Letters from Iwo Jima (2006)

helemaal mee eens! leer eerst je geschiedenis eens en beoordeel

dan een film! dit word een klassieker omdat het een totaal onbekende kant van een partij belicht. moedig van de japanners om medewerking te verlenen! lof!!!!!!!!!!!!!!

prachtig!

Inderdaad stukken beter dan FOOF.

En je geeft deze een 3.0*

O god, wat zou je Flags Of Our Fathers gegeven hebben

Ik sluit me in ieder geval wel aan bij je opmerking. Hier zit meer actie in en zie je het eens een keer aan de zijde van de Japanners. Wat een moed, wat een moed...

PS: Best wel zeldzaam dat er nog zulke films gemaakt kunnen worden in de 21e eeuw. Er zullen dus toch wel een paar klassiekers bestaan uit de 21e voor over een jaar of 30...

4.5*

De film doet het op elk vlak beter dan Flags of our Fathers: Het boeit (veel boeiender om dit van de Japanse kant te zien), het is meelevend, het is super geacteerd, het is beter gefilmd (steeds geen irritante omwisselingen tussen oorlog en niet-oorlog)? Ook schitterende cinematografie.

dikke 4,5*

Ik snap jouw mening dus echt niet hé. Je komt met een paar cijfers en dan? Dus het kleurgebruik zorgt ervoor dat deze film een 0,5 krijgt? Dat is dan toch geen mening, jouw mening over de film is:

''Ik vond dat het een slecht kleurgebruik had, daarom zijn de acteerprestaties meteen waardeloos, ook is het meteen een on-origineel verhaal en het is helemaal NIET realistisch.''

Dat is dus letterlijk wat jij bedoelt. Als jij elke film afkraakt op kleurgebruik tja, kijk dan gewoon geen films. Dan vind je misschien 50% van alle films slecht. Bij veel films is de bedoeling dat er door middel van kleurgebruik een passende sfeer gemaakt wordt.

Leg aub duidelijker uit waarom je de film een 0,5 gegeven hebt. Ik snap jouw totaal NIET.

Een goede film, de Amerikanen moeten ook niet altijd de hoofdrol spelen.

Overigens een prachtprestatie van Ken Watanabe!

Onwaarschijnlijk dat zo weinig mensen dit kut met peren vinden.

Gewoonlijk zien we dergelijke oorlogsgebeurtenissen uit een heroïsch amerikaans standpunt.

Nu zien wij dat vanuit het kamp van de toenmalige vijand en we ervaren beslist dat de gruwel en de menselijke en onmenselijke gedragingen en gevoelens daar eveneens aanwezig waren.

De film bevat knappe (gevechts)scènes maar heeft niet de kleur en de overdonderde dimensie die vele oorlogsfilms hebben. Hoeft ook niet.

Het beeld van de amerikaans schepen bij de invasie van het eiland deed me denken aan de beelden van Pearl Harbour uit "From here to Eternity", uit...1953 of andere oudere filmwerken over invasies.

Wellicht gewild evenals het overwegend wit-zwart gebruik.

Je hoeft nou niet bepaald een groot licht te zijn om dat zonder deze film ook in te zien.

Het is hier al vaker geschreven hier. Beter dan Flags of our fathers welke in het begin nogal onrustig en verwarrend vond met al dat heen en weer gespring van scenes op het eiland naar de geld inzamel toer in Amerika. Letters from Iwo Jima is veel subtieler en heeft veel meer diepgang.

Kan me wel vinden in de kritieken van Reinbo en Onderhond. Was ook het grootste bezwaar voor mij, maar de rust en het kleurgebruik maakten het toch wel een fraaie film en stukken beter te verteren dan vergelijkbare oorlogsnonsens die de Amerikanen de laatste tien-twintig jaar over ons uitstorten (Pearl Harbor o.i.d).

Blijf moeite houden met Watanabe Ken, een beetje 'dé' excuus-Aziaat die zo'n beetje in elke Amerikaanse film met Aziaten lijkt op te duiken.

De reden waarom waarschijnlijk dit een ''betere'' film is, is het feit dat het een keer niet de Amerikaanse kant belicht.

Prachtige rauwe donkere film.

Meer kut en peren Clint!

Ik heb Flags of our Fathers en deze Letters from Iwo Jima direct achter elkaar gezien. Ik was behoorlijk onder de indruk van Flags of our Fathers en (misschien daardoor) toch een beetje teleurgesteld in deze. Het kan ook zijn dat het net even te veel van het goede was, want beide films nemen samen ruim 4 uur in beslag, maar goed...

Ik had gehoopt/verwacht dat de structuur van Flags enigszins in deze film zou worden doorgetrokken. De afwisseling tussen de echte strijd en hoe deze aan het thuisfront gezien/gebruikt werd, kwam in Iwo Jima niet voor. Dat is op zich ook niet zo gek aangezien er voor beide films verschillende bronnen zijn gebruikt, maar omdat de films zo nadrukkelijk als tweeluik werden gepresenteerd ben ik daardoor misschien op het verkeerde been gezet.

Iwo Jima is een degelijke film die, hoewel nadrukkelijk Amerikaans van opbouw en structuur, probeert te laten zien dat ook de oorlogsvijand, in dit geval de Japanners, een menselijke kant hebben. Althans de soldaten die het vuile werk opknappen. Net als in Flags wordt er impliciet en expliciet veel kritiek geleverd op de overheid en de bureaucraten die van achter hun bureau de meest onmenselijke bevelen geven.

Maar daar blijft het dan ook wel bij. Dat uitgangspunt is vrij snel duidelijk en biedt verder te weinig om de ruime 2 uur speelduur te blijven boeien. Door wat kleine subplotjes wordt wel geprobeerd wat dynamiek in de film te krijgen, maar het is net even te weinig.

Wel wordt de oorlogsstrijd weer gruwelijk realistisch in beeld gebracht. Chaos, paniek, en waanzin wisselen elkaar af. Soms zie je letterlijk niet wie nou de Japanners en wie de Amerikanen zijn. Totale onoverzichtelijkheid is het gevolg. Hiermee wordt het gevoel van verlorenheid en desoriëntatie dat de soldaten zelf ook ervaren moeten hebben perfect in beeld gebracht.

Uitgebracht in 2006/7 kan ik me voorstellen dat gezien de Irak oorlog deze film, net als Flags niet bij alle Amerikanen in even goede aarde viel, hetgeen wellicht ook verklaart waarom de film zo weinig succesvol was.

Dat Eastwood het dan toch heeft aangedurfd om een anti-oorlogsfilm te maken verdient dan ook alle respect.

Of omdat Flags of Our Fathers gewoon niet boeiend genoeg is..

Respect!

Clint Eastwood is een prima regisseur en ik keek er al een tijdje naar uit om deze film te zien.
Helaas is het niet het Meesterwerk waarop ik had gehoopt.
We zien de oorlog uit de ogen van de Japanners. Gelukkig spreekt men dan ook Japans, en niet Engels. Je ziet maar al te vaak in films dat de Duitsers Engels praten, dat doet het realisme geen goed.

Realisme, daar kan ik helaas niet echt goed over oordelen. De actie is wel goed gemaakt. Maar net als Goodfella kreeg ik het idee dat er wel heel weinig Japanners aanwezig waren om het eiland te verdedigen. Dat had beter gekund denk ik.

Het is allemaal wel erg interessant om te zien hoe men Saigo thuis komt melden dat hij naar de oorlog moet. Stel je maar eens voor dat ze bij je thuis komen aankloppen met zo een boodschap.
Ook de zelfmoorden waren goed, soms op een erg gruwelijke manier.
De Japanse mentaliteit, liever sterven dan overgeven, daar kan ik eigenlijk alleen maar respect voor hebben.

Ken Watanabe doet het voortreffelijk zoals we van hem gewend zijn. Hij zet een overtuigende generaal Tadamichi Kuribayashi neer.

Ook de muziek is een vermelding waard, past erg goed bij deze film die zeker een aanrader is.

Hetzelfde probleem als Flags, redelijk goede films alleen té lang(dradig) waardoor het gewoon af en toe té saai wordt. Jammer.

Erg mooi gemaakt oorlogsfilm die de kant van de japanners laat zien.

Erg interessant verhaal omtrent Iwo jima.

sterk acteerwerk.

4,5 ster

Mooi oorlogsdrama dat af en toe wat saai wordt. Door de schokkende gebeurtenissen, zowel op iwo jima als in de flashbacks, blijf je echter toch kijken.

Wat een dwazigheden, ja.

Iwo Jima, een eiland niet groter dan enkele tientallen voetbalvelden, daar zijn zo eventjes zo'n 30 000 mensen gestorven (23 000 Japanners en 7000 Amerikanen).

"En dat voor een vliegveld."

Overigens was het de Japanse traditie om hun eigen nog liever te vermoorden, dan zich over te geven aan de vijand. Ze beschouwden dat als "normaal", niet als moedig.

Niet het superieure filmpje dat er van gemaakt wordt (dat is al voor de zoveelste keer bij Eastwood het geval).

Iets minder interessant qua uitgangspunt dan Flags of Our Fathers, maar wel beter uitgewerkt, waardoor de film een stuk vermakelijker wegkijkt, alhoewel Eastwood er ook dit keer maar geen eind aan weet te breien. Maar gelukkig blijft de toon en daardoor de sfeer de gehele film lang dezelfde, iets wat bij Flags of our Fathers nou zo stoorde tegen het einde aan, waar de film ineens een 180° doet.

Wederom wel weer wat mooie plaatjes tegengekomen van Stern, alhoewel wat schaarser dan bij Flags. En Watanabe is altijd een fijne acteur om te zien. Maar verder dan zeer degelijk komt deze film niet.

Wel een beetje een coward, die Saigo

Sfeervolle film waarin niet de nadruk ligt op de actie maar juist op de Japanse (oorlogs)cultuur. Een interessante kijk hierop, welke echter niet altijd helemaal weet te boeien. Dankzij de goede cast (met name Watanabe) en de grauwe doch sfeervolle regie een geslaagde film. Bovendien een welkome afwisseling met de oorlogsfilms zoals je die meestal tegenkomt.

Zouden de Japanners van nu ook nog zo sterk geloven in hun keizer?

Als er nu een oorlog uitbreekt tegen bv Noord-Korea, zouden de Japanners nog steeds bereid zijn Kamikaze's en Banzai aanvallen te doen op de vijand? Daar ben ik wel benieuwd naar. Maar ja,

dit is een zeer goede, sterke film!

5.0* (verhoging met 0.5*)

Zeker niet. De Japanse samenleving van nu is compleet onvergelijkbaar met die van toen en zelfs sterk pacifistisch beinvloed. De grondwet verbiedt zelfs aanvalsoorlogen en het Japanse leger heeft een beperkt budget. De rol van de keizer is ook compleet anders. Die heeft nu een ceremoniele functie en Japan is een democratie. Tot WOII was de keizer een autoritaire monarch.