Flags of Our Fathers (2006)

Een hele slechte film, een van de slechtste oorlog films (misschien de slechtste). Mijn ene ster gaat alleen naar de mooie schietpartijen. Na het zien van de cover had ik heel veel verwacht. Het duurt ongeveer 2 uur, maar het voelde alsof ik 4 trage uren naar deze saaie film keek. Slecht geacteerd. Gelukkig had ik na deze waardeloze film de geniale Letters From Iwo Jima gezien.

Best nog een indrukwekkend oorlogsfilm van Clint Eastwood. Alleen wel weinig plot voor een Eastwood film. Om te beginnen was de plotlijn wel weer goed opgebouwt maar soms ook nog best wel rommelig en is het een aaneenschakeling van flashback naar heden en dan ineens weer flashbacks. Maar het laat wel op een mooie manier zien hoe die soldaten eraan toe zijn na hun overwinning. Ook die invasie scenes zagen er realistisch uit maar leken wel verdacht veel op die D-day scene uit Saving Private Ryan. Verder is het acteerwerk ook goed. Maar toch is FfoF wel een beetje een doorsnee oorlogsfilm en dat is dan wel weer jammer. Sommige scenes in het gewone leven kunnen nog wel indrukwekkend zijn en ik vond die ene indiaan ook echt een held. Maar verder had er nog wel een beetje meer aan gesleuteld kunnen worden. Het realisme dat Eastwood altijd in films gebruikt is ook weg en lijkt dit ook een beetje erg op een Amerikaanse heldenfilm. Maargoed. We zullen zien hoe het vervolg eruit ziet. En wat betreft dat Eastwood slechter word op zijn ouwe dag? Changeling en Gran Torino waren harstikke goed!

Al met al toch nog wel een onderhoudende oorlogsfilm.

3,5*

Nadat ik eerder Iwa Jima had gezien moest ik deze flim uiteraard ook bekijken. Ben blij dat ik eerst Iwa Jima heb gezien, anders had ik die film niet bekeken. Het meest vreemde is dat Clint deze film (Flags) een tegenhanger vond van Iwa Jima. Dat is ie juist niet. De film heeft een andere invalshoek en benadering en over de invasie van dit eiland zien we niet al te veel. Het verhaal is veel te veel gericht op het planten van de vlag. Inderdaad met de nodige flashbacks. Wat maakt deze film hot? De muziek, beelden, geluid, sfeer en impact. Wat not .....nou het hele plot! De film is gewoon verkeerd opgebouwd. Daardoor is ie rommelig. Niet dat ie daardoor niet te vatten is, maar Clint heeft niet echt willen kiezen zo lijkt het wel. Wat wil ie nou met deze film? Persoonlijk had ik gekozen voor een echte invasie met als tweede deel de nasleep. Nu wordt het een mijmerfilm.

het verhaal vond ik bij deze film niet zo sterk, wat ik wel sterk vond was het camerawerk en het einde vond ik wel goed. iwo jima is beter omdat daar gewoon een wat sterker script word uitgewerkt, ik vond dit verder wel een intressante film maar kon niet voorkomen dat k het soms een beetje vervelend vond maar ik vond hem zeker niet onvoldoende

Duurt te lang en is een saai kopie van saving private ryan. Maar her en der toch machtige passages.

Helaas, geen sterke film.

Meestal heeft Clint Eastwood als zowel regisseur als acteur wel goede film, kon ik niet echt van Flags of our Fathers vinden. Ten opzichte van de overige acteurs vond ik Jesse Bradford en Ryan Phillippe zeer sterk. Beelden zijn mooi, verhaal niet erg sterk. 2.5

Saai verhaal, slechte acteurs en foute muziek.

Eén van de mindere oorlogsfilm die ik heb gezien afgelopen tijd!

Kwam mij echt over als een B-film!

letters from iwo jima is veel beter hier verspringt het naar verleden dan weer toekomst er zit niet egt een deftig verhaal in. en op het einde werd het echt langdraadig

Erg genoten van deze film, misschien iets te hollywood achtige film en een overdreven soort romantisch verhaallijn maar toch kon het mij wel blijven boeien tot het einde.

Redelijke oorlogsfilm over de beroemde foto van de Amerikaanse helden die de vlag plaatsten op het eiland Iwo Jima. Op het begin worden er veel personages geïntroduceerd en is de montage wat rommelig, waardoor het lang duurt voordat de film zich ergens op concentreerd. En ook al is het verhaal van de mannen op de foto interessant, is de film wat langdradig. De gevechtscenes zien er sterk uit, en ook de rest van de film ziet er goed uit.

Rommelig, langdradig, de explosies en beelden bij de aanval op het eiland waren van geweldige kwaliteit voor een computerspel, maar schoten tekort voor een bioscoopfilm. Vlakke film, niet overtuigend, niet boeiend.

Vond de film wat tegenvallen. Het andere deel van het tweeluik: Letters from Iwo Jima, vond ik veel beter.

De karakters blijven wat vlak; soms was ik kwijt wie wie nou was en wie op welke foto stond en dat is niet goed voor de inleving!

Het script is aan de magere kant; evenals de acteerprestaties. Had Clint Eastwood toch wat meer mee kunnen doen.

Toch is het mooi om te zien hoe de gevechtsscenes vanuit 2 perspectieven zijn gefilmd.

De film heeft een erg mooie boodschap, maar helaas was het soms erg moeilijk om door te komen. Zoals al veel is aangehaald, het is een rommelige film. Ik denk dat het beter had gewerkt als alles chronologisch zou worden verteld, dus eerst de verovering van de berg en het planten van de vlag, en daarna wat er met de soldaten is gebeurd. Nu loopt dit constant door elkaar en dit irriteerde mij af en toe.

De beelden en muziek zijn natuurlijk weer klasse.

Een goede oorlogs/drama film...

Prima verhaal, maar toch een langdradige verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Ryan Phillippe, Barry Pepper (toevallig andere film

Unknow ook gezien) en Robert Patrick...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Uitstekend achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Uitstekend camerawerk...

Bekende regisseur Clint Eastwood...

Van het tweeluik over Iwo Jima is The Flags Of Our Fathers duidelijk de mindere van de twee. Niet dat deze film slecht is, maar Clint Eastwood maakt het zich onnodig lastig met dit verhaal. Amerikanen raken snel opgewonden van vlaggen, maar het verhaal achter de beroemde foto waarin de stars and stripes op Japanse bodem geplant worden is te karig om een film mee te vullen. Ik ben wel benieuwd of het verhaal van de hoofdpersonen zelf op waarheid berust zijn, al kon me dat hele gedoe om wie er nou wel of niet op de foto staan, me eigenlijk niets interesseren.

De liefhebbers van oorlogsfilms zullen vooral kunnen genieten van de aanval zelf, die vrij goed in beeld gebracht is. Het meest indrukwekkende vond ik nog de beschieting van de Amerikaanse marine op het eiland. De landing was wel aardig, maar verdere actie was vrij inwisselbaar. De situaties in het thuisfront vormen ook enkele interessante scenes, maar er zijn er teveel die eigenlijk niet interessant zijn. Clint Eastwood wil ons te graag te veel vertellen. The Flags Of Our Fathers is een heel degelijke film wat het acteerwerk en het visuele aspect betreft, maar simpelweg een half uur te lang. Amerikaanse eer en vlaggen zijn voor ons Europeanen gewoon een ver-van-je-bedshow. Letters From Iwo Jima laat een veel interessanter beeld zien van de oorlog op Iwo Jima.

Wat ik zo moeilijk vond aan deze film, was dat wij letterlijk in het verhaal worden gegooid zonder enige iets vooraf te weten. Er worden met namen gegooid waar we amper een gezicht op kunnen plakken, omdat die gezichten amper tot niet worden getoond. Of omdat niemand zegt wie wie is. De enige personages die waar wij een klein beetje over weten zijn die drie enige overlevenden die op de foto stonden. En was de boodschap van de film niet dat degene die daar zijn gestorven juist de 'helden' waren ? Nu zet ik helden met aanhalingstekens, want de film is ook duidelijk over het feit dat die soldaten niet als helden wilden gezien worden. Zij vonden van zichzelf dat het moordenaars waren en dat zij al die lof niet verdienen. Al stond de vijand klaar om ze af te slachten, en andersom ook, het blijven mensen. Mensen die fungeerden als machines om het imperialisme van hun leiders te verzekeren. En de handen van zowel de Japanner als die van de Amerikaan waren niet proper.

De nationalistische trots, die trouwens werd gecreëerd doordat de oorlog ook buiten het slagveld slachtoffers maakten, wordt neergezet als een masker om de gruwelijke realiteit te verbergen. Maar ze konden niet anders. Het was oftewel verliezen door een gebrek aan materiaal of toch nog een laatste slag slaan door het patriottisme te gebruiken om zo obligaties binnen te hengelen. En na wat er gebeurt was in Pearl Harbor was de keuze snel gemaakt. Al waren de mensen het beu dat gezinnen en relaties werden kapot gemaakt en dat het land aan een crisis ontsnapte omdat bijna al het belastinggeld naar iets ging wat de staat niet nodig had. En met crisis bedoel ik niet enkel een financiële crisis.

Wat ik trouwens heel fijn vind aan deze film is dat men amper stereotype's gebruikte om dit onderwerp te vertalen naar het publiek. De regering wordt wel neergezet als geldwolven, maar daar blijft het ook bij. De masochistische gedragskenmerken die typerend lijken te zijn bij een stereotype (Amerikaanse) soldaat worden achterwege gelaten en de soldaten worden neergezet als breekbare jongemannen tussen de twintig en vijfentwintig. En niet enkel het gewone voetvolk wordt als breekbaar neergezet, maar ook bij de hogere stoelen zijn de frustraties zichtbaar. Het zijn geen roekeloze kapiteins die de overwinning boven voorkomende doden plaatsen. Omdat ze dan een nieuwe speld in hun kostuum krijgen.

En dit maakt het toch zo een goede film die de achterzijde van één van de bekendste WWOII foto's uit de doeken doet en de echte waarheid toont. En niet de waarheid die tijdens de oorlog werd voorgekauwd.

Benieuwd of deel 2 dit interessante concept echt kan geven wat het verdient, want vond dit wat tegenvallen. De oorlogsstukjes zijn best indrukwekkend, maar toch ook wel gewoon al nog beter gedaan. Saving Private Ryan (daar heeft de film sowieso wel wat van weg) is bijvoorbeeld een stuk beter, met name op technisch vlak.

De scenes vlak na Iwo Jima waren veel te langgerekt (sowieso een Eastwood kwaaltje) en nogal vervelend. Het punt dat zogenaamde helden graag nogal willekeurig worden aangewezen en zij het daar dan moeilijk mee hebben was na 5 minuten wel duidelijk. Het blijft veel te lang hangen in reperterende scenes van het drietal dat moet op komen draven op evenementen en feestjes. Ryan Philippe had het er tegen het einde van de film helemaal mee gehad. Ik ook. Het punt dat je nooit kan afgaan op wat media je voorschotelt is oke (hoewel nogal simplistisch), maar Eastwood doet er twee uur lang heel gewichtig over. De scenes in de tegenwoordige tijd waren zo mogelijk nog vervelender.

Had de focus meer gekomen op de momenten op het eiland, had dit een bovengemiddelde oorlogsfilm geworden. Nu is het voorlopig vooral gemiddeld als je de uiteindelijk balans opmaakt. Nu maar hopen dat Letters from Iwa Jima deze film versterkt. Het concept om een tweeluik te maken en een oorlog vanuit de ogen van twee landen te maken, vind ik erg sterk in zijn eenvoud. 3 sterren.

Het is een mooi oorlogsdrama, maar had natuurlijk wel een halfuurtje minder lang kunnen duren. Het punt was duidelijk en je wist waar het naartoe ging, maar je moest met een pianotunetje toch nog even aanhoren hoe Ira Hayes zichzelf kapot maakte en hoe de rest het ervan afbracht. Dat vond ik een beetje langdradig en daar zit je beetje op het einde te wachten.

Voor de rest vond ik de oorlogsbeelden die en toch best veel in zitten, mooi gemaakt.

Mooie film, maar wel ontzettend langdradig. Weinig gevechten, veel dialoog. De boodschap was mooi, maar ik kon mijn aandacht er niet helemaal bijhouden.

Dan is de 1000e stem voor de film van mij, deze deel ik dan ook direct door 1000 en daarmee kom ik op een 1,0.

Ik ben een groot fan van oorlogsfilms maar bij deze heb ik me echt zitten vervelen, na 1,5 uur was ik er toch wel echt helemaal klaar mee, de film alsnog uitgezeten maar met heel veel tegenzin.

Saai verhaal, weinig aktie, rommelig, veel flashbacks. Slaapveerwekkend.

Heel veel gepraat over een foto met een vlag en de soldaten die als helden worden onthaalt maar zich niet zo voelen. Ik keek deze door Eastwood, ik vind dat hij een paar mooie films gemaakt heeft met een prachtige / sentimentele verhaallijn en hier ben ik soms nogal gevoelig voor. Met deze film slaat hij de plank een beetje mis, het verhaal is heel dun en de oorlog scenes zijn heel lang. Maar dit kan ook mn eigen tekortkoming zijn omdat ik daar niet zo van houd. Echter doet dit in mijn optiek wel afbreuk aan de film en het tempo van de film.

Ook opnieuw bekeken, en blijf volledig bij mijn eerste mening, het scenario is maar zwak.

Ook wordt er veel te veel over de foto van de vlag gepraat, of hij al dan niet geënsceneerd is, en veel te weinig over de landing op Iwo Jima zelf.

Een redelijke oorlogsfilm van Eastwood die een groot accent legt op het drama. Vooral de eerste helft is wel erg gericht op het vlagheffen. Daarna word het wel wat interessanter door het verhaal van de mannen na de oorlog.
De verhaallijn is wat dun voor een film van 2 uur, waardoor sommige stukken helaas wat saai overkomen. Verder is dit nog een best redelijke film met degelijk acteerwerk.

Een degelijke, typisch Amerikaanse film die toch niet geheel patriottisch is door de maatschappijkritiek die er zo nu en dan door heen sijpelt. De manier van vertellen vol flashbacks en flashforwards doet het geheel geen goed. De spanning is dan ook ver te zoeken.

Kopie van Saving Private Ryan op welk vlak?

Lang geleden, maar kan me herinneren dat de scenes van de aanval op de beaches sterk overeenkwamen met die van private ryan. Weet t eigenlijk niet meer..

Misschien kan dat ook zijn omdat er wel meerdere amfibische landingen plaats vonden in de wereldgeschiedenis: List of amphibious assault operations - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Heb geen seconden moeten denken aan Saving Private Ryan.

Er zijn ook meerdere westerns etc. De een is de andere niet maar blijkbaar vond ik t hier een kopie van spr. Ik weet het helaas niet meer anders zou ik het je precies kunnen zeggen.

Had het fletse Letters from Iwo Jima van Clint Eastwood al vele jaren eerder gezien,. Dat werk was alleen boeiend omdat het de Japanse kant belichtte rond de slag op Iwo Jima. Van Flags of Our Fathers (de Amerikaanse zijde) verwachtte ik dan ook niet zo heel veel, zeker in combinatie met de reputatie die Clint Eastwood heeft qua denkbeelden etcetera. Met zijn werk American Sniper heb ik bijvoorbeeld wel mijn bedenkingen. Echter deze film viel reuze mee en laat een prima genuanceerde indruk achter.

Flags of Our Fathers vertelt het verhaal rond de slag op het eiland Iwo Jima en de iconische foto waarbij de Amerikaanse vlag gehesen werd. In plaats van saai het verhaal van voor naar achteren te vertellen schuift de film heen en weer in de tijd. Ik denk dat het de film wel goed doet, want bijvoorbeeld één lange actiescene die opbouwt naar die bekende foto zou ook saai worden.

Wat deze film ook zo interessant maakt is dat een aantal misverstanden rond dat foto-moment ter sprake komt. Een van die zes soldaten werd bijvoorbeeld verkeerd geïdentificeerd en de soldaten vonden dat hele moment totaal niet heroïsch. Tegen wil en dank werden de drie soldaten helden en deze ongewilde status kon niet iedereen aan. Gedeeltes die zich nà de oorlog afspelen zijn vaak evenzo indrukwekkend als de oorlog zelf en deze film is daar geen uitzondering op! Het had weliswaar wel iets vlotter verteld kunnen worden, dat dan weer wel.

Wat een matige film van Clint Eastwood zeg. Saaie acteurs, matige effecten, lelijke filters, totaal niet bijzondere muziek en een oninteressant en traag gebracht geheel over het hijsen van de vlag. Ik had hier toch veel meer van verwacht. Ik mag toch hopen dat 'Letters from Iwo Jima' een stuk beter is.