Mississippi Burning (1988)

Een van de betere Alan Parker's films over de rassenhaat in Mississippi met een goede cast, met name van Gene Hackman.

Een indrukwekkende film.

cijfer 8

Van alle films die ik heb gezien over dit onderwerp is deze toch wel een van de meest indrukwekkende denk ik. Er is een bepaalde nuance die veel van dit soort films niet bevatten. Dat klinkt tegenstrijdig over een film die uitgerekend twee agenten van de FBI als de helden van dit verhaal opvoert, maar het verschil zit hem vooral in de door Hackman zo waanzinnig goed vertolkte Anderson. Hij is de verpersoonlijking van de daadwerkelijke interesse die de film toont in de racistische bevolking, en wat vele van hen drijft tot zoveel haat.

Interessant is ook hoe, in tegenstelling tot veel van dit soort films, er ook aandacht is voor een mindset dat men alles bij het oude wil laten en niet zit te wachten op de bemoeienis van de federale overheid. Wat dat betreft, en wat betreft de vijandigheid naar de media is er eigenlijk nog niet eens zoveel veranderd in Amerika.

Redelijk.

Schrijnende omstandigheden, zo veel is zeker, maar als drama is het voor mij iets te veel een Oscarfilm. Ook de overbodige romance is dood gewicht. Dat levert niet speciaal veel extra compassie op voor Frances McDormands personage. Het zijn kleine manco's in verder wel een secure film. Hier en daar wat mooie of sfeervolle plaatjes en acteerwerk dat over het algemeen wel goed is. De hoeveelheid acteurs die nooit a-listers geworden zijn, maar eigenlijk wel gewoon goede acteurs zijn, is groot. Maar in z'n geheel is het allemaal te degelijk.

3

Herzien na zoveel jaar. Belangrijke film. Goed, spannend en waargebeurt. Heeft meer impact op mij dan jaren geleden, ben dan ook al weer wat ouder. Top geacteerd. Verhoog naar 5 sterretjes.

Blijft na een herziening nog steeds een erg sterke film over de rassenhaat in de VS in de jaren 60.

De kracht van de film zit ‘m vooral in de sterrencast. Dafoe en McDormand spelen erg sterk, maar het is vooral Gene Hackman die hier de show steelt als FBI agent. Zijn tegenstrijdig karakter met die van Dafoe maakt het erg boeiend om te volgen. Ook de rollen van de locals worden prima ingevuld.

Verder is het verhaal wel vrij bekend over hoe het eraan toeging tijdens de segregatie periode, maar het wordt dan ook op een voortreffelijke manier in beeld gebracht. Toch is het de casting die deze film naar een hoger niveau tilt.

4*

Patriarchaat gekoppeld aan rassenhaat, een goed beeld van hoe het er toentertijd aan toe ging in de zuidelijke Staten. Hackman en Dafoe blinken uit als tegenpolen. Must see voor hedendaagse middelbare scholieren.

Onderhoudende film met een prima verhaal. Vroeger ook al eens gezien.

- 1964.

Not forgotten.

Aangrijpend verhaal over de segregatie en het geweld naar zwarten in de jaren '60. Gene Hackman speelt erg sterk en het verhaal is bij momenten zeer hard, met enkele stevige scènes die erin hakken. Duurt misschien net iets te lang maar wel zeker de moeite waard.

Een tijdje geleden zag ik Selma, een zeer goede film over rassen discriminatie maar matig onthaald wegens de docu inslag. Hier zien we een film over hetzelfde onderwerp maar met een Hollywood make over nl in thriller formaat. Toch verkies ik Selma. Mississippi burning werkt voor mij minder wegens enkele uitschuivers net op dat plot. De romance is er met de haren bij gesleurd (kon ik niet slikken), het goed tegen kwaad is met de grove borstel geverfd (de slechteriken doen inderdaad zeer slechte dingen en om zeker te zijn, krijgen we ook nog eens de mishandeling van een blanke vrouw) en uiteindelijk klist de FBI de verantwoordelijken. Alles is netjes opgelost wat toch een zweem van naïviteit met zich meebrengt als je ziet wat er daarna tot nu al is gebeurd op vlak van rassendiscriminatie in de USA. In Mississippi burning is er een individuele confrontatie ipv een ideologische in Selma.

De film heeft wel zeker zijn verdienste. Er is Gene Hackman, de relatie tussen de FBI mannen is niet de geijkte formule hier (het blijven tegenstanders) en de film is zeer vakkundig gemaakt zoals de openingsscene (de moord op de activisten) bewijst. Het poogt zelf één van de grote vragen te beantwoorden nl waar komt de haat vandaan (zoals het personage McDormand zegt : we worden het geleerd in de lagere school !) door het milieu in de regio te portretteren. En natuurlijk is de boodschap nog steeds belangrijk. Een aanklacht tegen de rassendiscriminatie. Wat racisme en apartheid allemaal heeft veroorzaakt : we mogen het niet vergeten.

Bespreking Mississippi Burning van Mississippi Burning - ikruikversemosterd:

"Is het aangenaam broeierige Mississippi Burning bedoeld om het imago van de FBI schoon te schrobben? De misrepresentatie van een gruwelijke moordzaak op drie mensenrechtenactivisten in 1964? Jazeker zeggen de nabestaanden. Mississippi Burning plaatst de FBI in de superheldenrol en dat is een schandalige verdraaiing van het narratief. Sociaal activist Julian Bond noemde het drama “Rambo versus de Klan”.

Ik ben het daar deels mee eens. Regisseur Alan Parker en scenarist Chris Gerolmo gaven toe de zaak gekneed te hebben in de geest van artistieke vrijheid. En het imago van de FBI wordt inderdaad schoon geboend. Tegelijkertijd roept Mississippi Burning “fuck you racisme!” en trekken agenten Anderson en Ward ten strijde tegen de weerzinwekkende witte puntmutsen. Daarnaast levert Gene Hackman topspel, heeft hij smeulende chemie met Frances McDormand, en zijn Michael Rooker, Stephen Tobolowsky en Brad Dourif griezelig overtuigend in hun rollen van Ku Klux Klan leden.

Het is verschrikkelijk dat nabestaanden zich geschoffeerd voelen door deze film. En Parker en Gerolmo hadden het bronverhaal met meer eerbied kunnen behandelen. Toch geef ik toe: ik heb genoten van Mississippi Burning. Om Hackman te citeren: “I would apologize for making people feel uncomfortable. But I still think it`s a good film.“

Wat een prachtige film met een afschuwelijk onderwerp.

De film speelt zich af in 1964 en is gemaakt in 1988, maar het camerawerk, muziek, de kleuren, de film zou zo in 2026 gemaakt kunnen zijn. Wat een top film! Mooi om nog parels te ontdekken op filmgebied!

Blijkt dat tegenwoordig in de staat Mississippi nog steeds weinig veranderd is. Veel armoede, veel discriminatie en geweld.

Ik kan nog snappen (wat hier in het Westen nu gebeurd) dat mensen in opstand komen tegen, bijvoorbeeld het Moslim geloof, Christendom, of tegen de LGBTH community.

Maar in deze film gaat het echt alleen maar puur om de huidskleur? Deze gekleurde mensen hadden dezelfde normen en waarden als de blanken, zelfs hetzelfde geloof. Echt verschrikkelijk het menselijke ras. Ik schaam me enorm dat ik mens ben. Je hoeft echt niet met iedereen bevriend te zijn, of het met iedereen eens te zijn, maar respecteer gewoon elkaar en vermoord of sla niemand in elkaar vanwege huidskleur, geloof of seksuele voorkeur. Is dat nou zo moeilijk?

Over religie en geloof kan je discussiëren, want (meer dan waarschijnlijk) een keuze.

Geaardheid daarentegen is zoals huidskleur: je bent wie je bent.