Mississippi Burning (1988)

Zo'n hoge waardering?!?! De rassenhaat is dan wel goed in beeld gebracht, maar het acteerwerk en de personages van vooral Dafoe laat toch wel wat te wensen over.

2,5*

vandaag op school gekeken, laat goed zien hoe het er toen der tijd aan toe ging ( en misschien nu nog wel een beetje) en we zien Willem Dafoe idd eens in een ander soort rol

3,5

Schitterende confronterende film over een onderwerp waar je eigenlijk al van weet hoe het in elkaar zit. Daarom niet minder heftig.

4*

Prachtig geacteerde thriller met een sterk verhaal. Hackman en Dafoe in topvorm. Toendertijd redelijk schokkend inmiddels zijn we wel wat gewend. Nog steeds onomstreden degelijk en goed.

Alleen het beeld van die twee waterkraantjes : "White" en "Coloured" is al meer dan schrijnend.

Indringend drama over de apartheid in de Verenigde Staten. Een idealistische FBI-agent wordt gekoppeld aan een licht racistische collega, om de verdwijning van drie jonge activisten op te helderen in een klein dorpje in de Mississippi. Ze leggen daarmee onbedoeld een inferno aan haat bloot bij de blanke inwoners. De machteloosheid ten aanzien van alle onrechtvaardigheid naar ''de negers'' wordt genadeloos ruw en zeer aangrijpend in beeld gebracht. Het helpt ook dat topacteurs als Gene Hackman, Frances MacDormand en William Defoe voor de hoofdrollen zorgen. Klein puntje van kritiek is dat de film naar mijn gevoel iets te lang duurde, maar dat kan ook te maken hebben met een beperkte concentratieboog van mijn kant.

Voor mij was er een klein minpuntje dat er een beetje werd gestereotypeert. Bijna alle blanken zijn KKK lid en alle zwarten lieten zomaar over zich heen lopen zonder zich te verzetten tegen de onderdrukking en zijn vooral zielig..

Behalve dat, is dit een zeer goede, indringende film. Indrukwekkend drama, wat wordt gesteund door geweldige acteerprestaties en uitstekende sfeerzetting. Het beginshot van de film zet de toon al perfect en is al gelijk schokkend om te zien. 4*

Prima film dit over rassenhaat, die van begin tot eind weet te boeien. Het verhaal is vrij simpel, maar de uitwerking en invulling ervan is gewoon meer dan goed. Dafoe en Hackman zijn twee tegenstrijdige personages die hun handen vol hebben om de rassenhaters uit Mississippi aan te pakken. Dafoe speelt redelijk, maar Hackman speelt echt fantastisch en zet een zeer kleurrijk personage neer, terwijl de twee ook leuke dialogen met elkaar hebben. Verder mag het rolletje van Frances McDormand ook niet onvermeld blijven, die het zoals gewoonlijk ook prima doet. Verder is de cinematografie gewoon goed, evenals de muziek en weet de film door de harde, rauwe sfeer en de soms heftige beelden een behoorlijke indruk te maken. Verder komt de film behoorlijk gedetailleerd en realistisch over. Vakwerk dus!

4,0*

Goed begin, slecht einde.

Een film die het vooral moet hebben van karakterkoppen. Dafoe (die overigens niet al te best is gecast), Dourif, Rooker en zelfs Tobin 'Jigsaw' Bell die eventjes doorheen het scherm wipt. Toch een beetje B-List acteurs, maar wel met een enorme presence. Maar ook de rest van de cast doet het leuk.

Vlot verteld eerste uur verder, al zijn de romance en het kibbelde politieplotje dan niet echt interessante opvulsels. Gelukkig erg op de achtergrond. De film is vlot, nog best aardig geschoten (hoewel niks al te speciaal) en er zit ook een best te pruimen soundtrack onder.

Gaat zich na een uurtje wel herhalen (hoeveel huizen kan je in brand steken), alles blijkt wel erg zwart/wit te zijn en ook de switch naar "alteratieve methoden" is niet even geslaagd. Tijdens het tweede deel voelt het toch vooral alsof het allemaal wel wat korter had gemogen, en dat er wat meer subtiliteit in had mogen zitten.

Beetje jammer, want begon allemaal wel goed. In ieder geval een stuk beter dan A Time To Kill, geen droge rommel, maar vlot en interessant het eerste uur. Daarna is het wat jammerlijk uitbollen naar een niet al te best einde.

2.5*

Roger Ebert verwoordde iets wat ik ook dacht tijdens het zien van deze indringende film uit '88:

Ik kan het niet beter zeggen, goede film met een uitstekende Gene Hackman.

Mississippi Burning schuwt het cliché niet: de jonge en de oude agent die moeten samenwerken; de achterlijke Zuiderlingen (overigens wel een vermakelijk stereotype, daar niet van); de ene vrouw die heus wel beseft dat het fout is (zie ook: The Long Walk Home); een ontluikende romance tussen die vrouw en de politieagent - nee, de originaliteitsprijs zal deze film zeker niet winnen. Daartegenover staat wel een goeie rol van Gene Hackman, die een sympathieke FBI-agent speelt die, als het geheel uit de hand dreigt te lopen, er zijn hand niet voor omdraait iemand bij de ballen te grijpen: erg vermakelijk. Voor de rest is Mississippi Burning een filmpje dat doet wat 't moet doen, en niet veel meer. De cinematografie is standaard, de muziek behoorlijk gedateerd en het verloop van het verhaal vrij voorspelbaar; een standaardthriller.

3,0*

Een sterke film die helaas iets te lang duurt.

De film begint zeer krachtig en het eerste uur gaat het zeer goed. Gene Hackman is schitterend, maar de anderen ook. Het verhaal is echt aangrijpend (die nodeloze haat...), mooi in beeld gebracht (knappe nachtscènes) en de muziek (een beetje country-achtig) past er goed bij.

In het tweede uur daarentegen had dan weer wat gesnoeid mogen worden. Het is niet slecht, maar het gaat wat traag en er zitten hier en daar wat onnodige stukken tussen.

Een goede film, die wat korter had gemogen.

Ik vind dat je veel te krities naar deze film kijkt!

oke de film is niet foutloos maar ik heb vooral in de eerst helft echt genoten van Gene hackman en in iets mindere mate Willem dafoe..

Zeer indrukwekkende prachtge film

Sterk geacteerd.

4,5 ster

Hmmm je zou bijna zweren dat dit een jaren '70 vehicel was, de film doet op één of andere manier gedateerd aan. Wel mooi rauw in beeld gebracht, al zijn de hicks allicht iets te dom afgebeeld en zitten er meer van dat soort van-dik-hout-zaagt-men-planken momenten in (die vreselijke Gospels bijvoorbeeld). De zoveelste zwarte pagina in het bestaan der mensheid. Hackman is wel gemaakt voor dit klusje, 3* dan maar.

Indrukwekkende film over de rassenhaat in de jaren '60 van regisseur Alan Parker (Midnight Express, Angel Heart). Mississippi Burning is een film die de kijker op een krachtige wijze doet binnentreden in de rassenrelaties in de Verenigde Staten. De scheidingen tussen blank en zwart in de stad, de invloed van de KKK en vele andere belangrijke zaken die met rassenhaat te maken hebben komen realistisch in beeld.

Gene Hackman levert hier een prima acteerwerk als de oudere, doorgewinterde agent Anderson.

Een film die mij gedurende de hele tijd mee wist te slepen, maar net wat te conventioneel is om echt te imponeren. Ik vond het begin wel al mooi de grimmige sfeer van de film neerzetten, met die auto achtervolging op die mensenrechtenactivisten. Sterk acteerwerk van Gene Hackman en Willem Dafoe, die allebei een volledig eigen manier van werken hebben om de daders van de moord op 3 mensenrechtenactivisten achter slot en grendel te krijgen, wat de nodige humor met zich meebrengt maar ook tot conflicten leidt.

Een boeiende impressie krijgen we te zien, van een stad waar elke dag vele onrechtvaardige, niet voor mogelijk gehouden gebeurtenissen plaatsvinden, zoals blanke en zwarte mensen die hun plaats kennen in het cafe. De schurken van de stad waren vrij goed en dreigend neergezet omdat het niet weer eens om een stel boerenkinkels ging, maar om redelijk ontwikkelde rednecks die het dorp in hun handgreep hielden en hun rechten en plichten kenden, Waardoor ze zich niet zonder slag of stoot af zouden laten troeven door een peloton politiemensen.

Best wel genoten van de film, al heeft het nou ook weer geen overweldigende indruk op dramatisch vlak achtergelaten. Complimenten ook nog voor de acteerprestaties van Frances Mc Dormand, die hier synchroon staat voor een goedwillende vrouw in een achtergebleven gebied en daardoor ongewild betrokken blijft bij allerlei wanpraktijken, omdat de haat bij men met de paplepel ingegoten is. 3,5*

Hele meedogenloze film met een keiharde boodschap. We volgen in deze hele film eigenlijk hoe de sfeer in Mississippi was, en dan spreek ik vooral over de negers die daar uitgekotst werden en door de KKK het leven werd zuurgemaakt en onder druk werd gezet. Over het algemeen zou je dit kunnen zien als een detective, maar dan wel een detective met zoals gezegt: een ijzersterke boodschap. Wat je in deze film vooral de ogen doet open doen is wat voor smeerlappen het blanke volk wel niet kan wezen en dat negers eigenlijk minder waardig zijn, natuurlijk: die martelen we gewoon en steken al hun eigendommen en huizen en kerken in de fik. De sfeer is ook heel rauw maar wel erg mooi. Die Mississipi, zuidelijk Amerika locatie spreekt me altijd wel aan. Ook waren Gene Hackman en Willem Dafoe hierin werkelijk subliem en schopten ook zowat overal tegen aan als het ging om racisme en haat. Want dat is toch ook de ultieme vraag in de film: waar komt al dat haat vandaan? Want ze hebben daar eigenlijk het recht niet op want ze hebben zelf al die negers uit Afrika gehaald voor slavernij. Wat ook heel vals was was dat de daders, hoe gruwelijk hun daden ook waren, er met een lichte straf vanaf kwamen, enkel en alleen omdat de slachtoffers negers waren.

Voor de rest een zieke film als het gaat om het onderwerp, maar het gebeurd echt. Na Angel Heart heeft Parker weer een sublieme film gemaakt. En is weer teruggekeerd naar Zuidelijk Amerika.

5,0*

1964. When America was at war with itself.

Wat een ongelofelijk mooie film. Sprakeloos eigenlijk. Alles zat erin. Actie, drama, beeld, geluid. Zelfs af en toe wat (goedgeplaatste!) humor.

Een prachtige film die erg indrukwekkend is. De enorme rassenhaat is bijna schokkend om te zien. Vooral de scène waarin een neger aan een boom wordt opgehange gaf alles behalve een goed gevoel.
Enorme impact heeft deze film op mij gehad.

Alleen het einde vond ik een klein beetje té. Ze hadden die zang van mij weg kunnen laten. Buiten het feit dat het niet mijn soort muziek is, kwam het ook een beetje over als 'nog even er bovenop leggen hoe zielig deze film is'. Maar goed.. wat is 2 minuten over 128 minuten? Niks!

Laatste wat ik aan wil halen is de rol van Gene Hackman. Geweldige rol! Vooral de humor van Anderson was erg leuk:
Met name de scène waar hij die gozer bij z'n ballen pakt...

The Shawshank Redemption gaat maar uit mijn Top 10, omdat iedereen die al in zijn top 10 heeft. Deze film verdient het ook!
5,0*

Degelijke film met een morele boodschap (dat idee kreeg ik althans na de eindscene) die desondanks nog redelijk te pruimen is door de leuke rol van Gene Hackman als badcop Anderson. De romance tussen hem en de vrouw van de hulspherrif vond ik echter wat minder goed uit de verf komen en lijkt meer in de film te zijn gestopt om het verhaal van 'de vrouw van' te belichten. Ik vroeg me overigens af wat zij nu precies geluidloos tegen haar man zei vanachter de etalageruit, toen Anderson langs haar stond.

Aan subitiliteit lijkt het alleen wat te ontbreken. De rassenhaat wordt aangrijpend maar eenzijdig in beeld gebracht en het lijkt wel of er een strike scheiding wordt gehanteerd tussen goed en slecht. Op een gegeven moment bleven er maar huizen in brand vliegen, en dat is niet laatdunkend bedoeld. Daarnaast bleef de overlap tussen scenes hier en daar wat onuitgewerkt, bijvoorbeeld toen ineens de straffen en veroordelingen van de KKK-leden in beeld kwamen. Redenen waarom de film in mijn ogen niet echt boven het maaiveld uitsteekt, al heb ik me tijdens het kijken door de goede opbouw geen enkel moment verveeld.

Do you like baseball, do you, Anderson?
Yeah, I do. You know, it's the only time when a black man can wave a stick at a white man and not start a riot.

Ik zat vaak met verbazing te kijken tijdens de film. Raar hoe mensen zich zo veel beter kunnen voelen. Ik zat vol spanning te kijken wanneer de kerk werd aangevallen en een kleine jongetje als enige niet weg rende. Toen er iemand aankwam dacht ik, een kind die sla je toch niet. Maar hij deed het toch.Waarschijnlijk kijkt zo'n iemand niet naar een persoon alsof het een kind of volwassenen is, want het is een neger. Wat een goed en spannend verhaal. Je weet dat iedereen weet wat er is gebeurt en wie het heeft gedaan, maar er is niets te bewijzen. Mooi hoe zelfs de FBI zover uit te tent gelokt wordt dat ze overgaan op bedreigingen en hele erge slimme plannetjes. Zoek de meest domme persoon en lok hem uit. Je ziet ook goed hoe (bijna) de hele gemeenschap met dezelfde haat in zich zit. Het is waar ze mee opgegroeid zijn. Zelfs de rechter.

Goed werk neergezet vooral van Hackman. Ik herkende ook meteen een FBI agent gespeeld door Tobin Bell uit Saw. Deze film is natuurlijk ouder maar heb Saw eerder gezien. Deze film blijft denk ik lang hangen.

Geef hem voor nu een *4,5, misschien veranderd dat na nog een keer kijken.

Mooie film die mij heeft weten te boeien. Uiteraard wordt er een maatschappelijke klacht geuit, maar deze staat in dienst van de film. Ik ben het niet eens met kritieken waarin wordt gesteld dat dit gemakkelijke emotieterreur betreft.

Deze film laat ook weer zien hoe ver haat ons kan leiden en hoe ongefundeerd en irrationeel die haat vaak blijkt te zijn. Dat wat wij als 'vreemd' of 'verschillend' ervaren, lijken we met de nodige achterdocht te bejegenen, doch blijkt frequent de onwil om bekend te geraken met het 'onbekende'.

Een aanrader! 4 sterren

Een absolute topfilm over een gitzwarte bladzijde uit de geschiedenis van Amerika.

Zeer overtuigend geacteerd.

Zonder meer een meesterwerk van Alan Parker.

Sterke cast, boeiend onderwerp en lekker sfeertje. Deze film heeft alle juiste ingredienten voor een sterke misdaad-thriller. Dafoe, McDormand en Hackman spelen goed en voor de rest is het leuk om bekende koppen te herkennen. Kevin Dunn, R. Lee Ermey, Brad Dourif, Michael Rooker en Pruitt Taylor Vince zijn te zien kleinere rolletjes.

Uitermate boeiende film over rassendiscriminatie en soms ook best pijnlijk en beschamend om te zien. Verhaal zat prima in elkaar en boeide van de eerste tot de laatste minuut. De cast speelde ijzersterk met als uitschieters Willem Dafoe en Gene Hackman. De beelden van Mississippi zagen er trouwens ook fraai uit.

Een hele tijd geleden eens gezien op de middelbare school. Bij herziening viel de film niet tegen, het blijft een aardige film over de rassenproblematiek. Het acteerwerk was in orde, Hackman zat goed in z'n rol. Maar er zijn wel degelijk enkele minpunten. De film begint prima, maar hij duurt uiteindelijk te lang. Nog wat meer van hetzelfde: nog een paar huizen die de lucht in vliegen. Terwijl de veroordeling van de KKK-leden eigenlijk nauwelijks in beeld kwam. Enkele zijplotjes, zoals de zeer korte romance tussen Anderson en Mrs. Pell, kwamen niet al te overtuigend over. Er zaten echter in het begin van de film ook enkele spannende scenes, waaronder de openingsscene. In de tweede helft van de film zakte het helaas wat in.

Hebben jullie ook wel eens moment in een film vanaf wanneer het moeilijk wordt om de rest serieus te nemen? En dan bedoel ik niet één scène of een groot moment, maar echt een klein stukje, een detail bijna. Ik heb het gelukkig niet vaak, maar Mississippi Burning bevatte zoiets. Het gaat hier om het moment waarop de burgemeester geïntroduceerd wordt. Hij zit dan bij de kapper de FBI-agenten tegen te spreken en het racisme te ontkennen. Terwijl hij daar geschoren wordt rookt hij een grote sigaar. En het was die sigaar op die plaats op dat moment dat me stoorde. Dit klinkt wellicht als aanstellerij, om me aan zoiets onbeduidends te ergeren, maar voor mij was het 't moment waarop ik bij mezelf dacht: "Oh, dit is een film die een standpunt erin wil rammen en denkt dat de kijkers te dom zijn om een wat natuurlijkere aanpak te snappen".

Niets in de rest van de film deed zijn best om dit idee te ontkrachten. De film komt op veel punten overeen met het werkelijke verhaal waarop het gebaseerd is, maar het wordt zo dik aangezet dat het allemaal wat flauw wordt. Vooral de belachelijke manier waarop Willem Dafoe's personage wordt neergezet als wel érg dom is nogal over-the-top, maar nodig om het praktisch fascistische oplossing van het probleem te laten werken. Dit is een serieus verhaal dat het verdient om verteld te worden, maar de bijna engelachtige kwaliteiten van de zwarten in combinatie met de casting van alleen lelijke koppen voor de clanleden gaan bijna richting parodie. Een wat meer kalme, verontrustende aanpak had denk ik beter gewerkt dan deze alle-bommen-uit-de-kast-stijl.

Het enige dat mijn interesse vast hield was Hackmans personage, de enige met nuance. Zijn tegenstrijdige gevoelens tussen liefde voor Mississippi en zijn inwoners aan de ene kant en zijn afkeer voor racisme en zijn FBI-verplichtingen aan de andere kant zorgen stiekem voor het boeiendste conflict. Hackman is wederom weergaloos in deze rol. Zijn scènes met McDormand hebben ook wel iets, al is zij bijna ongeloofwaardig goed in dit stadje. Verder is het duistere sfeertje ook nog wel goed getroffen, al is ook dat ietwat overdreven. Willem Dafoe is gewoonlijk een van de meest betrouwbare acteurs, maar lijkt hier niet zo op zijn plek te zijn, helaas.
2,5*

Ik moet zeggen dat ik de film helemaal niet zo zwart/wit vond als velen suggereren. Ik zag de cynische rol van Hackman als een nuancerende, iemand die de problemen erkent maar het ziet als een proces dat hoort bij het opgroeien van de mens. Zijn taak is het vinden van drie vermiste jongens, niet het oprollen van de Klan en het beëindigen van segregatie en racisme in het Zuiden. Zijn sarcastische sneer naar Ward toe is tekenend: "Don't you have the whole world to save?"

Dat Hackman's rol een voorborduursel is op zijn Popeye Doyle maakt nauwelijks uit. Zijn interactie met de rest van de cast is subliem, net zoals diezelfde rest van de cast sterke rollen neerzet. De noodzakelijke stiekeme affaire die vaker als subplot wordt toegevoegd in dit soort films, kwam eens een keer niet opgedrongen over.

De opbouw is fantastisch en subtiel, met een simpele en dreigende soundtrack van Trevor Jones die de haren in de nek overeind doen staan.

Maar dan, Willem Dafoe met de volgende regels: "Anyone's guilty who lets these things happens and pretends like it isn't. No, he was guilty all right. Just as guilty as the fanatics who pulled the trigger. Maybe we all are." Jammer dat de filmmakers ervan uitgingen dat de boodschap van de film voor het publiek uitgespeld moest worden voordat ze het onder hun neus duwden. Was totaal niet nodig geweest. Het einde, met blanken en zwarten die samen aan het zingen zijn, is ook nogal in-your-face moralisme.

Het doet af aan de grimmige sfeer die de film neerzet: een realistisch beeld van een wereld die bestaan heeft en nog altijd bestaat.

Indrukwekkend toen ik 'm voor het eerst zag. Die glans is er inmiddels wel af, maar het blijft een zekere kracht behouden. Dat zit sowieso wel opgesloten in het onderwerp, al schuilt daarin ook een gevaar. Vooraf toch wat huiverig voor overdreven moraal, sentiment en dat soort zaken. Daar heeft het al met al niet zo gek veel last van. Dafoe heeft wat tekst die die kant opgaat, er is een nabrandertje en dat is het wel zo ongeveer. De weinig subtiele uiteenzetting van partijen werkt zelfs in het voordeel van de film.

Meteen ondergedompeld in Mississippi, fijn tempo en de muziek is, zeker tijdens de escalaties, prima. De kritiek op Dafoe deel ik niet echt. Sullig voorkomen misschien, maar Ward en Anderson vormen de twee stromingen van de FBI die verschillen in methodes én ideeën. Wat wel zo is, is dat Hackman hem volledig overspeelt. Een geweldige rol en met zijn personage is dan ook de grootste nuance genoemd. Wat mij betreft meer dan genoeg om het nog steeds een boeiende en relevante film te noemen.

Paar dagen geleden gezien, deze 'Mississippi Burning' en de film heeft redelijk indruk gemaakt. Vond het verhaal goed; mooi verteld, met enige indrukwekkende (harde) scénes en goed acteerwerk. Vooral Gene Hackman is geniaal bezig.. wát een acteur, prachtig! Vond Dafoe daarentegen minder, maar dat komt misschien ook door z'n personage, die ik niet zo super vond. De film is verder sfeervol, rauw, kent een prima soundtrack en is constant boeiend. Makkelijke voldoende dus ook voor deze prent.