Letters from Iwo Jima (2006)

Zeer goede oorlogsfilm geregisseerd door Clint Eastwood. Dat kan toch niet gemakkelijk geweest zijn tussen al die Japanners. Voor mij voelde de film niet als traag of saai aan, er is een mooi contrast tussen de actie en de rustigere momenten. Over het mijmeren naar wat ze hebben moeten achterlaten. Het dilemma of het het allemaal wel waard is om te sterven voor hun land wordt ook goed weergegeven. Er wordt prima geacteerd en de soundtrack is simpel maar mooi. Pianomuziek werkt altijd in dit soort oorlogsdrama's.

Er zijn wel een paar minpunten zoals wat er met die luitenant gebeurd is. De arme stakker vond maar geen tank om op te blazen haha. Ook vertrekt hij in het donker en is het licht in de volgende scène. Je zou misschien denken dat er een aantal subplots hadden weggelaten kunnen worden maar de personages waar je iets over te weten komt, hebben elk wel hun rol in de film. Ik vind het juist goed dat die personages niet onderbelicht bleven. Verder had ik ook nog nooit gehoord van de Kempeitai, dus toch weer iets bijgeleerd. 4*

Saai.

Letters from Iwo Jima krijgt geen beter openingswoord van mij dan "saai", want dat was het. Eastwood kan erg sterke en realistische cinema regisseren, maar oorlogsfilms van dit kaliber zijn misschien niet voor hem in de wieg gelegd. Zeker omdat deze film, ondanks de Japanse cast, nogal Amerikaans aanvoelt in bijna elk opzicht.

De regiestijl kent wel zijn voordelen, want de locatie en de filters zijn erg mooi. De oorlog kent enkele mooie, overzichtelijke beelden van exploderende huizen of velden. Het ziet er allemaal dan ook best rauw uit, maar Eastwood kan die rauwheid nooit in zijn voordeel gebruiken, waarschijnlijk omdat de regie uiteindelijk te afstandelijk is helaas.

Het acteerwerk is best matig te noemen en geen enkel personage van de vele gezichten weet interessant te zijn. Eastwood geeft ieder personage een bijna Amerikaanse achtergrond aangezien het sterk aangezette sentiment zo weggelopen lijkt te zijn van een Amerikaanse oorlogsfilm. Ik, als iemand die daar geen fan van is, heb het dan ook al snel moeilijk.

De oorlog zelf wordt ook relatief saai in beeld gebracht met een hoop geknal maar weinig rakende doelwitten. Figuurlijk dan, want veel kogels raken het doel wel in deze film. Het is nergens spannend en de trage stukjes tussen de oorlog door vertragen de boel alleen maar. Van de 140 minuten dat de film duurt is ongeveer 100 minuten oninteressant gebrabbel dat zeker tijdens het eerste uur nooit iets uit weet te halen.

Het is jammer dat dit soort films eigenlijk gewoon alles missen. Het is niet meeslepend, knap of spannend. De personages zijn vreselijk inwisselbaar en het acteerwerk van de onderste plank, zowel de Japanners als de Amerikanen acteren als natte kranten. Eastwood heeft betere films gemaakt, en kan ook beter regisseren. Dit was niet zijn beste regiemoment helaas. Verre van zelfs.

Ik heb de tegenhanger Flags of our Fathers nog niet gezien, dus ik begin met de visie van de Japanners op de gebeurtenissen. Of toch de visie van Eastwood op de visie van de Japanners. Ik kende de gebeurtenissen niet, maar voor Amerika was dit wel een belangrijke slag blijkbaar. En voor Japan ook natuurlijk, maar dan met een minder resultaat.

Het concept is wel goed. We zien de slag niet vanuit het standpunt van de heroïsche Amerikanen, maar vanuit de Japanners. En met de andere film Flags of Our Fathers er tegenover heb je 2 films over dezelfde slag tegenover elkaar. Dat Eastwood voor deze slag kiest en niet voor Pearl Harbor toont dan weer wel die Amerikaanse inval.

De film focust lange tijd op de personages, maar brengt het niet echt boeiend. Het blijft een aanloop naar de uiteindelijke slag. Die wordt dan weer wel goed in beeld gebracht, maar de focus ligt al snel terug op de personages. Het komt ook niet echt over als een eerbetoon aan die mensen, wat bij een Amerikaanse film al snel gebeurd. Het geheel blijft wat afstandelijk en ik hou persoonlijk ook niet van de kleurenfilter die gebruikt werd. De slag zelf is wel goed gedaan. Maar de impact blijft wat uit helaas.

Als Flag of our Fathers van hetzelfde kaliber is, zal ik die niet zo snel opzetten vrees ik. Zal iets voor later zijn dan.

Tweede deel van Eastwood's tweeluik omtrent de Landing op Iwo Jima. Deze beviel me beter dan Flags of Our Fathers, de structuur was veel helderder en meer straightforward, bovendien was het interessant te zien hoe de slag vanuit Japans oogpunt werd beleefd. Watanabe overtuigt als de wat onconventionele generaal die de verdediging moet leiden, en ook de rollen van de soldaten werden goed ingevuld. In tegenstelling tot FoOF kon ik de soldaten hier ook makkelijker uit elkaar houden omdat er minder gevolgd werden, er zijn eigenlijk maar 4 belangrijke rollen.

Dat gebeurtenissen die in FoOF voorbijkomen hier ook terugkeren maar dan vanuit Japans perspectief geeft ook meerwaarde. En Eastwood heeft duidelijk zijn best gedaan onbevooroordeeld proberen te zijn- Japanners die zich overgeven worden zonder veel omhaal geëxecuteerd, terwijl een Amerikaanse krijgsgevangene humaan wordt behandeld. Een zoon van Eastwood verzorgt de score en dat is net als de score van Eastwood Sr. van FoOF, geen groot succes.

Deel twee van Clint's tweeluik over Iwo Jima.

In deel een zagen we grotendeels het metaverhaal over de propaganda, het economische aspect van de oorlog, en de afloop van de gelukkigen die het konden navertellen. Dit deel gaat over de verliezers, en dat is wat rauwer.

De beeldstijl is ongekend grauw, en of dat nou zo'n gelukkige keuze is weet ik nog niet zo direct. Naar verluidt is het eiland nogal onleefbaar door alle zwavel waar de Japanse naam naar verwijst, maar om dat te vertalen naar een ongenuanceerde beweging van de saturation slider is dan wel weer een stap verder. Je had toch iets kunnen doen met fris kleurige uniformen in het begin, en een verwording naar monochroom naar het einde. Komt toch wat over als een gemiste kans.

Verder mist Clint dan wel helemaal niks, het is tenslotte een oude rot die heel veel vaker met elk denkbaar bijltje gehakt heeft, en met Ken Watanabe als hoofdrolspeler zit ook dat wel gestikt. Met Clint als regisseur mag het verder niet verrassen dat er, ahem, weinig verrassingen zijn verder. Soliede spel, soliede vertelwerk, productie perfect in de hand, en een over het geheel genomen licht sentimentele afdronk aan het einde van een verder best boeiende geschiedenisles. Ik kan niet anders dan dat waarderen. En buiten alle andere meningen die je over deze film hebben kan, het is recente geschiedenis - er leven nog mensen die er bij waren, of tenminste toen de film verscheen dan toch. Daar neem je geen loopje mee, dan hou je je gewoon strak aan wat vastligt.

Jammer wel dat de raamvertelling - en de aangever voor de titel - zo zwak is. Daar had Clint toch echt iets beters voor kunnen verzinnen.

Mooi oorlogsepos van Clint Eastwood. De titel Flags of Our Fathers wel vaker voorbij zien komen, maar nooit daadwerkelijk gezien. Het was voor mij dus ook en beetje een verrassing dat deze film gekoppeld is aan Letters from Iwo Jima. Laatstgenoemde is in ieder geval heel degelijk. Met de kleurenfilter wordt gelijk de juiste toon gezet. De film is namelijk niet terughoudend wanneer het aankomt op het tonen van de hevige impact die op het eiland heeft plaatsgevonden. Actiescènes worden levensecht in beeld gebracht, waardoor je al gauw met afkeer zit te kijken. Mooi ook dat ervoor gekozen wordt om vanuit het onderbelichte perspectief van de Japanners te vertellen, maar daar schuilt wat mij betreft ook een zwaktepunt. De film vervalt op den duur namelijk enigszins in de hoeveelheid flashbacks, waardoor het tempo onnodig langgerekt wordt en de aandacht toch soms wat verslapt. Dat is zonde, want verder gaat er weinig mis. Het acteerwerk is heel degelijk en de film weet bij vlagen binnen te komen.

3,5*