Letters from Iwo Jima (2006)

Het kan nog veel gekker: Cidade de Deus was genomineerd voor beste editing, beste regie, beste cinematografie en beste script, maar nooit voor beste niet-engelstalige film.

Één van de grootste vergissingen van 'Oscar' van de laatste jaren...

Op technisch gebied één van de mooiste oorlogsfilm die ik heb gezien, maar helaas was het voor mij niet meeslepend genoeg. Maar deze film misstaat zeker niet in het rijtje topfilms van Eastwood van de afgelopen jaren, en hopelijk gaat hij nog niet met pensioen. Voor mij persoonlijk was het eerste half uur het beste en ik ben benieuwd of nog meer mensen het met mij eens zijn, dus gaat dat zien.

3,5*

Was-ie wel ingezonden door Brazilie?

Werkelijk? Ik zag een vrij incoherente stijl in Eastwoods prent, met een bijzonder haperende montage hoor, vooràl dan in de grote gevechtscènes.

Lijkt mij een erg goede film, die ik zeker nog wil gaan zien. Interessant concept: ''Letters from Iwo Jima'' is de eerste Amerikaanse film, waarbij de Japanners niet als enge spleetogen worden afgebeeld, maar als gewone jongens. Ook met Ken Watanabe

Tegenvallende en vooral saaie Eastwood. Hoe zeer hij het ook authentiek probeerd te vertellen met Japans sprekende japanse acteurs, toch blijft het een hele echte Amerikaanse film. Met de wetmatigheden van westersdrama en actuers die hun gevoel uiten en dat alleemaal onder begeleiding van een trompetmuziekje...... Het doet allemaal erg onecht aan en het kan me daarom ook niet te boeien, het interessert me allemaal niet. De oorlogscenes zijn wel goed gedaan, maar erg veel meer van het zelfde als in Saving Private Rya, en daar begon het ook al na 20 minutene te vervelen.

2* voor deze zwakke Eastwood. Oscar voor geluidseffecten zit er overigens wel in.

Lijkt mij ook helemaal niets deze film. In vele dagbladen werd er vooral lovend gesproken over het feit dat Eastwood in deze film zegt dat er geen helden bestaan in een oorlog. Tja, die boodschap kregen we in 1978 bij The Deer Hunter ook al mee.

En al eerder in Paths of Glory, The Bridge on the River Kwai en ik geloof zelfs al in All Quiet on the Western Front uit de jaren 30! Maar maakt dat die films slechter? Een zwaar bevooroordeeld argument dus.

Krijgt erg positieve kritieken (5* in Parool), oscar nominatie.. Hier wil ik nog wel heen. Heb Flags Of Our Fathers alleen niet gezien, dat lijkt me geen (enorm) obstakel?

Het ging mij er vooral om dat de kranten de boodschap van Eastwood zo brachten, alsof het wiel was uitgevonden. Het leek alsof dat een van de grootste troeven van de film leek te zijn samen met de Japans sprekende acteurs.

Het hoeft op zich niet storend te zijn maar dat deze achterhaalde boodschap een van de sterkste elementen uit de film is, volgens recenties. Belooft weinig goeds, vooral omdat ik weer veel conservatisme bespeur en vals sentiment lijkt op de loer te liggen.

Dinsdagavond met een meisje deze film gezien. De sneak was al uitverkocht en in een Bollywood-film had ik geen trek. Is het dan egoïstisch van mij om naar een oorlogsfilm te willen?

Over het algmeen vond ik de film wel interessant, het geeft eens een beeld van de andere kant. Maar toen de Amerikanen begonnen met bombarderen, dacht ik toch 'goed zo, geef ze op hun kloten.'

Mijn date was inmiddels in slaap gevallen en lag te snurken. De film was kennelijk te saai. Meeslepend was hij inderdaad niet, ik had er ook meer van verwacht. Maar als psychologische war-movie over hoe gewone soldaten de oorlog beleven scoort hij wat mij betreft vrij hoog.

Geweldige film, voor mij is dit nu al de beste oorlogsfilm ooit gemaakt. Zeer goede introductie van personages en opbouw naar het gevecht zorgde ervoor dat ik goed met de personages meeleefde. Vele memorabele scènes en geweldig acteerwerk van Ken Watanabe en Tsuyoshi Ihara. Ook aardig om te zien dat er wat lichte verwijzingen naar het werk van Akira Kurosawa in de film zijn terug te vinden. Tevens is de manier waarop de film verteld wordt briljant Saigo die telkens een nieuwe compaan vindt nadat een vorige sterft, zodat er telkens twee personages gevolgd worden, maar wel verschillende standpunten naar voren komen. Deze film maakt de teleurstelling van Flags of our Fathers weer helemaal goed.

Late reactie, maar vreemd genoeg: Ja. Maar ik meen dat het een jaar eerder was dan de uiteindelijke nominaties.

Op technisch gebied is deze film piekfijn in orde (wat ook opviel waren de erg bleke kleuren), maar het was niet meeslepend genoeg vind ik. Het is zeker wel één van de betere films van Eastwood, want het staat niet mis langs Million Dollar Baby of Mystic River.

Beide ook twee zwakkere Eastwoods

We hebben het hier over een andere film Hoor!!!!

Het hele tweeluik valt me nogal tegen. Waar Flags of our Fathers weer zo'n standaard WO-II film was waar we er de afgelopen jaren al 10 van gezien hebben (wow! gevechten alsof je er zelf tussen zit, afgewisseld met flash forwards naar nu!! ) gaf dit tenminste nog een wat interessantere blik op de Japanse kant van het verhaal. Redelijk interessantere personages, aardige beelden, tragische ondertoon... best de moeite waard.

Ik vond hem wel goed, eigenlijk beter als 300... 4.0

Ik mis de connectie met 300. Aangezien het wat mij betreft toch echt verschillende films zijn (beiden niet gezien overigens, maar afgaande op wat ik erover hoor). Misschien oorlog als verbindende noemer ?

Goede film. Laat de japanse kant zien van deze oorlog en achtergronden van de karakters hoe ze in deze oorlog zijn terechtkomen, dat maakt het interessant.

Oorlogsfilm met een verhaal, niet alleen maar "knallen".

Slaat nergens op, die vergelijking, behalve dan dat het eveneens een strijd is van een meerderheid tegen een minderheid...

Zelfs na het uitgesproken flauwe 'Flags of Our Fathers' bleef het uitkijken naar deze 'Letters from Iwo Jima', dat het (volgens de critici, een keertje bijzonder mild voor Eastwood) moet hebben van zijn geslaagde kleurenpalet en een uitstekend verhaal. Dat Eastwood alweer geen van beide écht waarmaakt, is een uiterst ontmoedigend gegeven. Of zou Spielberg er - als mede-producer - opnieuw voor iets tussenzitten?

Het befaamde kleurenpalet van 'Letters from Iwo Jima' mag er wezen, laat dat duidelijk zijn, maar de mooifilmerij van Clint zal niet meer dan een select groepje leken van hun sokken blazen. Net als in zijn barslechte voorganger uit dit tweeluik brengt Eastwood een ode aan de mystieke 'Mount Suribachi', een prachtige landschapselement waarmee de film ook opent. De veelbelovende toonzetting wordt echter niet verder aangehouden: zwakke Japanse humor, een gebrek aan verhalende coherentie (Eastwood laat uitschijnen dat het een ongelijke strijd was van ongeveer 1000 tegen 30000, terwijl ik op Wikipedia lees dat Kuribayashi over 21000 tot 23000 man beschikte?) en vooral saaiheid (soldaten lopen van her naar der, schijnbaar zonder een duidelijk doel voor ogen) gooien al snel roet in het eten.

Eastwoods nobele bedoelingen zijn echter wel aan de oppervlakte zichtbaar: letterlijk een brief voorlezen van een gesneuvelde Amerikaanse soldaat heeft al weinig weg van subtiliteit, maar dat Hollywood nog eens expliciet bevestigd wil zien dat Japanse soldaten eigenlijk haast niks verschillen van hun Amerikaanse collega's via een pijnlijk ongenuanceerde dialoog is er te ver over. En juist dat soort fouten in de enscènering halen het geheel onderuit.

Het meest frustrerende aan 'Letters from Iwo Jima' is dan ook de zekerheid dat het net zo goed een uitstekende film had kunnen zijn, maar dat Hollywood nogmaals een goed concept de nek omdraait... Wanneer zal Clint nog eens verbazen?

2,5*

Kon mij hoegenaamd niet overtuigen. Absoluut geen zwakke film, maar het komt nooit echt goed over. De sentimentele en filosofische aanpak van een oorlogsfilm vind ik dan meer geslaagd in oa. The Thin Red Line. Groot pluspunt van deze film is wel de prachtige muziek. 3*

Beter dan Flags of our Fathers inderdaad,maar nog geen hoogvlieger.

3 sterren ***

Zit te weinig gang in, toch mooie beelden. soms had ik het idee dat ik naar een zwart/wit film zat te kijken en de mooie gevecht scenes maken het voor mij net een voldoende

3 ster

Viel mij heel erg tegen.

Het grootste euvel was eigenlijk dat ik totaal geen medeleven met de personages voelde.

Dit in tegenstelling tot Flags Of Our Fathers waar ik wel meeleefde.

Jammer....

2*

Film geeft goed weer hoe het er aan toe is gegaan in die tijd.

Maar zo vond ik de special effects zwaar tegenvallen en af en toe vond ik het wat te langdraderiger worden.

3,5

Ik vind dit een goede film het was niet de hele film schieten en vechten maar de film liet ook zien dat de meeste japaners er genoeg van hadden en naar huis wilden gaan iets wat onmogelijk was omdat er geen uitweg meer was dan alleen de dood.

De film wordt ook geen moment saai en is vrij realistisch.

3,5*