het land zelf, is overal ter wereld bezig met oorlogen. Meestal gaat het om ''vredesmissies'' ik denk dat het gaat om olie (Irak). Maar ja, de VS heeft dus een machtig en groot leger nodig en terecht.

---

Je kunt trouwens het leger van Japan van nu, niet vergelijken met het Japanse leger ten tijde van WO2. De kwaliteit is namelijk een stuk vooruit gegaan, want: het 300.000 man tellende leger dat Japan nu heeft, staat misschien wel gelijk aan 1.5 miljoen Japanse soldaten ten tijde van WO2.

Zelf denk ik dat die Japanse mentaliteit er nog steeds is. De Japanners houden van hun land en dat laten ze ook merken. De atoombommen op Hiroshima en Nagasaki heeft denk ik de liefde voor hun land versterkt, ipv verminderd. Als Japan nu in een échte harde oorlog terecht zou komen, dan weet ik bijna zeker dat meteen een miljoen Japanners zich vrijwillig aanmelden voor het leger om voor hun land te strijden.

Dit wou ik hierover even kwijt

Ik raad je toch eens aan om wat boeken te lezen over Japan en de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog en de atoombommen in die samenleving. Want dat Japan nationalistischer is geworden na de Tweede Wereldoorlog is echt totaal niet waar.

En daarbij: Natuurlijk geeft Japan absoluut veel meer geld uit aan het leger dan Nederland, maar Japan heeft dan ook meer dan 10x zoveel inwoners en geeft ongeveer 4x zoveel geld aan het leger uit. Per hoofd van de bevolking is het dus veel minder dan Nederland. En dat is een veel eerlijkere vergelijking, En dat de VS een heel ander land is, is logisch, dat weet iedereen. Die vergelijking stond er alleen maar om het verschil aan te geven met het Westerse land dat het meeste uitgeeft aan defensie. Nederland heeft overigens helemaal niet zo'n klein leger hoor. Ook niet bijzonder groot. Redelijk gemiddeld voor een land van ons formaat. 3,24 actieve troepen per 1000 inwoners. In Japan is dat iets meer dan de helft daarvan. Japan heeft relatief dus een leger dat veel kleiner is.

Japan is echt niet meer zo nationalistisch als toen. En zoals ik al zei, volgens de grondwet mag het leger alleen verdedigen. Dat Japan soldaten stuurde naar vredesmissies (die overigens bijna niks mochten, veel minder dan de Nederlandse) was al zeer omstreden in Japan en heel veel Japanners zijn fel tegen elke activiteit van het leger buiten de eigen grenzen. En wat heel belangrijk is is de compleet andere rol die de keizer nu heeft. De goddelijke keizer was de basis van het Japans nationalisme en die rol heeft hij niet meer. De keizer wordt nu veel meer als een mens gezien.

Ik hou het verder hierbij, het gaat bovendien te ver off topic zo langzamerhand, maar nogmaals: als het je echt interesseert lees eens een paar boeken over Japan. De Uitvinding van Japan van Ian Buruma is een aardig startpunt. Gaat over de negentiende eeuw, de oorlog met China en de Tweede wereldoorlog en loopt tot 1964. Het is een fascinerend land (met veel mooie films trouwens, maar dat is een ander verhaal).

Heel gemiddelde film van Clint Eastwood, die allemaal van die veilige zeventjes-films maakt (Gran Torino is een positieve uitzondeing). Stijlkenmerk van hem is het fletse kleurgebruik en ook hier viel dat helaas op. Ik vind het maar niet mooi en eerder saai. Het kijkje in de Japanse keuken van het leger was wel interessant.

Ik vind de poster echt prachtig.

@ Bart Simpson, mischien willen de Jappaners het zelf niet toegeven maar ook zij worden meer westers. Als er nu een oorlog uitbreekt blijven die 1 miljoen mensen waar je het over had lkkr in Tokio zitten met hun Nintendo's. Die WOll heeft het Nationalisme in Japan niet sterker gemaakt.

Een van de betere van Eastwood tot nu toe! Echt een schitterende film. Prachtige shots, schitterende muziek en uitstekend acteerwerk.

Prachtig gefilmd, maar helaas niet boeiend genoeg....

Letters from Iwo Jima had ik al lange tijd op mijn lijstje staan vanwege 3 redenen:

1. Eastwood is de regisseur en alles wat de man maakt is bijna top.

2. WO II films interesseren me altijd.

3. Ik heb de tegenhanger ''Flags of our fathers'' wel gezien, dus dan moet je deze ook kijken he!

Letters from Iwo Jima heeft enkele grote plussen, maar ook enkele grote minnen.

Ik zal positief beginnen: de sfeer, de soundtracks, de aankleding en het filmen is geweldig. Je waant je sterk in die tijd en alles komt heel overtuigend over. Eastwood toont buiten de oorlog ook het nodige aan fraaie camerashots van het eiland. Zeker het shot van de duizenden vlootschepen van de Amerikanen die aan kwamen varen was heel indrukwekkend. Ook een shot van het Amerikaanse scheepsgeschut dat de bergen van Iwo Jima onder vuur neemt is erg fraai getoond.

Sowieso kent de film een paar indrukwekkende momenten. De groeps-zelfmoord en de soldaat die van boven door een vlammenwerper wordt afgemaakt zijn erg indrukwekkend. Wat de film wel goed toont is de Japanse denkwijze. Als alles verloren lijkt, dan geef je niet op maar ga je voor je vaderland sterven. Dat schijnt eervol te zijn. Raar volk, die Jappen...

Zeker de leidinggevenden vinden dit zinvol. De film toont wel goed hoe de normale soldaten hier toch moeite mee hebben. Zij zijn toch maar normale arbeiders met een gezin thuis.

Dit alles wordt continue weergegeven met een sterke soundtrack die precies past bij de scene.

Maar goed, helaas kan ik de minpunten niet verzwijgen. Ik vond de film helaas regelmatig erg saai. Het hele plot rondom de soldaten zelf met hun emoties en gevoelens deed me weinig. Ik vond het 1e half uur ook zeer saai. Helaas bleef het daar niet bij, want de film heeft vaker langdurig saaie momenten. Ik verwacht niet continue oorlogsbeelden, maar als je een verhaal verwerkt in de film, zorg dan dat het boeiend is. Mij raakte het ieder geval niet, waardoor de film me soms wel aardig lang duurde aangezien hij toch een hele ruime 2 uur duurt. Ik vind Letters from Iwo Jima dan ook duidelijk de mindere van Eastwoods Flags of our fathers.

3*

Ajax, wat probeer je te bereiken met het volgende:

Maar goed, helaas kan ik de minpunten niet verzwijgen. Ik vond de film helaas regelmatig erg saai. Het hele plot rondom de soldaten zelf met hun emoties en gevoelens deed me weinig. Ik vond het 1e half uur ook zeer saai. Helaas bleef het daar niet bij, want de film heeft vaker langdurig saaie momenten. Ik verwacht niet continue oorlogsbeelden, maar als je een verhaal verwerkt in de film, zorg dan dat het boeiend is. Mij raakte het ieder geval niet, waardoor de film me soms wel aardig lang duurde aangezien hij toch een hele ruime 2 uur duurt. Ik vind Letters from Iwo Jima dan ook duidelijk de mindere van Eastwoods Flags of our fathers.

Het is je zeker niet opgevallen dat je met dit hele grote stuk tekst aan ''minpunten'' één ding duidelijk wilt maken:

- Je vind de film op sommige momenten saai.

Dat is slechts één minpunt en niet een minpunt om 2 volle punten van het totaal te halen, aangezien je véél meer pluspunten opnoemt.

Je zegt dat je het eerste halfuur saai vond omdat er weinig gebeurd!?!? Wat denk je zelf, dat ze meteen moeten beginnen met de bombardementen? Clint Eatswood heeft deze film enorm realistisch en goed verfilmd, alles wat belangrijk is in deze film en wat dus voorafgaat aan zo'n enorme grote aanval, is gefilmd.

Een belangrijk detail: de Japanners spreken hun eigen taal en dat niet voor 1 of 2 minuten, meer voor meer dan 120 minuten. Dan ben je echt über goed als regisseur.

Je haalt 2 volle cijfers af vanwege één minpunt en dat is gewoon bullshit.

En plaats spoilers.

Dude, als dat toch zijn mening is?

Ik zeg toch niet dat er iets mis is met zijn mening? Hij geeft één minpunt alleen daarover schrijft hij een heel stuk tekst, wat hij makkelijk in één zin kon doen, maar omdat hij dat niet heeft gedaan, lijkt het alsof hij veel minpunten opnoemt. Alleen dat doet hij niet.

Damn, Bart. Jij hebt echt een serieus probleem geloof ik. Je wordt helemaal gek als iemand 1 van je geliefde WO II films niet de volle mep geeft en hetzelfde roept als jij

En ik beoordeel een film op hoe boeiend ik hem vond. Als deze film me niet geheel boeit dan stel ik daar een cijfer voor op. 3,0* is trouwens gewoon voldoende.

En wat dan nog? Als het maar één minpunt is? Misschien heeft hij zich daar zodanig aan geërgerd dat de film 2 punten aftrek krijgt.

Wat vind ik het toch vreemd dat iedereen altijd zijn of haar mening probeert te rationaliseren, of verwacht dat anderen dat voor hun doen.

Het feit dat een film saai genoemd wordt, zie ik anders wel als 1 van de belangrijkste punten waarop ik een film beoordeel. Vermaak/amusement/interesse/boeit het? vind ik het belangrijkste aspect van film kijken. Een film kan er nog zo mooi uitzien of een net zo ingewikkeld verhaal hebben; als de film niet boeit dan houdt het al snel op he.

Prachtige film. Heerlijke invalshoek (nou eens vanuit Japanners i.p.v. de Amerikanen) en goed geacteerd. Ik ben de hele film geboeid gebleven. Wat ik mij wel afvraag (als leek) is of die brieven ook echt zijn gevonden daar?

Een meesterwerk van Eastwood IMO.

Ik had me toch iets anders voorgesteld van deze film. Desalniettemin was t wel eens leuk om WO II vanuit een ander perspectief te zien dan hetgeen dat we altijd voorgeschoteld krijgen. Deze keer eens geen zelfmoordbeluste Japanners die met oerkreten in de vijand storten, maar meer een melodramatisch verhaal. het is fantastisch om te zien hoe de Weg van de Samurai en de japanse cultuur toch wel enigszins naar buiten komt in de acties van de soldaten. Dit bracht enkele sterke en memorabele scenes teweeg zoals die kettingzelfmoorden en de dood van Shizuzu (die ene vent die werd doodgeschoten door die Amerikanen.....)

Toch overheerst er vooral een negatief gevoel na het zien van de film. Zo wordt er in de synopsis aangegeven dat de Japanse troepen 40 dagen het gevecht vol hebben gehouden, maar ik bij het zien van de film geen enkel gevoel van tijd had. Zo leek het wel alsof de hele oorlog om Iwo Jima zich binnen 4-5 dagen afspeelde.

Groot minpunt daarnaast vind ik het ontbreken van enig hulpimiddel of wat dan ook om er tijdens het kijken van de film achter te komen wat al die Japanse uitdrukkingen eigenlijk voor betekenis hadden. Dit had tot gevolg dat je een tijdje erover na begon te denken en zodoende voor een tijd de draad kwijt raakte. Ook werden er zoveel Japanse officiersnamen en gezichten (in het donker) naar me toe gegooid dat ik na een tijdje niet meer doorhad wie nou wie was en alleen zeker wist wie Saigo en Kuribayashi waren.

Daarnaast waren er nog enkele storende scenes die het totaal beeld naar mijns inziens wat uit balans brachten zoals de eindscene met de dood van kuribayashi die toch eigenlijk vrij emotioneel had moeten zijn maar door het zwaaien met de schoffel en het neer worden geknuppeld daar toch veel aan af deed.

Hoewel ik nu toch vrij negatief overkom, ben ik toch erg positief over de beelden en de muziek die erbij werd afgespeeld . Daarnaast waren de meerdere flashbacks en dat wat erin gebeurde meestal meer dan de moeite waard en zorgden zodoende voor kippenvel.

Offtopic: Wie weet eigenlijk hoe Clint een film die voor 99% in het Japans wordt gesproken voor elkaar heeft gekregen? Heeft hij het script in het engels geschreven en laten vertalen of kan die vent zelf Japans ?

3*

Het begin van de film was een beetje te veel van hetzelfde, maar toch geniaal. Ik leerde de hoofdpersonen namelijk heel goed kennen. Halverwege de film begon de actie, dat was vrij goed uitgewerkt. Het plot was spannend maar niet verrassend goed.

Niet voor oude koeien uit de gracht te halen, maar hier sla je de bal wel serieus mis.

Japan telde een pak meer soldaten dan die 1,5 miljoen ten tijde van WO II. Zelfs toen de oorlog gedaan was, had Japan een groot, weliswaar ongetraind, leger. 2 miljoen manschappen stonden klaar om hun eiland te verdedigen tegen Mac'Arthur en zijn troepen. Allemaal boeren van het platteland en si en la. Daarvoor hadden al meer dan 3-4 miljoen Japanners deelgenomen aan de oorlog. Iedereen moest vechten voor hun land en de keizer! Maar toen de eerste atoombommen vielen, kon de keizer niks anders dan te zwichten voor de Amerikanen. Daar waren die laatsten zelf al blij genoeg mee, want als je ziet hoe ze al moesten vechten voor elke meter bij Iwo Jima en Okinawa, wat dan wel niet bij het hoofdeiland zelf!!

En het Japanse leger nu is ook een stuk groter dan die 300 000 die jij aanhaalt. Die 300 000 zijn de zeer goed getrainde soldaten, maar mits er oorlog uitbreekt is er in een mum van tijd een leger van anderhalf miljoen tot 2 miljoen Japanners op de been (wat in vergelijking met het aantal inwoners van het land nog maar weinig is). Allemaal reserves. En vergeet de politie niet! Qua marine en luchtmacht zijn ze wel nog beperkt vergeleken met de andere grootmachten. Maar onderschat Japan zeker niet!

Lekker Rauw en aangrijpend.
Gewoon keihard als ze granaten tegen hun hoofd aan slaan en zichzelf laten ontploffen!

Hele aparte film. Intrigirend. Bruut geweld. Mooie shots. Echt wel een fim die je meeneemt in het verhaal. Tragisch. Wel een film die je nog een keer wilt bekijken.

**** steren

Als fan van het WOII genre is dit mijn favoriet. Flag of our fathers hoort eigenlijk pal onder deze als het niet was dat ik mijn top 10 niet volledig uit WOII films wil laten bestaan.

Je maakt echt kennis met de japanse soldaten, mede door een aantal goed getimede flashbacks.

Soldaten die ineens een stuk menselijker overkomen als je Flag of our fathers eerst gezien hebt, zoals ik.

Dat ze het op IwoJima daadwerkelijk een maand volgehouden hebben komt niet uit de verf, maar de strijdlust van de japanners die weten dat het einde van hun leven in zicht is, alsmede de verschillen tussen de soldaten die keuzes maken met eer, vaderlandsliefde en rationeel verstand komt erg goed over.

De actie, effecten en beeldvorming is van de bovenste plank en brengt de duistere sfeer en bloedige strijd die op dat moment op het eiland gaande was erg goed in beeld.

De film doet absoluut niet onder voor Saving Private Ryan, of de WOII serie Band of Brothers.

Als je meer actie wilt, meer (overdreven) explosies en meer strijdtoneel dan raad ik Windtalkers aan, die over de strijd op Saipan gaat. Ga je voor het verhaal, diepgang, uitgewerkte personages dan kies je voor deze film. Bij voorkeur Flag of our Fathers eerst kijken.

Deze is me aangeraden door iemand op deze site, ik ga hem nu zeker bekijken.

Ik moet even zeggen wat een prachtige cover deze film heeft!

Mijn eerste oorlogsfilm vanuit het optiek van de Japanners. Wat zijn het toch een mafkezen met hun: Bonsaiiii, om vervolgens een granaat tegen het eigen hoofd te knallen.. Vond dat wel erg luguber en ook wel raar eigenlijk. Maar goed, verder vond ik het een erg interessante film. Vind het heel knap hoe Clint Eastwood een volledig Japanse film heeft gemaakt, welke ook totaal niet Amerikaans over weet te komen. Wist van tevoren niet dat het geheel Japans zou zijn, en was daar aangenaam door verrast.

Het verhaal is net te traag en net niet pakkend genoeg om door mij een meesterwerk genoemd te worden, maar het was zeker het bekijken waard.

3,5*